"De Vries...."

...your post from Holland" Jaren geleden, toen Twan nog een Twannie was, was er een reklame van Venco-drop op de Nederlandse televisie waar een naar Amerika geemigreerde familie verblijdt werd met post uit Nederland. De post bevatte naast de hartelijke groeten van de hele Jan Doedel ook altijd een zak (of meer) Venco drop.

IK had toen nooit kunnen bedenken dat ik jaren later een zelfde rondedans zou maken bij het ontvangen van pakketpost uit Nederland. Hoe anders kan het lopen. De post wordt dan wel niet meer bezorgde door een stoere cowboy op een net iets te enthousiast paard maar de rondedans ala pa de Vries is er zeker niet minder. In de afgelopen maand heb ik vier keer een dergelijke rondedans mogen maken om pakketjes van afwisselende grootte. Koffie, drop, kruidnoten en andere goodies waren mijn deel. Alsof Sinterklaas vervroegd kwam; wat een genot. Ik ben gek op een lekker bakkie pleur en al helemaal als het de pads van Perla betreft. Tuurlijk kan je hier ook wel een fatsoenlijk bak koffie krijgen maar het slurpen van de koffie die ik in Nederland jarenlang tot me genomen heb heeft toch iets extra's. "Perla, een stukje Paradijs in NC"

Om nog maar te zwijgen over echte Hollandse drop, pepernoten en kruidnoten. Wat een gemis. Gelukkig wordt er in Nederland nog wel eens aan me gedacht en stuurt men zo nu en dan wat op. Wat voor hen wellicht een kleine, niet te veelzeggende moeite is, is voor Twan een redelijke tranentrekker. Niet alleen de inhoud maar voorald de gedachte maakt me blij en gelukkig. Ik ben niet vergeten en dat voelt goed!

Uit de grond van mijn hart: BEDANKT! You brighten up my life!!
GroetenTwan

Food drive.....

Het is ongelofelijk....80.000 kinderen in de directe omgeving van Raleigh eten niet in het weekend. Niet dat ze geen trek hebben of dat ze te druk zijn met buiten spelen, maar gewoon omdat het er niet is.

Een-ouder gezinnen of gezinnen met veel kinderen leven hier onder de armoedegrens. De kinderen krijgen daarom 5 dagen in de week op school ontbijt, lunch en avondeten van de overheid. Veel van deze kinderen eten niet of nauwelijks in de periode vrijdagmiddag tot maandagochtend. Het is er gewoon niet.

Miljoenen, miljarden worden gepompt in de wederopbouw van Irak maar in "The Homeland" wordt honger geleden. Er zijn geen of nauwelijks sociale voorzieningen, althans niet toereikend, om als vangnet te dienen. De kids zijn aan de goden overgeleverd. Particuliere initiatieven doen hun best om het leed wat te verzachten maar het lijkt allemaal een druppel op een gloeiende plaat.

Het leven is soms hard in Amerika, keihard.

Gegroet

Radiostilte....

Er is geen nieuws hier. Helemaal niets. Het wordt maandag, dan weer vrijdag en dan weer maandag. Gewoon werken en leven, geen probleem. Over terroristen in London hoor je niets, Bin laden leeft nog en met ecoli besmette spinazie wordt gewoon uit de schappen gehaald en het bedrijf dat de spinazie op de markt bracht wordt ongetwijfeld aangeklaagd en tot belachelijke schadevergoedingen veroordeeld, Niets nieuws en niets bijzonders. Met andere woorden het gaat goed, het leven gaat zijn gang.

Enige nieuwtje is dat de benzineprijzen omlaag gaan en voorlopig blijft gaan. Geen schokkend nieuws (oorlog en orkanen) doet hier de benzineprijzen dalen.

Met andere woorden; geen nieuws is goed nieuws : )

Verdriet van gezond verstand...

Het zal niemand ontgaan zijn; afgelopen maandag was het exact 5 jaar geleden dat het ondenkbare plaatsvondt. Tot dan toe had niemand voor mogelijk gehouden dat de VS op zo'n grote schaal aangevallen zou worden en dan ook nog op eigen bodem.

Ik heb geen idee hoe het jubileum van 9/11 in Neerlands media is uitgemeten maar hier gingen alle remmen los. Geen van de grote zenders liet het na om uren achtereen tranentrekkende verhalen en documentaires uit te zenden. Laatste gesprekken uit de Twin Towers, berichten van muitende passagiers aan boord van vlucht 93 en keer op keer de beelden van het instorten van het World trade center.

Als niet Amerikaan was ik 5 jaar geleden al onder de indruk en zat op 11 september al jankend voor de tv. Nu was dat niet anders. Ik kende geen van slachtoffers of hun familie. Was nog nooit in New York geweest en al helemaal niet in Shanksville, Pennsylvania. Maar het voelde zo dichtbij; noem het "het verdriet van gezond verstand". Ik kan me niet voorstellen dat normaal denkende mensen van mening zijn dat de Amerikanen dit over zichzelf hebben afgeroepen of zelfs verdiend hebben. Ik keur de buitenlandse politiek van mijn nieuwe volksvertegenwoordiging zeker niet altijd goed maar het is onbegrijpelijk dat de wil van welke religie dan ook mensen er toe kan brengen dergelijke gruwelheden te ondernemen.

"Niet iedere moslim is een terrorist" hoor ik vaak genoeg, maar daarentegen is wel het overgrote meerendeel van de terroristen in de wereld Moslim. Ik heb respect voor elk geloof en respecteer diegenen die oprecht geloven. Het is alleen in tijden als deze heel moeilijk om een open mind te houden. Hier in de VS maken we regelmatig gebruik van vliegen als vervoersmiddel en ik moet bekennen dat ik altijd een soort van opluchting voel als ik tussen mijn aanstaande medepassagiers geen mannen met iets te lange baard en overhemd tot op de grond ontwaar. Het is triest maar een door angst gevoede realiteit.

De wereld om me heen is bang en ik doe gewoon mee.

Een weekendje up north,

vlak voor het nieuwe weekend zijn intrede maakt wil ik u graag nog even deelgenoot maken van hetgeen ons vorig weekend is overkomen.
Jills neef Elliot, vernoemd naar het vriendje van E.T., was voornemens in het huwelijk te treden met zijn verloofde Melissa. Mel & El, een gezellig stel. De huwelijksvoltrekking zou plaatsvinden in het, zeer dicht bij New York gelegen, Denvill Ney Jersey dus het leek ons een aardig idee om naast het bijwonen van de bruiloft ook een bezoek aan the Big Apple te brengen. We zagen het al helemaal zitten; donderdagavond weg, slapen in Washinghton, 's ochtends op de koffie bij ome George, zaterdag naar New York city en zondag de bruiloft en aangesloten receptie. Daar het maandag Labourday was, zouden we dan vroeg opstaan en lekker naar huis rijden. Wat een weekend.

Hoe anders liep het toen Jill plots ziek werd, haar stem verloor en er een (lichte) longontsteking overheen kreeg. Het weekend zag er als volgt uit; Donderdag inderdaad naar DC gereden, nog wel even door de stad gelopen, geen koffie bij de president, geen NYC en geen bruiloft gezien. We zijn nog wel even naar een soort van familie reunie geweest op zaterdag maar nog voor de bruid en bruidegom op zondag het altaar bestegen draaide ik mijn auto al de snelweg op om zo hard mogelijk naar huis te rijden. Teruggekomen in de Tarheel state stelde de dokter eerdergenoemde "walking pneunmia" vast en rest Jill niets anders dan hevig gedrogeerd uit te zieken.

We moeten deze trip nog maar eens maken, huwelijk of geen huwelijk.
Have a nice weekend.

Een avondje Durham Bulls

een voor u allen wellicht onbekende naam maar hier in de omgeving staat een avondje Bulls gelijk aan vertier, vermaak en jolijt voor heel de famile. De Durham Bulls spelen dan wel geen Major League maar toch vinden ruim 20 duizend toeschouwers regelmatig de weg naar het stadion. In essentie geen sport waar ik zonder meer warm voor loop maar het vooruitzicht van bier, hotdogs en hamburgers kunnen yours truly zomaar van gedachten doen vevanderen...Go BULLS!

Het bedrijf waar de moeder van mijn betere helft haar emplooi vindt had het jaarlijkse familieuitje gesitueerd op een van de omlopen van het stadion hetgeen het personeel in staat stelde om onder het genot van een pils en vette hap te mingelen met de directie en familieleden van directe collega's. Met een half oog gericht naar het veld en een ander naar de rariteiten op de tribunes zat ik dus afgelopen vrijdag lekker onderuit gezakt met een Bud Light in de hand mijn tijd te verdoen in het Durham Bulls Athletic Park. Not a worry in the world. De sport doet me niets dus ik kan me er heerlijk niet over opwinden wie er wint of verliest, zou zo het moeten zijn. Geen stress gewoon relaxed. Gelukkig ben ik als immigrant nog immer een bezienswaardigheid en had dus aan aandacht geen gebrek. Praten over "the red light district" en beloven dat ik een vrouw van een collega van de moeder van Jill een authentiek Deens recept zou doen toekomen gaat me zeker met een pils zeer makkelijk af. Al met al een hele geslaaged avond. Maar aan alles komt een einde zo ook aan een avondje Bulls. Iets voor het einde maakten we dat we wegkwamen om niet na de wedstrijd in een ellenlange file terecht te komen.

Bij het verlaten van het stadion werd ons nog een aardige attentie van de sponsor van de dag aangeboden. Nog licht beneveld van een aardige hoeveelheid pils was ik plots de eigenaar van 2 gesneden broden, wit en bruin. Het moet ook niet gekker worden. Waar ik in het verleden nog wel eens door ME het stadion werd uitgejaagd werd ik hier beloond voor mijn komst met 48 sneden brood.......dra kwam mijn Nederlandse inborst boven en maakte ik gretig gebruik van de duisternis door een paar keer extra langs de attente bakkersmeisje te lopen om vervolgens met een kofferbak vol wit- en bruinbrood huiswaarts te keren. Wat een avond....Go Bulls!

Gegroet

Golven

Voor diegenen die het nog niet weten Jill en ik wonen in een wijk welke is omringd door een heuse golfbaan. Het rustieke aangezicht is doorgaans het decor van onze wandel- en fietstochten. In Nederland was ik namelijk van mening dat golven iets was als knikkeren voor rijke mensen die niet wilden bukken. Deze mening was uiteraard niet door mezelf geformuleerd maar me opgedrongen door de inmiddels niet grappig meer zijnde Joep van 't Hek. Door zijn voormalige grappigheid is die mening me eigen geworden en ik heb die mening dan ook menigmaal geventileerd bij het binnenrijden van onze wijk.

Als ik die mensen met gekke karretjes en clubs over het gras zag zoeven was ik natuurlijk wel enigzins jaloers, want welke kleine jongen wil er nou niet met een elektrisch karretje over het gras scheuren, maar het spelletje was nog steeds niets voor mij. Was zei ik inderdaad want gisteren zijn Jill en ik met de stoute schoenen een "driving range" opgestapt om met een paar geleende clubs een aantal gehuurde golfballen de fairway op te rammen. Waar er in mijn herinnering nog een wat snobistische sluier over "galven" hing is die gedachte hier wel zo'n beetje verleden tijd. Jong en oud, gehuld in t-shirt,voetbalshirt of wat men maar wil, was gezellig een het tee-en en niemand maalt er om. Zo lang je maar lol hebt en niet opzettelijk de man met de ballenopraapmachine raakt. Voor nog geen 10 dollarcent per bal kan je jezelf heerlijk uitleven door de balletjes zover mogelijk de fairway op te rammen.

De afstanden door mijn eega en mij afgelegd varieerden van 1 tot 150 meter, met andere woorden we moeten nog een hoop leren. Maar we hebben wel heel veel plezier gehad. Nou maar hopen dat mijn collega John niet al te boos is over die ene stok die ik vakkundig afgebroken heb.

Shampoopaniek....

Shampoo paniek......
het was weer raak. Een twintigtal extremistische onverlaten presteerden het om heel de luchtvaartwereld op zijn kop te zetten. Even geen raketten van Hezbollah op Haifa of gevallen Goverment Issues in Baghdad op de TV. Althans niet in de hoofdrol, even stond de wereld stil bij het altijd dreigende terrorisme dat, gepland in huiskamertjes, overal in de wereld maar vooral in Engeland op de loer ligt.

Ik hoef geen details over de chaos op de luchthavens uit de doeken te doen want ik denk dat een ieder de beelden wel gezien heeft. Het is bizar dat deze ontdekking plaatsvond in een week dat hier in de VS een film in premiere gaat die toch wel voor wat opschudding zorgt. Deze rolprent "World Trade Center" genaamd komt voor een groot gedeelte van de Amerikanen te vroeg. Op de kop af vijf jaar na het drama in New York, Washington en Pennsylvania lijkt de VS nog niet klaar om deze confronterende film te gaan bekijken. Voorstanders vinden het tijd om de helden van 9/11 op het witte doek eer aan te doen door een verhaal te laten zien over twee beambten van de Port Authority die, terwijl zijn de Twin Towers ingaan om mensen te helpen, bedolven worden onder het puin. Wat volgt is een race tegen de tijd om de twee stoffige helden onder het gebouw vandaan te halen.

De bezoekersaantallen vielen wat tegen, filmbezoekers leken meer intresse te hebben voor de nieuwste van Will Ferrell "Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby" een nietszeggende film die louter bedoeld is om het publiek te vermaken zonder oude, nog niet geheelde wonden, open te rijten. Wellicht dat het pronkstuk van Oliver Stone het beter doet op DVD.

Maar terug naar de werkelijkheid; de ellende van afgelopen week krijgt nog wel een staartje....Hou er rekening mee dat als je naar de VS wilt vliegen water en andere vloeistoffen taboe zijn. Mocht u derhalve een probleem hebben met het opvullen van uw handbagage; u kunt dit opvullen met drop en Perla koffie-pads voor ondergetekende.

Het oor....

Na meer dan een jaar niet te hebben hoeven omgaan met het Nederlands ambtelijke apparaat was het afgelopen maandag weer eens prijs....Twan moest op audientie bij zijne ambtelijke gelijkheid; G ter Wee, consul van het Koninkrijk der Nederlanden.

Paspoort vernieuwing in den vreemde vergt iets meer planning en moeite dan het verrichting van deze handeling in Nederland. Afspraken moeten worden gemaakt, net als aan alle (10.000) regeltjes voldoenende pasfoto's, leges moeten worden voldaan en geduld moet worden beoefend. Reeds 7 maanden voor het verlopen van mijn paspoort moest de ambtelijke molen wakker geschudt en naar mijn hand gezet.

Al met al valt het allemaal wel mee, hoeveel moeite kan het kosten om een formulier in te vullen en het samen met je oude paspoort, eerdergenoemde pasfoto's en een klein fortuin aan een ambtenaar met titel te overleggen? Geen vuiltje aan de lucth! Mis! Mijn oor pastte niet in de nieuwe pasfoto matrix en zonder oor geen paspoort. Hoe consul ter Wee ook pastte en meette; met geen mogelijkheid krijg hij mijn oor in de matrix en ook een telefoontje met de ambassade in Washingthon bracht geen verlichting. Niet goed, geen paspoort met deze foto's. En we praten hier over luttele milimeters, de waanzin ten top.

Nu is yours truly niet voor een gaat te vangen dus gewapend met het door het koninkrijk der Nederlanden ter beschikking gestelde kopie van de matrix toog ik naar de plaatselijke Kinko's om aldaar uit de losse hand, ietwat schuin van bovenaf op de gevoelige plaat te worden vereeuwigd. Het kostte het personeel van deze kopie-grutter een goede 4 pogingen om mijn veel te grote hoofd, met oor in de matrix te persen maar uiteindelijke lukte het. Ik was een, fotografisch, feit! Kost een paar centen; bijna 14 dollar voor 2 foto's is in mijn ogen nog steeds te veel, maar dan heb je ook wat.

Na overlegging van de glanzende juweeltjes en betaling der leges ligts mijn aanvraag nu vast ergens op een enorme stapel te wachten tot iemand zin heeft om er eens naar te kijken. Totale kosten: 25 dollar voor 4 foto's en 112 dollar aan ambtelijk losgeld. Toch niet gek 137 dollar voor een stukje bordeaux-rood nederland.

Gegroet.

rust in de tent

Zo vliegt de tijd en zo staat ie behoorlijk stil. Niet letterlijk natuurlijk maar in spreekwoordelijke zin. Niets nieuws onder de zon, een voortkabbelend leven en geen gekke dingen. Rust in de tent.

Het werk is heel druk maar van hard werken is nog niemand doodgegaan. Ik ben inmiddels Juniper Networks Certified Internet Specialist en dus gevaarlijk met diploma; een nachtmerrie voor elke werkgever. Gewapend met een toetsenbord en muis maak ik blunders van netwerkbeheerders ongedaan door ze te maskeren met nog grotere fouten. Open TCP-poorten, half beveiligde VPN verbindingen en zo kan ik nog wel even door gaan. Niets dat Twan in paniek brengt; mouwen opstropen en gaan. Trial and error....proberen en op je bek gaan. En langzaamaan gaat het beter en beter.

Voor het overige worden hier net als in Europa allerlei warmte-records gebroken. Geen dag gaat voorbij zonder dat je tv-beeld gevuld wordt met een grijzende weerman die lachend verteld dat het weer eens 100 graden Fahrenheit geworden is (zo'n 37 graden) en dat is dan nog zonder de normaliter meegewogen luchtvochtigheid die de gevoelstemperatuur tot wel 40 duwt; het is me het zomertje wel. Nou vind je hier weinig huizen zonder airco dus het is redelijk uit te houden. Als ik om 11 uur in de ochtend thuis kom na een nacht te hebben gewerkt draai ik de klimaatbeheersing wat hoger en lig ik regelmatig in bed een beetje rillerig te zijn. Lang leve de technologie. Door mijn airco wat hoger te draaien draag ik bij aan het broeikas-effect waarvan ik probeer de symptonen te bestrijden door die airco wat hoger te draaien...snap ik het nog?
GegroetAntwan

Key West....

de meest zuidelijk gelegen Key van de VS. Om een indruk van de Keys te krijgen kan je het beste de Waddeneilanden in een blender doen, doe er wat palmen en kokosnoten bij, voeg overvloedige zonneschijn met hier en daar een tropische depressie toe, mix het geheel en je hebt een idee hoe het er uit ziet. Key West is een waar paradijselijk getaway oord waar je voor een paar dagen het gevoel van een volledige vakantie kan hebben. Geen stress, slippertjes aan en lekker langs de weg al cocktaildrinkend mensen kijken....helemaal goud.

Dit idylische, door bruggen en dammen aan florida vastgekoppelde, was een week geleden het decor voor Jills birthday getaway. Daar we met mijn verjaardag een weekend naar Miami waren geweest leek het ons wel aardig om ook voor Jills verjaardag een weekendje naar de Sunshine State te gaan om daar te genieten van zon, zee en andere nattigheden. Zo hebben we eindeloos gewandeld, op terassen gezeten, te diep in het glas gekeken en gesnorkeld. Echt een perfecte manier om de spreekwoordelijke batterij weer even op te laden.

Op http://jillandantwan.selfip.com staat een korte fotoimpressie voor diegenen die het boeiend genoeg vinden.

Rainbow lanes

Het vallen der kegels, geraakt als kleiduiven in een spervuur van loodzware ballen, een melee van gekkleurige half/half schoenen en het gekir van lui die zonder al te veel moeite en met militaire nauwkeurigheid eerder genoemde ballen doelloos in de goot zien verdwijnen. Het zijn beelden die een ieder wel ergens in zijn geheugen gegrift heeft staan. Hebben we niet allemaal ooit een balletje gegooid om daarna met volle overgave het klaarstaande buffet te verslinden? Wie heeft er niet afscheid genomen van een collega met een strike, een spare of een gootbal. Bowlen! We kennen het allemaal maar kunnen er niets van. De bal is te zwaar, de gaten in de bal te groot of juiste te klein en de baan is altijd te glad, te stroef of te krom. Er is altijd wel iets om onze onkunde op af te wentelen.

Nu is bowlen zeker niet mijn grootste hobby maar ik moest er na meer dan een jaar geleden Jill te hebben beloofd haar mee uit bowlen te nemen toch aan. In mijn wedding vows had ik zonder te lachen gezegd dat we zouden gaan bowlen, en bowlen zouden we. Plaats van handeling "The Rainbow Lanes" in Clayton. Een flink complex met arcade, pooltafels en wel 32 banen. Het summum voor de lokale bowlingheld en een ieder die het vloeren der pins een warm hart toedraagt. Alleen datgene dat het bowlen nog enigzins aantrekkelijk maakt ontbrak; alcohol maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met Jill en mijn schoonmoeder knikkerden we dat het een lieve lust was. En toegegeven als je er wat positiever tegenover staat valt het nog alleszins mee en veroorzaakt het vallen er pionnen zo nu en dan een lach op je gezicht. Alleen die schoenen...........

4 Juli......

..voor Nederland "just another day on the calender" maar hier is het een grote dag. Independence day.....de dag waarop in 1776 de Amerikanen zich onafhankelijk verklaarden om zodoende onder het juk van de engelsen vandaan te komen. Voor ondergetekende natuurlijk niet zonder meer reden tot feesten maar ik ben natuurlijk niet te beroerd om een pils open te trekken, en de tekst van het amerikaanse volkslied te brabbelen. Je blijft toch Nederlander zeg ik maar.
Over gewoon Nederlander zijn gesproken; ik berichte u eerder dat ik geen wedstrijden van het WK zou kijken. Nou heb ik met niet helemaal aan mijn woord gehouden en afgelopen weekend een stukje Frankrijk-Brazilie gekeken, maar dat terzijde. Bij het ontwaken vandaag zette ik mijn pc aan, startte een internet explorer sessie en zag het gelijk.....duitsland uitgeschakeld. Nou heb ik een hekel aan hoe Italianen voetbal spelen, dat gluiperige kan me niet bekoren, maar dat staat in geen verhouding tot de negatieve gevoelens die ik heb jegens de manschaft. Die bloedfanatieke koppen, dat snauwerige, het gevoel onoverwinnelijk te zijn.....ik hou maar op, de haren staan me weer rechtovereind in de nek. Ik weet dat het politiek correct is om de oosterburen gunstig gezind te zijn. Het is hip om te zeggen "ja, ik gun die duitsers wel wat" Nou ik doe er niet aan mee. Niet in Nederland en niet in de VS. Ik heb er een extra pils op genomen en me gereliseerd dat het niet uitmaakt wanneer ze eruit geknikkerd worden, als het maar gebeurd. Was natuurlijk nog veeeeeel leuker geweest als ze hetzelfde leed hadden geleden in de finale. Maar je kan niet alles hebben. Gilardino & del Piero Bedankt!

Een jaar...

...geleden, het is al weer een jaar geleden dat ik voet zette op Amerikaanse bodem. 365 dagen vol nieuwe en oude ervaringen. Een jaar waarin ik 2 verschillende werkgevers had, mijn ogen heb laten laseren, mijn eerste trip als toerist naar Nederland heb gemaakt, het contact met sommige van mijn vrienden zag verwateren, de band met anderen zag versterken. Ik was in San Francisco, Miami, Orlando en Delft. Haalde bonussen binnen op mijn werk en mistte nog geen dag werk als gevolg van ziekte. Het was me het jaartje wel.

Als ik terugdenk aan een jaar geleden toen ik me nog zorgen maakte over of ik al dan niet een baan zou vinden, een ziektekostenverzekering zou kunnen betalen en hoe ik mijn familie en vrienden zou missen kan ik niet anders danvaststellen dan dat het me 100% is meegevallen. Tuurlijk mis ik Nederland en iedereen die me lief is maar de telefoon, e-mail, MSN en Skype maken contact makkelijk. Ik mis het voetbal, maar kan het redelijk volgen via het internet. Ik mis de Ruif, maar Sidelines is ook gezellig. Ik mis het allemaal maar het is goed hier. Het leven is goed en ik ben nog steeds blij hier te zijn.

Terwijl ik dit schrijf is mijn schoonmoeder ijs aan het halen om mijn 1-jarig jubileum te vieren. As I said before " Life is good "

"Go ahead, make my day"

Deze wereldberoemde woorden van inspecteur "Dirty Harry" Callahan mompelde ondergetekende afgelopen vrijdag bij het vasthouden van een heuse, zilverkleurige Magnum 44. Voor diegene die deze klassieker uit 1971 nooit hebben gezien; Harry (gespeeld door Clint eastwood) daagt de slechterik uit zijn dag goed te maken door naar zijn wapen te grijpen terwijl Harry een glimmend zilveren Magnum 44, zeg maar een kanon zonder wielen, op hem richt.

Yours truly bevond zich, deze woorden uitsprekend, niet in San Francisco en het leidend voorwerp was geen boef van formaat. Nee Twan bevondt zich in de keuken van een collega en de "boef" in kwestie was een kat van het merk "loos". Reden van dit schouwspel; ik was wel eens benieuwd hoe sommige Amerikanen hun recht op het bezitten van wapens uitoefenen. Nu wil het feit dat een paar van mijn collega's genoeg wapens bezitten om de regering van een klein afrikaans land omver te werpen en voor jaren te bezetten dus het bezichtigen van "wapens in het wild" was een koud kunstje; gewoon na het werk even met een collega mee naar huis om daar een klein arsenaal Magnums, Smith&Wessons en brownings te bekijken. Schieten zat er op dit vroege tijdstip niet in daar de vrouw des huizes nog niet was ontwaakt en ook niet door pistool- en/of geweerschoten gewekt wenstte te worden. Daarvoor zullen we toch echt naar de "target range" moeten.

Wordt zonder enige twijfel vervolgd!

Voorbij.....

...is het WK voor ondergetekende. Als ware Oranje-liefhebber heb ik een paar weken kunnen genieten van alles wat rondom het WK gebeurt; de oranje dingen op mijn werk, de berichten op het internet en de live-wedstrijden op ESPN en ABC. Maar het is voorbij, ik kijk niet meer. Ik heb het gisteren nog wel even geprobeerd om een wedstrijd van een ander land te kijken. Maar de wedstrijd van mijn keuze; duitsland-Zweden werd ontsierd door 2 snelle goals van mijn voormalige oosterburen en een belachelijke rode kaart (2 x geel) voorZweedse verdediger Lucic. Toen en daar heb ik besloten dat het WK 2006 voor mij zou eindigen als Nederland voor de laatste keer van het veld zou stappen.

Tegen beter weten in was ik er niet van overtuigd dat het einde van WK 2006 al zo dra zou komen maar de historie leert anders. Met zeggen en schrijven 1 uitblinker (een uitmuntende vd Sar) bleek Nederland niet in staat een in mijn ogen middelmatige ploeg als Portugal opzij te zetten. Ik weet dat een hoop mensen mij bij het lezen van voorgaande zin voor voetballeek zullen uitmaken maar dat is dan maar zo. Ik ben er van overtuigd dat een echt goed voetballende en verdedigende ploeg dit Portugal nooit met een overwinning van het veld had laten stappen. Wellicht probeer ik in dit betoog mijn frustratie enigzins van mij af te schrijven maar noem mij een speler op die vandaag een wereldniveau haalde en ik bied subiet mijn excuses aan. Robben speelde onzichtbaar, van Persie was geen schim van de geweldenaar van de eerste 1 wedstrijden, Sneijder heb ik geen bal goed zien geven, Kuijt die in mijn ogen alleen maar in de weg liep en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Over wereldniveau gesproken..ik vergeet bijna die clown uit de voormalige USSR die het zich een missie had gemaakt om het WK - Record gele en rode kaarten trekken te verpulveren; HULDE DAARVOOR....ik kan het niet in het russich zeggen maar "U bent geen aanwinst voor het toch al niet te best scheidsrechterscorps dat deze maand op de Duitse velden ronddarteld" Om met de woorden van 1 van Neerlands beste cabaretiers te spreken...."gaat u maar even met die witte meneer mee"

Maar goed voor men denkt dat ik na nog geen jaar in de VS te hebben gewoond al niet meer van mijn land en zijn voetballers hou wil ik graag afsluiten met het volgende:
"Helden van Oranje u heeft vandaag niet uw beste kunnen laten zien. Doet u dat alstublieft over 2 jaar beter. Ik zal u dan zeker zonder rancune weer hartstochtelijk toejuichen, mijn Amerikaanse auto en werkplek van Nederlandse vlaggen voorzien en de eer van alles wat Nederlands is verbaal verdedigen.
Ik hou van Oranje!!"

Was me het weekje wel....

"Oranje kijken"
een week die vandaag een week geleden begon met een bezoek aan Italiaans restaurant (zeg maar snackbar) No 3 in Chapel Hill hier zo'n 75 kilometer vandaan. Door mijn Amerikaanse buddy Steven was ik op de hoogte gebracht van het feit dat een bescheiden groep Nederlanders er een gewoonte van maakte om uit "the Woods" te komen en in Oranje gehuld wedstrijden van het Nederlands elftal te bekijken. Nou was het vanaf mijn werk maar een kilometer of 15 rijden dus ik besloot het er op te wagen. Steven, die overigens ook fanatiek AJACIED is had niets teveel gezegd. Het gehele etablishement was Oranje gekleurd en het was een vreemde gewaardwoording om de menigte hoor praten, zingen en vloeken in mijn moerstaal. Uiteraard heb ik me in het laatste zeker niet onbetuigd gelaten daar de wedstrijd tegen Ivoorkust verre van geweldig was.

"Hurricane Season is over"
Zaterdag was een grote dag voor Raleigh en omgeving daar de lokale helden van de Carolina Hurricanes in Edmonton (Canada) de zesde wedstrijd in de finale van de Stanley Cup speelden. Bij winst zou deze trofee, die overigens niets te maken heeft met het gelijknamige mes dat we allemaal kennen, voor een jaar in bezit zijn van de Canes. Grote massa's Caniacs troffen elkaar in huizen, bars en the RBC Center om te zien of het schaasters van de Canes dit keer wel zou lukken de Stanley Cup, zeg maar de Europa Cup 1 van het ijshockey te winnen. De wedstrijd op donderdagavond ging in de laatste seconde de verkeerde kant op en zorgde ervoor dat de Edmonton Oilers nog leefden. Helaas voor alles wat de rood-wit-zwarten een warm hart toedraagt werden de olijke schaatsers uit North Carolina zaterdag met een nulletje of vier opgerold en moesten alle festiviteiten nog even de spreekwoordelijke ijskast in.

Maandagavond lukte het de Canes dan eindelijk om de cup te winnen en voor het eerst in de lange historie van de Carolina Hurricanes (in 1996 in Raleigh neergestreken) prijkt nu de Stanley Cup, een beker van bijna een meter hoog in de prijzenkast van de Canes. Toch een beetje raar dat het kwik hier regelmatig van bovenaf op de 30 graden kijkt en er nog steeds geschaatst wordt. Maar goed; Money rules.

"DMB"
Laatste wapenfeit van afgelopen week was een bezoek aan een concert van de Dave Matthews Band. Deze in Amerika mateloos populaire band was voor een concert neergestreken in het zo'n 10 minuten van ons huis gelegen All-Tell pavilion. Nu kende ik de muziek amper dus was het genot voor mij niet zo hemels als de rest van de crowd maar vermaakt heb ik me zeker. Vooral de momenten dat de heer Matthews besloot het zingen tijdelijk voor gezien te houden en de muzikanten vrij spel te geven werden door yours truly hoogstelijk gewaardeerd. Ik heb mijn eega plechtig beloofd om me de volgende keer wat meer te verdiepen in de lyrics zodat ik op de mij bekende wijze mee kan brullen. Raleigh is gewaarschuwd.

Groeten uit Clayton

Tropische depressie

Deze week kregen we hier in het zuiden van de VS de eerste tropische depressie, genaamd Alberto voor de kiezen. Voor de duidelijkheid het betreft hier geen neerslachtige inwoner van de Antillen maar de nasleep van een orkaanachtige storm die afgelopen week aankwam in Florida en eenmaal boven land gekomen afzwakte naar eerdergenoemd depressief niveau. Noem het een orkaan met een heus minderwaardigheidscomplex….om depressief van te worden. Maar orkaan of depressie; 20 centimeter regen in een halve dag is wat veel van het goede. Lagergelegen delen van de omgeving veranderden in luttele uren van land in meren, stromen en beken. Auto’s tot aan het dak onder water, kelders blank en meubels drijvend op straat. Ik ben natuurlijk wel wat gewend voor wat regen betreft maar zoiets had ik nog niet meegemaakt. Rijdend van werk naar huis leek het alsof er voortdurend emmers, of beter nog teilen water op de voorruit van mijn auto werden gekletterd. Je kent die buien wel…zicht nihil en maar hopen dat het goedkomt. Gelukkig kwam ik die ochtend zonder problemen en vertraging thuis. Anderen hadden minder geluk daar rond het middaguur ook de snelweg hier en daar blank stond. Wel een lekkere dag om te slapen en uit de nachtdienst komend had ik daar helemaal geen problemen mee...

Ontbijt op bed!?!

...No thanks, doe maar een pils. Want het is "voetbaltijd" en daar hoort nu eenmaal een pils bij. Beetje jammer dat door het tijdverschil de wedstrijd tegen Servie en Montenegro reeds om 9.00 op het programma stond maar dat mag geen reden zijn om niet te drinken. Zo zat ik dus vanmorgen om 9.15 heerlijk met een pils op de bank te genieten van Robben, van Persie en al het andere dat Oranje te bieden had. De wedstrijd was niet hoogstaand maar 3 punten zijn 3 punten en pils is pils. Getogen in oranje shirt was het heerlijk voetbal kijken hier in de States. Even leek het erop dat ik het voetbal moest bekijken via pay-per-view maar ESPN en ABC achten het van nationaal belang om "soccer" natie-kundig te maken en haalden de wereldkampioenschappen achter de decoder vandaan. Een van de vermakelijkste dingen van de wedstrijd was de uitspraak van de namen der Nederlandse spelers. U een voorbeeld geven van uitspraak zou de koddigheid ernstig te kort doen dus neem van me aan dat het hylarisch is. Ook de vertwijfeling tussen "The Netherlands" en "Holland"....either way is fine with us...we staan met 1-0 voor, wie maalt erom hoe ze ons noemen. Op naar de volgende!

Ps,
voor u allen denkt dat ik hier een beetje dronken zit te zijn....ik heb het bij 1 pils gehouden. 9 uur is ook voor mij wat vroeg.

Weekendje Orlando...

Een van de voordelen van het leven aan de oostkust van de VS is dat het maar een goede dag rijden is naar "the sunshine state". We zijn voor de eerste keer met de auto geweest en dat is me prima bevallen. Tien uur in de auto is in mijn ogen beter dan dat gezeur met inchecken, wachten, vliegen, weer wachten op koffers, wachten op een huurauto.... Ik neem lekker auto.

Florida, home of the orange en thuishaven van enkele van de grootste atractieparken ter wereld; Walt Disney World. Parken met voor elk wat wils. Suffe draaimolens voor de kleinsten en duizelingwekkende achtbanen voor de wat meer opgegroeide kinderen onder ons. Maar Florida kan ook gewoon heel aangenaam zijn om een paar dagen door te brengen. Lekker niets doen, beetje spartelen in het zwembad en genieten van goed eten. We zijn op zaterdag naar Typhoon Lagoon geweest en hebben deze keer de parken links laten liggen. Geen zin om uren in rijen voor achtbanen en andere attracties door te brengen.

Dat is ook precies wat Jill en ik afgelopen weekend hebben gedaan. Uiteraard ben ik weer flink gestraft voor mijn immer aanwezige eigenwijsheid waar het mezelf beschermen tegen de zon betreft. Ik kan nog steeds niet te lang in de zon maar in mijn enthousiasme wil ik dat nog wel eens vergeten. De zomer is hier lekker op gang gekomen en ik moet eerlijk zeggen dat me dat prima bevalt. Het weer in Nederland is iets wat ik niet mis.