Oh, hallo 2013

Het is zo ver! 2012 is een herinnering uit het recente verleden, over en uit.

Over het algemeen genomen waren de voorbije 12 maanden dik in orde en zijn in doorgaans goede gezondheid doorgebracht. Er waren wat lichte verkoudheidjes en ander licht ongesteldheden maar niets om je echt zorgen over te maken. Het was een goed, gezond en gelukkig jaar en we gaan proberen dat in 2013 dunnetjes over te doen.

Eén van de mindere periodes van 2012 begon echter 2 dagen geleden toen Jill nietsvermoedend met Violet aan de wandel was en het lieve hondje besloot om alle interessante snuffelopties aan de rechterkant van het pad voor lief te laten zich in 1 vloeiende beweging maar de andere kant te verplaatsen. Daar mijn betere helft het beestje geen onbedoelde schop wilde doen toekomen volgde een ongemakkelijke uitwijkbeweging die Jill pardoes op de grond en Violet aan de beoogde kant van het pad deed belanden.

Wat een mellow zondagmiddag op de lokale schietbaan had moeten worden veranderde in een aaneenschakeling van medische behandelingen en rustperiodes. Jammer maar helaas. Mijn eega doet het een paar dagen rustig aan en hobbelt met een paar Hollandsche krukken rustig aan in het rond.

Happy 2013!

Thanksgiving

Terwijl ik dit schrijf ligt ergens in Downtown San Francisco een dikke kalkoen met een schuin oog vanuit de over naar de voordeur te kijken om te zien of ik al, gekleedt in pak en stropdas, binnenkom. Thanksgiving dinner bij de Kurtz's is een traditie waar Jill en ik jaarlijks acte de presence geven. Een gezellig samenzijn van vrienden en hun familie om dankbaarheid uit tentoon te stellen voor het goede in de wereld en ons leven.

Dit jaar moeten we verstek laten gaan daar Violet de laatste dagen het bloed onder onze nagels vandaan heeft gezogen en we haar niet te lang alleen kunnen laten. Violet, onze opgevoerde teckel heeft afgelopen weekeinde noodgedowngen een paar dagen in een kennel moeten doorbrengen omdat Jill en ik eenuitnodiging hadden gekregen voor het NAF Dutch American Heritage day gala diner in Los Angeles alwaar mijn goede vriend Peter Laanen (www.peterlaanen.com), in het spreekwoordelijke zonnetje werd gezien. Het was een "first" voor me om gekleedt in smoking met de gegoede gemeenschap een vorkje te prikken. 

De timing was ietwat omgelukkig daar Violet pas 3 weken bij ons was maar we waren redelijk optimistisch over het feit dat onze kleine dame ons wel zou vergeven dat we haar een paar dagen achter zouden laten in een omgeving waar we haar recent uit gehaald hebben. Niets bleek echter minder waar. De optimist in ons zagen een pup die erg blij was ons na 48 weer te zien opdagen maar Miss Violet had louter "payback" in gedachte. Sinds we terug zijn is het terug bij af voor wat de training betreft en we zijn hard bezig haar vertrouwen terug te winnen.

Voor diegenen die zich na het lezen van bovenstaande al hoofdkrabbend afvragen wie toch die Violet is; ze is een 2 jaar oude mix van Blauw-Neus Pitbull en (we denken) Weimaraner die sinds 4 weken bij ons woont. Na 3 maanden van regelen en soebatten kregen we ongeveer een maand geleden eindelijk toestemming om deze lieverd te adopteren en toe te voegen aan ons leven. Violet is in Mei van dit jaar door de medewerkers van Azaya ranch uit de handen van Stockton Animal Control geredt op de dag dat men haar zou laten inslapen. Zwerfhonden worden in bepaalde steden 5 dagen opgesloten om te kijken of een eigenaar komt opdagen en afhankelijk van het ras worden ze daarna klaargestoomd voor adoptie of domweg afgemaakt. Het feit dat Violet deels Pit Bull is zorgde ervoor dat ze in de laatste categorie terecht kwam een haar leven na 18 maanden tot een abrupt einde zou komen in het asiel. 

We prijzen ons gelukkig dat het zover niet gekomen is en Violet nu bij ons is. Ze heeft een hoop liefde, discipline en training nodig maar ze is zacht, lief en vriendelijk van aard dus we hebben goede hoop dat ze een voorbeeldige huis- en buurtgenoot wordt.

Hoekie...

het is al weer meer dan 21 jaar geleden dat je plots uit ons midden werd gerukt. De dagen voorafgaand aan 9 april 1991 zijn nog steeds een waas. Het bericht dat jij, levensgenieter pur sang, sterk als een paard, ergens in een donkere Haagse ziekenhuiskamer voor je leven lag te vechten zette voor mij, en velen met mij de tijd even stil. Nadat je dagenlang had geweigerd je over te geven aan, wat later onvermijdelijk bleek, vloeide de kracht om nog langer te vechten langzaam uit je vandaan en sloeg je een gat in onze harten dat tot op heden niet geheeld is. De dagen na jouw overlijden was de huiskamer van je ouderlijk huis een zoete inval van familie en vrienden die naar mijn gevoel meer jou leven vierden dan je dood berouwden. Tot diep in de nacht verhaalden we van avonturen die we in de jaren daarvoor hadden meegemaakt, we schilderden het aangezicht van jouw, veel te korte maar intens genoten, leven.

Je bent dus al zo'n 21 jaar weg, maar nog zeker niet vergeten. Je leeft voort in harten en gedachten rondom de wereld, je glimlach prijkt op foto's en in herinneringen die soms dagelijks, soms wekelijks of soms zomaar ineens tot ons komen. Feestdagen, jouw verjaardag of nonchalante blader-sessies door fotoboeken doen de gedachten aan verdrietige maar vooral goede tijden met jou boven komen. Je leeft voort; bij je ouders, bij je zus, je familie & vrienden en bij mij hier in Californië.

Sinds kort draag ik je portret overal met me mee op mijn onderarm. Zo zie wat meer van de wereld en hoef ik me geen zorgen te maken over het grijpen van je foto als ik bij de volgende schudding van de aarde naar buiten moet rennen. Ook sta je volgens mij symbool voor de gedachte dat dit prachtige leven zomaar ineens voorbij kan zijn en we dus moeten genieten van elk moment. De herinnering aan mooie dingen, goede vrienden (waar ook ter wereld) en hoe we maar stof in de wind zijn. 

 

Je trotse kop is nog wat opgezwollen en je ogen bloeddoorlopen als na een avond stevige doorhalen met de dames van Hudito maar dra stralen je ogen als nooit te voren en lach je de wereld tegemoet. Weg, maar nooit vergeten.

Per Siempre

Michigan

 

Veel te lang geleden voelt het alweer, Jills verjaarsfeest en de aansluitende vakantie naar haar geboortestaat Michigan. Wereldreizigers als we zijn proberen we op z'n minst een paar keer per jaar aan onze spreekwoordelijke palen te trekken en te genieten van al het moois dat het land van melk en honing te bieden heeft.


 

Zo togen we daags na het verjaarspartijtje, dat voor de gelegenheid ( Jills Big 4-0 ) niet thuis maar in een donkere club binnen de stadsgrenzen van San Francisco werd gevierd, in alle vroegte naar het vliegveld om via St. Paul naar Traverse City te vliegen. Door de rijkelijke gevloeide drank en het late tijdstip dat het eind van Jills, overigens door de aanwezigheid van gezellige vrienden zeer geslaagde feest,  markeerde waren we op Zondag redelijk vroeg onder de synthetische wol gekropen hetgeen het vroege opstaan op Maandag iets, zij het niet veel, makkelijker maakte. Vliegen blijft vliegen; een noodzakelijk kwaad,  maar de inmiddels vergaarde Delta status maakt het allemaal iets comfortabeler. We kwamen dan ook redelijk fit en vol goede moed in Michigan aan, klaar om onze trip te starten.

Sinds jaar en dag had Jill al de wens om  één of twee nachten door te brengen in het prestigieuze Grand Hotel op Makinac Island. Dit hotel laat zich qua ambiance en decor het best vergelijken met het, in Den Haag e.o. wereldberoemde Kürhaus hotel van de jaren 30. Het gedateerde interieur, de formele dress-code na 18:00 en het gebrek aan moderne voorzieningen maakt het een prima oord voor hen die een respectabele, bingospelende leeftijd hebben bereikt maar mijn smaak was het niet. Het was me allemaal net even te pretentieus en de geboden service/kwaliteit voldeed nimmer aan de, door de heftige tarieven gewekte verwachtingen. Het mag dan ook geen verrassing zijn ik geen traan van weemoed heb gelaten toen we na 2 dagen, die overigens door alle bezienswaardigheden op het eiland zeer plezierig waren, het Hotel in de achteruitkijkspiegel van de door paard getrokken taxi steeds kleiner zagen worden.

 

Volgende stop was het pittoreske Holland, MI. Centraal in The Great Lakes State gelegen blijkt dit in vroeger tijden een plek geweest die op migrerende Nederlanders een aantrekkende werking had. De Nederlandsche namen en bedrijven met Dutch stuff zijn er niet van de lucht en we konden het dan ook niet laten om er een nachtje door te brengen. Om toeristen een, zij het enigszins vertekend, beeld te geven van het dagelijks leven in Nederland heeft de Familie Nelis een replica van een heus plattelandsdorp in The Old Country neergezet alwaar uit Holland ingevlogen stagiaires uit de provincie nietsvermoedende Amerikanen de indruk geven dat iedereen in The Netterlends de hele dag voor hun windmolen al klompendansend achter boerderijdieren aanzit. Ik heb het allemaal maar met een schep zout voor lief genomen.

De laatste 2 dagen werden vervolgens doorgebracht met Jills familie die ogenschijnlijk immer weer onder de indruk zijn dat we helemaal uit Californië naar Michigan reizen om een paar dagen rond te rijden/lopen in het landschap dat dagelijks aan hun aandacht ontsnapt. Ik vergelijk het maar met de verbazing die mij overmant als ik de duizenden toeristen van heinde en verre zie komen om de Golden Gate brug te bewandelen en op de gevoelige plaat vast te leggen terwijl het voor ons inmiddels niets meer dan een lastige horde in het woon-/werkverkeer is.

Hiep Hiep Hoera ….

vorige week waren het niet alleen de, alweer 66-ste verjaardag van mijn goede vriend Peter Laanen (www.peterlaanen.com) en de geboortedag van de Verenigde Staten (July 4th 1776) die aandacht verdienden; het was ook al weer het 7 jarig jubileum van mijn emigratie naar het land dat ik tegenwoordig thuis noem. Op 3 juli 2005 maakte ik de gang van Amsterdam naar Raleigh alwaar het avontuur begon ( http://antwanvanderstap.blogspot.com/2005/07/eindelijk-zo-ver.html )


Het moge duidelijk zijn dat er op zulke heugelijke gebeurtenissen gedronken moest worden en waar beter te beginnen met het schofterig consumeren van grote hoeveelheden alcohol dan in te tuin van de Laanen Family in Concord (CA)  Deze, normaal gesproken, Oase van rust wordt met enige regelmaat, als speciale gelegenheden daarom vragen opengesteld voor het publiek en het lijdt geen twijfel dat de verjaardag van de patriarch zo'n gelegenheid is. Normaliter gooien Jill en ik een muntje op over het onvermijdelijk BOB-schap (we wonen immers 55 km van Concord) maar dit jaar werd ons tijdens een eerder bezoek een verblijf in de luxueuze gast suite van Huize Laanen aangeboden; een aanbod dat we met beide handen aangegrepen hebben. Wat volgde was een superavond vol live muziek, fantastische hapjes (smikkelen en smullen) en heerlijk helder Heineken van het stalen vat. Waardeloos als ik ben had ik de uitnodiging om toch maar vooral het, door de nestors leeftijd gevoede thema -Route 66-  te ere volkomen in de wind geslagen maar heb hem tijdens het feest meermaals plechtig beloofd het over 3 jaar, zijnde nr 69 allemaal en helemaal goed te maken. De avond eindigde voor mij als vanouds met verwoede pogingen de bodem van een fikse fles whiskey te bekijken hetgeen me een ouderwets geweldige kater opleverde die me vervolgens weerhield van het consumeren van alcoholhoudende dranken voor het restant van de week. Wat een feest, wat een mensen, wat een dag.

Om de escapades van de voorbije week uit ons systeem te verdrijven togen Jill en ik zaterdagochtend in de kogel-grijze cabrio naar Indian Springs om daar de weldaden van een modderbad, facial en een deep-tissue massage op ons in te laten werken. Voor de mannelijke mannen onder ons; een facial is een uitgebreide behandeling van het gelaat met allerlei cremetjes en zalfjes die de “oude” Antwan onder geen enkel beding zou ondergaan maar welk door de “nieuwe ik” zeer wordt genoten. Eerdergenoemd modderbad was ook voor mij geheel nieuw en het duurde even vooraleer ik vrede had met het feit om bijna geheel door naar overdaagse eieren riekende modder bedolven te worden. Toen ik eenmaal compleet relaxed als een varken(tje) rondtollend in de drek mezelf overgaf aan de wonderen voor de huid realiseerde ik me dat een geweldig gevoel was. Ik was dan ook redelijk teleurgesteld op het moment dat ik gesommeerd werd om het bad uit te klauteren en mezelf onder een warme douche de zwarte smurrie van mijn goddelijke lijf te spoelen; aanradertje. De zaterdag werd afgesloten met een grill-sessie met goede vrienden, een glas LaChouffe en een prima glas whisky; het leven is goed.

Time flies

Het is al weer meer dan een maand geleden dat ik voor het laatst de tijd had/nam om mijn blog bij te werken.  Een ongelofelijke stapel excuses over hoe druk ik het heb, hoeveel tijd er in mijn werk gaat zitten en zo meer zouden aan dovemansoren gericht zijn want zeg nou eerlijk, hoeveel tijd neemt het schrijven van een stukje tekst nou werkelijk in beslag. Het kwam er gewoon niet van en ik ben lui, there you have it!! De radiostilte werd zeer zeker niet gevoedt door een gebrek aan inspiratie want er is in de afgelopen weken genoeg voorgevallen dat in voorbije jaren zonder enige moeite en binnen 24 uur zijn weg naar het elektronische papier had gevonden maar zoals gezegd kwam het er niet van om mijn blog bij te werken.

Bay to Breakers

Op zondag 20 mei stond de langverwachte Bay to Breakers op het program, een race door de Streets of San Francisco waar ik me al heel mijn leven op aan het voorbereiden was. Sinds mijn gewichtsafname was ik redelijk fanatiek aan het trainen om de 12 kilometer van de San Francisco Bay naar de (golf)Breakers op Ocean Beach in een acceptabele tijd en zonder dood te gaan te volbrengen.  B2B is een jaarlijks terugkerend spectakel dat lieden van allerlei pluimage in de veel te vroege ochtend van SF doet bijeenkomen om al dan verkleedt (of zelfs gekleedt) 12 kilometer door the city at the bay te rennen/lopen. Het is een bonte stoet die zich,  geleidt wordt door veel te snelle afrikanen, via the haight disctrict een weg baant van het financiele hart van de stad naar de Pacific Coast.  Gedost in kleurige outfits of helemaal niets hobbelden tienduizenden bij het krieken van de dag, onder het genot van heftige house-beats de neus achterna om met z’n allen aan de meet feest te vieren. Onze (Jills en de mijne) waren zonder meer acceptabel te noemen en we zijn voornemens om hier een jaarlijks ritueel van te maken. 

Time flies and so does Antwan

De afgelopen weken bracht ik , voor mijn gevoel althans, grotendeels in de lucht door. Was het niet de vlucht naar en van Nederland dan was het wel een trip naar Florida voor een cursus of projectwerk in Texas.  Ik weet nog goed dat toen  ik op 19-jarige leeftijd voor het eerst naar Spanje ( De paaaaaaaaarel van de Costa Blanca) vloog om daar met mijn gabbers vakantie te vieren het vliegen een hele spannende/boeiende onderneming was maar tegenwoordig is het pure noodzaak. Je moet ergens naar toe, het is te ver om te rijden... hop het vliegtuig in.  De lol is er met alle security tegenwoordig wel af; schoenen uit, riem af, zakken leeg ... je op het laatste moment nog even afvragen of er geen vloeistoffen in je carry-on zitten.  Dat laatste overkwam me tijdens de gouden uren van de ochtend op San Francisco international. Ik was midden in de nacht opgestaan, had wat laatste spullen in mijn tas gemikt en stapte een uur of wat later vriendelijk glimlachend langs de beveiliging. Er gingen nog net geen rode lampen aan en sirenes af toen de TSA mijn waterfles half leeg, ja het was vroeg dus van half vol was geen sprake, onder mijn IPAD ontwaarde. Wat volgde was een donderpreek over het gevaar van terrorisme en ander onheil.  Wat een poeha, een beetje water .. I get it!! Stuur me terug door de poortjes en dan klaar. Maar goed, die lui doen ook gewoon hun werk dus ik heb me ingehouden, ben heel kalm in de rij gaan staan en stapte vriendelijk lachend voor de tweede keer door de molen. Relax, het is vroeg en zondag.

Holland 2012

Ik was er weer even; in Nederland bedoel ik dan. Na minder dan een jaar geleden vertrokken te zijn landde ik op vrijdag 27 April weer met de KL605 op Amsterdam voor een 10 daags verblijf in the Old Country. Een jaarlijks terugkerend bezoek aan familie, vrienden en oude herinneringen die ik in 2005 heb achtergelaten.

Voor de trouwe lezer van mijn sporadisch bijgehouden blog moge het geen verrassing zijn dat ik reikhalzend uitkeek naar het weerzien met mijn ouders daar er in de afgelopen 12 maanden op het fysieke vlak het een en ander aan me veranderd was/is en ik vol trots met een welgemeende "ta-ta" de deur van mijn ouderlijk huis wilde binnenstappen om hen die me ter wereld brachten en succesvol hadden grootgebracht te laten zien hoe goed het me gaat. Ik had echter geen rekening gehouden met het feit dat een lange dag en zo mogelijk nog langere vlucht niet onopgemerkt aan me voorbij gaan en ik eruit zag als een zombie toen ik vol goede moed op mijn ouders afstapte om ze na een jaar van afwezigheid te omhelzen; ze zijn zich de oud-Hollandsche tering geschrokken en trokken subiet mijn geproclameerde goede gezondheid in twijfel. Een blik in de spiegel maakte dat ik het niet eens helemaal oneens kon zijn met deze vaststelling maar ik verzekerde mijn ouwelui dat een goede nacht slaap en een warme douche wonderen zou doen voor mijn uiterlijke vertoning en ze sloten dra vrede met mijn nieuwe ik. Het lijdt geen twijfel dat ik tijdens mijn interactie in de volgende dagen regelmatig soortgelijke reacties mocht ontvangen en ik voel me dan ook genoodzaakt om nog maar eens te benadrukken dat ik me (ondanks een lichte verkoudheid/griep) helemaal super voel en dat ik zeer zeker geen chemische behandelingen voor slopende ziektes onderga.

Het verblijf in Nederland was, ondanks de constante kou, erg plezierig. Ik bezocht familie en vrienden, zag mijn "kleine" neef een potje om-des-keizers-baard voetballen en bracht een paar uur door in Sportcenter ALL-round. Ook het traditionele diner bij met de oud collega's bij de chinees in Delft ontbrak niet op het programma. Het zijn de geijkte dingen maar een en ander tovert jaar na jaar een lach op mijn gezicht en maakt dat ik al weer uitkijk naar de volgende keer. Een van de hoogtepunten die ik dit jaar mocht genieten was de kampioenswedstrijd va AJAX tegen v3..nooit meer verwacht en waarschijnlijk ook niet echt (over het hele seizoen gezien) helemaal terecht maar de vreugde was er niet minder om.

Het was fun en ik zie Holland graag terug in 2013

Paasgekte ….

“Loopt het Paasgebeuren bij jullie ook zo uit de hand?” deze vaag werd me zeer recent gesteld in een email van een tante van me. Ze refereerde hier aan de betrekkelijke gekte welke zich in Holland etaleert rond de viering van de wereldwijd aangenomen wederopstanding van de zon van god. Het moge geen geheim zijn dat ik al heel mijn leven vraagtekens zet bij het hele verhaal maar dat doet niet ter zake, Pasen is Pasen en daarmee is die discussie wat mij betreft voor dit moment op de back-burner, zeg maar het sudder-pitje van het fornuis geplaatst.

“...had je hier vroeger een Paastak met wat versiering in huis tegenwoordig kan je de duivel en zijn grootje kopen in de winkels” Als ware Nederlandse-Amerikaan antwoordde ik oprecht dat alles hier in dit land altijd uit de hand de hand loopt. Er is geen feestdag te klein of te groot om door de “retailers” hier te worden aangepakt om de kassa's te laten rinkelen, of beter gesteld te laten beepen. Als Valen Tijn in Februari zijn hielen licht wordt men eerst geïndoctrineerd met de gedachte dat je niet alleen Amerikaans, Hollandsch, Italiaans etc. bent maar dat het ook absoluut zeker is dat er Iers bloed door je aderen stroomt. Het rood van de liefde maakt dra plaats voor het groen van de Shamrock (een klavertje 3 of 4) en jan en alleman roept zo hard men kan dat ze Irish zijn. Het zal allemaal wel; “I am Dutch!”

Ik denk ook dat de gekte die je tegenwoordig in Nederland ziet over is komen waaien uit mijn nieuwe thuisland. Aardige lui die Amerikanen maar ze weten absoluut geen maat te houden. Alles moet groter, hoger en gekker. Ik verbaas me er nog steeds wel eens over maar het is ook weer een manier om de dollars te laten rollen en zodoende de middenstand in stand te houden.

Jill en ik doen er normaalgesproken al niet te veel aan, een paas-mandje en een kaart naar haar moeder en wat chocolade op tafel is het meest gangbare, maar Jill heeft een tijd heel hard naar werk moeten zoeken dus van de voorbereidingen is dit jaar niets terechtgekomen. Het was sinds eind Januari dikke ellende op haar werk hetgeen resulteerde in een ontslag per 1 maart. Nu is het in de Biz waar Jill haar employ vind normaal dat je met regelmaat van baan veranderd dus het was zeker niet het einde van de wereld. Het bracht alleen even wat onzekerheid en lichte stress. Gelukkig is ze afgelopen woensdag, zij het voor een maand, weer aan het werk gegaan dus de rust is redelijk wedergekeerd in huize weltevree. Uiteraard ben ik nog wel even naar de lokale supermarkt gerend om wat "Peeps" te kopen. Een soort "spekkie" in allerlei leuke vormen en kleuren ... I love my Peeps:

We kunnen ons dus nu in alle rust voorbereiden op de eerstvolgende feestdag, Koninginnedag. Ik betwijfel dat na Pasen de winkels hier Oranje zullen kleuren en ik verwacht ook geen dronken Amerkanen met “Kiss me, I am Dutch” buttons uit de lokale waterputten te zien strompelen maar vieren doen we het.  Ook hier in San Francisco pakt Neerlands gemeenschap flink uit met een feest bij een, deels Hollandsche molen en des avonds een knalfeest in club.

Wat mij betreft een geweldig idee maar ik sta toch het liefst met een pils in de hand ergens in de Delluf en daarom ben ik ook verguldt met mijn aanstaande trip naar the Old Country (26 april tot 7 mei)

Gegroet.

Loterij Koorts

het zal u niet zijn ontgaan; de Mega Millions loterij had gisteren een van de grootste, zo niet de grootste jackpot ooit. Aan het einde van de dag zat er 640 miljoen dollar in de pot en de kans om deze gigantische prijs in de wacht te slepen was 1 op 176.000.000 of zoals ik mijn wiskunde leerkrachten altijd voordroeg 1 op 2; je wint hem of je wint hem niet. Maar of het nou goede kansen or waardeloze kansen waren de grote poet ging gisteren aan onze neus voorbij. De investering van $ 5 leverde slechts 2 goede nummers op, hetgeen net zo goed is als helemaal niets.

In de dagen voorafgaand aan de trekking stond het nationale nieuws bol van de grote happening en overal werden mensen uitgehoord over hoe zij, als vrouwe fortuna hem of haar gunstig gezind was, het bijna half biljoen zouden spenderen. Reacties varieerde van o.a. stoppen met werken, een gigantische vloot auto's kopen, aan goede doelen geven tot “ik heb geen idee, daar denk ik echt niet over na” Ik schaar mezelf in de laatste groep omdat ik simpelweg niet de fiducie heb dat zo'n geweldige smak geld onze kant opkomt, de kans is gewoonweg te klein. Het lijkt me echter dat de winnaars van gisteren wellicht ook dezelfde mening zijn, of betergezegd waren toegedaan terwijl ze nu wellicht al een zwembad hebben laten vollopen met 25 jaar oude single malt om er de eerste 3 dagen niet meer uit te komen. Er is dus, zij het een kleine, hoop. 

We keep on playing.

Gegroet

1984 ... give or take a few months

Een net 14-jarige bengel presteert het om, samen met zijn makkers, de reis vanuit Delft naar het verre Kijkduin te volbrengen om in de Mar-e-ton al Mailibu-cola drinkend naar strakke meiden te gluren en de klappen van lokale kampers te ontwijken. Diep in de nacht proberend vanuit De Haag naar Delft te komen om vervolgens als gevolg van een platte zak een paar uur op CS te ijsberen, wachten op het eerste gele boemeltje naar Delft. De gouwe ouwe tijd.

Met regelmaat vraagt men mij hier naar de “legal drinking age” in Nederland. Deze mystieke mijlpaal, de eerste dag dat het legaal is om een of meerdere alchoholische versnapering te nuttigen, die hier in de VS op 21 jarige leeftijd bereikt wordt is een, in mijn geheugen, in Nederland minder duidelijke gestelde grens. Mijn verhalen over jeugdige, door alcohol geinsprireerde escapades doen meermaals de mondhoeken van mijn toehoorders naar boven buigen en met gepaste jaloezie worden relazen gepareert met anekdotes over heimelijke drinkebroeder sessies onder de tribunes van lokale sportcomplexen of op de achterbank van geleende automobielen. Ik hoor de verhalen graag aan terwijl ik het heerlijk heldere vloeibare goud dat ik nog immer als Neerlands beste export-produkt in mijn keel giet; maar echt onder de indruk ben ik nimmer.

                                   

Enig speurwerk leerde me deze week dat je, tegenwoordig, pas op je 16e een pils mag slikken en vervolgens nog 2 jaar moet wachten vooraleer wat sterkere drank ingenomen mag worden. Ik hou me maar vast aan het feit dat het in mijn tijd nog toegestaan was om op jongere alcohol te nutigen en ik derhalve de wet nooit (echt) gebroken heb.

Naar ik van de week las is er een discussie gaande om de minimum leeftijd vast te zetten op 18 jaar; arme Hollandsche jeugd.  

Winter in Californie …

het was wat onverwacht, en in mijn optiek ook zeer zeker ongewenst maar de afgelopen week brak dan “eindelijk” de hemel boven de Bay Area open om de droge bodem van wat overvloedig water te voorzien. De afgelopen maanden was tegen de gewoonte in geen noemenswaardige plensbui gevallen en ik vond dat prima. De reservoirs waren na de waardeloze winter en zomer van vorig jaar nog best goed gevuld en ik was toch niet van plan om dit jaar nog mijn gang naar de ski gebieden van de Sierra Nevada te maken. Egoïstisch? Yup …ik ben niet perfect.

Het nare weer zorgt met zijn donkere dagen en waardeloze waterlozingen voor een depressief geheel dat we in huize Honig-vanderStap nu net even niet kunnen gebruiken. Jill zit tijdelijk zonder werk en om daar een beetje goed mee om te kunnen gaan is een positieve ambiance wenselijk. De Anton Pieck taferelen die zich buiten de deur afspelen.

 

Rennen

Het gaat met de hiel steeds een stuk beter. De dokter heeft er een week of 2 geleden een fijne spuit met anabolen ingezet hetgeen meer effect heeft gehad dan 3 maanden therapie en andere methoden. Zo kon ik na een paar dagen rust weer eens de sportschoenen onderbinden en rustig aan gaan beginnen met joggen. De afgelopen weken/maanden werden voornamelijk in de Pilates-studio en op de fiets doorgebracht maar nu de voetdokter me heeft vrijgegeven om weer wat rond te rennen richt ik me weer op het hardlopen. 

Gisteren heb ik in het kader van mijn training voor het eerst in mijn leven de Golden Gate brug al rennend overgestoken. 

Langzaam aan gaat alles beter! Er staat op 20 mei een race van 12 kilometer op het programma en ik ben redelijk uit vorm maar met een hoop training en een gezonde dosis doorzettingsvermogen kom ik er wel.

TROTS

Voorts ben ik ook enorm trots op mijn zuster die een moedige stap heeft gezet op het goede pad naar gewichtsafname. Elke vorm van hulp die je inroept om zwaarlijvigheid een halt toe te roepen is een stuk gereedschap en je hebt spreekwoordelijke ballen nodig om met die hulp zelf de strijd aan te gaan; zoveel heb ik in de afgelopen maanden wel geleerd!

VOETBAL

zou ik me daar toch bijna mijn neef "Kleine"Krijn vergeten. Die heeft in de afgelopen maand toch maar mooi zijn debuut in het eerste van Hulshorst gemaakt. Kan het mooier?! Ik kijk er naar uit eind volgende maand 1 van zijn wedstrijden bij te wonen.

“Het is maar een spelletje”

In de “good old days” ging ik nog weleens naar het voetballen kijken. Gezellig, met of zonder kater na een avond goed drinken in de lokale waterput, in de auto naar het stadion in Mokum, onderweg een fijne gehaktstaaf bij de vrienden van de gele schelp en op de terugweg een Whopper(chiies) of sompige bami-bal bij de Febo. Er viel altijd genoeg te klagen; de scheids was blind of van de heren-liefde, de verdediging stond collectief te slapen, de spits had een kwartje nodig om z'n poten bij te stellen en zo kan ik nog even doorgaan.

Ook een trip naar de stadions van andere clubs (waarvan ik de naam niet wil noemen) werd zo nu en dan ondernomen. Middelen van transport varieerden van volgestouwde treinstellen tot schepen vol, al dan niet dronken, AJACIEDEN die bij aankomst in Volendam direct de lokale palingvoorraad opkochten om het surplus van de glibber-vissen vervolgens on luid gejoel op het veld van de lokale FC te mikken. Allemaal redelijk onschuldig en vermakelijk. De rivaliteit jegens andere clubs en daarmee gepaarde gebrek aan realistisch oogpunt deerde me allerminst; wij zijn de beste en als hullie een keer van ons wonnen lag het zeker niet aan de prestaties van mijn rood-witte helden maar trof de scheids of “vrouwe fortuna” alle blaam. Het sarren van vrienden en bekenden die andere clubs een warm hart toedragen hoort daar nu eenmaal bij maar het respect voor de echte supporter overschrijdt provincie- en stadsgrenzen.

Ook, ja ik geef het grif toe, riep ik wel eens “boe”, “hi-ha-hondenriem” of andere vulgaire woorden richting het, toen nog arbitrale trio, en/of de supporters aan de andere kant van het hek.  Deze profaniteiten werden niet zelden vertaald in  on-Hollandsche talen daar onze clubliefde zich niet door landsgrenzen liet of laat bedwingen. Mening land in Europa en daarbuiten werd bezocht om, onder het genot van talloze alcoholische versnaperingen  onze jongens naar overwinning te schreeuwen. Auto's, bussen, vliegtuigen niets was te veel of te gek. Liefde voor de club zat en zit nog altijd erg diep.

Haifa-AJAX Israel '99



Nimmer is echter de hand gerezen om een steen te gooien, iets te slopen of lichamelijk letsel toe te brengen. Voetbal is oorlog maar er zijn grenzen en het moet wel (relatief) leuk blijven. Supporter voor het leven; JA, Hooligan; NEE lijkt me een aardige sticker voor op de brievenbus.  Het valt me dan ook moeilijk voor te stellen wat meute in Egypte bezielde toen ze na verlies van hun cluppie besloten het veld op te stappen en de spelers van de tegenstanders te belagen en zich niet te laten stoppen door wie dan ook. Resultaat … meer dan 70 doden en een enorme stapel gewonden; ze zijn nou helemaal... het is maar een spelletje!? Of zou deze clash een direct gevolg zijn van de opgelopen spanningen in het het land aan de Nijl? Het doet me in ieder geval dingen weer meer in een perspectief zien. Zou ik binnenkort “hullie” dan echt bij de naam kunnen noemen en niet terug te hoeven vallen op de aanduiding van het netnummer of andere bijnamen?

Voorlopig staat deze AJACIED (of neus) morgen weer heel vroeg op om zijn, enigszins in verval geraakte cluppie, moreel te ondersteunen in hun strijd tegen “fc trommel”. Wellicht kunnen we het gat tussen ons en de “lampies” niet laten vergroten en uitlopen op hun uit “010”

Gegroet

Vegas ... alweer

2011 is verdwenen als de ondergaande zon in de Mojave woestijn die de afgelopen dagen het decor was een kortstondige migratie van SF naar Las Vegas. Daar Jill en ik, net als de rest van de wereld een aantal goede voornemens hebben leek het ons een aardig idee om een paar dagen door te brengen in de volwassenen-speeltuin vol lichtjes, alcohol en vreemde lieden. Mensen kijken, penny-slots spelen en (al dan niet) goedkope drankjes nuttigen is een bezigheid die ons wel ligt. Grote gokkers zijn we zeker niet maar het draaien van rollen en balletjes, het knipperen van lampjes en ratelen van gewonnen muntjes heeft iets, niet veel, gewoon iets. Langer dan 2,3 dagen houden we het doorgaans echter niet dus een korte trip van dinsdag tot vrijdag leek ons lang zat.

Eerdergenoemde ondergaande zon werd helaas op de heenweg geblokkeerdt door een overijvirige state trooper die de metingen op zijn snelheidsmeter dra vertaalde in het feit dat ik “iets” te enthousiast over de, slecht onderhouden snelweg van Kern county zoefde. Daar mijn betere helft lief glimlachte en ik de waarde man met alle egards bejegende kwam ik er zeer genadig vanaf met een overschrijding van slechts 13 mijlen... op naar Vegas. Het geluk dat me werd getoond op de snelweg stak later die avond nog een keer de kop op toen bleek dat de door mij verloren portemonaie, gevuld met contanten, credit-cards en mijn groene kaart, keurig bij de beveiliging van het casino was afgeleverdt maar verder heeft vrouwe fortuna zich vakkundig schuil gehouden.

Een paar honderd dollar lichter en ongetwijfeld een paar pondjes zwaarder togen we vrijdagmorgen weer naar huis om in alle rust, we worden meestal uitgenodigt om bij vrienden te dineren, het oude jaar uit en het nieuwe jaar in te luiden. Het is een goede, edoch uitgekauwde gewoonte om zo aan het begin van het nieuwe jaar het voorbije exemplaar onder de loep te nemen en daarbij de loftrompet te steken over alles wat goed en geweldig was en te reflecteren op de minder positieve dingen. Ik nodig een ieder die daarop zat te wachten nog eens uit om de blog updates van het afgelopen jaar door te nemen en daar de betreffende informatie uit te filteren.  

Het absolute dieptepunt was voor mij echter het bericht dat er bij mijn “neefje” uit Sydney, tijdens zijn Europese vakantie, een kwaadaardige tumor werd geconstateerd die operatief verwijderd moest worden. De operatie is inmiddels achter de rug maar de knaap, net in de twintig, heeft nog een lange weg te gaan. Mijn allerbeste wensen gaan dan ook uit naar hem en zijn ouders!

Verder wens ik iedereen vanuit een nog steeds zonnig, maar inmiddels fris Californie, het allerbeste voor 2012!

Groet.

Karateschop

Ik wijdt doorgaans op mijn blog niet uit over voetbal in het algemeen en AJAX in het bijzonder maar ik kan niet anders...

Deze week stormde een waardeloze pannekoek tijdens de bekerwedstrijd van AJAX tegen 072, al schuimbekkend, het veld op met de intentie om de keeper der kaasdragers met een flinke karate-trap vervroegdt met winterstop te sturen. Door ome Lodewijk's historische acrobatiek (1995 Wenen, red) geïnspireerd vlogg deze hersenloze amoebe door de lucht enkel om uiteindelijk aan de ontvangen zijde van een paar, dit keer wel rake, trappen te belanden.

Hoewel ik persoonlijk vond dat de eerste trap wel voldoende was en er vervolgens wellicht sprake was van excessief gedrag begreep ik de verontwaardiging over de getoonde rode kaart wel. Ook de beslissing van Verbeek om zijn rommel vervolgens van het veld te halen was wel te billijken. Was wellicht meer een statement geweest als hij deze beslissing direct na het incident genomen had en niet had gewacht tot de tijd had genomen om Esteban een rode prent te presenteren want het leek er nu meer op dat deze rode kaart en niet de dwaze actie van, volgens ingewijden licht verstandelijk gehandicapte Wesley uit Almere de reden van vertrek was. Earnest en Toon wisten echter niet hoe snel ze moesten ageren dat de hele spelersgroep zich onveilig voelde omdat volgens het “1 schaap” principe het nu onvermijdelijk was de de overige 35.000 aanwezigen in de ArenA het voorbeeld van wezenloze-Wesley zouden volgen. Vraag me zachtjes af of deze angst niet gevoed was door de, voor de kaasdragers, onverwachte stand op het score-bord.


Begrijp me heel goed; de actie deze zichzelf supporter noemende amoebe wordt door ondergetekende zeker niet goed gesproken maar het drama dat zich daarna ontvouwde doet mij een beetje overdreven aan. Maar goed, het zal allemaal wel. Iedereen valt over elkaar heen, de Nederlandse karatebond ageert tegen het gebruik van de term "Karateschop", het voetbal in zijn totaliteit moet worden afgeschaft etc etc. Voorlopig wist 1 individu een prima voetbalavond voor duizenden te verstieren. Een treurige dag voor het voetbal in het algemeen en mijn club in het bijzonder. Damn you Wesley W!!

ohhhh vergeet bijna iedereen Prettige Kerstdagen te wensen; bij deze!!

Festivus

Lief, attent, heldhaftig, vastberaden …. allemaal termen die zomaar op mij van toepassing zouden, wellicht moeten zijn. Althans dat is mijn bescheiden mening. Het zijn labels die men zonder met de ogen te knipperen zonder meer op mijn voorhoofd mogen plakken; I 'm cool with it. Een van de weinige dingen die ik daarentegen zeker niet ben is PC oftewel politiek correct.
　

Het is een term die me de haren in de nek doet rijzen en ik gemakkelijkheidshalve niet erken als deel van de Nederlandse taal. Mijn Turkse vrienden van weleer mogen niet meer als Turk worden omschreven, het omschrijven van een persoon terwijl daarbij de huidskleur gebruikend levert al snel klachten op, liliputters mag je tegenwoordig alleen als little people omschrijven en zo kan ik nog wel even doorgaan.
　

Waar men zich vroeger meer een leven en laten leven mentaliteit opspeldde let men tegenwoordig, mijns inziens, net even te veel op of tradities/gewoontes niet ergens op de wereld een minderheid of meerderheid tegen de borst stuit. Is het niet de, overigens begrijpelijke, over de rol van zwarte piet tijdens de Hollandsche Sinterklaasvieringen over de hele wereld dan is het wel dat Kerst niet meer gevierd mag worden omdat het Joden en African-Americans te veel is om een kerstboom te zien verrijzen in een ruimte waar ze zich dagelijks moeten melden voor het verrichten van overbetaalde vormen van arbeid.
　

Het reclamebureau waar Jill werkt is zo'n organisatie waar Kerst in de ban is en in plaats daarvan Festivus wordt gevierd. Festivus, een waardeloos compromis van feestdagen waar een ieder zich in kan vinden zonder aanhangers van welke religie dan ook het gevoel te geven dat ze (of we) er niet bijhoren. Waar gaat dit heen? Alsof het gemiddeld kantoorgebouw te klein om een fijne menorah, een kwanza stok en een kerstboom te huizen. Can't we just all get along? Openbare vertoningen van religeuze feestdagen schijnen al al lang niet meer te kunnen en ik verbaas me dan ook de Santa nog steeds met zijn "kleine" helpers door de straten van de wereld mag paraderen zonder dat er ergens een vereniging van kleine mensen opstaat om te protesteren tegen het uitbuiten van elfjes door een veel te zwaarlijvige blanke man die het hele jaar op zijn luie reet toe zit te kijken hoe zijn in groen geklede slavenkorps de meest waanzinnige cadeaus in elkaar zet. Daar hoor je gelukkig nog niemand over maar dat is natuurlijk een kwestie van tijd.
　

Ik zal het allemaal wel verkeerd zien, ongevoelig zijn voor de sentimenten uit het verleden en kortzichtig zijn. Het zal wel. Kerst op kantoor moet kunnen, Kwanzaa parades lijken me leuk en gezellig, als je ooit op een Hanukkah feest bent geweest tel je vervolgens de dagen tot de volgende editie en het Suikerfeest aan het eind van de Ramadan schijnt super te zijn. Die gozer die op de lagere school naast me zat kwam uit Turkije en de manager van het kantoorgebouw waar ik mijn eerste Amerikaanse baan had was niet anders te beschrijven pik-zwart en ik was niet helemaal zeker of hij ooit in Afrika geweest was of dat de wieg van zijn voorvaderen wellicht ergens anders op de aardkloot had gestaan.

　
Ik wordt doorgaans als "Big white guy" omschreven en dat is prima. Ik zou natuurlijk beledigd kunnen zijn dat men de moeite niet neemt me als Dutch-American te omschrijven maar voor de leek lijken wij Scandinaviërs (!?!) allemaal op elkaar dus dat kan je niemand kwalijk nemen. "Big white guy it is"

　

Gegroet.

Black Friday …. occupy BestBuy.

De feestdagen komen eraan. Zowaar geen makkelijke periode als je nog een paar kilo's wilt afvallen maar ik probeer me er doorheen te slaan met meer sporten dan ooit. Het is daarom ietwat onfortuinlijk dat ik sinds kort last heb van hielspoor, hetgeen hardlopen en andere cardio activiteiten enigszins oncomfortabel maken. Maar goed, het vooruitzicht van niet al te streng te hoeven lijnen, lijden tijdens de donkere maanden maakt dat ik gedurende mijn 6 kilometer per dag door de pijn heen bijt.

Het feestdagen-seizoen begint hier aankomende donderdag met de viering van Thanksgiving, zo'n beetje de enige religueze feestdag die (nog) niet volledig ten prooi van de commercie is gevallen. Goed het sturen van een kaart is niet ongewoon maar men doet elkaar in ieder geval geen extreem dure dingen cadeau. De vieringen beperken zich tot het gezamenlijk consumeren van enorme, traditioneel rond kalkoen, maaltijden en het bekijken van American Football wedstrijden. Een redelijk rustige dag waarop dank wordt uitgesproken voor al het goede dat ons is overkomen en mogelijk nog te wachten staat.

De betrekkelijke rust van de derde donderdag in November staat echter in schril contrast met de waanzin die Black Friday, de eerste shopping-dag van the Holiday Season, met zich meebrengt. Om de consument zo vaak mogelijk de oud-Hollandsche poeplap te laten trekken en zo diep mogelijk in de spreekwoordelijke buidel te laten tasten smijten de grote winkelketens met enorme kortingen op artikelen die in beperkte hoeveelheden voorradig zijn. Om een en ander spannender te maken gaan de meeste van deze big box stores op de Vrijdag na Thanksgiving om middernacht open en liggen er dagen vantevoren mensen voor de deur om beslag te kunnen leggen op goedkope tv's, laptop's en meer van dat soort artikelen. Keurige lijnen van tentjes en slaapzakken vormen zich op stoepen en parkeerplaatsen en het is een nationale sport om maar zo vroeg mogelijk in de rij te liggen. Occupy Bestbuy, Target etc. etc. Jill en ik hebben ooit een keer in een grijs verleden om 3 uur 's nachts de echtelijke sponde verruild voor een plek in de rij om bij de lokale Best-Buy (zeg maar MediaMarkt) een van de veel te goedkope computers in de wacht te slepen. Echter bij het zien van ongeveer 500 mensen, die al lang voor wij waren gaan slapen een plekje in de rij hadden ingenomen, en de temperatuur die van onderen tegen het vriespunt aankeek kwamen we snel tot de conclusie dat iets meer betalen echt niet zo heel erg is, zijn omgedraaid en terug naar bed gegaan. We doen onze inkopen wel online.

Gegroet.

Al weer naar Hawaii ?!?!

Dat is een vraag die me de afgelopen weken veelvuldig gesteldt werd en ik met volle overgave positief beantwoordde.

Yep, we waren vorige week wéér in Hawaii; Oahu dit keer. Deze vakantie was echter al in Mei van dit jaar bekookstoofdt en geboekt. Die van vorige maand was meer een opwelling gevoedt door de, voor Californische maatstaven, zeer matige zomer. Als echter Hollander heb ik het normaalgesproken niet zo gauw koud maar na meer dan 4 jaar in de Golden State te hebben gewoond ben ik nu eenmaal gewend aan aangename temperaturen gedurende de zomermaanden met September en Oktober (Indian Summer) als dessert. Toen we in Juli weertechnisch nog immer aan het tobben waren hebben mijn betere helft en ik onszelf wijsgemaakt dat we een tripje naar de zon verdienden. Daar de Hawaiiaanse eilanden nu eenmaal dichterbij zijn dan de Caribiën en of de Canarische eilanden leek een weekje Kaui voor de hand liggend.

Ons meest recente bezoek begon met 2 dagen Waikiki die al flanerend over de boulevard werden doorgebracht. Waikiki, overspoeld met Japanse toeristen die gelijk onze oosterburen volgens mij komen bekijken wat voor schade ze hebben aagericht, wás vroeger voor mij Hawaii. Dacht ik aan Hawaii, dan stond Waikiki en Honolulu me voor ogen en het volgens mij ook het bekendste (stuk) eiland bij veel niet Amerikanen. Het doet echter met alle hotels, restaurants en bars niets onder voor de gemiddelde badplaats in Spanje. Overal wordt aan je getrokken om je zover te krijgen een restaurant binnen te stappen, een helicopter-tocht te maken of je voor 50 jaar lang aan een appartement te binden. Twee dagen was dan ook meer dan genoeg voor ons en we maakten op maandagochtend dan ook dat we als de vliegende tering vanuit Honolulu naar Ko-Olina verhuisden.

Jaren geleden hadden we bij het bezichtigen van een ander hotel gezien dat Disney een nieuw resort aan het bouwen was en reeds toen waren wij voornemens om, zodra het klaar was een paar dagen door te brengen in Aulani. Ons vroege bezoek ( het hotel opende 2 maanden geleden haar deuren ) maakte dat niet alle verwachingen werden overtroffen maar het ziet optrekje ligt er gelikt bij. Veel is er niet te doen dus onze dagen zijn voornamelijk doorgebracht met aan het strand en zwembad liggen, snorkelen en verder helemaal niets doen. Jill en ik zijn dan ook uitermate uitgerust teruggekomen van 10 dagen in the tropics

Gegroet

21 jaar ….

geleden, ergens in Delft, ik weet niet precies waar en de exacte datum maar het moet rond de feestdagen geweest zijn, werd ik door iemand naar mijn gewicht gevraagdt. Aanleiding van het gesprek was mijn opkomende, onvrijwillige toetreding to the Nederlansche strijdmacht op 2 Januari 1990. Daar ik in die tijd mijn hoofd meer bij het consumeren van (veel te veel) bier en het kijken van voetbal had, gokte ik glimlachend dat de schaal ergens tussen de 82 en 85 kilo zou blijven steken, graaide in een bak chips en joeg de zoveelste Heineken van de avond door mijn keel. Deze gok leek me gerechtvaardigt daar ik de weegschaal in mijn ouderlijk huis al maanden had ontzien en ik me vaag herinnerde dat ik rond de 85 kg was.

 

Welk een koude douche was mijn deel toen ik na aankomst in Venlo-Blerick door de medische pik van dienst werd verteld dat ik, schoon aan de spreekwoordelijke haak, de weegschaal folterde met 102kg … zat ik er op die winteravond toch mooi zo'n 20 kilo naast. Het feit dat ik mijn enorme kalorische inname enigszins compenseerde met actief en betrekkelijk fanatiek beoefenen van waterpolo maakte dat ik redelijk fit was en zonder al te veel problemen de physieke uitdagingen, welke mij gedurende de verplichte 12 maanden van vakantie in acthereenvolgens Venlo en 't Harde werden aangeleverdt, zonder al te veel problemen overwon. Deze week bereikte ik mijn gewicht van 21 jaar geleden en ik ben, langzaam maar zeker op weg naar mijn streefgewicht van 82 kilo. 

Bounty, een stukje paradijs op aarde ….

wie herinnert zich de commercials niet van witte stranden, wuivende palmen en azuurblauw witter met wit schuimende koppen als waren het glazen heerlijk helder Heineken. Als kind droomde ik met grote regelmaat hoe het zou zijn om het Delftse Hout of Kijkduin te verruilen voor verre oorden als de Antillen, de Bahama's of wellicht zelfs Hawaii. Geen levende cel in mij kon op dat moment vermoeden dat ik anno 2011 al weer 6 jaar in de States zou wonen en met enige regelmaat (minimaal 1 keer per jaar) mijn vakantie in Hawaii zou doorbrengen.

Na vorig jaar The Big Island en Maui bezocht te hebben had mijn betere helft dit keer een trip naar Kauai “The Garden Isle” geboekt. Acht dagen van minimale professionele inspanning, zwemmen, wandelen en tot rust komen lag in het verschiet toen we op 12 augustus in het holst van de nacht ons bed uit moesten om rond 7 uur in de morgen met Alaska Airlines het luchtruim richt Lihue te kiezen. De directe vlucht naar deze, van de Hawaiiaanse eilanden verstgelegen bestemmingen duurt net geen 5 uur en het is mede daarom dat wij Hawaii verkiezen over het caribisch gebied. Op Kauai aangekomen bleek één van de koffers zijn weg naar Maui gevonden te hebben maar dat mocht de pret niet (al te lang) drukken; het was Beach Time!!

De volgende dagen werden als verwacht al snorkelend, zonnebadend, rondrijdend en uitrustend doorgebracht. Het verslag doen van de totale week lijkt me voor een ieder een wat minder boeiende aangelegenheid dus ik beperk me tot het verwijzen naar onderstaande dia-voorstelling.

Het viel in zijn geheel niet mee om afgelopen maandag weer aan de slag te gaan maar aan alle goede dingen komt een eind en ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik in deze kwallende economie nog steeds een baan heb om naar terug te gaan. Verder was het na een week van slechte dingen eten ook weer de hoogste tijd om weer aandacht te besteden aan het afvaltraject. Ik lig nog steeds goed op schema en hoop voor het einde van dit jaar mijn streefgewicht van 81kg te bereiken.

Gegroet

Viva Las Vegas …....

de natte droombestemming van menigeen op zoek naar een paar dagen vertier in de omgeving waar het, voor Amerikaanse begrippen ongebruikelijk, is toegestaan om je al alcoholdrinkend voort te bewegen over de met hoeren en strippers aanbiedende proppers bezaaide trottoirs. Een mindfuck van de bovenste plank maakt Sin City een prima plek om een paar, ook niet meer dan dat, degen te vertoeven en te ontsnappen van drukke banen en middelmatig weer.

Eén keer per 2 á 3 jaar staan Jill en ik onszelf toe om het normale leven te verlaten en ons onder te dompelen in de wereld die voor velen synoniem staat met gokken, drinken en varieté shows. Aan laatstgenoemd element hebben we beiden een spreekwoordelijk broertje dood maar van een beeetje gokken en het nuttigen van alcoholische versnaperingen zijn we beiden niet vies. Ook de aanwezigheid van een groot aantal gewedige restaurants trekt ons eens in de zoveel tijd naar Vegas. Ik hoor de grijze massa's al krakend een antwoord zoeken naar de vraag “maar, vd Stap, was jij niet aan de lijn?” en ik kan u allen een volmondig “Ja, maar zolang ik eet en drink met mate is het OK om zo nu en dan van de wagen te vallen”

Na maanden van veel te hard gewerkt te hebben stapten we derhalve zaterdag 16 Juli in het vliegtijd om een uur later op McCarran airport aan te komen. Vers van het vliegtuig staan de eerste fruitautomaten al verleidelijk te knipogen met door hun door LED gevulde ogen. Jill had kort geleden, op de dag dat we de tickets voor onze vakantie kochten op straat 3 dollar gevoden en stevende, overtuigd dat een der biljetten een “Lucky one” was direct op een helverlichte, eenarmige bandiet af. Meer dan een korte onderbreking van onze gang naar de koffer carrousel was het echter niet.

Het verdere veblijf laat zich het best omschrijven als “lekker relaxed” Prima eten, goedkope alcohol en beperkt verlies van monetaire middelen. Een prima lang weekend om de batterij weer even op te laden.

Gegroet.