Paasgekte ….

“Loopt het Paasgebeuren bij jullie ook zo uit de hand?” deze vaag werd me zeer recent gesteld in een email van een tante van me. Ze refereerde hier aan de betrekkelijke gekte welke zich in Holland etaleert rond de viering van de wereldwijd aangenomen wederopstanding van de zon van god. Het moge geen geheim zijn dat ik al heel mijn leven vraagtekens zet bij het hele verhaal maar dat doet niet ter zake, Pasen is Pasen en daarmee is die discussie wat mij betreft voor dit moment op de back-burner, zeg maar het sudder-pitje van het fornuis geplaatst.

“...had je hier vroeger een Paastak met wat versiering in huis tegenwoordig kan je de duivel en zijn grootje kopen in de winkels” Als ware Nederlandse-Amerikaan antwoordde ik oprecht dat alles hier in dit land altijd uit de hand de hand loopt. Er is geen feestdag te klein of te groot om door de “retailers” hier te worden aangepakt om de kassa's te laten rinkelen, of beter gesteld te laten beepen. Als Valen Tijn in Februari zijn hielen licht wordt men eerst geïndoctrineerd met de gedachte dat je niet alleen Amerikaans, Hollandsch, Italiaans etc. bent maar dat het ook absoluut zeker is dat er Iers bloed door je aderen stroomt. Het rood van de liefde maakt dra plaats voor het groen van de Shamrock (een klavertje 3 of 4) en jan en alleman roept zo hard men kan dat ze Irish zijn. Het zal allemaal wel; “I am Dutch!”

Ik denk ook dat de gekte die je tegenwoordig in Nederland ziet over is komen waaien uit mijn nieuwe thuisland. Aardige lui die Amerikanen maar ze weten absoluut geen maat te houden. Alles moet groter, hoger en gekker. Ik verbaas me er nog steeds wel eens over maar het is ook weer een manier om de dollars te laten rollen en zodoende de middenstand in stand te houden.

Jill en ik doen er normaalgesproken al niet te veel aan, een paas-mandje en een kaart naar haar moeder en wat chocolade op tafel is het meest gangbare, maar Jill heeft een tijd heel hard naar werk moeten zoeken dus van de voorbereidingen is dit jaar niets terechtgekomen. Het was sinds eind Januari dikke ellende op haar werk hetgeen resulteerde in een ontslag per 1 maart. Nu is het in de Biz waar Jill haar employ vind normaal dat je met regelmaat van baan veranderd dus het was zeker niet het einde van de wereld. Het bracht alleen even wat onzekerheid en lichte stress. Gelukkig is ze afgelopen woensdag, zij het voor een maand, weer aan het werk gegaan dus de rust is redelijk wedergekeerd in huize weltevree. Uiteraard ben ik nog wel even naar de lokale supermarkt gerend om wat "Peeps" te kopen. Een soort "spekkie" in allerlei leuke vormen en kleuren ... I love my Peeps:

We kunnen ons dus nu in alle rust voorbereiden op de eerstvolgende feestdag, Koninginnedag. Ik betwijfel dat na Pasen de winkels hier Oranje zullen kleuren en ik verwacht ook geen dronken Amerkanen met “Kiss me, I am Dutch” buttons uit de lokale waterputten te zien strompelen maar vieren doen we het.  Ook hier in San Francisco pakt Neerlands gemeenschap flink uit met een feest bij een, deels Hollandsche molen en des avonds een knalfeest in club.

Wat mij betreft een geweldig idee maar ik sta toch het liefst met een pils in de hand ergens in de Delluf en daarom ben ik ook verguldt met mijn aanstaande trip naar the Old Country (26 april tot 7 mei)

Gegroet.

Loterij Koorts

het zal u niet zijn ontgaan; de Mega Millions loterij had gisteren een van de grootste, zo niet de grootste jackpot ooit. Aan het einde van de dag zat er 640 miljoen dollar in de pot en de kans om deze gigantische prijs in de wacht te slepen was 1 op 176.000.000 of zoals ik mijn wiskunde leerkrachten altijd voordroeg 1 op 2; je wint hem of je wint hem niet. Maar of het nou goede kansen or waardeloze kansen waren de grote poet ging gisteren aan onze neus voorbij. De investering van $ 5 leverde slechts 2 goede nummers op, hetgeen net zo goed is als helemaal niets.

In de dagen voorafgaand aan de trekking stond het nationale nieuws bol van de grote happening en overal werden mensen uitgehoord over hoe zij, als vrouwe fortuna hem of haar gunstig gezind was, het bijna half biljoen zouden spenderen. Reacties varieerde van o.a. stoppen met werken, een gigantische vloot auto's kopen, aan goede doelen geven tot “ik heb geen idee, daar denk ik echt niet over na” Ik schaar mezelf in de laatste groep omdat ik simpelweg niet de fiducie heb dat zo'n geweldige smak geld onze kant opkomt, de kans is gewoonweg te klein. Het lijkt me echter dat de winnaars van gisteren wellicht ook dezelfde mening zijn, of betergezegd waren toegedaan terwijl ze nu wellicht al een zwembad hebben laten vollopen met 25 jaar oude single malt om er de eerste 3 dagen niet meer uit te komen. Er is dus, zij het een kleine, hoop. 

We keep on playing.

Gegroet

1984 ... give or take a few months

Een net 14-jarige bengel presteert het om, samen met zijn makkers, de reis vanuit Delft naar het verre Kijkduin te volbrengen om in de Mar-e-ton al Mailibu-cola drinkend naar strakke meiden te gluren en de klappen van lokale kampers te ontwijken. Diep in de nacht proberend vanuit De Haag naar Delft te komen om vervolgens als gevolg van een platte zak een paar uur op CS te ijsberen, wachten op het eerste gele boemeltje naar Delft. De gouwe ouwe tijd.

Met regelmaat vraagt men mij hier naar de “legal drinking age” in Nederland. Deze mystieke mijlpaal, de eerste dag dat het legaal is om een of meerdere alchoholische versnapering te nuttigen, die hier in de VS op 21 jarige leeftijd bereikt wordt is een, in mijn geheugen, in Nederland minder duidelijke gestelde grens. Mijn verhalen over jeugdige, door alcohol geinsprireerde escapades doen meermaals de mondhoeken van mijn toehoorders naar boven buigen en met gepaste jaloezie worden relazen gepareert met anekdotes over heimelijke drinkebroeder sessies onder de tribunes van lokale sportcomplexen of op de achterbank van geleende automobielen. Ik hoor de verhalen graag aan terwijl ik het heerlijk heldere vloeibare goud dat ik nog immer als Neerlands beste export-produkt in mijn keel giet; maar echt onder de indruk ben ik nimmer.

                                   

Enig speurwerk leerde me deze week dat je, tegenwoordig, pas op je 16e een pils mag slikken en vervolgens nog 2 jaar moet wachten vooraleer wat sterkere drank ingenomen mag worden. Ik hou me maar vast aan het feit dat het in mijn tijd nog toegestaan was om op jongere alcohol te nutigen en ik derhalve de wet nooit (echt) gebroken heb.

Naar ik van de week las is er een discussie gaande om de minimum leeftijd vast te zetten op 18 jaar; arme Hollandsche jeugd.  

Winter in Californie …

het was wat onverwacht, en in mijn optiek ook zeer zeker ongewenst maar de afgelopen week brak dan “eindelijk” de hemel boven de Bay Area open om de droge bodem van wat overvloedig water te voorzien. De afgelopen maanden was tegen de gewoonte in geen noemenswaardige plensbui gevallen en ik vond dat prima. De reservoirs waren na de waardeloze winter en zomer van vorig jaar nog best goed gevuld en ik was toch niet van plan om dit jaar nog mijn gang naar de ski gebieden van de Sierra Nevada te maken. Egoïstisch? Yup …ik ben niet perfect.

Het nare weer zorgt met zijn donkere dagen en waardeloze waterlozingen voor een depressief geheel dat we in huize Honig-vanderStap nu net even niet kunnen gebruiken. Jill zit tijdelijk zonder werk en om daar een beetje goed mee om te kunnen gaan is een positieve ambiance wenselijk. De Anton Pieck taferelen die zich buiten de deur afspelen.

 

Rennen

Het gaat met de hiel steeds een stuk beter. De dokter heeft er een week of 2 geleden een fijne spuit met anabolen ingezet hetgeen meer effect heeft gehad dan 3 maanden therapie en andere methoden. Zo kon ik na een paar dagen rust weer eens de sportschoenen onderbinden en rustig aan gaan beginnen met joggen. De afgelopen weken/maanden werden voornamelijk in de Pilates-studio en op de fiets doorgebracht maar nu de voetdokter me heeft vrijgegeven om weer wat rond te rennen richt ik me weer op het hardlopen. 

Gisteren heb ik in het kader van mijn training voor het eerst in mijn leven de Golden Gate brug al rennend overgestoken. 

Langzaam aan gaat alles beter! Er staat op 20 mei een race van 12 kilometer op het programma en ik ben redelijk uit vorm maar met een hoop training en een gezonde dosis doorzettingsvermogen kom ik er wel.

TROTS

Voorts ben ik ook enorm trots op mijn zuster die een moedige stap heeft gezet op het goede pad naar gewichtsafname. Elke vorm van hulp die je inroept om zwaarlijvigheid een halt toe te roepen is een stuk gereedschap en je hebt spreekwoordelijke ballen nodig om met die hulp zelf de strijd aan te gaan; zoveel heb ik in de afgelopen maanden wel geleerd!

VOETBAL

zou ik me daar toch bijna mijn neef "Kleine"Krijn vergeten. Die heeft in de afgelopen maand toch maar mooi zijn debuut in het eerste van Hulshorst gemaakt. Kan het mooier?! Ik kijk er naar uit eind volgende maand 1 van zijn wedstrijden bij te wonen.

“Het is maar een spelletje”

In de “good old days” ging ik nog weleens naar het voetballen kijken. Gezellig, met of zonder kater na een avond goed drinken in de lokale waterput, in de auto naar het stadion in Mokum, onderweg een fijne gehaktstaaf bij de vrienden van de gele schelp en op de terugweg een Whopper(chiies) of sompige bami-bal bij de Febo. Er viel altijd genoeg te klagen; de scheids was blind of van de heren-liefde, de verdediging stond collectief te slapen, de spits had een kwartje nodig om z'n poten bij te stellen en zo kan ik nog even doorgaan.

Ook een trip naar de stadions van andere clubs (waarvan ik de naam niet wil noemen) werd zo nu en dan ondernomen. Middelen van transport varieerden van volgestouwde treinstellen tot schepen vol, al dan niet dronken, AJACIEDEN die bij aankomst in Volendam direct de lokale palingvoorraad opkochten om het surplus van de glibber-vissen vervolgens on luid gejoel op het veld van de lokale FC te mikken. Allemaal redelijk onschuldig en vermakelijk. De rivaliteit jegens andere clubs en daarmee gepaarde gebrek aan realistisch oogpunt deerde me allerminst; wij zijn de beste en als hullie een keer van ons wonnen lag het zeker niet aan de prestaties van mijn rood-witte helden maar trof de scheids of “vrouwe fortuna” alle blaam. Het sarren van vrienden en bekenden die andere clubs een warm hart toedragen hoort daar nu eenmaal bij maar het respect voor de echte supporter overschrijdt provincie- en stadsgrenzen.

Ook, ja ik geef het grif toe, riep ik wel eens “boe”, “hi-ha-hondenriem” of andere vulgaire woorden richting het, toen nog arbitrale trio, en/of de supporters aan de andere kant van het hek.  Deze profaniteiten werden niet zelden vertaald in  on-Hollandsche talen daar onze clubliefde zich niet door landsgrenzen liet of laat bedwingen. Mening land in Europa en daarbuiten werd bezocht om, onder het genot van talloze alcoholische versnaperingen  onze jongens naar overwinning te schreeuwen. Auto's, bussen, vliegtuigen niets was te veel of te gek. Liefde voor de club zat en zit nog altijd erg diep.

Haifa-AJAX Israel '99



Nimmer is echter de hand gerezen om een steen te gooien, iets te slopen of lichamelijk letsel toe te brengen. Voetbal is oorlog maar er zijn grenzen en het moet wel (relatief) leuk blijven. Supporter voor het leven; JA, Hooligan; NEE lijkt me een aardige sticker voor op de brievenbus.  Het valt me dan ook moeilijk voor te stellen wat meute in Egypte bezielde toen ze na verlies van hun cluppie besloten het veld op te stappen en de spelers van de tegenstanders te belagen en zich niet te laten stoppen door wie dan ook. Resultaat … meer dan 70 doden en een enorme stapel gewonden; ze zijn nou helemaal... het is maar een spelletje!? Of zou deze clash een direct gevolg zijn van de opgelopen spanningen in het het land aan de Nijl? Het doet me in ieder geval dingen weer meer in een perspectief zien. Zou ik binnenkort “hullie” dan echt bij de naam kunnen noemen en niet terug te hoeven vallen op de aanduiding van het netnummer of andere bijnamen?

Voorlopig staat deze AJACIED (of neus) morgen weer heel vroeg op om zijn, enigszins in verval geraakte cluppie, moreel te ondersteunen in hun strijd tegen “fc trommel”. Wellicht kunnen we het gat tussen ons en de “lampies” niet laten vergroten en uitlopen op hun uit “010”

Gegroet

Vegas ... alweer

2011 is verdwenen als de ondergaande zon in de Mojave woestijn die de afgelopen dagen het decor was een kortstondige migratie van SF naar Las Vegas. Daar Jill en ik, net als de rest van de wereld een aantal goede voornemens hebben leek het ons een aardig idee om een paar dagen door te brengen in de volwassenen-speeltuin vol lichtjes, alcohol en vreemde lieden. Mensen kijken, penny-slots spelen en (al dan niet) goedkope drankjes nuttigen is een bezigheid die ons wel ligt. Grote gokkers zijn we zeker niet maar het draaien van rollen en balletjes, het knipperen van lampjes en ratelen van gewonnen muntjes heeft iets, niet veel, gewoon iets. Langer dan 2,3 dagen houden we het doorgaans echter niet dus een korte trip van dinsdag tot vrijdag leek ons lang zat.

Eerdergenoemde ondergaande zon werd helaas op de heenweg geblokkeerdt door een overijvirige state trooper die de metingen op zijn snelheidsmeter dra vertaalde in het feit dat ik “iets” te enthousiast over de, slecht onderhouden snelweg van Kern county zoefde. Daar mijn betere helft lief glimlachte en ik de waarde man met alle egards bejegende kwam ik er zeer genadig vanaf met een overschrijding van slechts 13 mijlen... op naar Vegas. Het geluk dat me werd getoond op de snelweg stak later die avond nog een keer de kop op toen bleek dat de door mij verloren portemonaie, gevuld met contanten, credit-cards en mijn groene kaart, keurig bij de beveiliging van het casino was afgeleverdt maar verder heeft vrouwe fortuna zich vakkundig schuil gehouden.

Een paar honderd dollar lichter en ongetwijfeld een paar pondjes zwaarder togen we vrijdagmorgen weer naar huis om in alle rust, we worden meestal uitgenodigt om bij vrienden te dineren, het oude jaar uit en het nieuwe jaar in te luiden. Het is een goede, edoch uitgekauwde gewoonte om zo aan het begin van het nieuwe jaar het voorbije exemplaar onder de loep te nemen en daarbij de loftrompet te steken over alles wat goed en geweldig was en te reflecteren op de minder positieve dingen. Ik nodig een ieder die daarop zat te wachten nog eens uit om de blog updates van het afgelopen jaar door te nemen en daar de betreffende informatie uit te filteren.  

Het absolute dieptepunt was voor mij echter het bericht dat er bij mijn “neefje” uit Sydney, tijdens zijn Europese vakantie, een kwaadaardige tumor werd geconstateerd die operatief verwijderd moest worden. De operatie is inmiddels achter de rug maar de knaap, net in de twintig, heeft nog een lange weg te gaan. Mijn allerbeste wensen gaan dan ook uit naar hem en zijn ouders!

Verder wens ik iedereen vanuit een nog steeds zonnig, maar inmiddels fris Californie, het allerbeste voor 2012!

Groet.

Karateschop

Ik wijdt doorgaans op mijn blog niet uit over voetbal in het algemeen en AJAX in het bijzonder maar ik kan niet anders...

Deze week stormde een waardeloze pannekoek tijdens de bekerwedstrijd van AJAX tegen 072, al schuimbekkend, het veld op met de intentie om de keeper der kaasdragers met een flinke karate-trap vervroegdt met winterstop te sturen. Door ome Lodewijk's historische acrobatiek (1995 Wenen, red) geïnspireerd vlogg deze hersenloze amoebe door de lucht enkel om uiteindelijk aan de ontvangen zijde van een paar, dit keer wel rake, trappen te belanden.

Hoewel ik persoonlijk vond dat de eerste trap wel voldoende was en er vervolgens wellicht sprake was van excessief gedrag begreep ik de verontwaardiging over de getoonde rode kaart wel. Ook de beslissing van Verbeek om zijn rommel vervolgens van het veld te halen was wel te billijken. Was wellicht meer een statement geweest als hij deze beslissing direct na het incident genomen had en niet had gewacht tot de tijd had genomen om Esteban een rode prent te presenteren want het leek er nu meer op dat deze rode kaart en niet de dwaze actie van, volgens ingewijden licht verstandelijk gehandicapte Wesley uit Almere de reden van vertrek was. Earnest en Toon wisten echter niet hoe snel ze moesten ageren dat de hele spelersgroep zich onveilig voelde omdat volgens het “1 schaap” principe het nu onvermijdelijk was de de overige 35.000 aanwezigen in de ArenA het voorbeeld van wezenloze-Wesley zouden volgen. Vraag me zachtjes af of deze angst niet gevoed was door de, voor de kaasdragers, onverwachte stand op het score-bord.


Begrijp me heel goed; de actie deze zichzelf supporter noemende amoebe wordt door ondergetekende zeker niet goed gesproken maar het drama dat zich daarna ontvouwde doet mij een beetje overdreven aan. Maar goed, het zal allemaal wel. Iedereen valt over elkaar heen, de Nederlandse karatebond ageert tegen het gebruik van de term "Karateschop", het voetbal in zijn totaliteit moet worden afgeschaft etc etc. Voorlopig wist 1 individu een prima voetbalavond voor duizenden te verstieren. Een treurige dag voor het voetbal in het algemeen en mijn club in het bijzonder. Damn you Wesley W!!

ohhhh vergeet bijna iedereen Prettige Kerstdagen te wensen; bij deze!!

Festivus

Lief, attent, heldhaftig, vastberaden …. allemaal termen die zomaar op mij van toepassing zouden, wellicht moeten zijn. Althans dat is mijn bescheiden mening. Het zijn labels die men zonder met de ogen te knipperen zonder meer op mijn voorhoofd mogen plakken; I 'm cool with it. Een van de weinige dingen die ik daarentegen zeker niet ben is PC oftewel politiek correct.
　

Het is een term die me de haren in de nek doet rijzen en ik gemakkelijkheidshalve niet erken als deel van de Nederlandse taal. Mijn Turkse vrienden van weleer mogen niet meer als Turk worden omschreven, het omschrijven van een persoon terwijl daarbij de huidskleur gebruikend levert al snel klachten op, liliputters mag je tegenwoordig alleen als little people omschrijven en zo kan ik nog wel even doorgaan.
　

Waar men zich vroeger meer een leven en laten leven mentaliteit opspeldde let men tegenwoordig, mijns inziens, net even te veel op of tradities/gewoontes niet ergens op de wereld een minderheid of meerderheid tegen de borst stuit. Is het niet de, overigens begrijpelijke, over de rol van zwarte piet tijdens de Hollandsche Sinterklaasvieringen over de hele wereld dan is het wel dat Kerst niet meer gevierd mag worden omdat het Joden en African-Americans te veel is om een kerstboom te zien verrijzen in een ruimte waar ze zich dagelijks moeten melden voor het verrichten van overbetaalde vormen van arbeid.
　

Het reclamebureau waar Jill werkt is zo'n organisatie waar Kerst in de ban is en in plaats daarvan Festivus wordt gevierd. Festivus, een waardeloos compromis van feestdagen waar een ieder zich in kan vinden zonder aanhangers van welke religie dan ook het gevoel te geven dat ze (of we) er niet bijhoren. Waar gaat dit heen? Alsof het gemiddeld kantoorgebouw te klein om een fijne menorah, een kwanza stok en een kerstboom te huizen. Can't we just all get along? Openbare vertoningen van religeuze feestdagen schijnen al al lang niet meer te kunnen en ik verbaas me dan ook de Santa nog steeds met zijn "kleine" helpers door de straten van de wereld mag paraderen zonder dat er ergens een vereniging van kleine mensen opstaat om te protesteren tegen het uitbuiten van elfjes door een veel te zwaarlijvige blanke man die het hele jaar op zijn luie reet toe zit te kijken hoe zijn in groen geklede slavenkorps de meest waanzinnige cadeaus in elkaar zet. Daar hoor je gelukkig nog niemand over maar dat is natuurlijk een kwestie van tijd.
　

Ik zal het allemaal wel verkeerd zien, ongevoelig zijn voor de sentimenten uit het verleden en kortzichtig zijn. Het zal wel. Kerst op kantoor moet kunnen, Kwanzaa parades lijken me leuk en gezellig, als je ooit op een Hanukkah feest bent geweest tel je vervolgens de dagen tot de volgende editie en het Suikerfeest aan het eind van de Ramadan schijnt super te zijn. Die gozer die op de lagere school naast me zat kwam uit Turkije en de manager van het kantoorgebouw waar ik mijn eerste Amerikaanse baan had was niet anders te beschrijven pik-zwart en ik was niet helemaal zeker of hij ooit in Afrika geweest was of dat de wieg van zijn voorvaderen wellicht ergens anders op de aardkloot had gestaan.

　
Ik wordt doorgaans als "Big white guy" omschreven en dat is prima. Ik zou natuurlijk beledigd kunnen zijn dat men de moeite niet neemt me als Dutch-American te omschrijven maar voor de leek lijken wij Scandinaviërs (!?!) allemaal op elkaar dus dat kan je niemand kwalijk nemen. "Big white guy it is"

　

Gegroet.

Black Friday …. occupy BestBuy.

De feestdagen komen eraan. Zowaar geen makkelijke periode als je nog een paar kilo's wilt afvallen maar ik probeer me er doorheen te slaan met meer sporten dan ooit. Het is daarom ietwat onfortuinlijk dat ik sinds kort last heb van hielspoor, hetgeen hardlopen en andere cardio activiteiten enigszins oncomfortabel maken. Maar goed, het vooruitzicht van niet al te streng te hoeven lijnen, lijden tijdens de donkere maanden maakt dat ik gedurende mijn 6 kilometer per dag door de pijn heen bijt.

Het feestdagen-seizoen begint hier aankomende donderdag met de viering van Thanksgiving, zo'n beetje de enige religueze feestdag die (nog) niet volledig ten prooi van de commercie is gevallen. Goed het sturen van een kaart is niet ongewoon maar men doet elkaar in ieder geval geen extreem dure dingen cadeau. De vieringen beperken zich tot het gezamenlijk consumeren van enorme, traditioneel rond kalkoen, maaltijden en het bekijken van American Football wedstrijden. Een redelijk rustige dag waarop dank wordt uitgesproken voor al het goede dat ons is overkomen en mogelijk nog te wachten staat.

De betrekkelijke rust van de derde donderdag in November staat echter in schril contrast met de waanzin die Black Friday, de eerste shopping-dag van the Holiday Season, met zich meebrengt. Om de consument zo vaak mogelijk de oud-Hollandsche poeplap te laten trekken en zo diep mogelijk in de spreekwoordelijke buidel te laten tasten smijten de grote winkelketens met enorme kortingen op artikelen die in beperkte hoeveelheden voorradig zijn. Om een en ander spannender te maken gaan de meeste van deze big box stores op de Vrijdag na Thanksgiving om middernacht open en liggen er dagen vantevoren mensen voor de deur om beslag te kunnen leggen op goedkope tv's, laptop's en meer van dat soort artikelen. Keurige lijnen van tentjes en slaapzakken vormen zich op stoepen en parkeerplaatsen en het is een nationale sport om maar zo vroeg mogelijk in de rij te liggen. Occupy Bestbuy, Target etc. etc. Jill en ik hebben ooit een keer in een grijs verleden om 3 uur 's nachts de echtelijke sponde verruild voor een plek in de rij om bij de lokale Best-Buy (zeg maar MediaMarkt) een van de veel te goedkope computers in de wacht te slepen. Echter bij het zien van ongeveer 500 mensen, die al lang voor wij waren gaan slapen een plekje in de rij hadden ingenomen, en de temperatuur die van onderen tegen het vriespunt aankeek kwamen we snel tot de conclusie dat iets meer betalen echt niet zo heel erg is, zijn omgedraaid en terug naar bed gegaan. We doen onze inkopen wel online.

Gegroet.

Al weer naar Hawaii ?!?!

Dat is een vraag die me de afgelopen weken veelvuldig gesteldt werd en ik met volle overgave positief beantwoordde.

Yep, we waren vorige week wéér in Hawaii; Oahu dit keer. Deze vakantie was echter al in Mei van dit jaar bekookstoofdt en geboekt. Die van vorige maand was meer een opwelling gevoedt door de, voor Californische maatstaven, zeer matige zomer. Als echter Hollander heb ik het normaalgesproken niet zo gauw koud maar na meer dan 4 jaar in de Golden State te hebben gewoond ben ik nu eenmaal gewend aan aangename temperaturen gedurende de zomermaanden met September en Oktober (Indian Summer) als dessert. Toen we in Juli weertechnisch nog immer aan het tobben waren hebben mijn betere helft en ik onszelf wijsgemaakt dat we een tripje naar de zon verdienden. Daar de Hawaiiaanse eilanden nu eenmaal dichterbij zijn dan de Caribiën en of de Canarische eilanden leek een weekje Kaui voor de hand liggend.

Ons meest recente bezoek begon met 2 dagen Waikiki die al flanerend over de boulevard werden doorgebracht. Waikiki, overspoeld met Japanse toeristen die gelijk onze oosterburen volgens mij komen bekijken wat voor schade ze hebben aagericht, wás vroeger voor mij Hawaii. Dacht ik aan Hawaii, dan stond Waikiki en Honolulu me voor ogen en het volgens mij ook het bekendste (stuk) eiland bij veel niet Amerikanen. Het doet echter met alle hotels, restaurants en bars niets onder voor de gemiddelde badplaats in Spanje. Overal wordt aan je getrokken om je zover te krijgen een restaurant binnen te stappen, een helicopter-tocht te maken of je voor 50 jaar lang aan een appartement te binden. Twee dagen was dan ook meer dan genoeg voor ons en we maakten op maandagochtend dan ook dat we als de vliegende tering vanuit Honolulu naar Ko-Olina verhuisden.

Jaren geleden hadden we bij het bezichtigen van een ander hotel gezien dat Disney een nieuw resort aan het bouwen was en reeds toen waren wij voornemens om, zodra het klaar was een paar dagen door te brengen in Aulani. Ons vroege bezoek ( het hotel opende 2 maanden geleden haar deuren ) maakte dat niet alle verwachingen werden overtroffen maar het ziet optrekje ligt er gelikt bij. Veel is er niet te doen dus onze dagen zijn voornamelijk doorgebracht met aan het strand en zwembad liggen, snorkelen en verder helemaal niets doen. Jill en ik zijn dan ook uitermate uitgerust teruggekomen van 10 dagen in the tropics

Gegroet

21 jaar ….

geleden, ergens in Delft, ik weet niet precies waar en de exacte datum maar het moet rond de feestdagen geweest zijn, werd ik door iemand naar mijn gewicht gevraagdt. Aanleiding van het gesprek was mijn opkomende, onvrijwillige toetreding to the Nederlansche strijdmacht op 2 Januari 1990. Daar ik in die tijd mijn hoofd meer bij het consumeren van (veel te veel) bier en het kijken van voetbal had, gokte ik glimlachend dat de schaal ergens tussen de 82 en 85 kilo zou blijven steken, graaide in een bak chips en joeg de zoveelste Heineken van de avond door mijn keel. Deze gok leek me gerechtvaardigt daar ik de weegschaal in mijn ouderlijk huis al maanden had ontzien en ik me vaag herinnerde dat ik rond de 85 kg was.

 

Welk een koude douche was mijn deel toen ik na aankomst in Venlo-Blerick door de medische pik van dienst werd verteld dat ik, schoon aan de spreekwoordelijke haak, de weegschaal folterde met 102kg … zat ik er op die winteravond toch mooi zo'n 20 kilo naast. Het feit dat ik mijn enorme kalorische inname enigszins compenseerde met actief en betrekkelijk fanatiek beoefenen van waterpolo maakte dat ik redelijk fit was en zonder al te veel problemen de physieke uitdagingen, welke mij gedurende de verplichte 12 maanden van vakantie in acthereenvolgens Venlo en 't Harde werden aangeleverdt, zonder al te veel problemen overwon. Deze week bereikte ik mijn gewicht van 21 jaar geleden en ik ben, langzaam maar zeker op weg naar mijn streefgewicht van 82 kilo. 

Bounty, een stukje paradijs op aarde ….

wie herinnert zich de commercials niet van witte stranden, wuivende palmen en azuurblauw witter met wit schuimende koppen als waren het glazen heerlijk helder Heineken. Als kind droomde ik met grote regelmaat hoe het zou zijn om het Delftse Hout of Kijkduin te verruilen voor verre oorden als de Antillen, de Bahama's of wellicht zelfs Hawaii. Geen levende cel in mij kon op dat moment vermoeden dat ik anno 2011 al weer 6 jaar in de States zou wonen en met enige regelmaat (minimaal 1 keer per jaar) mijn vakantie in Hawaii zou doorbrengen.

Na vorig jaar The Big Island en Maui bezocht te hebben had mijn betere helft dit keer een trip naar Kauai “The Garden Isle” geboekt. Acht dagen van minimale professionele inspanning, zwemmen, wandelen en tot rust komen lag in het verschiet toen we op 12 augustus in het holst van de nacht ons bed uit moesten om rond 7 uur in de morgen met Alaska Airlines het luchtruim richt Lihue te kiezen. De directe vlucht naar deze, van de Hawaiiaanse eilanden verstgelegen bestemmingen duurt net geen 5 uur en het is mede daarom dat wij Hawaii verkiezen over het caribisch gebied. Op Kauai aangekomen bleek één van de koffers zijn weg naar Maui gevonden te hebben maar dat mocht de pret niet (al te lang) drukken; het was Beach Time!!

De volgende dagen werden als verwacht al snorkelend, zonnebadend, rondrijdend en uitrustend doorgebracht. Het verslag doen van de totale week lijkt me voor een ieder een wat minder boeiende aangelegenheid dus ik beperk me tot het verwijzen naar onderstaande dia-voorstelling.

Het viel in zijn geheel niet mee om afgelopen maandag weer aan de slag te gaan maar aan alle goede dingen komt een eind en ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik in deze kwallende economie nog steeds een baan heb om naar terug te gaan. Verder was het na een week van slechte dingen eten ook weer de hoogste tijd om weer aandacht te besteden aan het afvaltraject. Ik lig nog steeds goed op schema en hoop voor het einde van dit jaar mijn streefgewicht van 81kg te bereiken.

Gegroet

Viva Las Vegas …....

de natte droombestemming van menigeen op zoek naar een paar dagen vertier in de omgeving waar het, voor Amerikaanse begrippen ongebruikelijk, is toegestaan om je al alcoholdrinkend voort te bewegen over de met hoeren en strippers aanbiedende proppers bezaaide trottoirs. Een mindfuck van de bovenste plank maakt Sin City een prima plek om een paar, ook niet meer dan dat, degen te vertoeven en te ontsnappen van drukke banen en middelmatig weer.

Eén keer per 2 á 3 jaar staan Jill en ik onszelf toe om het normale leven te verlaten en ons onder te dompelen in de wereld die voor velen synoniem staat met gokken, drinken en varieté shows. Aan laatstgenoemd element hebben we beiden een spreekwoordelijk broertje dood maar van een beeetje gokken en het nuttigen van alcoholische versnaperingen zijn we beiden niet vies. Ook de aanwezigheid van een groot aantal gewedige restaurants trekt ons eens in de zoveel tijd naar Vegas. Ik hoor de grijze massa's al krakend een antwoord zoeken naar de vraag “maar, vd Stap, was jij niet aan de lijn?” en ik kan u allen een volmondig “Ja, maar zolang ik eet en drink met mate is het OK om zo nu en dan van de wagen te vallen”

Na maanden van veel te hard gewerkt te hebben stapten we derhalve zaterdag 16 Juli in het vliegtijd om een uur later op McCarran airport aan te komen. Vers van het vliegtuig staan de eerste fruitautomaten al verleidelijk te knipogen met door hun door LED gevulde ogen. Jill had kort geleden, op de dag dat we de tickets voor onze vakantie kochten op straat 3 dollar gevoden en stevende, overtuigd dat een der biljetten een “Lucky one” was direct op een helverlichte, eenarmige bandiet af. Meer dan een korte onderbreking van onze gang naar de koffer carrousel was het echter niet.

Het verdere veblijf laat zich het best omschrijven als “lekker relaxed” Prima eten, goedkope alcohol en beperkt verlies van monetaire middelen. Een prima lang weekend om de batterij weer even op te laden.

Gegroet.

Juni 2011

Back to the roots …..

op donderdag 16 juni togen Jill en ik, per over nacht vlucht, via Ohio naar Michigan om daar de eindexamenfeestjes van 2 van haar nichtjes mee te vieren. Saginaw MI, de plaats waar Jill haar eerste daglicht aanschouwde ligt zo'n anderhalf uur rijden van Detroit maar de eerste overnachting vondt plaats aan de oevers van meer Potsego in Gaylord, een gehucht een kilmoter of 200 verderop richting het noorden. Oom Dick had genereus aangeboden om de eerste nacht door te brengen in de “cottage” van de familie Honig hetgeen voor Jill een reis terug in de tijd betekende daar menige vakantie en weekend door haar en haar familie werd doorgebracht met wandelen, tubing en zwemmen in het meer.

Na de nacht het knusse (lees krappe) vakantiehuisje te hebben doorgebracht zetten we op zaterdagmorgen koers naar Michigan om daar samen met de familie te genieten van zon, een glaasje water, wat kleine hapjes en verhalen over Jill haar jeugd; uitermate vermakelijk. Daar de middag laat en de avond nog jong was besloten we onze huurauto door de, hier en daar wat vervallen, stad Saginaw te sturen. Terwijl ik me bezighield met het ontwijken van bestuurders die bij het invoeren van een ouderdomslimiet voor het besturen van een auto zonder pardon van de weg zouden worden gehaald, genoot Jill van het zien van allerlei plekken waar ze als kleuter regelmatig kwam. Na een visueel en gastronomisch feest der herinneringen keerden we op dinsdag weer huiswaarts.

Antwan v2.0....

langzaam maar zeer zeker wordt ik ranker en lichter. Sinds mijn officiële, mentale start op weg naar een beter ik ben ik inmiddels 29 kilo afgevallen en voel me helemaal geweldig. Ik mag sinds 2 weken weer, zij het met extreme mate, weer alles eten en ik moet van het hart dat een (heel) klein stukje chocolade als een grote traktatie werd ontvangen. Ook ben ik ontheven van elke limitatie op het gebied van sporten dus ik ben vol aan de bak met wandelen, joggen, sportschool en pilates. Het gaat super!!

De griffin,

een mythologisch wezen; half leeuw, half arend prijkt sinds kort in permanente vorm op mijn rechterbovenarm. Lang was ik op zoek naar de ultieme manier om die stap ik in Juli 2005 maakte te memoreren.

De tatoeage leverde gemende reacties op maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hem schitterend vindt en dat is waar het eigenlijk om gaat. Vindt hem mooi, vindt hem afschuwelijk.... het is me om het even.

Gegroet.

Antwan version 2.0 – week 2/3

Het is al weer meer dan 2 weken geleden dat ik onder het spreekwoordelijk mes ben geweest en het herstel gaat prima. Ik ben inmiddels in de “soft solids” fase hetgeen betekent dat ik naast eiwit-shakes nu ook dingen als yoghurt, kwark, tofu en eieren mag eten. Een en ander is een welkome afleiding van de (mier)zoete drankjes en waterige soepjes die de laatste weken mijn dieet domineerden.

Het heeft een paar dagen geduurdt eer mijn lijf gewendt was aan het consumeren van ongeveer 600-700 kalorieën per dag ( ik was meer gewend aan +3000) maar ik denk dat ik de balans tussen (veel) minder eten en sporten gevonden heb. Ik wandel/jog een uur per dag en probeer ook nog wat in de sportschool te doen. Nog 2 weken een beetje rustig aan en mag ik weer alles doen. Mooie geledenheid om te starten met Pilates; een goede work-out om de buik- en armspieren te trainen en tegelijkertijd te werken aan mijn houding.

Gisteren was mijn eerste vervolgafspraak bij de dokter en ik was reuzebenieuwd naar de details van mijn operatie en het, door hem gezette, verwachtingspatroon voor wat betreft gewichtsverlies. Hij vindt 185 lbs ( 83 kilo ) nog steeds een realistisch streefgewicht. Ik kan me de tijd niet heugen dat ik onder de 90 ben geweest dus het lijdt geen twijfel dat ik hier behoorlijk naar uit kijk. Als graadmeter is nu gesteld dat ik in de eerste drie maanden na mijn operatie 60 lbs / 27 kg dien kwijt te raken. Klinkt als een hele opgave maar als je je realiseert dat de eerste 20 lbs / 9 kg in de eerste 16 dagen zijn verdwenen en ik dus nog 40 lbs / 18 kg moet zien te verliezen in de aankomend 10 weken, klinkt het ineens zomaar haalbaar.

Sinds begin april ben ik van 327 lbs / 148 kg gekrompen tot nu 281 lbs / 127 kg; nog steeds een hele hoop om van te houden maar toch zo'n 45 lbs / 21 kg lichter in iets meer dan 2 maanden. Verder was de chirurg onder de indruk van de grootte van mijn maag, 2 keer het gemiddelde dat hij ziet, en hij stelde dat het wellicht een record was maar dat terzijde :-)

Gegroet

Antwan version 2.0 – week 1

het is al weer bijna een week geleden dat ik, samen met Jill door het ochtendgloren de gang naar California Pacific Medical Center maakte om aldaar opgenomen te worden voor mijn maagverkleinende operatie door Dr Cirangle. De medische term voor de procedure is “Vertical Sleeve Gastrectomy” en houdt in het kort in dat het volume van mijn maag reduceert is to een paar fluid ounces (1oz = 30 ml) hetgeen zoals gezegd mijn eetlust en voedselinname kan en zal controleren. Geen wondermiddel dat het afvallen automatisch zal laten gebeuren maar meer een stok achter de deur voor als mijn eigen wil me faalt. Het is namelijk nog steeds mogelijk om grote hoeveelheiden calorieën tot me te nemen (als ik maar vaak genoeg eet).

    

De operatie is helemaal goed verlopen al duurde het wel wat langer dan normaal. De dokter kwam namelijk tijdens het graven een paar buikhernia's tegen die hoogstwaarschijnlijk het gevolg waren van een operatie die ik een paar jaar geleden heb ondergaan in North Carolina en hij heeft heel vriendelijk de tijd genomen om deze te verwijderen. Resultaat was een verblijf van ongeveer 4 uur op de operatietafel. Rond een uur of 3 in de middag begon ik redelijk bij mijn positieven te komen en een uur later lag ik op zaal met Jill aan mijn bed. Het advies “je bed uit en rondlopen” heb ik vrij snel daarna ter harte genomen omdat lichaamsbeweging en ademhalingsoefeningen dé methode zijn om de effecten van narcose te verdrijven. Lang verhaal kort; woensdag om twaalf uur in de middag werd ik, na een verblijf van iets minder dan 30 uur uit het ziekenhuis ontslagen.

    

Inmiddels ben ik al weer zo'n 5 dagen thuis en het gaat boven verwachting goed. Ik ben volledig mobiel, ben al een dag of 2 van de pijnstillers af en voel me steeds beter. Ik heb nog wel wat last van mijn buikspieren maar dat is normaal. Het eten (alleen vloeibaar) gaat goed en ook het drinken van de verplichte minimale hoeveelheid vocht ( 2 liter minimaal) gaat me redelijk af. Ik ben in de afgelopen week ongeveer 4 kilo lichter geworden dus mijn veel te strakke t-shirts beginnen ook al wat ruimer te vallen.

Nog een lange weg te gaan maar vooralsnog gaat het de goede kant op.

Gegroet!

Ben ik weer

Een maand geleden richtte ik me voor het laatst to u. Een trieste dag gevuldt met mooie herinneringen. Daar het op het werk razend druk was (en is) en er weinig spectaculairs te melden viel was de motivatie om mijn elektronisch dagboek bij te houden ver te zoeken.

Ik ben echter wel in de tussentijd naar “the Old Country” geweest om familie en vrienden te bezoeken, alle heerlijkheden tot me te nemen en Koniginnedag te vieren. Een 10-daags bezoek dat zoals altijd is voorbijgevlogen; voor ik het wist zat ik weer in het vliegtuig naar huis. Ik heb de meeste mensen die ik wilde zien gezien maar het bleek weer onmogelijk om iedereen te zien, tegen het lijf te lopen of te bezoeken. Voorwaar mijn welgemeende excuses.

  

                                      
        

Gedurende mijn verblijf in Holland heb ik me (redelijk) ingehouden, op Konigginedag na ben ik geen enkele keer in “kennelijke staat” geweest. De rest van de dagen in Nederland stonden in het teken van geestelijke voorbereiding op mijn aanstaande operatie; gepland voor aankomende dinsdag (24 mei) om 09:30 plaatselijke tijd.

Na jaren, decennia met mijn overgewicht getobt te hebben ben ik mans genoeg geworden om toe te geven dat ik a) er last van begin te krijgen en b) hulp nodig heb in de strijd tegen de kilo's. Dr. Cirangle zal over een paar dagen mijn maag verkleinen tot de grootte van een walnoot, hetgeen me door verkleining van mijn eetlust en vermindering van eetlust een wapen geeft die me hoopvol maakt om na al deze tijd de strijd tegen de immer groter wordende zwembad te winnen. Ik ben inmiddels al een kilo of wat afgevallen en er moeten er nog vele volgen om een gezond gewicht te bereiken. De onmogelijkheid om te over-eten gecombineerd met een straf diet/exercise regime zal em helpen om dat doel te bereiken.

De chirurg is er kundig en ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal goed gaat maar een paar extra, wereldwijd gedraaide duimen kunnen nooit kwaad ;-)

Gegroet,

Antwan

Hoekie...

't is verdomme al weer 20 jaar geleden dat jij, in een stoffig ziekenhuis in Den Haag je laatste adem uitblies. Begin 20 en je hele leven voor je werd je uit ons midden weggerukt door een “single car accident” Het is me duister wat er precies gebeurde en ik heb nimmer de behoefte gehad om dit te horen, te registreren. Al wat telde en nog steeds telt is dat de chaffeur van het busje waar je je in bevondt er zonder schrammen van afkwam en jij, na dagen gevochten te hebben, het leven liet.

De dagen voorafgaand aan je begrafenis brachten we door met je familie. Uren spraken we over de dingen die we meegemaakt en uitgehaaldt hadden, daarmee een beeld schetsend van hoe het was om deel uit te mogen maken van jouw leven. We waren nog snotapen, net 20, maar ons gezamenlijk levenspad was inspirerend genoeg om er een boek over te schrijven.

“Good friends we have, oh good friends we have lost. Along the way”Jij was een van deze goede vrienden. Je weet wel, zo'n vriendschap die heel het leven blijft bestaan, die de tand des tijds en afstand zou doorstaan. We zijn doorgegaan met leven, ze zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, zijn gescheiden, geëmigreerdt etc., maar staan nog regelmatig bij je stil. Ik zou liegen als ik zeg dat ik dagelijks aan je denk, sterker nog er gaan weken voorbij dat je niet door mijn hoofd schiet, maar je bent nimmer voorgoed weg.

Je was één van ons en dat zul je altijd blijven!

Per Siempre!

Van ko-lere weer en Mokum

Ik durf nagenoeg niet meer te klagen over het weer hier in Californië, bijna maar niet helemaal. Ik klaag gewoon verder.. leek het een week of wat geleden nog winter; nu is het een regenachtige oktober dag in Holland. Er staat een straffe zuidwester ( of waar die pleuriswind ook vandaan mag komen), het is guur en het regent onafgebroken. Het komt me zo langzamerhand de strot uit. Ik sprak zeer recent iemand die volhoudend stelde dat het met de winter wel meevalt dit jaar. De lokale drinkwater reservoirs staan tot de nok vol, huizen en bomen glijden van heuvel of en volledige dorpen staan blank. “Meevallende winter me reet”

Ik hoor iedereen al denken “Watje, je bent verdomme een Hollander. Daar moet je toch tegen kunnen” en u heeft allen gelijk. Ik kan er wel tegen maar heb er zo langzamerhand de kracht niet meer voor. Ik woon g.v.d. In Californië en heb recht op goed weer niet dit waardeloze ko-lereweer waar we de laatste weken op getrakteerd worden. Ik wil zon, Ik eis zon!

De regenachtige dagen worden door ondergetekende doorgebracht met werken, naar de sportschool gaan en het nieuws uit de wereld in het algemeen en Mokum in het bijzonder bij te houden. Er broeit iets in Amsterdam en het wordt almaar boeiender. JC heeft gesproken, vd Boog heeft (gedreven door UC) zijn zegje gedaan en nu zijn de rapen gaar. De plannen voor een fluwelen revolutie zijn het raam uit en het is tijd voor actie.

Eerdergenoemde UC, preses van AJAX stelt dat hij dan wel geen verstand heeft voetbal maar het runnen van een onderneming gaat hem prima af. Woorden als deze raken deze ouwe AJACIED diep in het hart. “AJAX is geen onderneming meneer Coronel, AJAX is een club. En dan ook nog eens de beste club van allemaal” U zou best de hele onderneming in uw rectale kanaal duwen en oprotten. Haal dat waardeloze aandeel van de beurs, pleur een ieder die geen voetbalverstand heeft op straat en ga weer eens voetballen. Er zit een ploeg lieden met duizenden wedstrijden voetbal ervaring in de wachtkamer en u houdt angstvallig de deur dicht. Heeeeeel gauw wegwezen!

Tijdens mijn dagelijkse speurtocht naar video- en audiobeelden kwam ik van de week bovenstaand juweeltje tegen. Deze knotsgekke hoofdstedeling heeft volgens mij klem gezeten tijdens de geboorte en is een paar keer heel hard met z'n hoofd tegen het monument op de Dam gelopen maar ik kan er wel (heel hard om lachen)

Gegroe

Japan...

Een week geleden schudde moeder aarde, ongeveer 8000 kilometer verderop haar rock-hard achterwerk met verschrikkelijke gevolgen. Een tsunami en een, nog immer sluimerende kernramp kostte duizenden het leven, duizenden zijn vermist en een nog onbekend aantal mensen zullen jaren na dato nog de effecten van de aardbeving ondervinden. Het land heeft, zij het in mindere mate, hulp nodig en de internationale gemeenschap is opgesprongen om die noodhulp te verlenen. 

Er zijn echter geluiden dat de wederopbouw van Japan minder hoog op de prioriteitenlijst van de rest van de wereld staat en dat daardoor de ouderwetse poeplap minder enthousiast uit de achterzak wordt getrokken. Klinkt enorm cru maar het feit dat Japan over het algemeen als een van de rijkste landen in de wereld wordt gezien en dat “slechts” 8% van het BNP in Japan nadeel heeft ondervonden rechtvaardigt de “honden en noodhulp: Ja, knaken voor wederopbouw: daar moet ik nog even over nadenken”mentaliteit.

Hier in de States hebben we de schokken zelf niet gevoeld maar de enorme Pacific Ocean beschermde ons niet van enkele directe gevolgen. Een 2 meter hoge tsunami baande zich een weg van de oostkust van Japan naar onze westkust. Deze golf, niet echt hoog genoeg om op te surfen leverde buiten aardige plaatjes/video's en wat omvallende bootjes in een haven die nodig een schoonmaakbeurt nodig had geen noemenswaardige incidenten op.

Het psychologische effect van een mogelijke kernramp ging echter niet ongemerkt voorbij. In no time verdwenen de jodium (en andere post-fall out) pillen in de staat Californië van de schappen en maakte men zich op voor langdurige gevolgen van een atoomwolk. Er zou straling onderweg zijn dus het was tijd om on het bureau te gaan zitten, kuilen te graven en eerdergenoemde pillen achterover te slaan. Het stralingsniveau was echter zo miniem dag het kijken naar een in de magnetron ronddraaiende kop soep meer problemen voor de gezondheid kan opleveren.

Ik doe echter mijn best om toch wat bij te dragen aan de wederopbouw en stimulatie van de Japanse economie door een heerlijk assortiment sushi te verorberen. Onze locale sushi chef is een zeer creatief individu; hij verraste me gisteren met een nieuwe Fukushima roll. Een heerlijke combinatie van witte rijst, zeewier, pittige sojasaus en … licht lichtgevende Ahi tonijn.

Stay Safe!