21 jaar ….

geleden, ergens in Delft, ik weet niet precies waar en de exacte datum maar het moet rond de feestdagen geweest zijn, werd ik door iemand naar mijn gewicht gevraagdt. Aanleiding van het gesprek was mijn opkomende, onvrijwillige toetreding to the Nederlansche strijdmacht op 2 Januari 1990. Daar ik in die tijd mijn hoofd meer bij het consumeren van (veel te veel) bier en het kijken van voetbal had, gokte ik glimlachend dat de schaal ergens tussen de 82 en 85 kilo zou blijven steken, graaide in een bak chips en joeg de zoveelste Heineken van de avond door mijn keel. Deze gok leek me gerechtvaardigt daar ik de weegschaal in mijn ouderlijk huis al maanden had ontzien en ik me vaag herinnerde dat ik rond de 85 kg was.

 

Welk een koude douche was mijn deel toen ik na aankomst in Venlo-Blerick door de medische pik van dienst werd verteld dat ik, schoon aan de spreekwoordelijke haak, de weegschaal folterde met 102kg … zat ik er op die winteravond toch mooi zo'n 20 kilo naast. Het feit dat ik mijn enorme kalorische inname enigszins compenseerde met actief en betrekkelijk fanatiek beoefenen van waterpolo maakte dat ik redelijk fit was en zonder al te veel problemen de physieke uitdagingen, welke mij gedurende de verplichte 12 maanden van vakantie in acthereenvolgens Venlo en 't Harde werden aangeleverdt, zonder al te veel problemen overwon. Deze week bereikte ik mijn gewicht van 21 jaar geleden en ik ben, langzaam maar zeker op weg naar mijn streefgewicht van 82 kilo. 

Bounty, een stukje paradijs op aarde ….

wie herinnert zich de commercials niet van witte stranden, wuivende palmen en azuurblauw witter met wit schuimende koppen als waren het glazen heerlijk helder Heineken. Als kind droomde ik met grote regelmaat hoe het zou zijn om het Delftse Hout of Kijkduin te verruilen voor verre oorden als de Antillen, de Bahama's of wellicht zelfs Hawaii. Geen levende cel in mij kon op dat moment vermoeden dat ik anno 2011 al weer 6 jaar in de States zou wonen en met enige regelmaat (minimaal 1 keer per jaar) mijn vakantie in Hawaii zou doorbrengen.

Na vorig jaar The Big Island en Maui bezocht te hebben had mijn betere helft dit keer een trip naar Kauai “The Garden Isle” geboekt. Acht dagen van minimale professionele inspanning, zwemmen, wandelen en tot rust komen lag in het verschiet toen we op 12 augustus in het holst van de nacht ons bed uit moesten om rond 7 uur in de morgen met Alaska Airlines het luchtruim richt Lihue te kiezen. De directe vlucht naar deze, van de Hawaiiaanse eilanden verstgelegen bestemmingen duurt net geen 5 uur en het is mede daarom dat wij Hawaii verkiezen over het caribisch gebied. Op Kauai aangekomen bleek één van de koffers zijn weg naar Maui gevonden te hebben maar dat mocht de pret niet (al te lang) drukken; het was Beach Time!!

De volgende dagen werden als verwacht al snorkelend, zonnebadend, rondrijdend en uitrustend doorgebracht. Het verslag doen van de totale week lijkt me voor een ieder een wat minder boeiende aangelegenheid dus ik beperk me tot het verwijzen naar onderstaande dia-voorstelling.

Het viel in zijn geheel niet mee om afgelopen maandag weer aan de slag te gaan maar aan alle goede dingen komt een eind en ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik in deze kwallende economie nog steeds een baan heb om naar terug te gaan. Verder was het na een week van slechte dingen eten ook weer de hoogste tijd om weer aandacht te besteden aan het afvaltraject. Ik lig nog steeds goed op schema en hoop voor het einde van dit jaar mijn streefgewicht van 81kg te bereiken.

Gegroet

Viva Las Vegas …....

de natte droombestemming van menigeen op zoek naar een paar dagen vertier in de omgeving waar het, voor Amerikaanse begrippen ongebruikelijk, is toegestaan om je al alcoholdrinkend voort te bewegen over de met hoeren en strippers aanbiedende proppers bezaaide trottoirs. Een mindfuck van de bovenste plank maakt Sin City een prima plek om een paar, ook niet meer dan dat, degen te vertoeven en te ontsnappen van drukke banen en middelmatig weer.

Eén keer per 2 á 3 jaar staan Jill en ik onszelf toe om het normale leven te verlaten en ons onder te dompelen in de wereld die voor velen synoniem staat met gokken, drinken en varieté shows. Aan laatstgenoemd element hebben we beiden een spreekwoordelijk broertje dood maar van een beeetje gokken en het nuttigen van alcoholische versnaperingen zijn we beiden niet vies. Ook de aanwezigheid van een groot aantal gewedige restaurants trekt ons eens in de zoveel tijd naar Vegas. Ik hoor de grijze massa's al krakend een antwoord zoeken naar de vraag “maar, vd Stap, was jij niet aan de lijn?” en ik kan u allen een volmondig “Ja, maar zolang ik eet en drink met mate is het OK om zo nu en dan van de wagen te vallen”

Na maanden van veel te hard gewerkt te hebben stapten we derhalve zaterdag 16 Juli in het vliegtijd om een uur later op McCarran airport aan te komen. Vers van het vliegtuig staan de eerste fruitautomaten al verleidelijk te knipogen met door hun door LED gevulde ogen. Jill had kort geleden, op de dag dat we de tickets voor onze vakantie kochten op straat 3 dollar gevoden en stevende, overtuigd dat een der biljetten een “Lucky one” was direct op een helverlichte, eenarmige bandiet af. Meer dan een korte onderbreking van onze gang naar de koffer carrousel was het echter niet.

Het verdere veblijf laat zich het best omschrijven als “lekker relaxed” Prima eten, goedkope alcohol en beperkt verlies van monetaire middelen. Een prima lang weekend om de batterij weer even op te laden.

Gegroet.

Juni 2011

Back to the roots …..

op donderdag 16 juni togen Jill en ik, per over nacht vlucht, via Ohio naar Michigan om daar de eindexamenfeestjes van 2 van haar nichtjes mee te vieren. Saginaw MI, de plaats waar Jill haar eerste daglicht aanschouwde ligt zo'n anderhalf uur rijden van Detroit maar de eerste overnachting vondt plaats aan de oevers van meer Potsego in Gaylord, een gehucht een kilmoter of 200 verderop richting het noorden. Oom Dick had genereus aangeboden om de eerste nacht door te brengen in de “cottage” van de familie Honig hetgeen voor Jill een reis terug in de tijd betekende daar menige vakantie en weekend door haar en haar familie werd doorgebracht met wandelen, tubing en zwemmen in het meer.

Na de nacht het knusse (lees krappe) vakantiehuisje te hebben doorgebracht zetten we op zaterdagmorgen koers naar Michigan om daar samen met de familie te genieten van zon, een glaasje water, wat kleine hapjes en verhalen over Jill haar jeugd; uitermate vermakelijk. Daar de middag laat en de avond nog jong was besloten we onze huurauto door de, hier en daar wat vervallen, stad Saginaw te sturen. Terwijl ik me bezighield met het ontwijken van bestuurders die bij het invoeren van een ouderdomslimiet voor het besturen van een auto zonder pardon van de weg zouden worden gehaald, genoot Jill van het zien van allerlei plekken waar ze als kleuter regelmatig kwam. Na een visueel en gastronomisch feest der herinneringen keerden we op dinsdag weer huiswaarts.

Antwan v2.0....

langzaam maar zeer zeker wordt ik ranker en lichter. Sinds mijn officiële, mentale start op weg naar een beter ik ben ik inmiddels 29 kilo afgevallen en voel me helemaal geweldig. Ik mag sinds 2 weken weer, zij het met extreme mate, weer alles eten en ik moet van het hart dat een (heel) klein stukje chocolade als een grote traktatie werd ontvangen. Ook ben ik ontheven van elke limitatie op het gebied van sporten dus ik ben vol aan de bak met wandelen, joggen, sportschool en pilates. Het gaat super!!

De griffin,

een mythologisch wezen; half leeuw, half arend prijkt sinds kort in permanente vorm op mijn rechterbovenarm. Lang was ik op zoek naar de ultieme manier om die stap ik in Juli 2005 maakte te memoreren.

De tatoeage leverde gemende reacties op maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hem schitterend vindt en dat is waar het eigenlijk om gaat. Vindt hem mooi, vindt hem afschuwelijk.... het is me om het even.

Gegroet.

Antwan version 2.0 – week 2/3

Het is al weer meer dan 2 weken geleden dat ik onder het spreekwoordelijk mes ben geweest en het herstel gaat prima. Ik ben inmiddels in de “soft solids” fase hetgeen betekent dat ik naast eiwit-shakes nu ook dingen als yoghurt, kwark, tofu en eieren mag eten. Een en ander is een welkome afleiding van de (mier)zoete drankjes en waterige soepjes die de laatste weken mijn dieet domineerden.

Het heeft een paar dagen geduurdt eer mijn lijf gewendt was aan het consumeren van ongeveer 600-700 kalorieën per dag ( ik was meer gewend aan +3000) maar ik denk dat ik de balans tussen (veel) minder eten en sporten gevonden heb. Ik wandel/jog een uur per dag en probeer ook nog wat in de sportschool te doen. Nog 2 weken een beetje rustig aan en mag ik weer alles doen. Mooie geledenheid om te starten met Pilates; een goede work-out om de buik- en armspieren te trainen en tegelijkertijd te werken aan mijn houding.

Gisteren was mijn eerste vervolgafspraak bij de dokter en ik was reuzebenieuwd naar de details van mijn operatie en het, door hem gezette, verwachtingspatroon voor wat betreft gewichtsverlies. Hij vindt 185 lbs ( 83 kilo ) nog steeds een realistisch streefgewicht. Ik kan me de tijd niet heugen dat ik onder de 90 ben geweest dus het lijdt geen twijfel dat ik hier behoorlijk naar uit kijk. Als graadmeter is nu gesteld dat ik in de eerste drie maanden na mijn operatie 60 lbs / 27 kg dien kwijt te raken. Klinkt als een hele opgave maar als je je realiseert dat de eerste 20 lbs / 9 kg in de eerste 16 dagen zijn verdwenen en ik dus nog 40 lbs / 18 kg moet zien te verliezen in de aankomend 10 weken, klinkt het ineens zomaar haalbaar.

Sinds begin april ben ik van 327 lbs / 148 kg gekrompen tot nu 281 lbs / 127 kg; nog steeds een hele hoop om van te houden maar toch zo'n 45 lbs / 21 kg lichter in iets meer dan 2 maanden. Verder was de chirurg onder de indruk van de grootte van mijn maag, 2 keer het gemiddelde dat hij ziet, en hij stelde dat het wellicht een record was maar dat terzijde :-)

Gegroet

Antwan version 2.0 – week 1

het is al weer bijna een week geleden dat ik, samen met Jill door het ochtendgloren de gang naar California Pacific Medical Center maakte om aldaar opgenomen te worden voor mijn maagverkleinende operatie door Dr Cirangle. De medische term voor de procedure is “Vertical Sleeve Gastrectomy” en houdt in het kort in dat het volume van mijn maag reduceert is to een paar fluid ounces (1oz = 30 ml) hetgeen zoals gezegd mijn eetlust en voedselinname kan en zal controleren. Geen wondermiddel dat het afvallen automatisch zal laten gebeuren maar meer een stok achter de deur voor als mijn eigen wil me faalt. Het is namelijk nog steeds mogelijk om grote hoeveelheiden calorieën tot me te nemen (als ik maar vaak genoeg eet).

    

De operatie is helemaal goed verlopen al duurde het wel wat langer dan normaal. De dokter kwam namelijk tijdens het graven een paar buikhernia's tegen die hoogstwaarschijnlijk het gevolg waren van een operatie die ik een paar jaar geleden heb ondergaan in North Carolina en hij heeft heel vriendelijk de tijd genomen om deze te verwijderen. Resultaat was een verblijf van ongeveer 4 uur op de operatietafel. Rond een uur of 3 in de middag begon ik redelijk bij mijn positieven te komen en een uur later lag ik op zaal met Jill aan mijn bed. Het advies “je bed uit en rondlopen” heb ik vrij snel daarna ter harte genomen omdat lichaamsbeweging en ademhalingsoefeningen dé methode zijn om de effecten van narcose te verdrijven. Lang verhaal kort; woensdag om twaalf uur in de middag werd ik, na een verblijf van iets minder dan 30 uur uit het ziekenhuis ontslagen.

    

Inmiddels ben ik al weer zo'n 5 dagen thuis en het gaat boven verwachting goed. Ik ben volledig mobiel, ben al een dag of 2 van de pijnstillers af en voel me steeds beter. Ik heb nog wel wat last van mijn buikspieren maar dat is normaal. Het eten (alleen vloeibaar) gaat goed en ook het drinken van de verplichte minimale hoeveelheid vocht ( 2 liter minimaal) gaat me redelijk af. Ik ben in de afgelopen week ongeveer 4 kilo lichter geworden dus mijn veel te strakke t-shirts beginnen ook al wat ruimer te vallen.

Nog een lange weg te gaan maar vooralsnog gaat het de goede kant op.

Gegroet!

Ben ik weer

Een maand geleden richtte ik me voor het laatst to u. Een trieste dag gevuldt met mooie herinneringen. Daar het op het werk razend druk was (en is) en er weinig spectaculairs te melden viel was de motivatie om mijn elektronisch dagboek bij te houden ver te zoeken.

Ik ben echter wel in de tussentijd naar “the Old Country” geweest om familie en vrienden te bezoeken, alle heerlijkheden tot me te nemen en Koniginnedag te vieren. Een 10-daags bezoek dat zoals altijd is voorbijgevlogen; voor ik het wist zat ik weer in het vliegtuig naar huis. Ik heb de meeste mensen die ik wilde zien gezien maar het bleek weer onmogelijk om iedereen te zien, tegen het lijf te lopen of te bezoeken. Voorwaar mijn welgemeende excuses.

  

                                      
        

Gedurende mijn verblijf in Holland heb ik me (redelijk) ingehouden, op Konigginedag na ben ik geen enkele keer in “kennelijke staat” geweest. De rest van de dagen in Nederland stonden in het teken van geestelijke voorbereiding op mijn aanstaande operatie; gepland voor aankomende dinsdag (24 mei) om 09:30 plaatselijke tijd.

Na jaren, decennia met mijn overgewicht getobt te hebben ben ik mans genoeg geworden om toe te geven dat ik a) er last van begin te krijgen en b) hulp nodig heb in de strijd tegen de kilo's. Dr. Cirangle zal over een paar dagen mijn maag verkleinen tot de grootte van een walnoot, hetgeen me door verkleining van mijn eetlust en vermindering van eetlust een wapen geeft die me hoopvol maakt om na al deze tijd de strijd tegen de immer groter wordende zwembad te winnen. Ik ben inmiddels al een kilo of wat afgevallen en er moeten er nog vele volgen om een gezond gewicht te bereiken. De onmogelijkheid om te over-eten gecombineerd met een straf diet/exercise regime zal em helpen om dat doel te bereiken.

De chirurg is er kundig en ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal goed gaat maar een paar extra, wereldwijd gedraaide duimen kunnen nooit kwaad ;-)

Gegroet,

Antwan

Hoekie...

't is verdomme al weer 20 jaar geleden dat jij, in een stoffig ziekenhuis in Den Haag je laatste adem uitblies. Begin 20 en je hele leven voor je werd je uit ons midden weggerukt door een “single car accident” Het is me duister wat er precies gebeurde en ik heb nimmer de behoefte gehad om dit te horen, te registreren. Al wat telde en nog steeds telt is dat de chaffeur van het busje waar je je in bevondt er zonder schrammen van afkwam en jij, na dagen gevochten te hebben, het leven liet.

De dagen voorafgaand aan je begrafenis brachten we door met je familie. Uren spraken we over de dingen die we meegemaakt en uitgehaaldt hadden, daarmee een beeld schetsend van hoe het was om deel uit te mogen maken van jouw leven. We waren nog snotapen, net 20, maar ons gezamenlijk levenspad was inspirerend genoeg om er een boek over te schrijven.

“Good friends we have, oh good friends we have lost. Along the way”Jij was een van deze goede vrienden. Je weet wel, zo'n vriendschap die heel het leven blijft bestaan, die de tand des tijds en afstand zou doorstaan. We zijn doorgegaan met leven, ze zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, zijn gescheiden, geëmigreerdt etc., maar staan nog regelmatig bij je stil. Ik zou liegen als ik zeg dat ik dagelijks aan je denk, sterker nog er gaan weken voorbij dat je niet door mijn hoofd schiet, maar je bent nimmer voorgoed weg.

Je was één van ons en dat zul je altijd blijven!

Per Siempre!

Van ko-lere weer en Mokum

Ik durf nagenoeg niet meer te klagen over het weer hier in Californië, bijna maar niet helemaal. Ik klaag gewoon verder.. leek het een week of wat geleden nog winter; nu is het een regenachtige oktober dag in Holland. Er staat een straffe zuidwester ( of waar die pleuriswind ook vandaan mag komen), het is guur en het regent onafgebroken. Het komt me zo langzamerhand de strot uit. Ik sprak zeer recent iemand die volhoudend stelde dat het met de winter wel meevalt dit jaar. De lokale drinkwater reservoirs staan tot de nok vol, huizen en bomen glijden van heuvel of en volledige dorpen staan blank. “Meevallende winter me reet”

Ik hoor iedereen al denken “Watje, je bent verdomme een Hollander. Daar moet je toch tegen kunnen” en u heeft allen gelijk. Ik kan er wel tegen maar heb er zo langzamerhand de kracht niet meer voor. Ik woon g.v.d. In Californië en heb recht op goed weer niet dit waardeloze ko-lereweer waar we de laatste weken op getrakteerd worden. Ik wil zon, Ik eis zon!

De regenachtige dagen worden door ondergetekende doorgebracht met werken, naar de sportschool gaan en het nieuws uit de wereld in het algemeen en Mokum in het bijzonder bij te houden. Er broeit iets in Amsterdam en het wordt almaar boeiender. JC heeft gesproken, vd Boog heeft (gedreven door UC) zijn zegje gedaan en nu zijn de rapen gaar. De plannen voor een fluwelen revolutie zijn het raam uit en het is tijd voor actie.

Eerdergenoemde UC, preses van AJAX stelt dat hij dan wel geen verstand heeft voetbal maar het runnen van een onderneming gaat hem prima af. Woorden als deze raken deze ouwe AJACIED diep in het hart. “AJAX is geen onderneming meneer Coronel, AJAX is een club. En dan ook nog eens de beste club van allemaal” U zou best de hele onderneming in uw rectale kanaal duwen en oprotten. Haal dat waardeloze aandeel van de beurs, pleur een ieder die geen voetbalverstand heeft op straat en ga weer eens voetballen. Er zit een ploeg lieden met duizenden wedstrijden voetbal ervaring in de wachtkamer en u houdt angstvallig de deur dicht. Heeeeeel gauw wegwezen!

Tijdens mijn dagelijkse speurtocht naar video- en audiobeelden kwam ik van de week bovenstaand juweeltje tegen. Deze knotsgekke hoofdstedeling heeft volgens mij klem gezeten tijdens de geboorte en is een paar keer heel hard met z'n hoofd tegen het monument op de Dam gelopen maar ik kan er wel (heel hard om lachen)

Gegroe

Japan...

Een week geleden schudde moeder aarde, ongeveer 8000 kilometer verderop haar rock-hard achterwerk met verschrikkelijke gevolgen. Een tsunami en een, nog immer sluimerende kernramp kostte duizenden het leven, duizenden zijn vermist en een nog onbekend aantal mensen zullen jaren na dato nog de effecten van de aardbeving ondervinden. Het land heeft, zij het in mindere mate, hulp nodig en de internationale gemeenschap is opgesprongen om die noodhulp te verlenen. 

Er zijn echter geluiden dat de wederopbouw van Japan minder hoog op de prioriteitenlijst van de rest van de wereld staat en dat daardoor de ouderwetse poeplap minder enthousiast uit de achterzak wordt getrokken. Klinkt enorm cru maar het feit dat Japan over het algemeen als een van de rijkste landen in de wereld wordt gezien en dat “slechts” 8% van het BNP in Japan nadeel heeft ondervonden rechtvaardigt de “honden en noodhulp: Ja, knaken voor wederopbouw: daar moet ik nog even over nadenken”mentaliteit.

Hier in de States hebben we de schokken zelf niet gevoeld maar de enorme Pacific Ocean beschermde ons niet van enkele directe gevolgen. Een 2 meter hoge tsunami baande zich een weg van de oostkust van Japan naar onze westkust. Deze golf, niet echt hoog genoeg om op te surfen leverde buiten aardige plaatjes/video's en wat omvallende bootjes in een haven die nodig een schoonmaakbeurt nodig had geen noemenswaardige incidenten op.

Het psychologische effect van een mogelijke kernramp ging echter niet ongemerkt voorbij. In no time verdwenen de jodium (en andere post-fall out) pillen in de staat Californië van de schappen en maakte men zich op voor langdurige gevolgen van een atoomwolk. Er zou straling onderweg zijn dus het was tijd om on het bureau te gaan zitten, kuilen te graven en eerdergenoemde pillen achterover te slaan. Het stralingsniveau was echter zo miniem dag het kijken naar een in de magnetron ronddraaiende kop soep meer problemen voor de gezondheid kan opleveren.

Ik doe echter mijn best om toch wat bij te dragen aan de wederopbouw en stimulatie van de Japanse economie door een heerlijk assortiment sushi te verorberen. Onze locale sushi chef is een zeer creatief individu; hij verraste me gisteren met een nieuwe Fukushima roll. Een heerlijke combinatie van witte rijst, zeewier, pittige sojasaus en … licht lichtgevende Ahi tonijn.

Stay Safe!

Winter In America.....

eens zulk loze woorden, ver van mijn Hollandsche in Delft.

Nimmer doorkruiste de het idee dat ik ooit in de States zou wonen mijn gedachten. Winter in “verwegistan” voor mijn part. Hoe anders kon het allemaal lopen. Maar goed, allemaal water onder brug.

Het is dus nog steeds winter en het is voor Californische maatstaven waardeloos weer; het regent, wordt niet warmer dan 10 graden en nu is er zelfs sprake van sneeuw op zeeniveau. Sneeuw in Marin, het moet niet gekker worden.

Een ieder die mijn geklaag over het winter weer hoort tracht me er fijntjes aan te herinneren dat ik uit een “4-seizoenenland” kom en er dus tegen moet kunnen. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik een watje genoemd ben. Kan allemaal wel wezen maar ik kan een ieder vertellen dat wonen in een mild klimaat heeeeel snel went. Ik heb dus ook nagenoeg geen passende winterkleren meer en ik weiger pertinent mijn gaderobe te verrijken met warme kleding. Ik woon in het land van slippers en korte broeken.

Begin van de maand kreeg ik een uitgelezen mogelijkheid om het winterweer, zij het tijdelijk adieu te zeggen omdat ik voor mijn werk naar Austin (TX) moest. In mijn korte broek en zonnebril op mijn ei stapte ik uit het vliegtuig om te ontdekken dat het minder warm dan normaal was in het middle van de Lone Star State. Mijn angst werd bewaardheid, het anders zo aangename klimaat in de Texaanse hoofdstad was voornemens om tijdelijk logies te bieden aan Koning Winter en zijn onderdanen. Het werd na een dag redelijk te zijn geweest veel te koud en op de laastste dag van mijn verblijf viel er zelfs 10 centimeter sneeuw; niet te geloven.

Winter in America is cold!! I don't care what you say.

"Happy" 20-11

Veel te lang geleden, meer dan een maand, vondt ik voor het laatst tijd
om een blog-post te schrijven. Uren vergaan in dagen, vergaan in weken
en voor je het weet sta ik literair in het hemd.

Het nieuwe jaar, voor Jill en mij persoonlijk to dusver goed begonnen,
heeft al de nodige ellende met zich meegebracht. Een import-Nederlander
met een veel te zieke geest en nog veel ziekere vrinden, Noord-afrika in
vuur en vlam en hier de States een waardeloze hufter die het
noodzakelijk achtte om zijn afkeer van de lokale politiek te vertalen in
een laffe moordpartij op het parkeerterrein van een tot die dag
onbeduidende supermarkt in Arizona. De "vermoedelijke" dader; in de VS
ben je onschuldig to schuld bewezen is, stond met een veel te brede
grijns op zijn clownsgezicht te poseren voor zijn mug-shot terwijl een
paar mijl verderop parlementslid Gibbons lag te vechten voor haar leven.
Videobeelden waarop duidelijk te zien is hoe deze staatsmongool diverse
mensen van het leven en of toekomstidealen beroofd.

Vooropgesteld dat wapens geen mensen doodden maar de mensen die de
trekkers overhalen maakt het gemak waarmee deze joker zijn kleine
arsenaal kon samenstellen met toch enigszins nerveus. De Amerikaanse
grondwet stelt heel duidelijk dat het ieder Amerikaans staatsburgers'
recht is om een wapen, al dan niet verbogen, te bezitten en te dragen
dus er is geen wet die hetgeen in Tuscon is gebeurt had kunnen voorkomen
maar het is een broekvullende gedachte dat elke idioot zonder al te veel
moeite een vuurwapen en de daarbijbehorende ammunitie op kan halen bij
de plaatselijke Walmart.

Als gezegdt gaat het op het persoonlijke vlak goed. Jill en ik zijn
allenbei gezond en hebben alletwee werk (is tegenwoordig al heel wat).
We hebben snode plannen om dit jaar het appartement in Greenbrae, waar
we sinds 2007 wonen, te verruilen voor een flat in de binnenstad van San
Francisco om zo het leven in urban America te kunnen ervaren. Het
buitenstedelijk gebied, zo'n 20 kilometer ten noorden van San Francisco
is ons nog zeker niet gaan vervelen maar we zijn beiden benieuwd hoe het
is om binnen de grenzen van de stad te wonen. Wordt ongetwijfeld vervolgdt.

Het ga uw goed!

vanuit San Francisco alvast een geweldige jaarwisseling en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar toegewenst. Jill en ik zijn op het huis van vrienden van ons aan het passen in de stad. Komt mooi uit want ik ben van plan morgen om 15:00 lokale tijd een glas te heffen op de voorspoed en gezondheid van iedereen in Nederland.

Vanavond gaan we naar vrienden die aan de voet van de heuvel waarop het huis dat deze dagen ons thuis is wonen. Prima gelegenheid om het traditionele new-years diner in sluimerende edoch gepaste dronkenschap door te brengen. Het is een traditie geworden om met oudjaar een heerlijk diner te verorberen en een en ander af te toppen met een goed glas (of meerdere glazen) blauwe Jan Wandelaar. Yum!

De allerbeste
wensen voor het nieuwe jaar vol liefde en gezondheid voor allen.

Maui 2010

Ik zit stuk

normaliter rep ik met niet zoveel woorden over een van mijn grote liefdes; AJAX maar ik kan me niet meer inhouden. Met grote regelmaat worden mijn Godenzonen door grote en niet zo grote clubs in het hemd gezet. Niets afdoende aan de terechte overwinningen door de hopjes en kaasdragers maar normaalgesproken mogen dit soort wedstrijden niet op die manier worden verloren.

Waardeloos voetbal, inspiratieloze non-inzet en spelers die zichzelf ongeremdt laten gaan. Overtredingen AJAX onwaardig en tekenen van affectie die op geen enkel veld thuishoren. Tuurlijk zie ik, dankzij Sopcast, dat bakkel een paar keer, al dan niet opzettelijk, op de hand van Suarez gaat staan maar dat geeft nog niet het recht om letterlijk je tanden in een tegenstander te zetten. Zeven wedstrijden schorsing?!?! Ongelofelijk, had minimaal 10 moeten zijn.

Tuurlijk weet ik dat Kuijpers een enorme waardeloze wedstrijd floot en dat de rode kaart van Lindgren op zichzelf terecht was maar 10 minuten daarvoor komt een van die lampen weg met een gele kaart voor een soortgelijke “ik-kan-nooit-mer-bij-de-bal” overtreding. Maar met of zonder een doelwit op je rug, met of zonder “card-happy” scheidsrechters.....als je blijft voetballen met de instelling van een terdoodveroordeelde gevangene die zijn gang naar de galg maakt is komt die zo vurig begeerde derde ster nooit op de linkerborst van het geweldige rood en wit!

Ohh voor de rest gaat alles hier goed. De feestdagen komen er aan en wellicht krijgen Jill en ik het op het werk ook wat rustiger. Na weken, maanden van knallen zijn we wel toe aan wat downtime. Maar goed, klagen doen we niet. We zijn gezond en hebben alletwee een baan. Genoeg om dankbaar voor te zijn op deze laatste donderdag van November; aka Thanksgiving day!!

Happy Turkey Day to all.

Geen bericht goed bericht

een oud Hollandsch gezegde dat zeker opgaat voor de radiostilte vanuit Californië. In de recente weken was het zo ongelofelijk druk dat ik er gewoonweg niet aan toekwam om even te gaan zitten voor een update van mijn digitale dagboek. Soms denk ik dat ik het schrijven mijn blog louter doe om mijn gedachten op papier te zetten met enig doel het zelf nalezen van mijn levenservaringen als ik later oud en grijs ben. Het is echter gebleken dat er nog immer mensen zijn die belang stellen in mijn wee en vooral wel. Het in mijn ogen zo gewone leven hier blijkt derhalve nog steeds boeiend genoeg voor familie, vrienden en bekenden.

Enig werkelijk wapenfeit van de afgelopen weken is de geboorte van de “ongeorganiseerde borrel” in San Francisco, elke tweede vrijdag van de maand. Een hersenspinsel van ondergetekende en 2 vrienden heeft er toe geleidt dat we twee weken geleden met een groep Hollanders bij elkaar kwamen om onder het genot van een pils en een blok kaas heerlijk hebben zitten bomen over de sport en politiek in Nederland. Er zijn meerder borrels in de omgeving maar de geografische ligging van de etablissementen inspireert zelden tot ongebreideld kantelen openbaar vervoer schaars is en het rijden onder invloed ook hier verboden is. Daar een beetje ouwehoeren gewoonweg makkelijker gaat met wat spraakwater achter de kiezen hebben we een fijne Ierse pub uitgekozen die voor het merendeel van de bezoekers redelijk te bereiken is en zijn van plan om hier elke tweede vrijdag van de maand onze spreekwoordelijke zakken te vullen. Soms is het nu eenmaal lekker om je moerstaal te lullen, ik bedoel maar.

Verder is het al politiek en honkbal dat de gemoederen bezig houdt hier. De SF Giants staan in de World Series en dat is a BIG DEAL. Heel de stad is Oranje-Zwart gekleurd en “we” zijn er van overtuigd dat “we” gaan winnen. Met mijn voorliefde voor voetbal en het daarmeegepaarde fanatisme als het om mijn cluppie gaat in mijn achterhoofd probeer ik niet te vele te worden meegezogen in het enthousiasme. Het laatste wat ik nodig heb is een nieuwe reden om NOG meer tv te kijken. Het is echter met zoveel vrienden en bekenden die “authentic fan” zijn moeilijk om echt afstand te houden. Ik doe dus voorlopig maar mee met de gekte en probeer alle wedstrijden, op TV, te volgen. Gooooooooooooooooooooooo Giants! of Vamosssssssssss Gigantes!

En dan is er de politiek....ooohhh de politiek. Wat een bende is dat. Ik kan na al die jaren nog steeds niet wennen aan de boodschappen vol moddergooiende politici die zelden d'r eigen boodschap verkondigen. Liever, veel liever trachten zij de poten on de politieke stoel van de tegenstander vandaan te zagen. Oude, zeg maar dode, koeien worden dagelijks uit de (modder)sloot getrokken om te accentueren waarom je vooral niet op meneer Brown of mevrouw Witman moet stemmen. Ik herinner me de zegen van de afstandsbediening die me in het verleden toestond om de “uitzending voor politiek partijen” te doen verdwijnen zonder mijn luie reet van de bank te lichten. Heden ten dage verlang ik terug naar de zouteloze Jan Marrijnissen en of JP. Nederlandse politiek is zo waardeloos nog niet. Of ben ik echt al lang weg uit Holland?

Gegroet

Cholestorol en Alcohol

De afgelopen weken....

zijn als een waas voorbijgetrokken aan het bewustzijn van ondergetekende. Geheel tegen wat ordinair is moest ik namelijk een week lang vroeg mijn lappenmand verlaten om, geheel gekleed, op de motorfiets 110 kilometer heen en weer naar San José te rijden om aldaar een kennisvergrotende school-sessie van 5 dagen bij te wonen. Daar ik normaal gesproken in korte broek en (optioneel) t-shirt mijn werkzaamheden van huis verricht was dit een vreemde gewaarwording waar ik eerlijkheidshalve heel moeilijk aan kon wennen. Ik was dan ook verguld toen op vrijdagmiddag de schoolbel het aanstaande weekeinde aangekondigde.

Het weekend bood echter geenszins mogelijkheden to rust en vrede daar er gewerkt moest worden aan de jaarlijkse conventie in het centrum van San Francisco. Dit alsmaar groter wordende evenement lijdt links en rechts tot ergernis van de lokalen maar het feit dat in de week van OOW'10 voor ongeveer 100 miljoen aan hotelkamers werd verhuurd doet me vermoeden dat San Fran redelijk garen spint bij Uncle Larry's Gathering... so suck it up! Mijn taak is doorgaans het verrichten van hand en spandiensten tijdens de transformatie van hotels tot klaslokalen voor workshops. Het uitlopen van switches, het leggen van netwerkverbindingen en vastplakken van kabels over de grond is even leuk maar gaat na zo'n 12 uur toch een beetje tegenstaan. Verblijven in een redelijk hotel en de overuren maken de druiven echter minder zuur.

Het absolute hoogtepunt van de afgelopen 2 weken was echter afgelopen zaterdag; het eerste “you bring it and we will deep fry it” feest. In een vlaag van (hopelijk tijdelijk) verstandsverbijstering had ik enige tijd geleden tussen neus en lippen door laten vallen dat het wel een aardig idee zou zijn om een vetpan-fuif te organiseren. Daar het in de States redelijk gewoon is om je gasten te verzoeken iets mee te brengen leek me dit naadloos aansluiten bij mijn hunkering naar patat met mayo. Zo gebeurde het dat we met een groep van ongeveer 15 man rond de frituurpan op het veel te kleine balkon zaten te luisteren naar in het vet sputterende bitterballen, frieten, kip, pizza, kaasballen en champignons. Zonder al te veel in detail te treden is kan ik melden dat één en ander wellicht voor herhaling vatbaar is maar dat het avontuurlijke de volgende keer wellicht minder present zal zijn. We houden het de volgende keer maar bij frieten en, volgens Hollandsche maatstaven, normaal frituur-voedsel. Het heerlijk avondje sloeg gelukkig wel een aardig gat in onze bier- en wijnvoorraad hetgeen me meer ruimte oplevert voor toekomstige aankopen.

Het ga u allen goed!

Ps.. daar het feest een redelijke bende was zal ik u niet vervelen met meer lichtbeelden dan het ene hierboven.

9/11

Het is al weer ruim 2 weken geleden dat ik in de spreekwoordelijk pen ben gekropen om te verhalen over mijn, ons leven in de States.

Ik had graag geschreven over het geweldige, lange weekend dat Jill en ik samen hebben genoten in San Diego en Santa Monica. Had willen verhalen over de wandelingen langs de kust, de film bekeken op een van bekendste begraafplaatsen van Hollywood en over het ouderwets, in beschonken toestand, naar “huis” (lees hotel) fietsen na een avondje kantelen.

Het is echter dit weekend 9 jaar geleden dat een stel, door een verkeerde interpretatie van geloof gedreven, idioten historie schreef door zich met gekaapte toestellen in de Twin Towers te boren dus de plezierige herinneringen van vorig weekend maken even plaats voor een meer sombere gemoedstoestand. Met een gezond gevoel voor zelfkwelling keek ik vandaag, mijn tranen en emoties trachtend te bedwingen, naar documentaires over “9/11” Ik ben dan wel geen Amerikaan (nog steeds niet) en was op 9 September 2001 nog niet van plan naar de VS te verhuizen maar ik voel me sterk verbonden met de natie die me in 2005 heeft opgenomen. Het is dan ook als gezegd heel moeilijk om beelden te bekijken van mensen die alle hoop hebben opgegeven en zich van de aanstonds instortende wolkenkrabbers ter aarde te storten.

Wetende dat geloof de drijfveer van de daders was is het niet moeilijk om begrip op te brengen voor diegenen die naasten hebben verloren tijdens deze en andere aanslagen en daar Islam voor verantwoordelijk stellen. Het is zelfs zeer lastig om bij het zien van alle beelden (Twin Towers, Pentagon, United 93) niet te verleidt te worden om alle moslims over één kam te scheren. Het is echter het vermogen om in te zien dat een kleine, jammergenoeg steeds groter wordende, groep radicalen niet het gehele geloof vertegenwoordigen wat ons scheidt van diegenen die met een lucifer in de ene hand en een Koran in de andere op Youtube in de schijnwerpers wenst te staan. De zee van kritiek die snorremans over zich heen kreeg zou in mijn ogen heel wat eleganter zijn als soortgelijke protesten zouden worden gevoerd tegen diegenen die met regelmaat de “Stars & Stripes” in de hens zetten, maar dat terzijde.

Het verbranden van de Koran (of elk ander boek) is bij wet toegestaan in de VS maar het is in mijn ogen “not done!” Het is dan ook terecht de heel de wereld op zijn achterste poten staat. Toon een beetje begrip voor elkaar, dan komen we een heel eind. En als we het dan toch over begrip hebben....kan je die moskee nou echt niet een paar blokken verderop bouwen? Moet dat nou echt zo dichtbij Ground Zero? Ik weet heus wel dat er op 11 september moslims het leven hebben gelaten toen New York in brand stond. Ik weet ook heus wel dat moslims zij aan zij met christenen, joden en wat meer in Irak & Afghanistan het leven hebben gelaten. Maar het lijkt me dat een beetje begrip voor de nabestaanden van 9/11 niemand kwaad kan doen. Maar goed, wie ben ik?

Gegroet.

The Griffin inside me!

Of in het het Nederlands “mijn innerlijke griffioen” Een griffioen is een hybridisch fabeldier dat de heerschappij over twee rijken symboliseert: over de aarde (zijn leeuwenlichaam) en over de lucht (de kop en de vleugels van een adelaar)... (bron Wikipedia)

Nu maak ik me zeker geen illusies over heerschappij van meer dan mijn eigen kasteel als de vrouw des huizes er niet is maar de combinatie van een leeuw en een adelaar spreekt me aan. Niet dat ik de behoefte heb om laagvliegend over de Afrikaanse savanne, antilopes achterna te zitten maar omdat ik de symboliek van een half adelaar-, half leeuwachtig wezen niet kan loslaten. De Hollandsche leeuw en the American Eagle verenigd in één afbeelding.

Het is in mijn ogen de perfecte weergave van mijn persoonlijkheid. Half Amerikaans, half Nederlands, deels kaaskop, deels yank (of is dat hetzelfde?) Door alle bezigheden van de afgelopen maanden was ik bijna voorbijgegaan aan het feit dat het al weer meer dan 5 jaar geleden is dat ik per British Airways vlucht Berend Botje achterna ging om mijn geluk in Amerika te beproeven of beter gezegd voor te zetten. Meer dan 60 maanden is het geleden dat ik met betraande ogen mijn familie, vrienden en collega's tabee zei en me met 2 volle koffers en een visum aan de toegangspoort van het land van melk en honing meldde.

Er is in de afgelopen jaren veel gebeurt en ik heb, samen met Jill, heel wat meegemaakt. Mooie dingen, minder mooie dingen, vrienden gemaakt, vrienden uit het oog verloren, banen gekregen, banen kwijtgeraakt, gezond geweest, ziek geweest en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar een lang verhaal ingekort kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me op mijn plek voel. Ik mis Holland nog met regelmaat ben hier thuis en happy!

The griffin inside me!

Gegroet.

Go ahead....

make my day!

Het was meer: "go ahead make Jills day" en dat werd wel tijd ook. Mijn betere helft had al vaker en langer aangegeven dat ze (weer) een keer een vuurwapen wilde schieten. Ze had in haar jonge jaren, zoals het een ware amerikaanse betaamt al een paar keer met een jachtgeweer geschoten maar nog nimmer had ze een semi-automatisch wapen ter hand genomen om al grijzend een papieren doelwit vol lood te pompen.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na veel te lang uitstel en gelukkig zonder afstel stonden we dan gisteren voor de lokale Bullseye om daar onder begeleiding van een ervaren instructeur de wapens ter hand te nemen en er eens even lustig op los te knallen. Daar het ons een goed idee leek om een en ander veilig te doen en zodoende ons niet in de voet te schieten hadden we vooraf een klas geboekt waar ons zou worden bijgebracht hoe veilig een wapen te hanteren en af te vuren.

Na een uur met zijn 2-en in een klaslokaal te zijn onderricht door een Irak-veteraan was het tijd om naar de schietbaan te gaan en met een semi-automatisch .22 pistool 100 kogels, door een donkere tunnel op een papieren dude af te vuren. Als een ware gentleman maakte ik zeker dat de accuratesse van Jill net even beter geetaleerdt werd dan de mijne...althans dat ik wil ik mezelf doen geloof. De realiteit is echter dat ze veel beter kan mikken dan ik.

Ik weet wel dat ik meer dan ooit de goede vrede zal moeten bewaren in huize Honig-vanderStap want "my girl is packing heat and knows how to use it"

Klik hier voor foto's

Gegroet

Passie voor Oranje .... en je club.

Niet iedereen begrijpt de manier waarop ik het voetbal beleef. Sta om de meest walgelijk tijden op om mijn cluppie of, zoals de afgelopen weken, Oranje te bekijken, ben euforisch na een winstpartij en heb er ongelofelijk de ziekte in als een wedstrijd verloren of zelfs gelijkgespeeldt wordt.

De afgelopen tijd wasdan ook zenuwslopend, intens en psychisch zwaar te verhapstukken. Slecht gespeelde wedstrijden en een zinderende pot voetbal tegen Brazilië deed mijn hart sneller slaan. Het nimmer aflatende vertrouwen in de wederopstanding van van Persie deed me duizelend schuimbekken en de voortdurende strijd geleverd door het terrier-middenveld maakte me hoopvol voor een positieve einduitslag afgelopen zondag.

Zoals nu bekend heeft het niet zo mogen zijn. Een ordinaire schoppartij, helemaal niets mis mee, en enige scheidsrechterlijke dwalingen resulteerde in een Spaanse victorie die volgens de berichtgeving terecht was. Terecht of niet; ondergetekende was en is nog steeds goed ziek van deze gemiste kans en dat zal zo nog wel even blijven denk ik. Maar de teleurstelling maakt langzaam maar zeker plaats voor een gevoel van trots en waardering. Tweede op het WK, Not bad, not bad at all!

Wellicht zijn de aanstaande perikelen op de europese voetbaltransfermarkt een leuke afleiding; who knows?!