Hoekie...

't is verdomme al weer 20 jaar geleden dat jij, in een stoffig ziekenhuis in Den Haag je laatste adem uitblies. Begin 20 en je hele leven voor je werd je uit ons midden weggerukt door een “single car accident” Het is me duister wat er precies gebeurde en ik heb nimmer de behoefte gehad om dit te horen, te registreren. Al wat telde en nog steeds telt is dat de chaffeur van het busje waar je je in bevondt er zonder schrammen van afkwam en jij, na dagen gevochten te hebben, het leven liet.

De dagen voorafgaand aan je begrafenis brachten we door met je familie. Uren spraken we over de dingen die we meegemaakt en uitgehaaldt hadden, daarmee een beeld schetsend van hoe het was om deel uit te mogen maken van jouw leven. We waren nog snotapen, net 20, maar ons gezamenlijk levenspad was inspirerend genoeg om er een boek over te schrijven.

“Good friends we have, oh good friends we have lost. Along the way”Jij was een van deze goede vrienden. Je weet wel, zo'n vriendschap die heel het leven blijft bestaan, die de tand des tijds en afstand zou doorstaan. We zijn doorgegaan met leven, ze zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, zijn gescheiden, geëmigreerdt etc., maar staan nog regelmatig bij je stil. Ik zou liegen als ik zeg dat ik dagelijks aan je denk, sterker nog er gaan weken voorbij dat je niet door mijn hoofd schiet, maar je bent nimmer voorgoed weg.

Je was één van ons en dat zul je altijd blijven!

Per Siempre!

Van ko-lere weer en Mokum

Ik durf nagenoeg niet meer te klagen over het weer hier in Californië, bijna maar niet helemaal. Ik klaag gewoon verder.. leek het een week of wat geleden nog winter; nu is het een regenachtige oktober dag in Holland. Er staat een straffe zuidwester ( of waar die pleuriswind ook vandaan mag komen), het is guur en het regent onafgebroken. Het komt me zo langzamerhand de strot uit. Ik sprak zeer recent iemand die volhoudend stelde dat het met de winter wel meevalt dit jaar. De lokale drinkwater reservoirs staan tot de nok vol, huizen en bomen glijden van heuvel of en volledige dorpen staan blank. “Meevallende winter me reet”

Ik hoor iedereen al denken “Watje, je bent verdomme een Hollander. Daar moet je toch tegen kunnen” en u heeft allen gelijk. Ik kan er wel tegen maar heb er zo langzamerhand de kracht niet meer voor. Ik woon g.v.d. In Californië en heb recht op goed weer niet dit waardeloze ko-lereweer waar we de laatste weken op getrakteerd worden. Ik wil zon, Ik eis zon!

De regenachtige dagen worden door ondergetekende doorgebracht met werken, naar de sportschool gaan en het nieuws uit de wereld in het algemeen en Mokum in het bijzonder bij te houden. Er broeit iets in Amsterdam en het wordt almaar boeiender. JC heeft gesproken, vd Boog heeft (gedreven door UC) zijn zegje gedaan en nu zijn de rapen gaar. De plannen voor een fluwelen revolutie zijn het raam uit en het is tijd voor actie.

Eerdergenoemde UC, preses van AJAX stelt dat hij dan wel geen verstand heeft voetbal maar het runnen van een onderneming gaat hem prima af. Woorden als deze raken deze ouwe AJACIED diep in het hart. “AJAX is geen onderneming meneer Coronel, AJAX is een club. En dan ook nog eens de beste club van allemaal” U zou best de hele onderneming in uw rectale kanaal duwen en oprotten. Haal dat waardeloze aandeel van de beurs, pleur een ieder die geen voetbalverstand heeft op straat en ga weer eens voetballen. Er zit een ploeg lieden met duizenden wedstrijden voetbal ervaring in de wachtkamer en u houdt angstvallig de deur dicht. Heeeeeel gauw wegwezen!

Tijdens mijn dagelijkse speurtocht naar video- en audiobeelden kwam ik van de week bovenstaand juweeltje tegen. Deze knotsgekke hoofdstedeling heeft volgens mij klem gezeten tijdens de geboorte en is een paar keer heel hard met z'n hoofd tegen het monument op de Dam gelopen maar ik kan er wel (heel hard om lachen)

Gegroe

Japan...

Een week geleden schudde moeder aarde, ongeveer 8000 kilometer verderop haar rock-hard achterwerk met verschrikkelijke gevolgen. Een tsunami en een, nog immer sluimerende kernramp kostte duizenden het leven, duizenden zijn vermist en een nog onbekend aantal mensen zullen jaren na dato nog de effecten van de aardbeving ondervinden. Het land heeft, zij het in mindere mate, hulp nodig en de internationale gemeenschap is opgesprongen om die noodhulp te verlenen. 

Er zijn echter geluiden dat de wederopbouw van Japan minder hoog op de prioriteitenlijst van de rest van de wereld staat en dat daardoor de ouderwetse poeplap minder enthousiast uit de achterzak wordt getrokken. Klinkt enorm cru maar het feit dat Japan over het algemeen als een van de rijkste landen in de wereld wordt gezien en dat “slechts” 8% van het BNP in Japan nadeel heeft ondervonden rechtvaardigt de “honden en noodhulp: Ja, knaken voor wederopbouw: daar moet ik nog even over nadenken”mentaliteit.

Hier in de States hebben we de schokken zelf niet gevoeld maar de enorme Pacific Ocean beschermde ons niet van enkele directe gevolgen. Een 2 meter hoge tsunami baande zich een weg van de oostkust van Japan naar onze westkust. Deze golf, niet echt hoog genoeg om op te surfen leverde buiten aardige plaatjes/video's en wat omvallende bootjes in een haven die nodig een schoonmaakbeurt nodig had geen noemenswaardige incidenten op.

Het psychologische effect van een mogelijke kernramp ging echter niet ongemerkt voorbij. In no time verdwenen de jodium (en andere post-fall out) pillen in de staat Californië van de schappen en maakte men zich op voor langdurige gevolgen van een atoomwolk. Er zou straling onderweg zijn dus het was tijd om on het bureau te gaan zitten, kuilen te graven en eerdergenoemde pillen achterover te slaan. Het stralingsniveau was echter zo miniem dag het kijken naar een in de magnetron ronddraaiende kop soep meer problemen voor de gezondheid kan opleveren.

Ik doe echter mijn best om toch wat bij te dragen aan de wederopbouw en stimulatie van de Japanse economie door een heerlijk assortiment sushi te verorberen. Onze locale sushi chef is een zeer creatief individu; hij verraste me gisteren met een nieuwe Fukushima roll. Een heerlijke combinatie van witte rijst, zeewier, pittige sojasaus en … licht lichtgevende Ahi tonijn.

Stay Safe!

Winter In America.....

eens zulk loze woorden, ver van mijn Hollandsche in Delft.

Nimmer doorkruiste de het idee dat ik ooit in de States zou wonen mijn gedachten. Winter in “verwegistan” voor mijn part. Hoe anders kon het allemaal lopen. Maar goed, allemaal water onder brug.

Het is dus nog steeds winter en het is voor Californische maatstaven waardeloos weer; het regent, wordt niet warmer dan 10 graden en nu is er zelfs sprake van sneeuw op zeeniveau. Sneeuw in Marin, het moet niet gekker worden.

Een ieder die mijn geklaag over het winter weer hoort tracht me er fijntjes aan te herinneren dat ik uit een “4-seizoenenland” kom en er dus tegen moet kunnen. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik een watje genoemd ben. Kan allemaal wel wezen maar ik kan een ieder vertellen dat wonen in een mild klimaat heeeeel snel went. Ik heb dus ook nagenoeg geen passende winterkleren meer en ik weiger pertinent mijn gaderobe te verrijken met warme kleding. Ik woon in het land van slippers en korte broeken.

Begin van de maand kreeg ik een uitgelezen mogelijkheid om het winterweer, zij het tijdelijk adieu te zeggen omdat ik voor mijn werk naar Austin (TX) moest. In mijn korte broek en zonnebril op mijn ei stapte ik uit het vliegtuig om te ontdekken dat het minder warm dan normaal was in het middle van de Lone Star State. Mijn angst werd bewaardheid, het anders zo aangename klimaat in de Texaanse hoofdstad was voornemens om tijdelijk logies te bieden aan Koning Winter en zijn onderdanen. Het werd na een dag redelijk te zijn geweest veel te koud en op de laastste dag van mijn verblijf viel er zelfs 10 centimeter sneeuw; niet te geloven.

Winter in America is cold!! I don't care what you say.

"Happy" 20-11

Veel te lang geleden, meer dan een maand, vondt ik voor het laatst tijd
om een blog-post te schrijven. Uren vergaan in dagen, vergaan in weken
en voor je het weet sta ik literair in het hemd.

Het nieuwe jaar, voor Jill en mij persoonlijk to dusver goed begonnen,
heeft al de nodige ellende met zich meegebracht. Een import-Nederlander
met een veel te zieke geest en nog veel ziekere vrinden, Noord-afrika in
vuur en vlam en hier de States een waardeloze hufter die het
noodzakelijk achtte om zijn afkeer van de lokale politiek te vertalen in
een laffe moordpartij op het parkeerterrein van een tot die dag
onbeduidende supermarkt in Arizona. De "vermoedelijke" dader; in de VS
ben je onschuldig to schuld bewezen is, stond met een veel te brede
grijns op zijn clownsgezicht te poseren voor zijn mug-shot terwijl een
paar mijl verderop parlementslid Gibbons lag te vechten voor haar leven.
Videobeelden waarop duidelijk te zien is hoe deze staatsmongool diverse
mensen van het leven en of toekomstidealen beroofd.

Vooropgesteld dat wapens geen mensen doodden maar de mensen die de
trekkers overhalen maakt het gemak waarmee deze joker zijn kleine
arsenaal kon samenstellen met toch enigszins nerveus. De Amerikaanse
grondwet stelt heel duidelijk dat het ieder Amerikaans staatsburgers'
recht is om een wapen, al dan niet verbogen, te bezitten en te dragen
dus er is geen wet die hetgeen in Tuscon is gebeurt had kunnen voorkomen
maar het is een broekvullende gedachte dat elke idioot zonder al te veel
moeite een vuurwapen en de daarbijbehorende ammunitie op kan halen bij
de plaatselijke Walmart.

Als gezegdt gaat het op het persoonlijke vlak goed. Jill en ik zijn
allenbei gezond en hebben alletwee werk (is tegenwoordig al heel wat).
We hebben snode plannen om dit jaar het appartement in Greenbrae, waar
we sinds 2007 wonen, te verruilen voor een flat in de binnenstad van San
Francisco om zo het leven in urban America te kunnen ervaren. Het
buitenstedelijk gebied, zo'n 20 kilometer ten noorden van San Francisco
is ons nog zeker niet gaan vervelen maar we zijn beiden benieuwd hoe het
is om binnen de grenzen van de stad te wonen. Wordt ongetwijfeld vervolgdt.

Het ga uw goed!

vanuit San Francisco alvast een geweldige jaarwisseling en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar toegewenst. Jill en ik zijn op het huis van vrienden van ons aan het passen in de stad. Komt mooi uit want ik ben van plan morgen om 15:00 lokale tijd een glas te heffen op de voorspoed en gezondheid van iedereen in Nederland.

Vanavond gaan we naar vrienden die aan de voet van de heuvel waarop het huis dat deze dagen ons thuis is wonen. Prima gelegenheid om het traditionele new-years diner in sluimerende edoch gepaste dronkenschap door te brengen. Het is een traditie geworden om met oudjaar een heerlijk diner te verorberen en een en ander af te toppen met een goed glas (of meerdere glazen) blauwe Jan Wandelaar. Yum!

De allerbeste
wensen voor het nieuwe jaar vol liefde en gezondheid voor allen.

Maui 2010

Ik zit stuk

normaliter rep ik met niet zoveel woorden over een van mijn grote liefdes; AJAX maar ik kan me niet meer inhouden. Met grote regelmaat worden mijn Godenzonen door grote en niet zo grote clubs in het hemd gezet. Niets afdoende aan de terechte overwinningen door de hopjes en kaasdragers maar normaalgesproken mogen dit soort wedstrijden niet op die manier worden verloren.

Waardeloos voetbal, inspiratieloze non-inzet en spelers die zichzelf ongeremdt laten gaan. Overtredingen AJAX onwaardig en tekenen van affectie die op geen enkel veld thuishoren. Tuurlijk zie ik, dankzij Sopcast, dat bakkel een paar keer, al dan niet opzettelijk, op de hand van Suarez gaat staan maar dat geeft nog niet het recht om letterlijk je tanden in een tegenstander te zetten. Zeven wedstrijden schorsing?!?! Ongelofelijk, had minimaal 10 moeten zijn.

Tuurlijk weet ik dat Kuijpers een enorme waardeloze wedstrijd floot en dat de rode kaart van Lindgren op zichzelf terecht was maar 10 minuten daarvoor komt een van die lampen weg met een gele kaart voor een soortgelijke “ik-kan-nooit-mer-bij-de-bal” overtreding. Maar met of zonder een doelwit op je rug, met of zonder “card-happy” scheidsrechters.....als je blijft voetballen met de instelling van een terdoodveroordeelde gevangene die zijn gang naar de galg maakt is komt die zo vurig begeerde derde ster nooit op de linkerborst van het geweldige rood en wit!

Ohh voor de rest gaat alles hier goed. De feestdagen komen er aan en wellicht krijgen Jill en ik het op het werk ook wat rustiger. Na weken, maanden van knallen zijn we wel toe aan wat downtime. Maar goed, klagen doen we niet. We zijn gezond en hebben alletwee een baan. Genoeg om dankbaar voor te zijn op deze laatste donderdag van November; aka Thanksgiving day!!

Happy Turkey Day to all.

Geen bericht goed bericht

een oud Hollandsch gezegde dat zeker opgaat voor de radiostilte vanuit Californië. In de recente weken was het zo ongelofelijk druk dat ik er gewoonweg niet aan toekwam om even te gaan zitten voor een update van mijn digitale dagboek. Soms denk ik dat ik het schrijven mijn blog louter doe om mijn gedachten op papier te zetten met enig doel het zelf nalezen van mijn levenservaringen als ik later oud en grijs ben. Het is echter gebleken dat er nog immer mensen zijn die belang stellen in mijn wee en vooral wel. Het in mijn ogen zo gewone leven hier blijkt derhalve nog steeds boeiend genoeg voor familie, vrienden en bekenden.

Enig werkelijk wapenfeit van de afgelopen weken is de geboorte van de “ongeorganiseerde borrel” in San Francisco, elke tweede vrijdag van de maand. Een hersenspinsel van ondergetekende en 2 vrienden heeft er toe geleidt dat we twee weken geleden met een groep Hollanders bij elkaar kwamen om onder het genot van een pils en een blok kaas heerlijk hebben zitten bomen over de sport en politiek in Nederland. Er zijn meerder borrels in de omgeving maar de geografische ligging van de etablissementen inspireert zelden tot ongebreideld kantelen openbaar vervoer schaars is en het rijden onder invloed ook hier verboden is. Daar een beetje ouwehoeren gewoonweg makkelijker gaat met wat spraakwater achter de kiezen hebben we een fijne Ierse pub uitgekozen die voor het merendeel van de bezoekers redelijk te bereiken is en zijn van plan om hier elke tweede vrijdag van de maand onze spreekwoordelijke zakken te vullen. Soms is het nu eenmaal lekker om je moerstaal te lullen, ik bedoel maar.

Verder is het al politiek en honkbal dat de gemoederen bezig houdt hier. De SF Giants staan in de World Series en dat is a BIG DEAL. Heel de stad is Oranje-Zwart gekleurd en “we” zijn er van overtuigd dat “we” gaan winnen. Met mijn voorliefde voor voetbal en het daarmeegepaarde fanatisme als het om mijn cluppie gaat in mijn achterhoofd probeer ik niet te vele te worden meegezogen in het enthousiasme. Het laatste wat ik nodig heb is een nieuwe reden om NOG meer tv te kijken. Het is echter met zoveel vrienden en bekenden die “authentic fan” zijn moeilijk om echt afstand te houden. Ik doe dus voorlopig maar mee met de gekte en probeer alle wedstrijden, op TV, te volgen. Gooooooooooooooooooooooo Giants! of Vamosssssssssss Gigantes!

En dan is er de politiek....ooohhh de politiek. Wat een bende is dat. Ik kan na al die jaren nog steeds niet wennen aan de boodschappen vol moddergooiende politici die zelden d'r eigen boodschap verkondigen. Liever, veel liever trachten zij de poten on de politieke stoel van de tegenstander vandaan te zagen. Oude, zeg maar dode, koeien worden dagelijks uit de (modder)sloot getrokken om te accentueren waarom je vooral niet op meneer Brown of mevrouw Witman moet stemmen. Ik herinner me de zegen van de afstandsbediening die me in het verleden toestond om de “uitzending voor politiek partijen” te doen verdwijnen zonder mijn luie reet van de bank te lichten. Heden ten dage verlang ik terug naar de zouteloze Jan Marrijnissen en of JP. Nederlandse politiek is zo waardeloos nog niet. Of ben ik echt al lang weg uit Holland?

Gegroet

Cholestorol en Alcohol

De afgelopen weken....

zijn als een waas voorbijgetrokken aan het bewustzijn van ondergetekende. Geheel tegen wat ordinair is moest ik namelijk een week lang vroeg mijn lappenmand verlaten om, geheel gekleed, op de motorfiets 110 kilometer heen en weer naar San José te rijden om aldaar een kennisvergrotende school-sessie van 5 dagen bij te wonen. Daar ik normaal gesproken in korte broek en (optioneel) t-shirt mijn werkzaamheden van huis verricht was dit een vreemde gewaarwording waar ik eerlijkheidshalve heel moeilijk aan kon wennen. Ik was dan ook verguld toen op vrijdagmiddag de schoolbel het aanstaande weekeinde aangekondigde.

Het weekend bood echter geenszins mogelijkheden to rust en vrede daar er gewerkt moest worden aan de jaarlijkse conventie in het centrum van San Francisco. Dit alsmaar groter wordende evenement lijdt links en rechts tot ergernis van de lokalen maar het feit dat in de week van OOW'10 voor ongeveer 100 miljoen aan hotelkamers werd verhuurd doet me vermoeden dat San Fran redelijk garen spint bij Uncle Larry's Gathering... so suck it up! Mijn taak is doorgaans het verrichten van hand en spandiensten tijdens de transformatie van hotels tot klaslokalen voor workshops. Het uitlopen van switches, het leggen van netwerkverbindingen en vastplakken van kabels over de grond is even leuk maar gaat na zo'n 12 uur toch een beetje tegenstaan. Verblijven in een redelijk hotel en de overuren maken de druiven echter minder zuur.

Het absolute hoogtepunt van de afgelopen 2 weken was echter afgelopen zaterdag; het eerste “you bring it and we will deep fry it” feest. In een vlaag van (hopelijk tijdelijk) verstandsverbijstering had ik enige tijd geleden tussen neus en lippen door laten vallen dat het wel een aardig idee zou zijn om een vetpan-fuif te organiseren. Daar het in de States redelijk gewoon is om je gasten te verzoeken iets mee te brengen leek me dit naadloos aansluiten bij mijn hunkering naar patat met mayo. Zo gebeurde het dat we met een groep van ongeveer 15 man rond de frituurpan op het veel te kleine balkon zaten te luisteren naar in het vet sputterende bitterballen, frieten, kip, pizza, kaasballen en champignons. Zonder al te veel in detail te treden is kan ik melden dat één en ander wellicht voor herhaling vatbaar is maar dat het avontuurlijke de volgende keer wellicht minder present zal zijn. We houden het de volgende keer maar bij frieten en, volgens Hollandsche maatstaven, normaal frituur-voedsel. Het heerlijk avondje sloeg gelukkig wel een aardig gat in onze bier- en wijnvoorraad hetgeen me meer ruimte oplevert voor toekomstige aankopen.

Het ga u allen goed!

Ps.. daar het feest een redelijke bende was zal ik u niet vervelen met meer lichtbeelden dan het ene hierboven.

9/11

Het is al weer ruim 2 weken geleden dat ik in de spreekwoordelijk pen ben gekropen om te verhalen over mijn, ons leven in de States.

Ik had graag geschreven over het geweldige, lange weekend dat Jill en ik samen hebben genoten in San Diego en Santa Monica. Had willen verhalen over de wandelingen langs de kust, de film bekeken op een van bekendste begraafplaatsen van Hollywood en over het ouderwets, in beschonken toestand, naar “huis” (lees hotel) fietsen na een avondje kantelen.

Het is echter dit weekend 9 jaar geleden dat een stel, door een verkeerde interpretatie van geloof gedreven, idioten historie schreef door zich met gekaapte toestellen in de Twin Towers te boren dus de plezierige herinneringen van vorig weekend maken even plaats voor een meer sombere gemoedstoestand. Met een gezond gevoel voor zelfkwelling keek ik vandaag, mijn tranen en emoties trachtend te bedwingen, naar documentaires over “9/11” Ik ben dan wel geen Amerikaan (nog steeds niet) en was op 9 September 2001 nog niet van plan naar de VS te verhuizen maar ik voel me sterk verbonden met de natie die me in 2005 heeft opgenomen. Het is dan ook als gezegd heel moeilijk om beelden te bekijken van mensen die alle hoop hebben opgegeven en zich van de aanstonds instortende wolkenkrabbers ter aarde te storten.

Wetende dat geloof de drijfveer van de daders was is het niet moeilijk om begrip op te brengen voor diegenen die naasten hebben verloren tijdens deze en andere aanslagen en daar Islam voor verantwoordelijk stellen. Het is zelfs zeer lastig om bij het zien van alle beelden (Twin Towers, Pentagon, United 93) niet te verleidt te worden om alle moslims over één kam te scheren. Het is echter het vermogen om in te zien dat een kleine, jammergenoeg steeds groter wordende, groep radicalen niet het gehele geloof vertegenwoordigen wat ons scheidt van diegenen die met een lucifer in de ene hand en een Koran in de andere op Youtube in de schijnwerpers wenst te staan. De zee van kritiek die snorremans over zich heen kreeg zou in mijn ogen heel wat eleganter zijn als soortgelijke protesten zouden worden gevoerd tegen diegenen die met regelmaat de “Stars & Stripes” in de hens zetten, maar dat terzijde.

Het verbranden van de Koran (of elk ander boek) is bij wet toegestaan in de VS maar het is in mijn ogen “not done!” Het is dan ook terecht de heel de wereld op zijn achterste poten staat. Toon een beetje begrip voor elkaar, dan komen we een heel eind. En als we het dan toch over begrip hebben....kan je die moskee nou echt niet een paar blokken verderop bouwen? Moet dat nou echt zo dichtbij Ground Zero? Ik weet heus wel dat er op 11 september moslims het leven hebben gelaten toen New York in brand stond. Ik weet ook heus wel dat moslims zij aan zij met christenen, joden en wat meer in Irak & Afghanistan het leven hebben gelaten. Maar het lijkt me dat een beetje begrip voor de nabestaanden van 9/11 niemand kwaad kan doen. Maar goed, wie ben ik?

Gegroet.

The Griffin inside me!

Of in het het Nederlands “mijn innerlijke griffioen” Een griffioen is een hybridisch fabeldier dat de heerschappij over twee rijken symboliseert: over de aarde (zijn leeuwenlichaam) en over de lucht (de kop en de vleugels van een adelaar)... (bron Wikipedia)

Nu maak ik me zeker geen illusies over heerschappij van meer dan mijn eigen kasteel als de vrouw des huizes er niet is maar de combinatie van een leeuw en een adelaar spreekt me aan. Niet dat ik de behoefte heb om laagvliegend over de Afrikaanse savanne, antilopes achterna te zitten maar omdat ik de symboliek van een half adelaar-, half leeuwachtig wezen niet kan loslaten. De Hollandsche leeuw en the American Eagle verenigd in één afbeelding.

Het is in mijn ogen de perfecte weergave van mijn persoonlijkheid. Half Amerikaans, half Nederlands, deels kaaskop, deels yank (of is dat hetzelfde?) Door alle bezigheden van de afgelopen maanden was ik bijna voorbijgegaan aan het feit dat het al weer meer dan 5 jaar geleden is dat ik per British Airways vlucht Berend Botje achterna ging om mijn geluk in Amerika te beproeven of beter gezegd voor te zetten. Meer dan 60 maanden is het geleden dat ik met betraande ogen mijn familie, vrienden en collega's tabee zei en me met 2 volle koffers en een visum aan de toegangspoort van het land van melk en honing meldde.

Er is in de afgelopen jaren veel gebeurt en ik heb, samen met Jill, heel wat meegemaakt. Mooie dingen, minder mooie dingen, vrienden gemaakt, vrienden uit het oog verloren, banen gekregen, banen kwijtgeraakt, gezond geweest, ziek geweest en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar een lang verhaal ingekort kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me op mijn plek voel. Ik mis Holland nog met regelmaat ben hier thuis en happy!

The griffin inside me!

Gegroet.

Go ahead....

make my day!

Het was meer: "go ahead make Jills day" en dat werd wel tijd ook. Mijn betere helft had al vaker en langer aangegeven dat ze (weer) een keer een vuurwapen wilde schieten. Ze had in haar jonge jaren, zoals het een ware amerikaanse betaamt al een paar keer met een jachtgeweer geschoten maar nog nimmer had ze een semi-automatisch wapen ter hand genomen om al grijzend een papieren doelwit vol lood te pompen.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na veel te lang uitstel en gelukkig zonder afstel stonden we dan gisteren voor de lokale Bullseye om daar onder begeleiding van een ervaren instructeur de wapens ter hand te nemen en er eens even lustig op los te knallen. Daar het ons een goed idee leek om een en ander veilig te doen en zodoende ons niet in de voet te schieten hadden we vooraf een klas geboekt waar ons zou worden bijgebracht hoe veilig een wapen te hanteren en af te vuren.

Na een uur met zijn 2-en in een klaslokaal te zijn onderricht door een Irak-veteraan was het tijd om naar de schietbaan te gaan en met een semi-automatisch .22 pistool 100 kogels, door een donkere tunnel op een papieren dude af te vuren. Als een ware gentleman maakte ik zeker dat de accuratesse van Jill net even beter geetaleerdt werd dan de mijne...althans dat ik wil ik mezelf doen geloof. De realiteit is echter dat ze veel beter kan mikken dan ik.

Ik weet wel dat ik meer dan ooit de goede vrede zal moeten bewaren in huize Honig-vanderStap want "my girl is packing heat and knows how to use it"

Klik hier voor foto's

Gegroet

Passie voor Oranje .... en je club.

Niet iedereen begrijpt de manier waarop ik het voetbal beleef. Sta om de meest walgelijk tijden op om mijn cluppie of, zoals de afgelopen weken, Oranje te bekijken, ben euforisch na een winstpartij en heb er ongelofelijk de ziekte in als een wedstrijd verloren of zelfs gelijkgespeeldt wordt.

De afgelopen tijd wasdan ook zenuwslopend, intens en psychisch zwaar te verhapstukken. Slecht gespeelde wedstrijden en een zinderende pot voetbal tegen Brazilië deed mijn hart sneller slaan. Het nimmer aflatende vertrouwen in de wederopstanding van van Persie deed me duizelend schuimbekken en de voortdurende strijd geleverd door het terrier-middenveld maakte me hoopvol voor een positieve einduitslag afgelopen zondag.

Zoals nu bekend heeft het niet zo mogen zijn. Een ordinaire schoppartij, helemaal niets mis mee, en enige scheidsrechterlijke dwalingen resulteerde in een Spaanse victorie die volgens de berichtgeving terecht was. Terecht of niet; ondergetekende was en is nog steeds goed ziek van deze gemiste kans en dat zal zo nog wel even blijven denk ik. Maar de teleurstelling maakt langzaam maar zeker plaats voor een gevoel van trots en waardering. Tweede op het WK, Not bad, not bad at all!

Wellicht zijn de aanstaande perikelen op de europese voetbaltransfermarkt een leuke afleiding; who knows?!

Hup Holland!

in een voetbalgekke wereld is de VS een soort eiland waar normaliter het voetbal de harten niet sneller doet slaan. Voetbal is verruit ondergeschikt aan sporten als basket-, honk- en football en verdient doorgaans niet te veel zendtijd. Het WK is echter een uitzondering en het toernooi wordt, voorzien van commentaar door ex-voetballers als Ally Mccoist en Efan Ekoku, in zijn volledigheid uitgezonden door ESPN en ABC en het contigent voetballiefhebbers in Amerika hoeft dus niets te missen.

Daar ik mijn dagelijkse werkzaamheden voor Oracle van huis verricht heb ik al enorm veel wedstrijden gezien en uiteraard geen minuut van Oranje gemist. Ik heb de wedstrijd tegen Japan bij mijn goede vriend Peter en zijn familie thuisgekeken en voor de wedstrijd tegen Kameroen toog ik naar het Nederlands consulaat in San Fransisco. Het gezamelijk Nederland kijken bracht een hoop goede herinnering uit vervlogen tijden boven.

Na de geweldige overwinning is, net als in het vaderland, de stemming onder de Oranje-supporters in Californie opperbest en zijn er plannen om aankomende dinsdag de wedstrijd tegen Uruguay in de open lucht, op een groot scherm vlak voor het stadhuis te bekijken. Al dat Oranje zal wel redelijk wat bekijks trekken.

Hup Holland Hup!

"'t Is Hier Fantasties"

Nimmer zag ik Ursul nietsvermoedende, vakantievierende Nederlanders op dit eiland voor de camera trekken om. al dan niet in beschonken toestand, de in Holland zo geliefde kreet "t is hier fantasties" te slaken. Dit eiland, The Big Island, ligt denk ik een beetje te ver weg voor Hollandsch massatoerisme maar ik kan het een ieder zeker aanraden. Het is daar namelijk fantastisch mooi, rustig en spectaculair.

Na een verblijf van 4 dagen op, het ook niet onaardige, Maui vlogen Jill en ik op 1 juni met een binnenlandse, inter-eilandse vlucht van Kahului airport naar Kona om daar onze vakantie voort te zetten. Op dit grootste eiland van Hawaii ( hence de naam ) had mijn veel betere helft een one-bedroom appartement gehuurdt dat voorzien van keuken en aparte woonkamer voor 5 dagen onze thuisbasis zou zijn. Prima onderhouden, zwembad om de hoek en veel te aardige mensen maakte de 85 dollar per nacht een absolute habbekrats.

Door de enorme drukte op Jill d'r werk hebben we redelijk wat tijd werkend in het paradijs doorgebracht maar dat mocht de pret niet drukken. Met een tijdsverschil van 3 uur t.o.v. het vaste land bleef er in de middag genoeg tijd over om het eiland te bekijken, met mantaroggen te zwemmen en zelfs een helicoptervlucht over de vulkanen aan de oostkust van het eiland te maken.

Foto's kunnen niet beschrijven wat een prachtige dingen we hebben gezien maar we hebben toch zo links en rechts wat kiekjes gemaakt.

Klik hier voor de foto's

Gegroet

Aloha!!

We zijn in fucking Paradise!!! Het is niet anders te beschrijven. Azuurblauwe wateren, witte stranden en wuivende palmbomen tekenen het decor op van onze, vinden we zelf, welverdiende vakantie. Na weken van stress op Jill d'r werk zijn we afgelopen vrijdagmorgen in het vliegtuig gestapt om vijf uur later op Maui weer uit te stappen. Onze 9-daagse vakantie was begonnen.

Eerste stop op het pad naar het paradijselijke Hana was de lokale Starbucks waar Jill een uur of drie al tikkend op haar laptop en babbelend aan de telefoon doorbracht. Het project waar ze aan werkt staat nou eenmaal geen lange radiostiltes toe. Een hoop koppen koffie en geregel later kon echter het weekend beginnen.

Een weergaloze, liefhebbers als ondergetekende vingersaflikkendwaardige, kronkelweg van ongeveer 90 kilometer verbindt Kahului Airport met het pitoreske Hana. Deze provinciale Highway slingert zich langzaam maar zeker een weg door achtereenvolgens agrarische landschappen, grillige rotspartijen en regenwoud-achtige, Märklin-decors. De weg heeft een dermate reputatie dat her en der t-shirts verkocht worden met daarop de kreet “I survived the road to Hana” Hana, de eindbestemming van de eerste dag, is een afgelegen oord waar mobiele telefoons meer niet dan wel werken, de hele gemeenschap op straat leeft en het hoogtepunt van de week wordt gevormdt door de vertoning van een veel te oude film op een veel te klein doek, opgezet op het lokale honkbalveld. Geen moer te doen en dat is precies waar we naar op zoek waren. Een hotelkamer zonder tv met uitzicht op zee; helemaal geweldig!

De volgende dag zijn we dezelfde weg teruggereden om vervolgens Hwy 340 van Kahului naar Ka'anpali te overwinnen. Was de weg naar Hana een behoorlijke uitdaging; de weg rond het noorden van Maui is Bruut met de hoofdletter B! Zo nu en dan ontbrekend asfalt, smalle passages met enkel grassprieten ons scheidend van een hectometers diepe ravijnen. Redelijke stuurmanskunst en een groot hart zijn een vereiste om deze weg redelijk comfortabel te bedwingen. Deze veredelde boerenweg bracht ons als gezegdt naar Ka'anpali alwaar we 2 dagen al snorkelend en zwemmend in de Pacific hebben doorgebracht.

De laatste nacht op Maui werd doorgebracht in het veel te luxe Four Seasons at Weilea. Dit meer-sterren complex deed me nog het meest denken aan de verblijven van de Rich and Famous zoals ik ze zo vaak op tv zie of gezien heb. “Ja meneer, OK meneer” “Zal ik een gekoelde handdoek in uw nek leggen meneer” na een dag voelde ik me steeds meer op mijn plek. Bracht ik vroeger mijn vakanties al kamperend door, tegenwoordig laat ik me graag verwennen in luxe hotels; al is het maar voor 24 uur ;-)

Klik hier voor enkele (97) van de honderden foto´s die we al gemaakt hebben.

Aloha uit Hawaii (inmiddels the Big Island, maar daarover later meer)

Back in the US..

al weer een week of wat terug in de VS is het er tot op heden niet van gekomen om mijn weblog bij te werken. Niet dat er niets te melden valt maar het is gewoon zo verschrikkelijk druk geweest dat het er niet van is gekomen om wat van de beslommeringen op papier te zetten.

Thuiskomen was een vreemde gewaarwoordin daar Jill bezig was haar werk bij NBC af te sluiten en zich aan het voorbereiden was op een hopelijk tijdelijk leven als werkloze. De opwinding over zoveel vrije tijd wisselde zich af met zorgen over het, op niet al te lange termijn, al dan niet vinden van een nieuwe betrekking. Vele sollicitaties baanden zich een weg over de digitale snelweg hetgeen resulteerde in een aantal gespreken via de telefoon of in levende lijve.

Het, op donderdag aangekomen, nieuws dat een van de bedrijven waar ze had gesolliciteerd zeer gecharmeerdt was van haar kunnen en ervaring werd derhalve met gejuich ontvangen. Maandag 10 mei zou haar eerste werkdag zijn hetgeen betekende dat ze, omdat haar laatste officiële werkdag bij NBC was, geen dag zonder werk heeft gezeten.

Inmiddels heeft ze in twee weken tijd al meer dan 180 uur gewerkt en verblijft ze op dit moment voor een video shoot in Tampa Bay (FL). Ze is voor een groot sportartikelen merk bezig om een website te producen rondom het aankomende WK voetbal. Vorige week ben ik als PA meegeweest naar de shoot met Super Bowl champ Reggie Bush van de New Orleans Saints in LA. Als het even kan en mijn werk laat het toe ga ik graag mee naar bestemmingen die binnen bereik liggen. Zo vlogen we donderdagavond van San Francisco naar LA en vrijdag weer terug. Klik hier voor wat online beeldmateriaal.

Tijdens de shoot fungeerde ik al Production Assistant; anybody's bitch....een mannetje van alles. Enig beloning was een foto met de man of the hour en de waardering van mijn betere helft. Ik probeerder nog, zonder opzet overigens, de Gukki zonnebril van Reggie mee te nemen maar ik kwam er op tijd achter dat de bril die ik op mijn hoofd had (zie foto) niet mijn 15 dollar Hema montuur mijn zijn Italiaans design model was.

Als gezegd is Jill nu in Tampa Bay maar als het goed is komt ze net op tijd thuis voor onze vakantie op Maui en The Big Island. Vrijdag is het off to Aloha-land voor 9 dagen niets doen en snorkelen. Nice!!

Gegroet.

Even in Nederland...

zoals elk jaar ben ik ook dit jaar weer een paar dagen in Nederland te vinden. Na een paar turbulente weken met de gezondheidsperikelen van mijn vader en het overlijden van mijn oom achter de rug te hebben is het goed om weer even in het vaderland te zijn. Goed om met eigen ogen waar te nemen dat het met mijn pa de goede kant uit lijkt te gaan en dat mijn tante langzaam aan het verlies van haar man lijkt.

In de korte tijd, sinds vrijdag ben ik hier, dat ik weer in Nederland ben heb ik al vele oude bekenden gezien, Hollandse chinees gegeten, diverse soorten en maten pils ingeslikt en is ook de eerste bamihap al gesneuveldt. Mezelf kennende zullen er voor ik volgende week maandag weer op het vliegtuig stap nog wel een of twee volgen.

Gisteren heb een oudhollandsch bakkie gedaan op de verjaardag van een oude vriendin die ik al jaren niet gezien had. Via Hyves waren we elkaar tegengekomen en na een tijdje heen en weder mailen leek het een aardig idee om een bakkie te doen. Zo zat ik dus gisteravond gezellig aan de grote tafel een bakkie te doen met een lekker stukkie gebak. Helemaal super dat soort relaxte avonden in Delft. Juul, bedankt voor de invitatie. Helemaal top om weer even bij te kletsen en je zuster en ouders weer even te zien.

Het is echter niet al hosana; Jill heeft van de week te horen gekregen dat ze samen met haar collega's op zoek moet naar een nieuwe baan. Nou was ze toch al van plan om op zoek te gaan naar een nieuw baan maar het het is toch jammer dat ze nu gedwongen wordt om dit binnen een bepaalde tijd voor elkaar te krijgen. Worden dus weer spannende tijden in huize Honig/VanderStap. Ik heb aangeboden om direct de volgende dag in het vliegtuig naar huis te stappen maar ik kreeg van Jill het advies om toch maar zo veel mogelijk plezier te maken nu ik hier toch ben. Lijkt of ik er meer mee zit dan zij ;-) We houden ons vast aan de gedachte dat mijn ontslag bij IBM zo'n 3 jaar geleden eigenlijk niets dan goeds heeft gebracht. Que Sera Sera!!

Gegroet.

Hoe later op de avond.....

Met een brok in mijn keel en lood in mijn spreekwoordelijke schoenen vatte ik vandaag de telefoon om mijn condoleances over te brengen aan mijn tante Joke, mijn nicht Anita en neef Michael. Mezelf verontschuldigend voor het late tijdstip stamelde ik, met tranen in mijn ogen, wat woorden om mijn medeleven te betuigen. Het is voor heel de familie een moeilijke taak om morgen afscheid te nemen van oom Ruud maar voor zijn vrouw en kinderen zal het zeker onmogelijk zwaar zijn. Het liefst zou ik natuurlijk in levende lijve de laatste eer aan, zonder andere familieleden tekort te doen, mijn favoriete oom maar de afstand tussen mijn huidige woonplaats en Delft staat dat niet toe. Meer dan een bericht op mijn blog en wat telefoontjes naar Delft zit er gewoon niet in.

Mijn tante merkte op dat het goed was te weten dat ik aan hen dacht. Ik kan haar en iedereen verzekeren dat er geen dag voorbij is gegaan in de laatste weken dat ik niet aan hen heb gedacht.

Ik wens hen en iedereen veel sterkte toe morgen!

2 gezichten....

Dagen kunnen soms 2 gezichten hebben. Op dezelfde dag dat mijn vader voor de tweede keer in anderhalve week uit het ziekenhuis ontslagen is bereikte me het bericht dat Ruud de moedige strijd tegen de kanker heeft moeten opgeven en heengegaan.

Het is verwarrend om te beslissen welk gevoel de overhand moet hebben; de verslagenheid over het overlijden van mijn oom of het bericht dat mijn vader dermate vooruitgang boekte op het gezondheidsvlak dat hij het ziekenhuis weer mocht verlaten. Na de revisie van zijn aorta vorige week leek het in eerste instantie goed te gaan maar na een paar vreselijk slechte dagen werd besloten om hem toch maar weer op te nemen. Naar verluidt (heb hem vandaag niet gesproken) gaat het weer een stuk beter met hem en is hij weer thuis met mijn moeder.

Ik ben niet belijdend religieus maar als ik het zou zijn zou ik vandaag een paar kaarsjes branden. Voor mijn de held die mijn vader voor me is en mijn moeder die ondanks haar, niet zelden, kwakkelende gezondheid voor mijn vader aan zorgt. Mijn zuster die er niet voor terugdeinst om samen met haar zoon, nieuwe vriend en zijn dochter in de auto te springen om mijn ouders bij te staan in deze moeilijke tijden. Een kaars voor de goedaardige, trotse Ruud, alle familieleden en anders betrokkenen die deze dagen en een ander een plaats zullen moeten gaan geven. Het zou een aardige doos kaarsen kosten om er een te branden voor een ieder die nu in mijn gedachten rondspringt.

Deze dag met een lach en een traan werd hier in Californië prachtig gesymboliseerd door het wisselvallige weer. Verschrikkelijk, Nederlands aanvoelend kloteweer maakte vandaag met grote regelmaat plaats voor de zonnestralen die mijn woonomgeving zo aangenaam maken. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Pa, hou je haaks en wordt gauw beter. Oom Ruud, het was een eer en genot u te kennen.