vanuit San Francisco alvast een geweldige jaarwisseling en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar toegewenst. Jill en ik zijn op het huis van vrienden van ons aan het passen in de stad. Komt mooi uit want ik ben van plan morgen om 15:00 lokale tijd een glas te heffen op de voorspoed en gezondheid van iedereen in Nederland.

Vanavond gaan we naar vrienden die aan de voet van de heuvel waarop het huis dat deze dagen ons thuis is wonen. Prima gelegenheid om het traditionele new-years diner in sluimerende edoch gepaste dronkenschap door te brengen. Het is een traditie geworden om met oudjaar een heerlijk diner te verorberen en een en ander af te toppen met een goed glas (of meerdere glazen) blauwe Jan Wandelaar. Yum!

De allerbeste
wensen voor het nieuwe jaar vol liefde en gezondheid voor allen.

Maui 2010

Ik zit stuk

normaliter rep ik met niet zoveel woorden over een van mijn grote liefdes; AJAX maar ik kan me niet meer inhouden. Met grote regelmaat worden mijn Godenzonen door grote en niet zo grote clubs in het hemd gezet. Niets afdoende aan de terechte overwinningen door de hopjes en kaasdragers maar normaalgesproken mogen dit soort wedstrijden niet op die manier worden verloren.

Waardeloos voetbal, inspiratieloze non-inzet en spelers die zichzelf ongeremdt laten gaan. Overtredingen AJAX onwaardig en tekenen van affectie die op geen enkel veld thuishoren. Tuurlijk zie ik, dankzij Sopcast, dat bakkel een paar keer, al dan niet opzettelijk, op de hand van Suarez gaat staan maar dat geeft nog niet het recht om letterlijk je tanden in een tegenstander te zetten. Zeven wedstrijden schorsing?!?! Ongelofelijk, had minimaal 10 moeten zijn.

Tuurlijk weet ik dat Kuijpers een enorme waardeloze wedstrijd floot en dat de rode kaart van Lindgren op zichzelf terecht was maar 10 minuten daarvoor komt een van die lampen weg met een gele kaart voor een soortgelijke “ik-kan-nooit-mer-bij-de-bal” overtreding. Maar met of zonder een doelwit op je rug, met of zonder “card-happy” scheidsrechters.....als je blijft voetballen met de instelling van een terdoodveroordeelde gevangene die zijn gang naar de galg maakt is komt die zo vurig begeerde derde ster nooit op de linkerborst van het geweldige rood en wit!

Ohh voor de rest gaat alles hier goed. De feestdagen komen er aan en wellicht krijgen Jill en ik het op het werk ook wat rustiger. Na weken, maanden van knallen zijn we wel toe aan wat downtime. Maar goed, klagen doen we niet. We zijn gezond en hebben alletwee een baan. Genoeg om dankbaar voor te zijn op deze laatste donderdag van November; aka Thanksgiving day!!

Happy Turkey Day to all.

Geen bericht goed bericht

een oud Hollandsch gezegde dat zeker opgaat voor de radiostilte vanuit Californië. In de recente weken was het zo ongelofelijk druk dat ik er gewoonweg niet aan toekwam om even te gaan zitten voor een update van mijn digitale dagboek. Soms denk ik dat ik het schrijven mijn blog louter doe om mijn gedachten op papier te zetten met enig doel het zelf nalezen van mijn levenservaringen als ik later oud en grijs ben. Het is echter gebleken dat er nog immer mensen zijn die belang stellen in mijn wee en vooral wel. Het in mijn ogen zo gewone leven hier blijkt derhalve nog steeds boeiend genoeg voor familie, vrienden en bekenden.

Enig werkelijk wapenfeit van de afgelopen weken is de geboorte van de “ongeorganiseerde borrel” in San Francisco, elke tweede vrijdag van de maand. Een hersenspinsel van ondergetekende en 2 vrienden heeft er toe geleidt dat we twee weken geleden met een groep Hollanders bij elkaar kwamen om onder het genot van een pils en een blok kaas heerlijk hebben zitten bomen over de sport en politiek in Nederland. Er zijn meerder borrels in de omgeving maar de geografische ligging van de etablissementen inspireert zelden tot ongebreideld kantelen openbaar vervoer schaars is en het rijden onder invloed ook hier verboden is. Daar een beetje ouwehoeren gewoonweg makkelijker gaat met wat spraakwater achter de kiezen hebben we een fijne Ierse pub uitgekozen die voor het merendeel van de bezoekers redelijk te bereiken is en zijn van plan om hier elke tweede vrijdag van de maand onze spreekwoordelijke zakken te vullen. Soms is het nu eenmaal lekker om je moerstaal te lullen, ik bedoel maar.

Verder is het al politiek en honkbal dat de gemoederen bezig houdt hier. De SF Giants staan in de World Series en dat is a BIG DEAL. Heel de stad is Oranje-Zwart gekleurd en “we” zijn er van overtuigd dat “we” gaan winnen. Met mijn voorliefde voor voetbal en het daarmeegepaarde fanatisme als het om mijn cluppie gaat in mijn achterhoofd probeer ik niet te vele te worden meegezogen in het enthousiasme. Het laatste wat ik nodig heb is een nieuwe reden om NOG meer tv te kijken. Het is echter met zoveel vrienden en bekenden die “authentic fan” zijn moeilijk om echt afstand te houden. Ik doe dus voorlopig maar mee met de gekte en probeer alle wedstrijden, op TV, te volgen. Gooooooooooooooooooooooo Giants! of Vamosssssssssss Gigantes!

En dan is er de politiek....ooohhh de politiek. Wat een bende is dat. Ik kan na al die jaren nog steeds niet wennen aan de boodschappen vol moddergooiende politici die zelden d'r eigen boodschap verkondigen. Liever, veel liever trachten zij de poten on de politieke stoel van de tegenstander vandaan te zagen. Oude, zeg maar dode, koeien worden dagelijks uit de (modder)sloot getrokken om te accentueren waarom je vooral niet op meneer Brown of mevrouw Witman moet stemmen. Ik herinner me de zegen van de afstandsbediening die me in het verleden toestond om de “uitzending voor politiek partijen” te doen verdwijnen zonder mijn luie reet van de bank te lichten. Heden ten dage verlang ik terug naar de zouteloze Jan Marrijnissen en of JP. Nederlandse politiek is zo waardeloos nog niet. Of ben ik echt al lang weg uit Holland?

Gegroet

Cholestorol en Alcohol

De afgelopen weken....

zijn als een waas voorbijgetrokken aan het bewustzijn van ondergetekende. Geheel tegen wat ordinair is moest ik namelijk een week lang vroeg mijn lappenmand verlaten om, geheel gekleed, op de motorfiets 110 kilometer heen en weer naar San José te rijden om aldaar een kennisvergrotende school-sessie van 5 dagen bij te wonen. Daar ik normaal gesproken in korte broek en (optioneel) t-shirt mijn werkzaamheden van huis verricht was dit een vreemde gewaarwording waar ik eerlijkheidshalve heel moeilijk aan kon wennen. Ik was dan ook verguld toen op vrijdagmiddag de schoolbel het aanstaande weekeinde aangekondigde.

Het weekend bood echter geenszins mogelijkheden to rust en vrede daar er gewerkt moest worden aan de jaarlijkse conventie in het centrum van San Francisco. Dit alsmaar groter wordende evenement lijdt links en rechts tot ergernis van de lokalen maar het feit dat in de week van OOW'10 voor ongeveer 100 miljoen aan hotelkamers werd verhuurd doet me vermoeden dat San Fran redelijk garen spint bij Uncle Larry's Gathering... so suck it up! Mijn taak is doorgaans het verrichten van hand en spandiensten tijdens de transformatie van hotels tot klaslokalen voor workshops. Het uitlopen van switches, het leggen van netwerkverbindingen en vastplakken van kabels over de grond is even leuk maar gaat na zo'n 12 uur toch een beetje tegenstaan. Verblijven in een redelijk hotel en de overuren maken de druiven echter minder zuur.

Het absolute hoogtepunt van de afgelopen 2 weken was echter afgelopen zaterdag; het eerste “you bring it and we will deep fry it” feest. In een vlaag van (hopelijk tijdelijk) verstandsverbijstering had ik enige tijd geleden tussen neus en lippen door laten vallen dat het wel een aardig idee zou zijn om een vetpan-fuif te organiseren. Daar het in de States redelijk gewoon is om je gasten te verzoeken iets mee te brengen leek me dit naadloos aansluiten bij mijn hunkering naar patat met mayo. Zo gebeurde het dat we met een groep van ongeveer 15 man rond de frituurpan op het veel te kleine balkon zaten te luisteren naar in het vet sputterende bitterballen, frieten, kip, pizza, kaasballen en champignons. Zonder al te veel in detail te treden is kan ik melden dat één en ander wellicht voor herhaling vatbaar is maar dat het avontuurlijke de volgende keer wellicht minder present zal zijn. We houden het de volgende keer maar bij frieten en, volgens Hollandsche maatstaven, normaal frituur-voedsel. Het heerlijk avondje sloeg gelukkig wel een aardig gat in onze bier- en wijnvoorraad hetgeen me meer ruimte oplevert voor toekomstige aankopen.

Het ga u allen goed!

Ps.. daar het feest een redelijke bende was zal ik u niet vervelen met meer lichtbeelden dan het ene hierboven.

9/11

Het is al weer ruim 2 weken geleden dat ik in de spreekwoordelijk pen ben gekropen om te verhalen over mijn, ons leven in de States.

Ik had graag geschreven over het geweldige, lange weekend dat Jill en ik samen hebben genoten in San Diego en Santa Monica. Had willen verhalen over de wandelingen langs de kust, de film bekeken op een van bekendste begraafplaatsen van Hollywood en over het ouderwets, in beschonken toestand, naar “huis” (lees hotel) fietsen na een avondje kantelen.

Het is echter dit weekend 9 jaar geleden dat een stel, door een verkeerde interpretatie van geloof gedreven, idioten historie schreef door zich met gekaapte toestellen in de Twin Towers te boren dus de plezierige herinneringen van vorig weekend maken even plaats voor een meer sombere gemoedstoestand. Met een gezond gevoel voor zelfkwelling keek ik vandaag, mijn tranen en emoties trachtend te bedwingen, naar documentaires over “9/11” Ik ben dan wel geen Amerikaan (nog steeds niet) en was op 9 September 2001 nog niet van plan naar de VS te verhuizen maar ik voel me sterk verbonden met de natie die me in 2005 heeft opgenomen. Het is dan ook als gezegd heel moeilijk om beelden te bekijken van mensen die alle hoop hebben opgegeven en zich van de aanstonds instortende wolkenkrabbers ter aarde te storten.

Wetende dat geloof de drijfveer van de daders was is het niet moeilijk om begrip op te brengen voor diegenen die naasten hebben verloren tijdens deze en andere aanslagen en daar Islam voor verantwoordelijk stellen. Het is zelfs zeer lastig om bij het zien van alle beelden (Twin Towers, Pentagon, United 93) niet te verleidt te worden om alle moslims over één kam te scheren. Het is echter het vermogen om in te zien dat een kleine, jammergenoeg steeds groter wordende, groep radicalen niet het gehele geloof vertegenwoordigen wat ons scheidt van diegenen die met een lucifer in de ene hand en een Koran in de andere op Youtube in de schijnwerpers wenst te staan. De zee van kritiek die snorremans over zich heen kreeg zou in mijn ogen heel wat eleganter zijn als soortgelijke protesten zouden worden gevoerd tegen diegenen die met regelmaat de “Stars & Stripes” in de hens zetten, maar dat terzijde.

Het verbranden van de Koran (of elk ander boek) is bij wet toegestaan in de VS maar het is in mijn ogen “not done!” Het is dan ook terecht de heel de wereld op zijn achterste poten staat. Toon een beetje begrip voor elkaar, dan komen we een heel eind. En als we het dan toch over begrip hebben....kan je die moskee nou echt niet een paar blokken verderop bouwen? Moet dat nou echt zo dichtbij Ground Zero? Ik weet heus wel dat er op 11 september moslims het leven hebben gelaten toen New York in brand stond. Ik weet ook heus wel dat moslims zij aan zij met christenen, joden en wat meer in Irak & Afghanistan het leven hebben gelaten. Maar het lijkt me dat een beetje begrip voor de nabestaanden van 9/11 niemand kwaad kan doen. Maar goed, wie ben ik?

Gegroet.

The Griffin inside me!

Of in het het Nederlands “mijn innerlijke griffioen” Een griffioen is een hybridisch fabeldier dat de heerschappij over twee rijken symboliseert: over de aarde (zijn leeuwenlichaam) en over de lucht (de kop en de vleugels van een adelaar)... (bron Wikipedia)

Nu maak ik me zeker geen illusies over heerschappij van meer dan mijn eigen kasteel als de vrouw des huizes er niet is maar de combinatie van een leeuw en een adelaar spreekt me aan. Niet dat ik de behoefte heb om laagvliegend over de Afrikaanse savanne, antilopes achterna te zitten maar omdat ik de symboliek van een half adelaar-, half leeuwachtig wezen niet kan loslaten. De Hollandsche leeuw en the American Eagle verenigd in één afbeelding.

Het is in mijn ogen de perfecte weergave van mijn persoonlijkheid. Half Amerikaans, half Nederlands, deels kaaskop, deels yank (of is dat hetzelfde?) Door alle bezigheden van de afgelopen maanden was ik bijna voorbijgegaan aan het feit dat het al weer meer dan 5 jaar geleden is dat ik per British Airways vlucht Berend Botje achterna ging om mijn geluk in Amerika te beproeven of beter gezegd voor te zetten. Meer dan 60 maanden is het geleden dat ik met betraande ogen mijn familie, vrienden en collega's tabee zei en me met 2 volle koffers en een visum aan de toegangspoort van het land van melk en honing meldde.

Er is in de afgelopen jaren veel gebeurt en ik heb, samen met Jill, heel wat meegemaakt. Mooie dingen, minder mooie dingen, vrienden gemaakt, vrienden uit het oog verloren, banen gekregen, banen kwijtgeraakt, gezond geweest, ziek geweest en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar een lang verhaal ingekort kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me op mijn plek voel. Ik mis Holland nog met regelmaat ben hier thuis en happy!

The griffin inside me!

Gegroet.

Go ahead....

make my day!

Het was meer: "go ahead make Jills day" en dat werd wel tijd ook. Mijn betere helft had al vaker en langer aangegeven dat ze (weer) een keer een vuurwapen wilde schieten. Ze had in haar jonge jaren, zoals het een ware amerikaanse betaamt al een paar keer met een jachtgeweer geschoten maar nog nimmer had ze een semi-automatisch wapen ter hand genomen om al grijzend een papieren doelwit vol lood te pompen.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na veel te lang uitstel en gelukkig zonder afstel stonden we dan gisteren voor de lokale Bullseye om daar onder begeleiding van een ervaren instructeur de wapens ter hand te nemen en er eens even lustig op los te knallen. Daar het ons een goed idee leek om een en ander veilig te doen en zodoende ons niet in de voet te schieten hadden we vooraf een klas geboekt waar ons zou worden bijgebracht hoe veilig een wapen te hanteren en af te vuren.

Na een uur met zijn 2-en in een klaslokaal te zijn onderricht door een Irak-veteraan was het tijd om naar de schietbaan te gaan en met een semi-automatisch .22 pistool 100 kogels, door een donkere tunnel op een papieren dude af te vuren. Als een ware gentleman maakte ik zeker dat de accuratesse van Jill net even beter geetaleerdt werd dan de mijne...althans dat ik wil ik mezelf doen geloof. De realiteit is echter dat ze veel beter kan mikken dan ik.

Ik weet wel dat ik meer dan ooit de goede vrede zal moeten bewaren in huize Honig-vanderStap want "my girl is packing heat and knows how to use it"

Klik hier voor foto's

Gegroet

Passie voor Oranje .... en je club.

Niet iedereen begrijpt de manier waarop ik het voetbal beleef. Sta om de meest walgelijk tijden op om mijn cluppie of, zoals de afgelopen weken, Oranje te bekijken, ben euforisch na een winstpartij en heb er ongelofelijk de ziekte in als een wedstrijd verloren of zelfs gelijkgespeeldt wordt.

De afgelopen tijd wasdan ook zenuwslopend, intens en psychisch zwaar te verhapstukken. Slecht gespeelde wedstrijden en een zinderende pot voetbal tegen Brazilië deed mijn hart sneller slaan. Het nimmer aflatende vertrouwen in de wederopstanding van van Persie deed me duizelend schuimbekken en de voortdurende strijd geleverd door het terrier-middenveld maakte me hoopvol voor een positieve einduitslag afgelopen zondag.

Zoals nu bekend heeft het niet zo mogen zijn. Een ordinaire schoppartij, helemaal niets mis mee, en enige scheidsrechterlijke dwalingen resulteerde in een Spaanse victorie die volgens de berichtgeving terecht was. Terecht of niet; ondergetekende was en is nog steeds goed ziek van deze gemiste kans en dat zal zo nog wel even blijven denk ik. Maar de teleurstelling maakt langzaam maar zeker plaats voor een gevoel van trots en waardering. Tweede op het WK, Not bad, not bad at all!

Wellicht zijn de aanstaande perikelen op de europese voetbaltransfermarkt een leuke afleiding; who knows?!

Hup Holland!

in een voetbalgekke wereld is de VS een soort eiland waar normaliter het voetbal de harten niet sneller doet slaan. Voetbal is verruit ondergeschikt aan sporten als basket-, honk- en football en verdient doorgaans niet te veel zendtijd. Het WK is echter een uitzondering en het toernooi wordt, voorzien van commentaar door ex-voetballers als Ally Mccoist en Efan Ekoku, in zijn volledigheid uitgezonden door ESPN en ABC en het contigent voetballiefhebbers in Amerika hoeft dus niets te missen.

Daar ik mijn dagelijkse werkzaamheden voor Oracle van huis verricht heb ik al enorm veel wedstrijden gezien en uiteraard geen minuut van Oranje gemist. Ik heb de wedstrijd tegen Japan bij mijn goede vriend Peter en zijn familie thuisgekeken en voor de wedstrijd tegen Kameroen toog ik naar het Nederlands consulaat in San Fransisco. Het gezamelijk Nederland kijken bracht een hoop goede herinnering uit vervlogen tijden boven.

Na de geweldige overwinning is, net als in het vaderland, de stemming onder de Oranje-supporters in Californie opperbest en zijn er plannen om aankomende dinsdag de wedstrijd tegen Uruguay in de open lucht, op een groot scherm vlak voor het stadhuis te bekijken. Al dat Oranje zal wel redelijk wat bekijks trekken.

Hup Holland Hup!

"'t Is Hier Fantasties"

Nimmer zag ik Ursul nietsvermoedende, vakantievierende Nederlanders op dit eiland voor de camera trekken om. al dan niet in beschonken toestand, de in Holland zo geliefde kreet "t is hier fantasties" te slaken. Dit eiland, The Big Island, ligt denk ik een beetje te ver weg voor Hollandsch massatoerisme maar ik kan het een ieder zeker aanraden. Het is daar namelijk fantastisch mooi, rustig en spectaculair.

Na een verblijf van 4 dagen op, het ook niet onaardige, Maui vlogen Jill en ik op 1 juni met een binnenlandse, inter-eilandse vlucht van Kahului airport naar Kona om daar onze vakantie voort te zetten. Op dit grootste eiland van Hawaii ( hence de naam ) had mijn veel betere helft een one-bedroom appartement gehuurdt dat voorzien van keuken en aparte woonkamer voor 5 dagen onze thuisbasis zou zijn. Prima onderhouden, zwembad om de hoek en veel te aardige mensen maakte de 85 dollar per nacht een absolute habbekrats.

Door de enorme drukte op Jill d'r werk hebben we redelijk wat tijd werkend in het paradijs doorgebracht maar dat mocht de pret niet drukken. Met een tijdsverschil van 3 uur t.o.v. het vaste land bleef er in de middag genoeg tijd over om het eiland te bekijken, met mantaroggen te zwemmen en zelfs een helicoptervlucht over de vulkanen aan de oostkust van het eiland te maken.

Foto's kunnen niet beschrijven wat een prachtige dingen we hebben gezien maar we hebben toch zo links en rechts wat kiekjes gemaakt.

Klik hier voor de foto's

Gegroet

Aloha!!

We zijn in fucking Paradise!!! Het is niet anders te beschrijven. Azuurblauwe wateren, witte stranden en wuivende palmbomen tekenen het decor op van onze, vinden we zelf, welverdiende vakantie. Na weken van stress op Jill d'r werk zijn we afgelopen vrijdagmorgen in het vliegtuig gestapt om vijf uur later op Maui weer uit te stappen. Onze 9-daagse vakantie was begonnen.

Eerste stop op het pad naar het paradijselijke Hana was de lokale Starbucks waar Jill een uur of drie al tikkend op haar laptop en babbelend aan de telefoon doorbracht. Het project waar ze aan werkt staat nou eenmaal geen lange radiostiltes toe. Een hoop koppen koffie en geregel later kon echter het weekend beginnen.

Een weergaloze, liefhebbers als ondergetekende vingersaflikkendwaardige, kronkelweg van ongeveer 90 kilometer verbindt Kahului Airport met het pitoreske Hana. Deze provinciale Highway slingert zich langzaam maar zeker een weg door achtereenvolgens agrarische landschappen, grillige rotspartijen en regenwoud-achtige, Märklin-decors. De weg heeft een dermate reputatie dat her en der t-shirts verkocht worden met daarop de kreet “I survived the road to Hana” Hana, de eindbestemming van de eerste dag, is een afgelegen oord waar mobiele telefoons meer niet dan wel werken, de hele gemeenschap op straat leeft en het hoogtepunt van de week wordt gevormdt door de vertoning van een veel te oude film op een veel te klein doek, opgezet op het lokale honkbalveld. Geen moer te doen en dat is precies waar we naar op zoek waren. Een hotelkamer zonder tv met uitzicht op zee; helemaal geweldig!

De volgende dag zijn we dezelfde weg teruggereden om vervolgens Hwy 340 van Kahului naar Ka'anpali te overwinnen. Was de weg naar Hana een behoorlijke uitdaging; de weg rond het noorden van Maui is Bruut met de hoofdletter B! Zo nu en dan ontbrekend asfalt, smalle passages met enkel grassprieten ons scheidend van een hectometers diepe ravijnen. Redelijke stuurmanskunst en een groot hart zijn een vereiste om deze weg redelijk comfortabel te bedwingen. Deze veredelde boerenweg bracht ons als gezegdt naar Ka'anpali alwaar we 2 dagen al snorkelend en zwemmend in de Pacific hebben doorgebracht.

De laatste nacht op Maui werd doorgebracht in het veel te luxe Four Seasons at Weilea. Dit meer-sterren complex deed me nog het meest denken aan de verblijven van de Rich and Famous zoals ik ze zo vaak op tv zie of gezien heb. “Ja meneer, OK meneer” “Zal ik een gekoelde handdoek in uw nek leggen meneer” na een dag voelde ik me steeds meer op mijn plek. Bracht ik vroeger mijn vakanties al kamperend door, tegenwoordig laat ik me graag verwennen in luxe hotels; al is het maar voor 24 uur ;-)

Klik hier voor enkele (97) van de honderden foto´s die we al gemaakt hebben.

Aloha uit Hawaii (inmiddels the Big Island, maar daarover later meer)

Back in the US..

al weer een week of wat terug in de VS is het er tot op heden niet van gekomen om mijn weblog bij te werken. Niet dat er niets te melden valt maar het is gewoon zo verschrikkelijk druk geweest dat het er niet van is gekomen om wat van de beslommeringen op papier te zetten.

Thuiskomen was een vreemde gewaarwoordin daar Jill bezig was haar werk bij NBC af te sluiten en zich aan het voorbereiden was op een hopelijk tijdelijk leven als werkloze. De opwinding over zoveel vrije tijd wisselde zich af met zorgen over het, op niet al te lange termijn, al dan niet vinden van een nieuwe betrekking. Vele sollicitaties baanden zich een weg over de digitale snelweg hetgeen resulteerde in een aantal gespreken via de telefoon of in levende lijve.

Het, op donderdag aangekomen, nieuws dat een van de bedrijven waar ze had gesolliciteerd zeer gecharmeerdt was van haar kunnen en ervaring werd derhalve met gejuich ontvangen. Maandag 10 mei zou haar eerste werkdag zijn hetgeen betekende dat ze, omdat haar laatste officiële werkdag bij NBC was, geen dag zonder werk heeft gezeten.

Inmiddels heeft ze in twee weken tijd al meer dan 180 uur gewerkt en verblijft ze op dit moment voor een video shoot in Tampa Bay (FL). Ze is voor een groot sportartikelen merk bezig om een website te producen rondom het aankomende WK voetbal. Vorige week ben ik als PA meegeweest naar de shoot met Super Bowl champ Reggie Bush van de New Orleans Saints in LA. Als het even kan en mijn werk laat het toe ga ik graag mee naar bestemmingen die binnen bereik liggen. Zo vlogen we donderdagavond van San Francisco naar LA en vrijdag weer terug. Klik hier voor wat online beeldmateriaal.

Tijdens de shoot fungeerde ik al Production Assistant; anybody's bitch....een mannetje van alles. Enig beloning was een foto met de man of the hour en de waardering van mijn betere helft. Ik probeerder nog, zonder opzet overigens, de Gukki zonnebril van Reggie mee te nemen maar ik kwam er op tijd achter dat de bril die ik op mijn hoofd had (zie foto) niet mijn 15 dollar Hema montuur mijn zijn Italiaans design model was.

Als gezegd is Jill nu in Tampa Bay maar als het goed is komt ze net op tijd thuis voor onze vakantie op Maui en The Big Island. Vrijdag is het off to Aloha-land voor 9 dagen niets doen en snorkelen. Nice!!

Gegroet.

Even in Nederland...

zoals elk jaar ben ik ook dit jaar weer een paar dagen in Nederland te vinden. Na een paar turbulente weken met de gezondheidsperikelen van mijn vader en het overlijden van mijn oom achter de rug te hebben is het goed om weer even in het vaderland te zijn. Goed om met eigen ogen waar te nemen dat het met mijn pa de goede kant uit lijkt te gaan en dat mijn tante langzaam aan het verlies van haar man lijkt.

In de korte tijd, sinds vrijdag ben ik hier, dat ik weer in Nederland ben heb ik al vele oude bekenden gezien, Hollandse chinees gegeten, diverse soorten en maten pils ingeslikt en is ook de eerste bamihap al gesneuveldt. Mezelf kennende zullen er voor ik volgende week maandag weer op het vliegtuig stap nog wel een of twee volgen.

Gisteren heb een oudhollandsch bakkie gedaan op de verjaardag van een oude vriendin die ik al jaren niet gezien had. Via Hyves waren we elkaar tegengekomen en na een tijdje heen en weder mailen leek het een aardig idee om een bakkie te doen. Zo zat ik dus gisteravond gezellig aan de grote tafel een bakkie te doen met een lekker stukkie gebak. Helemaal super dat soort relaxte avonden in Delft. Juul, bedankt voor de invitatie. Helemaal top om weer even bij te kletsen en je zuster en ouders weer even te zien.

Het is echter niet al hosana; Jill heeft van de week te horen gekregen dat ze samen met haar collega's op zoek moet naar een nieuwe baan. Nou was ze toch al van plan om op zoek te gaan naar een nieuw baan maar het het is toch jammer dat ze nu gedwongen wordt om dit binnen een bepaalde tijd voor elkaar te krijgen. Worden dus weer spannende tijden in huize Honig/VanderStap. Ik heb aangeboden om direct de volgende dag in het vliegtuig naar huis te stappen maar ik kreeg van Jill het advies om toch maar zo veel mogelijk plezier te maken nu ik hier toch ben. Lijkt of ik er meer mee zit dan zij ;-) We houden ons vast aan de gedachte dat mijn ontslag bij IBM zo'n 3 jaar geleden eigenlijk niets dan goeds heeft gebracht. Que Sera Sera!!

Gegroet.

Hoe later op de avond.....

Met een brok in mijn keel en lood in mijn spreekwoordelijke schoenen vatte ik vandaag de telefoon om mijn condoleances over te brengen aan mijn tante Joke, mijn nicht Anita en neef Michael. Mezelf verontschuldigend voor het late tijdstip stamelde ik, met tranen in mijn ogen, wat woorden om mijn medeleven te betuigen. Het is voor heel de familie een moeilijke taak om morgen afscheid te nemen van oom Ruud maar voor zijn vrouw en kinderen zal het zeker onmogelijk zwaar zijn. Het liefst zou ik natuurlijk in levende lijve de laatste eer aan, zonder andere familieleden tekort te doen, mijn favoriete oom maar de afstand tussen mijn huidige woonplaats en Delft staat dat niet toe. Meer dan een bericht op mijn blog en wat telefoontjes naar Delft zit er gewoon niet in.

Mijn tante merkte op dat het goed was te weten dat ik aan hen dacht. Ik kan haar en iedereen verzekeren dat er geen dag voorbij is gegaan in de laatste weken dat ik niet aan hen heb gedacht.

Ik wens hen en iedereen veel sterkte toe morgen!

2 gezichten....

Dagen kunnen soms 2 gezichten hebben. Op dezelfde dag dat mijn vader voor de tweede keer in anderhalve week uit het ziekenhuis ontslagen is bereikte me het bericht dat Ruud de moedige strijd tegen de kanker heeft moeten opgeven en heengegaan.

Het is verwarrend om te beslissen welk gevoel de overhand moet hebben; de verslagenheid over het overlijden van mijn oom of het bericht dat mijn vader dermate vooruitgang boekte op het gezondheidsvlak dat hij het ziekenhuis weer mocht verlaten. Na de revisie van zijn aorta vorige week leek het in eerste instantie goed te gaan maar na een paar vreselijk slechte dagen werd besloten om hem toch maar weer op te nemen. Naar verluidt (heb hem vandaag niet gesproken) gaat het weer een stuk beter met hem en is hij weer thuis met mijn moeder.

Ik ben niet belijdend religieus maar als ik het zou zijn zou ik vandaag een paar kaarsjes branden. Voor mijn de held die mijn vader voor me is en mijn moeder die ondanks haar, niet zelden, kwakkelende gezondheid voor mijn vader aan zorgt. Mijn zuster die er niet voor terugdeinst om samen met haar zoon, nieuwe vriend en zijn dochter in de auto te springen om mijn ouders bij te staan in deze moeilijke tijden. Een kaars voor de goedaardige, trotse Ruud, alle familieleden en anders betrokkenen die deze dagen en een ander een plaats zullen moeten gaan geven. Het zou een aardige doos kaarsen kosten om er een te branden voor een ieder die nu in mijn gedachten rondspringt.

Deze dag met een lach en een traan werd hier in Californië prachtig gesymboliseerd door het wisselvallige weer. Verschrikkelijk, Nederlands aanvoelend kloteweer maakte vandaag met grote regelmaat plaats voor de zonnestralen die mijn woonomgeving zo aangenaam maken. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Pa, hou je haaks en wordt gauw beter. Oom Ruud, het was een eer en genot u te kennen.

Even pas op de plaats....

Het gaat over het algemeen geweldig en fantastisch; gezond, leuke baan, leuke woonomgeving...geen vuiltje aan de lucht. Je staat op, kijkt uit het raam, ziet (in mijn geval) de zon over de bergen komen en je realiseert je dat het een prima dag wordt/is en dat er heel wat moet gebeuren om je goede humeur te verstieren; onmogelijk!!

Ik had echter anderhalve week geleden een dag die zo begon maar net even een andere wending kreeg. Mij bereikte namelijk het bericht dat mijn Ome Ruud, ja ik ben 40 maar ik zeg nog immer “Ome”, samen met zijn gezin bezig was een mokerslag te verwerken. Er is namelijk bij hem leverkanker geconstateerd en die nare ziekte is in een dergelijke stage dat behandelen alleen tot wat extra tijd kan leiden. Ongeneselijk ziek was en is het oordeel. De harde klap in het gezicht van mijn ome Ruud, zijn vrouw Tante Joke, kinderen, schoon- en kleinkinderen, (schoon)zussen en andere familie. Mijn neef en vriend Michael, die van plan was om samen met zijn vader al zitten op de bank in zijn ouderlijk huis in rond Juni het WK voetbal te bekijken, is halsoverkop vanuit Australië naar Nederland gevlogen om de laatste dagen, weken door te brengen met hen hem groot brachten. Is allemaal nog moeilijk te bevatten.

Ik liep in Nederland al niet de deur plat bij mijn familie en de afstand die sinds mijn vertrek uit Nederland tussen mij en de familie is ontstaan heeft daar zeker de laatste jaren geen verbetering in aangebracht. Veel meer dan een kaartje met de kerst en een “doe de groeten aan....” ben ik contact-gesproken niet gekomen. Ik ben in de afgelopen jaren wel in Nederland geweest maar heb tot op heden de moeite niet genomen om mijn familieleden te bezoeken. Niet zelden zat ik in het vliegtuig terug naar huis met goede voornemens om de volgende keer toch vooral die bezoekjes af te leggen die er die keer bij in waren geschoten. Helaas lijkt het erop dat ik in het geval van Ome Ruud de kans niet meer krijg om dit goed te maken; daar moet ik mee omgaan en dat moet ik een plaats geven. Terugkijkend op die jaren van radiostilte realiseer ik me dat ik dat anders had kunnen of moeten aanpakken maar gedane zaken nemen eenmaal geen keer.

Ik weet dat het schrijven van dit relaas op mijn weblog niet is waar mijn trouwe lezers op rekenen maar het heeft iets therapeutisch om gedachten op papier te zetten. Het is een stuk gereedschap om dingen waar ik mee zit een plaats te geven en er mee om te gaan. Iedere gek heeft zo zijn gebrek. Mijn gedachten gaan dezer dagen vooral uit naar iedereen in Delft en omstreken die, ieder op zijn manier, bezig is om te gaan met dit drama.

Sterkte en gegroet!!

Ik wordt oud!!!

Of ben ik het al? Inmiddels meer dan 40 jaar oud zijnde vergeet ik nog wel eens wat en worden dagelijkse bezigheden als traplopen, stofzuigen en afwassen een heel stuk lastiger. Zo ben ik bijvoorbeeld de laatste 2 weken helemaal vergeten mijn weblog bij te houden. Geen bericht is over het algemeen goed bericht en dat gaat in de geval zeker ten dele op.

Ten dele omdat het er spannende tijden aangebroken zijn in Nederland. Mijn vader begint na een lang een gezond leven wat gebreken te vertonen. Dat hoort bij het leven maar je hoopt altijd dat logica aan je voorbij gaat en je ouders netjes 100 worden zonder dat ze ooit wat mankeren. Tijdens een routine scan hebben doktoren een verwijding in zijn aorta geconstateerd en mijn papa is nu bezig zich fysiek en mentaal voor te bereiden op een zware operatie die zijn interne motor weer een langere levensduur zal geven. Zoals elke operatie zal ook deze niet zonder risico zijn dus het is niet overdreven om te zeggen dat het spannende tijden zijn. Afwachten maar. Het is echter gedurende tijden als deze dat ik me weer realiseer dat ik een heel eind van huis zit.

Hier in de VS gaat alles zijn gangetje en worden uren gewoon dagen en dagen gewoon weken. Mijn voorraad Perla koffiepads is aangevuld door Angelique en haar zoons. Zij reageerde op een advertentie die ik een jaar of wat geleden op Hyves had gezet. Daarin bood ik aan om tegen betaling in natura (koffie & stroopwafels) Hollandse toeristen van het vliegveld in San Francisco te vervoeren.

Verder niet te gek veel nieuws te melden.

Antwan

Bitterballen en Beerenburg

Een van de weinige dingen die hier mis is mijn tanden zetten in een oudhollandse vette hap. Een lekker bamiballetje, een kaassoufleetje, een patatje oorlog...dat soort dingen. Het naar de lokale snack-hut rijden voor een cholesterol-fix is hier een dikke NO-NO. Maar als de Antwan niet naar de snack-hut komt, komt de snack-hut wel naar Antwan. Met dat in het achterhoofd en het immer terugkerend verlangen naar deze typische Hollandse kwiesiene heb ik de afgelopen weken mening uur in de keuken doorgebracht om met behulp van, me door vrienden en het internet, toevertrouwde recepten wat Nederlandse vethappen in elkaar te draaien. Kaassoufles en bitterballen maken is niet zo heel moeilijk, het is alleen een hoop werk.

Om te vieren dat de oerhollandse snekkerette de weg naar mijn keuken heeft weten te vinden en het feit dat ik mijzelf binnenkort (dinsdag de negende) een heuse 40-er mag noemen leek het een aardig idee om wat vrienden en bekenden naar ons appartement te lokken en deze over te halen om als proefkonijn te fungeren. Om een en ander nog wat meer Hollands elan te geven stonden er naast eerdergenoemde snacks onder meer een patatje oorlog/speciaal, tompoucen, stroopwafels en Duyvis borrelnootjes op het menu. om niemand teleur te stellen waren er ook wat minder exotische gerechten voor handen. Jill had ook een fiks aantal uren in de keuken doorgebracht om wat speciale dingen te maken voor onze gasten met graan-allergieen.

Daar een op een goed feest het duo "Natje en Droogje" niet mag ontbreken moest er nog wat te drinken op tafel komen. Hollandser dan Heineken kan bijna niet maar de toevoeging van een flesje Beerenburg en een paar blikken Oranje(hoofdpijn)Boom maakte het geheel af. Zo stonden er gistervond iets meer dan 20 man in ons huis vette happen te kauwen en pils weg te slikken. Niet alleen de aanwezige kaaskoppen konden de vette rommel waarderen; ook niet-Hollanders waren onder de indruk van de snacks.

Rare gewaarwoording om 10.000 van het vaderland een Hollandse snack weg te spoelen met een kauwe klets en een ander onder het genot van de klanken van BZN, Kane, Anouk, Andre Hazes, Het Goede Doel en nog vele anderen. Het trotse rood-wit-blauw wapperde buiten en de Hollandsche kaas was voorzien van kleine Nederlandse vlaggetje. Het was een super verjaardag die ik graag met familie en nog veel meer van mijn vrienden had willen vieren. Het zijn van die momenten dat ik me realiseer hoe ver weg ik woon.

Gegroet.

oohhh er zijn nog wat foto's gemaakt...enigszins wazig maar men krijgt een idee.

Schokkend

een week of anderhalf geleden trilde de aarde onder de San Francisco Bay Area. Met 4.5 op de schaal van Richter was deze beving een relatief kleine maar ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het feit dat zo nu en dan de tektonische platen onder mijn nieuwe woonomgeving de schouders tegen elkaar zetten om uit te maken wie er het sterkst is. Een paar seconden, die overigens minuten lijken te duren, schudden gebouwen heen en weer om daarna weer tot een een betrekkelijke rust te bedaren. De onzekere momenten direct na zo'n schok zijn gevuld met onzekerheid over de aard van deze trillingen. Is het een op opzichzelfstaand iets of een lichte voorbode van datgene waar een ieder hier rekening mee houdt.

Een dag of wat later schudde de aarde ten noorden van San Francisco met een kracht van 7.5 op eerdergenoemde schaal. Gelukkig was lag het episch centrum een flink eind in zee en bleef mede daardoor fysiek leed en materiële schade beperkt. Een en ander is echter een kneep in de arm om de realiteit van natuurgeweld onder ogen te zien. Moeder natuur doet wat het nodig acht en kijkt daarbij niet naar eventuele ongemakken en ellende dit mogelijk veroorzaakt.

De ongemakken die we hier in NorCal hebben mogen ervaren verbleken bij de 7.0 beving die, het toch al in limbo verkerende, Haiti deze week voor de spreekwoordelijke kiezen kreeg en het zien van de duizenden, al dan niet levend, op straat verkerende mensen scheurt je hart in tweeën. Mensen die nauwelijks iets hadden raakten alles kwijt. Overlevenden van uiteengerukte families die zich afvragen waarom juist hun leven gespaard is terwijl man, vrouw en kinderen het leven lieten toen de slapende reus zich roerde.

De massale steun van de complete internationale gemeenschap ziet dat tijden van nood het beste in de mensen naar boven brengt en doet het vermoeden rijzen dat de wereld niet zo verrot is als het zich soms voordoet.

Gegroet

Ook weer voorbij

2009 verdwijnt langzaamaan in de achteruitkijkspiegel van de auto die zich een weg baant op de Highway of my life. Wees gerust ik ben niet dronken of high; wilde gewoon eens kijken of mijn 2 wekelijkse gekrabbel naar een waar literair niveau getild kan worden. Falen doe ik jammerlijk als Neerlands Oranje trots op jacht naar de wereldtitel tot op heden. Maar goed de hoop op succes in Zuid Afrika houdt mijn hoop op beter schrijven levend.

Terugkijkend op het afgelopen jaar is het natuurlijk makkelijk om alle gebeurtenissen van 2009 op te sommen maar daar ik niemand wil vervelen met op het internet overdadig verkrijgbare informatie. Er is genoeg ellende en geluk geweest om uren radio en televisie te vullen en daar hoeft mijn blog niet aan bij te dragen. Mijn persoonlijke belevenissen zijn te vinden in de archieven van mijn weblog maar ik kan me de vermakelijkheidswaarde maar moeilijk indenken.

Samenvattend kan ik stellen dat 2009 een goed jaar was. Heb vele nieuwe vrienden gemaakt, heb nog steeds een baan waar ik het goed naar de zin heb, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd met mijn betere helft Jill, heb de gang naar de sportschool weer gevonden (daarmee een stap gezet richting de verwezenlijking van mijn droom om een ware cage-fighter te worden), heb mijn familie en vrienden weer gezien en ben nog steeds gezond. Zo'n beetje alles waarop ik op de vooravond van 2009 mijn zinnen had gezet is voor elkaar gekomen. Ik doe het dus redelijk mag ik wel zeggen.

Voornemens voor 2010.....al het voorgaande en meer aan mijn studies doen.

Gelukkig Nieuwjaar / Happy New Year.