Passie voor Oranje .... en je club.

Niet iedereen begrijpt de manier waarop ik het voetbal beleef. Sta om de meest walgelijk tijden op om mijn cluppie of, zoals de afgelopen weken, Oranje te bekijken, ben euforisch na een winstpartij en heb er ongelofelijk de ziekte in als een wedstrijd verloren of zelfs gelijkgespeeldt wordt.

De afgelopen tijd wasdan ook zenuwslopend, intens en psychisch zwaar te verhapstukken. Slecht gespeelde wedstrijden en een zinderende pot voetbal tegen Brazilië deed mijn hart sneller slaan. Het nimmer aflatende vertrouwen in de wederopstanding van van Persie deed me duizelend schuimbekken en de voortdurende strijd geleverd door het terrier-middenveld maakte me hoopvol voor een positieve einduitslag afgelopen zondag.

Zoals nu bekend heeft het niet zo mogen zijn. Een ordinaire schoppartij, helemaal niets mis mee, en enige scheidsrechterlijke dwalingen resulteerde in een Spaanse victorie die volgens de berichtgeving terecht was. Terecht of niet; ondergetekende was en is nog steeds goed ziek van deze gemiste kans en dat zal zo nog wel even blijven denk ik. Maar de teleurstelling maakt langzaam maar zeker plaats voor een gevoel van trots en waardering. Tweede op het WK, Not bad, not bad at all!

Wellicht zijn de aanstaande perikelen op de europese voetbaltransfermarkt een leuke afleiding; who knows?!

Hup Holland!

in een voetbalgekke wereld is de VS een soort eiland waar normaliter het voetbal de harten niet sneller doet slaan. Voetbal is verruit ondergeschikt aan sporten als basket-, honk- en football en verdient doorgaans niet te veel zendtijd. Het WK is echter een uitzondering en het toernooi wordt, voorzien van commentaar door ex-voetballers als Ally Mccoist en Efan Ekoku, in zijn volledigheid uitgezonden door ESPN en ABC en het contigent voetballiefhebbers in Amerika hoeft dus niets te missen.

Daar ik mijn dagelijkse werkzaamheden voor Oracle van huis verricht heb ik al enorm veel wedstrijden gezien en uiteraard geen minuut van Oranje gemist. Ik heb de wedstrijd tegen Japan bij mijn goede vriend Peter en zijn familie thuisgekeken en voor de wedstrijd tegen Kameroen toog ik naar het Nederlands consulaat in San Fransisco. Het gezamelijk Nederland kijken bracht een hoop goede herinnering uit vervlogen tijden boven.

Na de geweldige overwinning is, net als in het vaderland, de stemming onder de Oranje-supporters in Californie opperbest en zijn er plannen om aankomende dinsdag de wedstrijd tegen Uruguay in de open lucht, op een groot scherm vlak voor het stadhuis te bekijken. Al dat Oranje zal wel redelijk wat bekijks trekken.

Hup Holland Hup!

"'t Is Hier Fantasties"

Nimmer zag ik Ursul nietsvermoedende, vakantievierende Nederlanders op dit eiland voor de camera trekken om. al dan niet in beschonken toestand, de in Holland zo geliefde kreet "t is hier fantasties" te slaken. Dit eiland, The Big Island, ligt denk ik een beetje te ver weg voor Hollandsch massatoerisme maar ik kan het een ieder zeker aanraden. Het is daar namelijk fantastisch mooi, rustig en spectaculair.

Na een verblijf van 4 dagen op, het ook niet onaardige, Maui vlogen Jill en ik op 1 juni met een binnenlandse, inter-eilandse vlucht van Kahului airport naar Kona om daar onze vakantie voort te zetten. Op dit grootste eiland van Hawaii ( hence de naam ) had mijn veel betere helft een one-bedroom appartement gehuurdt dat voorzien van keuken en aparte woonkamer voor 5 dagen onze thuisbasis zou zijn. Prima onderhouden, zwembad om de hoek en veel te aardige mensen maakte de 85 dollar per nacht een absolute habbekrats.

Door de enorme drukte op Jill d'r werk hebben we redelijk wat tijd werkend in het paradijs doorgebracht maar dat mocht de pret niet drukken. Met een tijdsverschil van 3 uur t.o.v. het vaste land bleef er in de middag genoeg tijd over om het eiland te bekijken, met mantaroggen te zwemmen en zelfs een helicoptervlucht over de vulkanen aan de oostkust van het eiland te maken.

Foto's kunnen niet beschrijven wat een prachtige dingen we hebben gezien maar we hebben toch zo links en rechts wat kiekjes gemaakt.

Klik hier voor de foto's

Gegroet

Aloha!!

We zijn in fucking Paradise!!! Het is niet anders te beschrijven. Azuurblauwe wateren, witte stranden en wuivende palmbomen tekenen het decor op van onze, vinden we zelf, welverdiende vakantie. Na weken van stress op Jill d'r werk zijn we afgelopen vrijdagmorgen in het vliegtuig gestapt om vijf uur later op Maui weer uit te stappen. Onze 9-daagse vakantie was begonnen.

Eerste stop op het pad naar het paradijselijke Hana was de lokale Starbucks waar Jill een uur of drie al tikkend op haar laptop en babbelend aan de telefoon doorbracht. Het project waar ze aan werkt staat nou eenmaal geen lange radiostiltes toe. Een hoop koppen koffie en geregel later kon echter het weekend beginnen.

Een weergaloze, liefhebbers als ondergetekende vingersaflikkendwaardige, kronkelweg van ongeveer 90 kilometer verbindt Kahului Airport met het pitoreske Hana. Deze provinciale Highway slingert zich langzaam maar zeker een weg door achtereenvolgens agrarische landschappen, grillige rotspartijen en regenwoud-achtige, Märklin-decors. De weg heeft een dermate reputatie dat her en der t-shirts verkocht worden met daarop de kreet “I survived the road to Hana” Hana, de eindbestemming van de eerste dag, is een afgelegen oord waar mobiele telefoons meer niet dan wel werken, de hele gemeenschap op straat leeft en het hoogtepunt van de week wordt gevormdt door de vertoning van een veel te oude film op een veel te klein doek, opgezet op het lokale honkbalveld. Geen moer te doen en dat is precies waar we naar op zoek waren. Een hotelkamer zonder tv met uitzicht op zee; helemaal geweldig!

De volgende dag zijn we dezelfde weg teruggereden om vervolgens Hwy 340 van Kahului naar Ka'anpali te overwinnen. Was de weg naar Hana een behoorlijke uitdaging; de weg rond het noorden van Maui is Bruut met de hoofdletter B! Zo nu en dan ontbrekend asfalt, smalle passages met enkel grassprieten ons scheidend van een hectometers diepe ravijnen. Redelijke stuurmanskunst en een groot hart zijn een vereiste om deze weg redelijk comfortabel te bedwingen. Deze veredelde boerenweg bracht ons als gezegdt naar Ka'anpali alwaar we 2 dagen al snorkelend en zwemmend in de Pacific hebben doorgebracht.

De laatste nacht op Maui werd doorgebracht in het veel te luxe Four Seasons at Weilea. Dit meer-sterren complex deed me nog het meest denken aan de verblijven van de Rich and Famous zoals ik ze zo vaak op tv zie of gezien heb. “Ja meneer, OK meneer” “Zal ik een gekoelde handdoek in uw nek leggen meneer” na een dag voelde ik me steeds meer op mijn plek. Bracht ik vroeger mijn vakanties al kamperend door, tegenwoordig laat ik me graag verwennen in luxe hotels; al is het maar voor 24 uur ;-)

Klik hier voor enkele (97) van de honderden foto´s die we al gemaakt hebben.

Aloha uit Hawaii (inmiddels the Big Island, maar daarover later meer)

Back in the US..

al weer een week of wat terug in de VS is het er tot op heden niet van gekomen om mijn weblog bij te werken. Niet dat er niets te melden valt maar het is gewoon zo verschrikkelijk druk geweest dat het er niet van is gekomen om wat van de beslommeringen op papier te zetten.

Thuiskomen was een vreemde gewaarwoordin daar Jill bezig was haar werk bij NBC af te sluiten en zich aan het voorbereiden was op een hopelijk tijdelijk leven als werkloze. De opwinding over zoveel vrije tijd wisselde zich af met zorgen over het, op niet al te lange termijn, al dan niet vinden van een nieuwe betrekking. Vele sollicitaties baanden zich een weg over de digitale snelweg hetgeen resulteerde in een aantal gespreken via de telefoon of in levende lijve.

Het, op donderdag aangekomen, nieuws dat een van de bedrijven waar ze had gesolliciteerd zeer gecharmeerdt was van haar kunnen en ervaring werd derhalve met gejuich ontvangen. Maandag 10 mei zou haar eerste werkdag zijn hetgeen betekende dat ze, omdat haar laatste officiële werkdag bij NBC was, geen dag zonder werk heeft gezeten.

Inmiddels heeft ze in twee weken tijd al meer dan 180 uur gewerkt en verblijft ze op dit moment voor een video shoot in Tampa Bay (FL). Ze is voor een groot sportartikelen merk bezig om een website te producen rondom het aankomende WK voetbal. Vorige week ben ik als PA meegeweest naar de shoot met Super Bowl champ Reggie Bush van de New Orleans Saints in LA. Als het even kan en mijn werk laat het toe ga ik graag mee naar bestemmingen die binnen bereik liggen. Zo vlogen we donderdagavond van San Francisco naar LA en vrijdag weer terug. Klik hier voor wat online beeldmateriaal.

Tijdens de shoot fungeerde ik al Production Assistant; anybody's bitch....een mannetje van alles. Enig beloning was een foto met de man of the hour en de waardering van mijn betere helft. Ik probeerder nog, zonder opzet overigens, de Gukki zonnebril van Reggie mee te nemen maar ik kwam er op tijd achter dat de bril die ik op mijn hoofd had (zie foto) niet mijn 15 dollar Hema montuur mijn zijn Italiaans design model was.

Als gezegd is Jill nu in Tampa Bay maar als het goed is komt ze net op tijd thuis voor onze vakantie op Maui en The Big Island. Vrijdag is het off to Aloha-land voor 9 dagen niets doen en snorkelen. Nice!!

Gegroet.

Even in Nederland...

zoals elk jaar ben ik ook dit jaar weer een paar dagen in Nederland te vinden. Na een paar turbulente weken met de gezondheidsperikelen van mijn vader en het overlijden van mijn oom achter de rug te hebben is het goed om weer even in het vaderland te zijn. Goed om met eigen ogen waar te nemen dat het met mijn pa de goede kant uit lijkt te gaan en dat mijn tante langzaam aan het verlies van haar man lijkt.

In de korte tijd, sinds vrijdag ben ik hier, dat ik weer in Nederland ben heb ik al vele oude bekenden gezien, Hollandse chinees gegeten, diverse soorten en maten pils ingeslikt en is ook de eerste bamihap al gesneuveldt. Mezelf kennende zullen er voor ik volgende week maandag weer op het vliegtuig stap nog wel een of twee volgen.

Gisteren heb een oudhollandsch bakkie gedaan op de verjaardag van een oude vriendin die ik al jaren niet gezien had. Via Hyves waren we elkaar tegengekomen en na een tijdje heen en weder mailen leek het een aardig idee om een bakkie te doen. Zo zat ik dus gisteravond gezellig aan de grote tafel een bakkie te doen met een lekker stukkie gebak. Helemaal super dat soort relaxte avonden in Delft. Juul, bedankt voor de invitatie. Helemaal top om weer even bij te kletsen en je zuster en ouders weer even te zien.

Het is echter niet al hosana; Jill heeft van de week te horen gekregen dat ze samen met haar collega's op zoek moet naar een nieuwe baan. Nou was ze toch al van plan om op zoek te gaan naar een nieuw baan maar het het is toch jammer dat ze nu gedwongen wordt om dit binnen een bepaalde tijd voor elkaar te krijgen. Worden dus weer spannende tijden in huize Honig/VanderStap. Ik heb aangeboden om direct de volgende dag in het vliegtuig naar huis te stappen maar ik kreeg van Jill het advies om toch maar zo veel mogelijk plezier te maken nu ik hier toch ben. Lijkt of ik er meer mee zit dan zij ;-) We houden ons vast aan de gedachte dat mijn ontslag bij IBM zo'n 3 jaar geleden eigenlijk niets dan goeds heeft gebracht. Que Sera Sera!!

Gegroet.

Hoe later op de avond.....

Met een brok in mijn keel en lood in mijn spreekwoordelijke schoenen vatte ik vandaag de telefoon om mijn condoleances over te brengen aan mijn tante Joke, mijn nicht Anita en neef Michael. Mezelf verontschuldigend voor het late tijdstip stamelde ik, met tranen in mijn ogen, wat woorden om mijn medeleven te betuigen. Het is voor heel de familie een moeilijke taak om morgen afscheid te nemen van oom Ruud maar voor zijn vrouw en kinderen zal het zeker onmogelijk zwaar zijn. Het liefst zou ik natuurlijk in levende lijve de laatste eer aan, zonder andere familieleden tekort te doen, mijn favoriete oom maar de afstand tussen mijn huidige woonplaats en Delft staat dat niet toe. Meer dan een bericht op mijn blog en wat telefoontjes naar Delft zit er gewoon niet in.

Mijn tante merkte op dat het goed was te weten dat ik aan hen dacht. Ik kan haar en iedereen verzekeren dat er geen dag voorbij is gegaan in de laatste weken dat ik niet aan hen heb gedacht.

Ik wens hen en iedereen veel sterkte toe morgen!

2 gezichten....

Dagen kunnen soms 2 gezichten hebben. Op dezelfde dag dat mijn vader voor de tweede keer in anderhalve week uit het ziekenhuis ontslagen is bereikte me het bericht dat Ruud de moedige strijd tegen de kanker heeft moeten opgeven en heengegaan.

Het is verwarrend om te beslissen welk gevoel de overhand moet hebben; de verslagenheid over het overlijden van mijn oom of het bericht dat mijn vader dermate vooruitgang boekte op het gezondheidsvlak dat hij het ziekenhuis weer mocht verlaten. Na de revisie van zijn aorta vorige week leek het in eerste instantie goed te gaan maar na een paar vreselijk slechte dagen werd besloten om hem toch maar weer op te nemen. Naar verluidt (heb hem vandaag niet gesproken) gaat het weer een stuk beter met hem en is hij weer thuis met mijn moeder.

Ik ben niet belijdend religieus maar als ik het zou zijn zou ik vandaag een paar kaarsjes branden. Voor mijn de held die mijn vader voor me is en mijn moeder die ondanks haar, niet zelden, kwakkelende gezondheid voor mijn vader aan zorgt. Mijn zuster die er niet voor terugdeinst om samen met haar zoon, nieuwe vriend en zijn dochter in de auto te springen om mijn ouders bij te staan in deze moeilijke tijden. Een kaars voor de goedaardige, trotse Ruud, alle familieleden en anders betrokkenen die deze dagen en een ander een plaats zullen moeten gaan geven. Het zou een aardige doos kaarsen kosten om er een te branden voor een ieder die nu in mijn gedachten rondspringt.

Deze dag met een lach en een traan werd hier in Californië prachtig gesymboliseerd door het wisselvallige weer. Verschrikkelijk, Nederlands aanvoelend kloteweer maakte vandaag met grote regelmaat plaats voor de zonnestralen die mijn woonomgeving zo aangenaam maken. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Pa, hou je haaks en wordt gauw beter. Oom Ruud, het was een eer en genot u te kennen.

Even pas op de plaats....

Het gaat over het algemeen geweldig en fantastisch; gezond, leuke baan, leuke woonomgeving...geen vuiltje aan de lucht. Je staat op, kijkt uit het raam, ziet (in mijn geval) de zon over de bergen komen en je realiseert je dat het een prima dag wordt/is en dat er heel wat moet gebeuren om je goede humeur te verstieren; onmogelijk!!

Ik had echter anderhalve week geleden een dag die zo begon maar net even een andere wending kreeg. Mij bereikte namelijk het bericht dat mijn Ome Ruud, ja ik ben 40 maar ik zeg nog immer “Ome”, samen met zijn gezin bezig was een mokerslag te verwerken. Er is namelijk bij hem leverkanker geconstateerd en die nare ziekte is in een dergelijke stage dat behandelen alleen tot wat extra tijd kan leiden. Ongeneselijk ziek was en is het oordeel. De harde klap in het gezicht van mijn ome Ruud, zijn vrouw Tante Joke, kinderen, schoon- en kleinkinderen, (schoon)zussen en andere familie. Mijn neef en vriend Michael, die van plan was om samen met zijn vader al zitten op de bank in zijn ouderlijk huis in rond Juni het WK voetbal te bekijken, is halsoverkop vanuit Australië naar Nederland gevlogen om de laatste dagen, weken door te brengen met hen hem groot brachten. Is allemaal nog moeilijk te bevatten.

Ik liep in Nederland al niet de deur plat bij mijn familie en de afstand die sinds mijn vertrek uit Nederland tussen mij en de familie is ontstaan heeft daar zeker de laatste jaren geen verbetering in aangebracht. Veel meer dan een kaartje met de kerst en een “doe de groeten aan....” ben ik contact-gesproken niet gekomen. Ik ben in de afgelopen jaren wel in Nederland geweest maar heb tot op heden de moeite niet genomen om mijn familieleden te bezoeken. Niet zelden zat ik in het vliegtuig terug naar huis met goede voornemens om de volgende keer toch vooral die bezoekjes af te leggen die er die keer bij in waren geschoten. Helaas lijkt het erop dat ik in het geval van Ome Ruud de kans niet meer krijg om dit goed te maken; daar moet ik mee omgaan en dat moet ik een plaats geven. Terugkijkend op die jaren van radiostilte realiseer ik me dat ik dat anders had kunnen of moeten aanpakken maar gedane zaken nemen eenmaal geen keer.

Ik weet dat het schrijven van dit relaas op mijn weblog niet is waar mijn trouwe lezers op rekenen maar het heeft iets therapeutisch om gedachten op papier te zetten. Het is een stuk gereedschap om dingen waar ik mee zit een plaats te geven en er mee om te gaan. Iedere gek heeft zo zijn gebrek. Mijn gedachten gaan dezer dagen vooral uit naar iedereen in Delft en omstreken die, ieder op zijn manier, bezig is om te gaan met dit drama.

Sterkte en gegroet!!

Ik wordt oud!!!

Of ben ik het al? Inmiddels meer dan 40 jaar oud zijnde vergeet ik nog wel eens wat en worden dagelijkse bezigheden als traplopen, stofzuigen en afwassen een heel stuk lastiger. Zo ben ik bijvoorbeeld de laatste 2 weken helemaal vergeten mijn weblog bij te houden. Geen bericht is over het algemeen goed bericht en dat gaat in de geval zeker ten dele op.

Ten dele omdat het er spannende tijden aangebroken zijn in Nederland. Mijn vader begint na een lang een gezond leven wat gebreken te vertonen. Dat hoort bij het leven maar je hoopt altijd dat logica aan je voorbij gaat en je ouders netjes 100 worden zonder dat ze ooit wat mankeren. Tijdens een routine scan hebben doktoren een verwijding in zijn aorta geconstateerd en mijn papa is nu bezig zich fysiek en mentaal voor te bereiden op een zware operatie die zijn interne motor weer een langere levensduur zal geven. Zoals elke operatie zal ook deze niet zonder risico zijn dus het is niet overdreven om te zeggen dat het spannende tijden zijn. Afwachten maar. Het is echter gedurende tijden als deze dat ik me weer realiseer dat ik een heel eind van huis zit.

Hier in de VS gaat alles zijn gangetje en worden uren gewoon dagen en dagen gewoon weken. Mijn voorraad Perla koffiepads is aangevuld door Angelique en haar zoons. Zij reageerde op een advertentie die ik een jaar of wat geleden op Hyves had gezet. Daarin bood ik aan om tegen betaling in natura (koffie & stroopwafels) Hollandse toeristen van het vliegveld in San Francisco te vervoeren.

Verder niet te gek veel nieuws te melden.

Antwan

Bitterballen en Beerenburg

Een van de weinige dingen die hier mis is mijn tanden zetten in een oudhollandse vette hap. Een lekker bamiballetje, een kaassoufleetje, een patatje oorlog...dat soort dingen. Het naar de lokale snack-hut rijden voor een cholesterol-fix is hier een dikke NO-NO. Maar als de Antwan niet naar de snack-hut komt, komt de snack-hut wel naar Antwan. Met dat in het achterhoofd en het immer terugkerend verlangen naar deze typische Hollandse kwiesiene heb ik de afgelopen weken mening uur in de keuken doorgebracht om met behulp van, me door vrienden en het internet, toevertrouwde recepten wat Nederlandse vethappen in elkaar te draaien. Kaassoufles en bitterballen maken is niet zo heel moeilijk, het is alleen een hoop werk.

Om te vieren dat de oerhollandse snekkerette de weg naar mijn keuken heeft weten te vinden en het feit dat ik mijzelf binnenkort (dinsdag de negende) een heuse 40-er mag noemen leek het een aardig idee om wat vrienden en bekenden naar ons appartement te lokken en deze over te halen om als proefkonijn te fungeren. Om een en ander nog wat meer Hollands elan te geven stonden er naast eerdergenoemde snacks onder meer een patatje oorlog/speciaal, tompoucen, stroopwafels en Duyvis borrelnootjes op het menu. om niemand teleur te stellen waren er ook wat minder exotische gerechten voor handen. Jill had ook een fiks aantal uren in de keuken doorgebracht om wat speciale dingen te maken voor onze gasten met graan-allergieen.

Daar een op een goed feest het duo "Natje en Droogje" niet mag ontbreken moest er nog wat te drinken op tafel komen. Hollandser dan Heineken kan bijna niet maar de toevoeging van een flesje Beerenburg en een paar blikken Oranje(hoofdpijn)Boom maakte het geheel af. Zo stonden er gistervond iets meer dan 20 man in ons huis vette happen te kauwen en pils weg te slikken. Niet alleen de aanwezige kaaskoppen konden de vette rommel waarderen; ook niet-Hollanders waren onder de indruk van de snacks.

Rare gewaarwoording om 10.000 van het vaderland een Hollandse snack weg te spoelen met een kauwe klets en een ander onder het genot van de klanken van BZN, Kane, Anouk, Andre Hazes, Het Goede Doel en nog vele anderen. Het trotse rood-wit-blauw wapperde buiten en de Hollandsche kaas was voorzien van kleine Nederlandse vlaggetje. Het was een super verjaardag die ik graag met familie en nog veel meer van mijn vrienden had willen vieren. Het zijn van die momenten dat ik me realiseer hoe ver weg ik woon.

Gegroet.

oohhh er zijn nog wat foto's gemaakt...enigszins wazig maar men krijgt een idee.

Schokkend

een week of anderhalf geleden trilde de aarde onder de San Francisco Bay Area. Met 4.5 op de schaal van Richter was deze beving een relatief kleine maar ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het feit dat zo nu en dan de tektonische platen onder mijn nieuwe woonomgeving de schouders tegen elkaar zetten om uit te maken wie er het sterkst is. Een paar seconden, die overigens minuten lijken te duren, schudden gebouwen heen en weer om daarna weer tot een een betrekkelijke rust te bedaren. De onzekere momenten direct na zo'n schok zijn gevuld met onzekerheid over de aard van deze trillingen. Is het een op opzichzelfstaand iets of een lichte voorbode van datgene waar een ieder hier rekening mee houdt.

Een dag of wat later schudde de aarde ten noorden van San Francisco met een kracht van 7.5 op eerdergenoemde schaal. Gelukkig was lag het episch centrum een flink eind in zee en bleef mede daardoor fysiek leed en materiële schade beperkt. Een en ander is echter een kneep in de arm om de realiteit van natuurgeweld onder ogen te zien. Moeder natuur doet wat het nodig acht en kijkt daarbij niet naar eventuele ongemakken en ellende dit mogelijk veroorzaakt.

De ongemakken die we hier in NorCal hebben mogen ervaren verbleken bij de 7.0 beving die, het toch al in limbo verkerende, Haiti deze week voor de spreekwoordelijke kiezen kreeg en het zien van de duizenden, al dan niet levend, op straat verkerende mensen scheurt je hart in tweeën. Mensen die nauwelijks iets hadden raakten alles kwijt. Overlevenden van uiteengerukte families die zich afvragen waarom juist hun leven gespaard is terwijl man, vrouw en kinderen het leven lieten toen de slapende reus zich roerde.

De massale steun van de complete internationale gemeenschap ziet dat tijden van nood het beste in de mensen naar boven brengt en doet het vermoeden rijzen dat de wereld niet zo verrot is als het zich soms voordoet.

Gegroet

Ook weer voorbij

2009 verdwijnt langzaamaan in de achteruitkijkspiegel van de auto die zich een weg baant op de Highway of my life. Wees gerust ik ben niet dronken of high; wilde gewoon eens kijken of mijn 2 wekelijkse gekrabbel naar een waar literair niveau getild kan worden. Falen doe ik jammerlijk als Neerlands Oranje trots op jacht naar de wereldtitel tot op heden. Maar goed de hoop op succes in Zuid Afrika houdt mijn hoop op beter schrijven levend.

Terugkijkend op het afgelopen jaar is het natuurlijk makkelijk om alle gebeurtenissen van 2009 op te sommen maar daar ik niemand wil vervelen met op het internet overdadig verkrijgbare informatie. Er is genoeg ellende en geluk geweest om uren radio en televisie te vullen en daar hoeft mijn blog niet aan bij te dragen. Mijn persoonlijke belevenissen zijn te vinden in de archieven van mijn weblog maar ik kan me de vermakelijkheidswaarde maar moeilijk indenken.

Samenvattend kan ik stellen dat 2009 een goed jaar was. Heb vele nieuwe vrienden gemaakt, heb nog steeds een baan waar ik het goed naar de zin heb, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd met mijn betere helft Jill, heb de gang naar de sportschool weer gevonden (daarmee een stap gezet richting de verwezenlijking van mijn droom om een ware cage-fighter te worden), heb mijn familie en vrienden weer gezien en ben nog steeds gezond. Zo'n beetje alles waarop ik op de vooravond van 2009 mijn zinnen had gezet is voor elkaar gekomen. Ik doe het dus redelijk mag ik wel zeggen.

Voornemens voor 2010.....al het voorgaande en meer aan mijn studies doen.

Gelukkig Nieuwjaar / Happy New Year.

www.mickysays.com

in de afgelopen jaren heb ik getracht om (2)wekelijks verslag te doen van alles wat ik hier meemaak en wat me boeiend genoeg lijkt om wereldkundig te maken. Zo schrijf ik over mijn werk, privé-leven en alles wat daar mee te maken heeft. Zo nu en dan maak ik een uitstap om mijn mening te ventileren over dingen die in dit land gebeuren en door de buitenwacht als “weird” beschouwd kunnen worden. Ik doe dit alles op een zeker amateuristisch niveau hetgeen me een paar duizenden “hits” per jaar oplevert wat me vervolgens weer motiveert om het vol te houden.


Recent ben ik echter een medelander tegen het lijf gelopen die het bloggen over het leven in de VS op een heel ander niveau beoefent. Haar blog is te vinden op www.mickysays.com en het wijdt uit over alledaagse zaken in de US of A en de manier waarop ze het als Hollandse ervaart.
Het is zowel oog-openen als onderhoudend om te lezen hoe ze een het Amerikaanse leven onder de spreekwoordelijke loep neemt.


Afgelopen donderdag waren Jill en ik te gast in de SupperClub om de officiële launch van Mickey's site te vieren. De SupperClub is een restaurant waar het diner over het algemeen liggend wordt genoten en
(excentrieke) optredens de gasten vermaken. De spijzen worden geserveerd door dames in lichtekooi outfits en kerels op hoge hakken. Een groot blauw konijn maakt dit rariteitenkabinet compleet en het dunkt me dat je redelijk openminded moet zijn om hier een goede avond te hebben. Ik kijk niet zo nauw, mijn ogen uit en had, mede door het feit dat mijn wederhelft het goed naar de zin had, een prima avond.


Klik hier voor wat foto's van de avond.


Gegroet.

Filmpje!!

na een periode van betrekkelijke rust zijn de waanzinnige dagen voor Kerst aangebroken. We lopen hier van hot naar her deze maand om acte de presence te geven tijdens min of meer formele gelegenheden.

Als lid van het Producers Guild of America krijgt Jill in de periode voorafgaand aan de filmprijs uitreikingen als Golden Globe & Oscars een groot aantal films thuisgestuurd die ze dient te bekijken om zodoende een mening te kunnen vormen en een stem uit te kunnen brengen die namens het PGA de uitslag van eerdergenoemde competities kan beïnvloeden. Dit zijn doorgaans films die op het punt staan in de bioscoop te verschijnen, net uit zijn of eerder dat jaar in de bioscoop hebben gedraaid.

Ook worden er zogenaamde screening parties georganiseerd waar de PGA leden samen komen om splinternieuwe of spraakmakende films te bekijken daar waar het hoort; op het grote witte doek. Zo zagen we vorige week vrijdag, een week voor ie in de bioscopen kwam, de nieuwe Disney flick Princess and the Frog en waren we afgelopen maandagavond te gast op het productiecomplex van George Lucas hier even verderop. Dit schattige optrekje luisterend naar de naam Skywalker Ranch is niet publiekelijk toegankelijk en we lieten ons dan ook de kans niet ontnemen om er eens een kijkje te nemen.

De film die ge-¨screened” werd, Quentin Tarantino's Inglorious Basterds, was dan al wat ouder en staat op het punt om uit te komen als DVD maar het feit dat de director zelf aanwezig zou zijn voor een vraag en antwoord sessie na afloop maakte de avond nog bijzonderder dan hij al was. Helaas kregen we niet de gelegenheid om samen met Q op de foto te gaan en hem toe te voegen aan onze Wall of Fame maar dat maakte het allemaal niet minder boeiend. Het was geweldig om samen met deze geniale cineast naar een geweldige film te kijken en hem daarna te horen vertellen over wat hem drijft en wat zijn gedachte waren en zijn op het moment dat hij wederom een meesterwerk creëert.

Klik hier voor wat foto's van de avond.

Niets te beleven

Ik leef nog, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd, gezond en werk nog steeds (hard) bij Oracle. Verder valt er weinig te melden over de afgelopen weken.

Als ik dan iets moet schrijven is het over een hernieuwde drang om te sporten. Recentelijk zijn Jill en ik weer regelmatige bezoekers van de lokale vleesmarkt die hier als Golds Gym bekend staat. In dit zweethol vol stalen martelwerktuigen en veel te magere lui trachtten mijn betere helft en ik een acceptabel gewicht te bewerkstelligen of in Jills geval te onderhouden.

De feestdagen komen er aan dus het is zaak om alle additionele calorieen te verbranden vooraleer ik zonder al te veel moeite de vergelijking met de kerstman kan doorstaan.

Over 2 weken zijn Jill en ik werkzaam bij de NBC Holiday Parade in San Jose. Mijn taak daar is aan mogelijke veranderingen onderhevig maar als ik het allemaal goed begrepen heb zal ik me bezig houden met het begleiden van BA'ers....wellicht een mooie gelegenheid om me zelf weer op de gevoelige plaat te laten vastleggen met wellicht Kristi Yamaguchi (goud OS92, kunstschaatsen)

Gegroet

Coast to Coast....

van San Francisco naar Los Angeles en terug. Van San Francisco naar Orlando, van Orlando naar Miami en terug en nu weer naar San Francisco. Dat zijn de afstanden die Jill en ik de afgelopen 2 weken hebben overbrugd.

Los Angeles of beter Huntington Beach was een werkbestemming voor Jill en ik laat geen kans onbenut om mee te gaan en te genieten van alle luxe die Hilton hotels te bieden hebben. Ook laat ik me graag op de gevoelige plaat vastleggen met de semi-beroemdheden die Jill voor de camera heeft. De volgende link ( klik hier ) bevat wat foto's met Jenny Garth ( Kelly Taylor uit Beverly Hills 90210) en Peter Fascinelli (Twilight films)

Nu zitten we dan weer in het vliegtuig terug naar huis. Ik schrijf deze blog update terwijl we op ongeveer 10.000 meter hoogte over Nevada vliegen. De hedendaagse techniek staat tegenwoordig WIFI gebruik in vliegtuigen toe dus ik kan deze update publiceren voor de wielen van deze vliegende doodskist de grond in Oakland raken. I am impressed....are you.

Adam en Mickey

op een semi-zwoele woensdagavond reden mijn veel betere helft en ik, licht gehinderdt door enorme verkeersdrukte, gehuld in kostuum en cocktailjurk van San Jose via Redwood Shores naar San Francisco. Nou doen we dat wel vaker, zij het niet in kostuum, maar deze keer had de reis een bijzondere bestemming; het huis van Honorair Consul voor het Koninkrijk der Nederlanden Doug Engmann. We waren hier al eens geweest maar vandaag was de Nederlandse ambassadeur de Guest of Honour.

Ter gelegenheid van het aantreden van de nieuwe Nederlands consul Bart van Boluis had het hare excellentie behaagt om naar SF te komen en de handen te schudden van een groot aantal aanwezige, in the Bay Area wonende Hollanders. Sinds Jill en ik met regelmaat acte de presence mogen geven bij gelegenheden als deze lag er ook gisteren weer een naamkaart voor ons klaar.

Daar laatkomen ongelofelijk sjeik staat baanden we ons ongeveer een uur en kwartier na aanvang van het gebeuren een weg, via Doug en Bart naar de bar. Een hoog wa-wa gehalte en wat uitermate symphatieke vrinden sierdde het, over de baai van San Francisco uitkijkende balkon van onze veel te rijke gastheer. Na een handje geschudt te hebben met de ambassadeur schoven Jill en ik in een hoek om daar over ons glas heen mensen te kijken.

Nietsvermoedend keek ik over mijn rechterschouder en ontwaarde daar Adam en zijn partner Mickey Daar ik het nooit kan laten op bekende mensen af te stappen duurde het ook gisteren niet te lang voor ik al schuchter lachend, je loopt niet elke dag een BN-er tegen het lijf, de hand schudde van de voormalige MTV VeeJay en zijn lieftallige vriendin. Een kort compliment voor zijn werk op radio en tv maakte brak het ijs en voor ik er goed en wel erg in had stonden we te OH-en over de normale en abnormale zaken van het leven in het de Bay Area. Business cards werden uitgewisseldt en we belooften contact op te nemen zodra we een gelegenheid zagen om een bak koffie of een pils te drinken. Jill en Mickey leken het aardig te kunnen vinden en de eerste emails zijn inmiddels heen en weer gestuurdt.

Moraal van dit verhaal....het is altijd leuk nieuwe mensen te leren kennen.

Gegroet.

De Open Wereld van het Orakel...

...klinkt heel wat minder boeiend dan Oracle's Open World en zelfs dat zal op de meesten niet te veel indruk maken. Het is echter binnen mijn werkomgeving elk jaar "a big deal" om deze jaarlijks terugkerende happening knallend van start te laten gaan om het vervolgens tot een goed einde te brengen.

Om de nieuwste technieken die er op onze campus worden geboren aan een zo groot mogelijk publiek te kunnen tentoonstellen wordt jaarlijks het Moscone Center in hartje San Francisco omgetoverdt tot een giga-rood/wit-reclamebord. Ettelijke duizenden vierkante meters worden bedekt met van alles en nog wat op het gebied van databases en daaraanverwante applicaties. Honderden lezingen en trainingen staan ter beschikking van de tienduizenden bezoekers die elk jaar een lieve som dollars neertellen om te komen kijken wat Larry's Bunch nu weer uit de hoge hoed heeft getrokken.

Het laat zich raden dat de logistiek van dergelijk gebeuren nogal wat voeten in de aarde heeft en de voorbereidingen beginnen dan ook geleidelijk maanden van te voren om vervolgens krap een week voor de opening in de hoogste versnelling te schieten. Om ervoor te zorgen dat ale switches, netwerkkabels en wireless access-punten (waardeloos Hollands, maar dat terzijde) op tijd op hun plaats hangen, liggen en/of staan wordt er daags voor de Grande Opening een legertje vrijwilligers opgetrommeldt die tegen betaling van overuren van 's-morgens vroeg tot 's avonds laat door het RAI-achtige gebouw rennen, vliegen en kruipen. Zo ook ondergetekende.

Donderdagochtend vertrok ik van huis om naar vier dagen van 14 a 15 gewerkt te hebben weer huiswaarts te keren. Het was geweldig en geweldig vermoeiend. Niet alleen keihard werken maar ook "verplicht" opdraven bij gelegenheden georganiseerdt door marketing lui en upper management. Rammen overdag en 's avonds alle remmen los in de kroeg, doet me een beetje denken aan vroeger jaren. Alleen jammer dat de herstelperiode tegenwoordig aanzienlijk langer is.

Het wordt een drukke tijd; morgen een meet -n- greet met de Nederlandse Ambassadeur in Amerika, vrijdag naar LA en volgende week voor een paar dagen naar Florida om Halloween te vieren. Wat een leven!!

Gegroet.

Amerikaanse Nederlander loves Hollandse Chinees..

het is al weer 2 weken geleden dat ik bijna nietsvermoedend, in het kielzog van Bert, het clubhuis van Motorclub Royal binnenstapte om daar verrast te worden door een aanzienlijke groep vrinden welke zich daar verzamelt had om samen met ondergetekende een vorkje te prikken en het glas te heffen. Een prima gelegenheid om bij te kletsen met een aantal mensen die ik nog niet had gezien en vermoedelijk ook niet meer gezien had als deze bijeenkomst niet was belegd.

Ik had een week daarvoor al lucht gekregen van het feit dat er iets stond te gebeuren omdat een van de aanwezigen, welke ik op straat tegen het lijf was gefietst, zich had laten ontvallen dat hij zich “voor de chinees had opgegeven” Weg verrassing?? Nee hoor, gewoon een aanleiding om mijn gastheren attent te maken op mijn fluctuerende agenda van mijn 2 weken durende verblijf in Nederland. Met dat uit de weg kon ik rustig uitkijken naar de verrassing die me te wachten stond.

Binnengekomen viel mijn oog, na alle lieve mensen te hebben waargenomen, op een meterslang lang buffet van Oriëntaals origine; Chinees Indische Lijsttafel....met kroepoek!!! Ondanks het feit dat ik sinds mijn aankomst in Nederland al een paar keer chinees had gegeten liep het spreekwoordelijke water me letterlijk uit de bek bij het aanzien van deze, hier in Amerika niet te verkrijgen lekkernijen. Het zou een perfecte avond worden; goed eten, goed pils en nog vééééééél beter gezelschap. Met de pindasaus rond mijn mondhoeken, de stroperige pang-nang-saus al slierten tussen mijn vingers trekkend deed ik me tegoed aan al dan niet diepgaande conversaties met diegenen waar ik voor mijn vertrek naar de US op veel regelmatiger bases rond de tafel of bar zat. Het was goed om te zien dat mijn aanwezigheid reden genoeg kan zijn om een meute te mobiliseren op een plek waar zo veel dierbare herinneringen geboren zijn.

Bij het verlaten van de MC die avond bekroop me een gevoel van donkere melancholie. Het lot van dit geweldige pand lijkt bezegeld en het heeft er alle schijn van de mijn meeste recente bezoek aan dit donkere, karaktervolle rookhol mijn allerlaatste is geweest.

“Rust in vrede o dierbaar clubhuis. Moge de brokstukken van je karkas, vermalen tot gruis, deel uit maken van wegen gelijk de paden die we met zoveel plezier en hartstocht hebben bereden.”

Uit het diepste van mijn donder dank ik allen die aanwezig waren en nog veel grotere dank gaat uit naar wie dan ook het voor zijn rekening heeft genomen om dit op te zetten!

Gegroet