Schokkend

een week of anderhalf geleden trilde de aarde onder de San Francisco Bay Area. Met 4.5 op de schaal van Richter was deze beving een relatief kleine maar ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het feit dat zo nu en dan de tektonische platen onder mijn nieuwe woonomgeving de schouders tegen elkaar zetten om uit te maken wie er het sterkst is. Een paar seconden, die overigens minuten lijken te duren, schudden gebouwen heen en weer om daarna weer tot een een betrekkelijke rust te bedaren. De onzekere momenten direct na zo'n schok zijn gevuld met onzekerheid over de aard van deze trillingen. Is het een op opzichzelfstaand iets of een lichte voorbode van datgene waar een ieder hier rekening mee houdt.

Een dag of wat later schudde de aarde ten noorden van San Francisco met een kracht van 7.5 op eerdergenoemde schaal. Gelukkig was lag het episch centrum een flink eind in zee en bleef mede daardoor fysiek leed en materiële schade beperkt. Een en ander is echter een kneep in de arm om de realiteit van natuurgeweld onder ogen te zien. Moeder natuur doet wat het nodig acht en kijkt daarbij niet naar eventuele ongemakken en ellende dit mogelijk veroorzaakt.

De ongemakken die we hier in NorCal hebben mogen ervaren verbleken bij de 7.0 beving die, het toch al in limbo verkerende, Haiti deze week voor de spreekwoordelijke kiezen kreeg en het zien van de duizenden, al dan niet levend, op straat verkerende mensen scheurt je hart in tweeën. Mensen die nauwelijks iets hadden raakten alles kwijt. Overlevenden van uiteengerukte families die zich afvragen waarom juist hun leven gespaard is terwijl man, vrouw en kinderen het leven lieten toen de slapende reus zich roerde.

De massale steun van de complete internationale gemeenschap ziet dat tijden van nood het beste in de mensen naar boven brengt en doet het vermoeden rijzen dat de wereld niet zo verrot is als het zich soms voordoet.

Gegroet

Ook weer voorbij

2009 verdwijnt langzaamaan in de achteruitkijkspiegel van de auto die zich een weg baant op de Highway of my life. Wees gerust ik ben niet dronken of high; wilde gewoon eens kijken of mijn 2 wekelijkse gekrabbel naar een waar literair niveau getild kan worden. Falen doe ik jammerlijk als Neerlands Oranje trots op jacht naar de wereldtitel tot op heden. Maar goed de hoop op succes in Zuid Afrika houdt mijn hoop op beter schrijven levend.

Terugkijkend op het afgelopen jaar is het natuurlijk makkelijk om alle gebeurtenissen van 2009 op te sommen maar daar ik niemand wil vervelen met op het internet overdadig verkrijgbare informatie. Er is genoeg ellende en geluk geweest om uren radio en televisie te vullen en daar hoeft mijn blog niet aan bij te dragen. Mijn persoonlijke belevenissen zijn te vinden in de archieven van mijn weblog maar ik kan me de vermakelijkheidswaarde maar moeilijk indenken.

Samenvattend kan ik stellen dat 2009 een goed jaar was. Heb vele nieuwe vrienden gemaakt, heb nog steeds een baan waar ik het goed naar de zin heb, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd met mijn betere helft Jill, heb de gang naar de sportschool weer gevonden (daarmee een stap gezet richting de verwezenlijking van mijn droom om een ware cage-fighter te worden), heb mijn familie en vrienden weer gezien en ben nog steeds gezond. Zo'n beetje alles waarop ik op de vooravond van 2009 mijn zinnen had gezet is voor elkaar gekomen. Ik doe het dus redelijk mag ik wel zeggen.

Voornemens voor 2010.....al het voorgaande en meer aan mijn studies doen.

Gelukkig Nieuwjaar / Happy New Year.

www.mickysays.com

in de afgelopen jaren heb ik getracht om (2)wekelijks verslag te doen van alles wat ik hier meemaak en wat me boeiend genoeg lijkt om wereldkundig te maken. Zo schrijf ik over mijn werk, privé-leven en alles wat daar mee te maken heeft. Zo nu en dan maak ik een uitstap om mijn mening te ventileren over dingen die in dit land gebeuren en door de buitenwacht als “weird” beschouwd kunnen worden. Ik doe dit alles op een zeker amateuristisch niveau hetgeen me een paar duizenden “hits” per jaar oplevert wat me vervolgens weer motiveert om het vol te houden.


Recent ben ik echter een medelander tegen het lijf gelopen die het bloggen over het leven in de VS op een heel ander niveau beoefent. Haar blog is te vinden op www.mickysays.com en het wijdt uit over alledaagse zaken in de US of A en de manier waarop ze het als Hollandse ervaart.
Het is zowel oog-openen als onderhoudend om te lezen hoe ze een het Amerikaanse leven onder de spreekwoordelijke loep neemt.


Afgelopen donderdag waren Jill en ik te gast in de SupperClub om de officiële launch van Mickey's site te vieren. De SupperClub is een restaurant waar het diner over het algemeen liggend wordt genoten en
(excentrieke) optredens de gasten vermaken. De spijzen worden geserveerd door dames in lichtekooi outfits en kerels op hoge hakken. Een groot blauw konijn maakt dit rariteitenkabinet compleet en het dunkt me dat je redelijk openminded moet zijn om hier een goede avond te hebben. Ik kijk niet zo nauw, mijn ogen uit en had, mede door het feit dat mijn wederhelft het goed naar de zin had, een prima avond.


Klik hier voor wat foto's van de avond.


Gegroet.

Filmpje!!

na een periode van betrekkelijke rust zijn de waanzinnige dagen voor Kerst aangebroken. We lopen hier van hot naar her deze maand om acte de presence te geven tijdens min of meer formele gelegenheden.

Als lid van het Producers Guild of America krijgt Jill in de periode voorafgaand aan de filmprijs uitreikingen als Golden Globe & Oscars een groot aantal films thuisgestuurd die ze dient te bekijken om zodoende een mening te kunnen vormen en een stem uit te kunnen brengen die namens het PGA de uitslag van eerdergenoemde competities kan beïnvloeden. Dit zijn doorgaans films die op het punt staan in de bioscoop te verschijnen, net uit zijn of eerder dat jaar in de bioscoop hebben gedraaid.

Ook worden er zogenaamde screening parties georganiseerd waar de PGA leden samen komen om splinternieuwe of spraakmakende films te bekijken daar waar het hoort; op het grote witte doek. Zo zagen we vorige week vrijdag, een week voor ie in de bioscopen kwam, de nieuwe Disney flick Princess and the Frog en waren we afgelopen maandagavond te gast op het productiecomplex van George Lucas hier even verderop. Dit schattige optrekje luisterend naar de naam Skywalker Ranch is niet publiekelijk toegankelijk en we lieten ons dan ook de kans niet ontnemen om er eens een kijkje te nemen.

De film die ge-¨screened” werd, Quentin Tarantino's Inglorious Basterds, was dan al wat ouder en staat op het punt om uit te komen als DVD maar het feit dat de director zelf aanwezig zou zijn voor een vraag en antwoord sessie na afloop maakte de avond nog bijzonderder dan hij al was. Helaas kregen we niet de gelegenheid om samen met Q op de foto te gaan en hem toe te voegen aan onze Wall of Fame maar dat maakte het allemaal niet minder boeiend. Het was geweldig om samen met deze geniale cineast naar een geweldige film te kijken en hem daarna te horen vertellen over wat hem drijft en wat zijn gedachte waren en zijn op het moment dat hij wederom een meesterwerk creëert.

Klik hier voor wat foto's van de avond.

Niets te beleven

Ik leef nog, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd, gezond en werk nog steeds (hard) bij Oracle. Verder valt er weinig te melden over de afgelopen weken.

Als ik dan iets moet schrijven is het over een hernieuwde drang om te sporten. Recentelijk zijn Jill en ik weer regelmatige bezoekers van de lokale vleesmarkt die hier als Golds Gym bekend staat. In dit zweethol vol stalen martelwerktuigen en veel te magere lui trachtten mijn betere helft en ik een acceptabel gewicht te bewerkstelligen of in Jills geval te onderhouden.

De feestdagen komen er aan dus het is zaak om alle additionele calorieen te verbranden vooraleer ik zonder al te veel moeite de vergelijking met de kerstman kan doorstaan.

Over 2 weken zijn Jill en ik werkzaam bij de NBC Holiday Parade in San Jose. Mijn taak daar is aan mogelijke veranderingen onderhevig maar als ik het allemaal goed begrepen heb zal ik me bezig houden met het begleiden van BA'ers....wellicht een mooie gelegenheid om me zelf weer op de gevoelige plaat te laten vastleggen met wellicht Kristi Yamaguchi (goud OS92, kunstschaatsen)

Gegroet

Coast to Coast....

van San Francisco naar Los Angeles en terug. Van San Francisco naar Orlando, van Orlando naar Miami en terug en nu weer naar San Francisco. Dat zijn de afstanden die Jill en ik de afgelopen 2 weken hebben overbrugd.

Los Angeles of beter Huntington Beach was een werkbestemming voor Jill en ik laat geen kans onbenut om mee te gaan en te genieten van alle luxe die Hilton hotels te bieden hebben. Ook laat ik me graag op de gevoelige plaat vastleggen met de semi-beroemdheden die Jill voor de camera heeft. De volgende link ( klik hier ) bevat wat foto's met Jenny Garth ( Kelly Taylor uit Beverly Hills 90210) en Peter Fascinelli (Twilight films)

Nu zitten we dan weer in het vliegtuig terug naar huis. Ik schrijf deze blog update terwijl we op ongeveer 10.000 meter hoogte over Nevada vliegen. De hedendaagse techniek staat tegenwoordig WIFI gebruik in vliegtuigen toe dus ik kan deze update publiceren voor de wielen van deze vliegende doodskist de grond in Oakland raken. I am impressed....are you.

Adam en Mickey

op een semi-zwoele woensdagavond reden mijn veel betere helft en ik, licht gehinderdt door enorme verkeersdrukte, gehuld in kostuum en cocktailjurk van San Jose via Redwood Shores naar San Francisco. Nou doen we dat wel vaker, zij het niet in kostuum, maar deze keer had de reis een bijzondere bestemming; het huis van Honorair Consul voor het Koninkrijk der Nederlanden Doug Engmann. We waren hier al eens geweest maar vandaag was de Nederlandse ambassadeur de Guest of Honour.

Ter gelegenheid van het aantreden van de nieuwe Nederlands consul Bart van Boluis had het hare excellentie behaagt om naar SF te komen en de handen te schudden van een groot aantal aanwezige, in the Bay Area wonende Hollanders. Sinds Jill en ik met regelmaat acte de presence mogen geven bij gelegenheden als deze lag er ook gisteren weer een naamkaart voor ons klaar.

Daar laatkomen ongelofelijk sjeik staat baanden we ons ongeveer een uur en kwartier na aanvang van het gebeuren een weg, via Doug en Bart naar de bar. Een hoog wa-wa gehalte en wat uitermate symphatieke vrinden sierdde het, over de baai van San Francisco uitkijkende balkon van onze veel te rijke gastheer. Na een handje geschudt te hebben met de ambassadeur schoven Jill en ik in een hoek om daar over ons glas heen mensen te kijken.

Nietsvermoedend keek ik over mijn rechterschouder en ontwaarde daar Adam en zijn partner Mickey Daar ik het nooit kan laten op bekende mensen af te stappen duurde het ook gisteren niet te lang voor ik al schuchter lachend, je loopt niet elke dag een BN-er tegen het lijf, de hand schudde van de voormalige MTV VeeJay en zijn lieftallige vriendin. Een kort compliment voor zijn werk op radio en tv maakte brak het ijs en voor ik er goed en wel erg in had stonden we te OH-en over de normale en abnormale zaken van het leven in het de Bay Area. Business cards werden uitgewisseldt en we belooften contact op te nemen zodra we een gelegenheid zagen om een bak koffie of een pils te drinken. Jill en Mickey leken het aardig te kunnen vinden en de eerste emails zijn inmiddels heen en weer gestuurdt.

Moraal van dit verhaal....het is altijd leuk nieuwe mensen te leren kennen.

Gegroet.

De Open Wereld van het Orakel...

...klinkt heel wat minder boeiend dan Oracle's Open World en zelfs dat zal op de meesten niet te veel indruk maken. Het is echter binnen mijn werkomgeving elk jaar "a big deal" om deze jaarlijks terugkerende happening knallend van start te laten gaan om het vervolgens tot een goed einde te brengen.

Om de nieuwste technieken die er op onze campus worden geboren aan een zo groot mogelijk publiek te kunnen tentoonstellen wordt jaarlijks het Moscone Center in hartje San Francisco omgetoverdt tot een giga-rood/wit-reclamebord. Ettelijke duizenden vierkante meters worden bedekt met van alles en nog wat op het gebied van databases en daaraanverwante applicaties. Honderden lezingen en trainingen staan ter beschikking van de tienduizenden bezoekers die elk jaar een lieve som dollars neertellen om te komen kijken wat Larry's Bunch nu weer uit de hoge hoed heeft getrokken.

Het laat zich raden dat de logistiek van dergelijk gebeuren nogal wat voeten in de aarde heeft en de voorbereidingen beginnen dan ook geleidelijk maanden van te voren om vervolgens krap een week voor de opening in de hoogste versnelling te schieten. Om ervoor te zorgen dat ale switches, netwerkkabels en wireless access-punten (waardeloos Hollands, maar dat terzijde) op tijd op hun plaats hangen, liggen en/of staan wordt er daags voor de Grande Opening een legertje vrijwilligers opgetrommeldt die tegen betaling van overuren van 's-morgens vroeg tot 's avonds laat door het RAI-achtige gebouw rennen, vliegen en kruipen. Zo ook ondergetekende.

Donderdagochtend vertrok ik van huis om naar vier dagen van 14 a 15 gewerkt te hebben weer huiswaarts te keren. Het was geweldig en geweldig vermoeiend. Niet alleen keihard werken maar ook "verplicht" opdraven bij gelegenheden georganiseerdt door marketing lui en upper management. Rammen overdag en 's avonds alle remmen los in de kroeg, doet me een beetje denken aan vroeger jaren. Alleen jammer dat de herstelperiode tegenwoordig aanzienlijk langer is.

Het wordt een drukke tijd; morgen een meet -n- greet met de Nederlandse Ambassadeur in Amerika, vrijdag naar LA en volgende week voor een paar dagen naar Florida om Halloween te vieren. Wat een leven!!

Gegroet.

Amerikaanse Nederlander loves Hollandse Chinees..

het is al weer 2 weken geleden dat ik bijna nietsvermoedend, in het kielzog van Bert, het clubhuis van Motorclub Royal binnenstapte om daar verrast te worden door een aanzienlijke groep vrinden welke zich daar verzamelt had om samen met ondergetekende een vorkje te prikken en het glas te heffen. Een prima gelegenheid om bij te kletsen met een aantal mensen die ik nog niet had gezien en vermoedelijk ook niet meer gezien had als deze bijeenkomst niet was belegd.

Ik had een week daarvoor al lucht gekregen van het feit dat er iets stond te gebeuren omdat een van de aanwezigen, welke ik op straat tegen het lijf was gefietst, zich had laten ontvallen dat hij zich “voor de chinees had opgegeven” Weg verrassing?? Nee hoor, gewoon een aanleiding om mijn gastheren attent te maken op mijn fluctuerende agenda van mijn 2 weken durende verblijf in Nederland. Met dat uit de weg kon ik rustig uitkijken naar de verrassing die me te wachten stond.

Binnengekomen viel mijn oog, na alle lieve mensen te hebben waargenomen, op een meterslang lang buffet van Oriëntaals origine; Chinees Indische Lijsttafel....met kroepoek!!! Ondanks het feit dat ik sinds mijn aankomst in Nederland al een paar keer chinees had gegeten liep het spreekwoordelijke water me letterlijk uit de bek bij het aanzien van deze, hier in Amerika niet te verkrijgen lekkernijen. Het zou een perfecte avond worden; goed eten, goed pils en nog vééééééél beter gezelschap. Met de pindasaus rond mijn mondhoeken, de stroperige pang-nang-saus al slierten tussen mijn vingers trekkend deed ik me tegoed aan al dan niet diepgaande conversaties met diegenen waar ik voor mijn vertrek naar de US op veel regelmatiger bases rond de tafel of bar zat. Het was goed om te zien dat mijn aanwezigheid reden genoeg kan zijn om een meute te mobiliseren op een plek waar zo veel dierbare herinneringen geboren zijn.

Bij het verlaten van de MC die avond bekroop me een gevoel van donkere melancholie. Het lot van dit geweldige pand lijkt bezegeld en het heeft er alle schijn van de mijn meeste recente bezoek aan dit donkere, karaktervolle rookhol mijn allerlaatste is geweest.

“Rust in vrede o dierbaar clubhuis. Moge de brokstukken van je karkas, vermalen tot gruis, deel uit maken van wegen gelijk de paden die we met zoveel plezier en hartstocht hebben bereden.”

Uit het diepste van mijn donder dank ik allen die aanwezig waren en nog veel grotere dank gaat uit naar wie dan ook het voor zijn rekening heeft genomen om dit op te zetten!

Gegroet

Enoooooooorme herrie!!

een van de redenen dat ik begin deze maand naar Nederland ben afgereisd was het dringende verzoek van mijn gabber Marco om toch maar vooral het weekend van 11 tot en met 13 September in Holland te zijn. “Twan, ik wordt maar één keer 40 en als ik dat groots vier heb ik graag dat je erbij bent” had hij me toevertrouwd toen in November 2008 een bezoek bracht aan jullie kikkerlandje. Daar vrienden, en zeker goede vrienden als voornoemde, een kostbaar bezit zijn bedacht ik me geen moment en verzocht mijn betere helft toestemming om me in September 2009 een paar dagen naar het Lage Land te laten gaan.

Zo gebeurde het dat we op Donderdagavond de tiende September met 7 man, in 2 auto's, met nog onbekende bestemming in zuidelijke richting rijdende de toren van de Delftse kerk almaar kleiner zagen worden. De rit voerde ons langs 010, Breda, Lampenstad en Maastricht richting de Belse Ardennen. Een gevoel van warmte en koude tegelijk maakte zich van de onwetenden meester omdat een survival weekend in het laaggebergte net ten zuiden van Limburg op niemands verlanglijst stond. Ondergetekende slaakte een zucht van verlichting toen de 2 bolides door Luxemburg richting Frankrijk koersten, waarmee zwaar fysieke arbeid vermeden leek. Denderend door de nacht werd duidelijk dat onze eindbestemming ten zuiden van Zwitserland in het land van de tasjesdieven zou liggen.....Bella Italia!!!

Met een slaaptekort van hier to Jericho staptten we vrijdagochtend door de poorten van Parco di Monza om direct te ontwaken door het gehuil van de supersnelle F1 bolides. Een overweldigende ervaring voor firsttimers als ik, een wederontmoeting voor gelouterde race bezoekers als Marco en Willy.

Zonder in al te veel detail te treden kan kunnen de volgende dagen worden samengevat door o.a. de volgende kernwoorden: Herrie, Kouwe Pils, Lauwe Pils, Goedkope Lichtekooien, WC-papier-loze toiletten, Hollandse Boerentrienen, Kim Hollands zuster, (licht)aangeschoten Hollanders (wij) en onnoemlijk veel plezier.

Denk dat ik namens alle deelnemers van het “voel je weer 20 weekend” spreek als ik Marco nogmaals bedank voor deze super ervaring. ....... Marco, bedankt!!! Het was super!!!!

Gegroet

Hier wat lichtbeelden: foto's

In Holland....

...de naam van een school in Nederland maar vooral de tijdelijk staat waarin ik me verkeer..IN HOLLAND.

Vrijdag de 4e ben ik aangekomen op Schiphol om me direkt in allerlei feesten en andere sociale gelegenheden te storten. Zo stond ik op de avond van mijn arrivee in Nederland al gezellig een pils te happen met een van mijn beste vrienden, feestte ik op zaterdagavond tot in de spreekwoordelijke kleine uurtjes en zaten we op zaterdag heerlijk te barbeknoeien.

Ik heb al veel meer dingen meegemaakt en gezien maar het voert te veer om daar nu over uit te wijden. Ik kom daar later op terug.

Het is echter ook weer gebleken dat 2 weken in Nederland zijn eigenlijk te kort is om iedereen die ik wilde zien ook daadwerkelijk te zien. Ik heb nog anderhalve dag en daarin ga ik trachten nog wat mensen te bezoeken maar ik waag te betwijfelen dat de hele lijst zal worden afgewerkt.

Gegroet

Even naar LA

Het is een gekkenhuis de laatste tijd. Motorrijden naar en Yosemite National Park (zie foto's), goed 750 kilometer op een dag, Pannenkoeken eten bij good old Kees Den Breejen en housesitting in San Francisco waren de hoogtepunten van de afgelopen 2 weken.

Omdat al deze dingen nog niet spannend genoeg waren belde mijn betere helft me vorige week op of ik mee naar LA wilde gaan om haar te vergezellen tijdens het opnemen van een Hilton commercial. Waar ik normaliter niet zo happig ben op het meevliegen voor haar werk (en zeker niet een week voor ik op reis naar Nederland ga) besloot ik toch mee te gaan om zodoende zoveel mogelijk tijd met Jill door te brengen vooraleer ik donderdag voor een verblijf van 2 weken naar Nederland vlieg.

Hier wat foto's van ons onderonsje met Jack Coleman (Heroes & Dynasty) en Kevin Alejandro (SouthLAnd)

CarePackage

het kan allemaal niet op. De stroom met Nederlandse producten lijkt niet te stuiten. Schreef ik de laatste keer over de alle lekkernijen die de in Juli de weg naar mijn huis vonden; 2 weken geleden stond er een enorme Karwei verhuisdoos voor de deur. Een keer per jaar sturen mijn vrienden Marcel en Laura een care-package per post. Een doos vol dingen die me aan Nederland doen denken en de innerlijke Hollander in mij happy houden. Koffiepads van Perla, diverse soorten drop en o.a. oer-Hollandse kokokransen. De niet eetbare maar ozo geweldige delfts blauwe tegeltjes waren icing op de cake en zullen zeer zeker een mooi plekje in ons huis vinden.

“Marcel en Laura, enorm bedankt voor de goed gevulde doos uit jullie goed gevulde harten!!! Super. Vooral de tegel met daarop het stadhuis van Delft, waar Jill en ik op 14-2-05 in het huwelijk traden is geweldig!”

Koffiepads en stroopwafels....

zijn weer in overvloed aanwezig. Een golf van Nederlanders bracht de afgelopen weken naast gezelligheid ook een grote hoeveelheid aan Nederlandse producten met zich mee. Koffiepads van Appie Hein, stroopwafels, kokoskransen en zoet-zachte drop sieren de voorraadkast op.

Net op tijd overigens omdat ik aan mijn laatste zak koffiepads bezig was en het voetbalseizoen op het punt van beginnen staat. Een van mijn tikken is namelijk het op zondag erg vroeg opstaan om gewapend met een bakkie Perla “Langs de lijn” te luisteren of via ESPN360.com voetbalwedstrijden te kijken. Noem me gek maar ik voel me dan als een vis in het spreekwoordelijke water.

Het was geweldig om in mijn eigen habitat een pils te drinken met oude vrienden die ik al lange tijd niet meer gezien had. Oud-Hollands ouwehoeren onder het genot van een kouwe klets is nog immer een van mijn meest geliefde bezigheden en mijn bezoekende vrinden hebben geen idee hoe zeer ze me een plezier hebben gedaan door me weer te laten ervaren wat voor hen zo gewoon is. Ik ben happy en blij in de States maar er zijn dingen die ik mis....

Dus bij deze; Bert, Walter & Marleen / André & Alexandra & the kids, Renate, Geer en Rob enorm bedankt voor de geweldige tijden die ik met jullie heb mogen doorbrengen. Het waren soms uurtjes hier en daar maar het deed me enorm goed!! En natuurlijk bedankt voor alle lekkernijen...weet dat ze gewaardeerdt worden in het holst van de nacht Amerikaanse tijd dan.

Gegroet

Ps....een geweldig “dank je wel” natuurlijk naar mijn lieve ouders die Bert opzadelden met bijna 9 kilo aan extra bagage in de vorm van koffie, drop en koek!

Bliksembezoek....

Vorige week vrijdagochtend stond ik wat zenuwachtig heen en weer wiebelend op het vliegveld van San Francisco te kijken naar de deur die de internationale zone scheidt van de bankroete staat die Californië heet. Maanden waren voorbij gevlogen sinds een oneliner email "Gaan we nog?"me attendeerde op het feit dat een afspraak gemaakt in november er een was met inhoud en waarde. Tijdens een pils was namelijk het idee geboren om naar de MotoGP van Laguna Seca te gaan; "Als jij kaarten regelt, kom ik die kant op" had Bert geroepen. Beneveld door een lading bier en Schotse afzakkertjes had ik er weinig waarde aan gehecht maar een en ander bleek minder utopisch dat ik me had voorgehouden.

Vrijdag de derde Juli was het dan zo ver en kwam Ome Bert met Neerlands trots op San Francisco International Airport aan voor een kort maar, naar later bleek, heftig bezoek van vier nachten en even zoveel dagen.
Vrijdagavond naar de Marin County Fair, de traditionele jaarmarkt die gedurende de week van July 4th gehouden wordt. Het is een bonte verzameling van draaimolens, boerderijdieren, tentoonstellingen en muziek die menig Amerikaans hart sneller doet slaan. De onderdompeling in locale cultuur en traditie liet mijn Nederlands vriend niet onberoerd en hij genoot zichtbaar van al hetgeen je als normale toerist meestal hard voorbij rijdt. Tegen een uur of negen kwam de man met de hamer voorbij en was het tijd om onze gast naar zijn bed te vervoeren en hem van de welverdiende en noodzakelijk rust te laten genieten. Het zou immers nog druk zat worden.

Zaterdag stond in het teken van Onafhankelijkheidsdag en werd traditiegetrouw gestart met een bezoek aan de lokale parade. Een soort van carnavalsstoet waarin de gemeenschap laat zien waar het voor staat en waar het trots op is. Spuitgasten en de hermandad rijden rond in schoongemaakt materieel daarbij vergezeld door alle sportteams en muziekgezelschappen die Larkspur rijk is. Daarna een 3 uur lange rit door onze achtertuin om Bert een idee te geven waar ik naar toe ga als ik even "fijn een stukje wil gaan rijden" Een en ander was slechts een voorbode van wat nog komen zou gaan die avond.....de traditionele BBQ.
Een overvloed aan voedsel en drank maakte, samen met een select gezelschap, voor een goede gelegenheid om onze "guest of honour" een idee te geven hoe deze oer-Amerikaanse feestdag gevierd dient te worden.

** klik hier for een impressie van Bert en Twan bij de Parade **

Zondag was het al vroeg dag. Met bierdoorlopen ogen werd de 2,5 uur durende rit naar het cicuit van Laguna Seca aanvaardt om te genieten van "the Main event" van de dag en het hele weekend; The RedBull MotoGP 2009" Gelegen in de duinen van de kust nabij Monterey is dit kleine circuit een heuse traktatie voor menig motorliefhebber. Motoren die met hoge snelheid door de fameuze kurkentrekker-bocht heen jagen zijn een lust voor het oog en oor. Stom toevallig had ondergetekende beslag gelegd op een paar superplekken op de tribune ter hoogte van de start/finish lijn en gezeten in de zon genoten Bert, Peter, Duane en ik van de MotoGP.

De laatste volle dag van Bertel's bezoek werd al shoppend en toeristerend doorgebracht in de grote stad SF. Op jacht naar onder andere goed voedsel en een kleinigheidje voor Bert's in Dennnnnnn Hoorn achtergebleven vrouw Louise slenterden we door de streets of San Francisco via Fishermans Wharf en downtown naar het AT&T stadium waar we afsluitend de SF Giants van de Florida Marlins zagen winnen in een fijne partij honkbal met uitzicht op de baai.

**foto's van Bert's bezoek**

Gegroet!

Een stukje paradijs op aarde....

nee geen manier om sluikreclame te voeren voor Bounty (hoewel die heerlijke kokos/chocolade repen natuurlijk niet te versmaden zijn) maar een manier om Hawaii te beschrijven. Gelegen in de Stille Oceaan maakt deze eilandengroep deel uit van de Verenigde Staten van Amerika en daar het nog geen 5 uur vliegen van San Francisco is maakt het een uitgelezen korte trip bestemming. We zijn niet langer dan 5 dagen in dit tropische paradijs geweest en dat was mijns inziens lang genoeg. Natuurlijk hadden we langer kunnen genieten van de azuurblauwe zee, de veel te zoete cocktails en het fantastische eten maar met een grand total van 13 vakantiedagen per jaar moeten we redelijk compact met vakantie om ook gedurende de rest van het jaar wat stoom af te kunnen blazen.

Waarom betalen..... als het ook gratis kan.

1 van de absolute “must-do's” op elk tropisch eiland, en dus ook Hawaii, is snorkelen. Lekker met een duikbril en een plastic pijp in je waffel, al zout water slikkend naar veel te kleine en vlugge vissies kijken. Het hele eiland is vergeven van bedrijfjes die tegen (on)redelijke betaling niet te beroerd zijn om je op hun (hopelijk) zeewaardige boot naar de “ideale” snorkel-plek te vervoeren en je tijdens het transport te voorzien van een natje en een droogje. Niet zelden kost dit grapje een slordige 100 dollar voor 3 uurtjes dus het laat zich raden dat deze Hollander altijd op zoek is naar een goede deal. Gelukkig heeft mijn betere helft dezelfde instelling en het duurde dan ook niet lang voor we samen, onnozel om ons heen kijkend, langzaam ijsberend over de boulevard, opgemerkt werden door een verkoper van Timeshare accommodaties die dacht in ons een perfect stel aspirant eigenaren van een week per jaar in een luxe Marriott resort te ontwaren. Gewillig lieten we ons verleiden tot het bijwonen van een 45 minuten lang verkooppraatje teneinde daarvoor beloond te worden met een Dolphin Cruise van het huis.

Dog the Bounty Hunter.....

is een gewezen crimineel die het religieuze licht heeft gezien en nu, gewapend met een bus pepper-spray en paintball pistool, criminelen achterna zit om deze tegen betaling van de borg weer in het gevang te krijgen. Deze opvallende verschijning met zijn lange touw-achtige haar, zijn lederen vest en tatoeages is local celeb in Honolulu en ik had me dan ook voorgenomen om mijzelf met deze blanke indiaan op de gevoelige, digitale plaat te laten vereeuwigen als de kans zich zou voordoen. Ik had een week eerder zelfs mijn mijn Facebook status de wens uitgesproken om met deze clown op de foto te gaan. Ik was echter redelijk verbaasd toen ik Duane “Dog the Bounty Hunter” Chapman ook daadwerkelijk tegen het (kleine) lijf liep in een van de duurdere hotels die Waikiki rijk is. Zijn dochter vierde er haar Sweet 16 en toen Jill en ik samen op het terras naast de feestzaal zaten duurde het niet lang voor deze Hawaiaanse versie van Klukkluk zijn snufferd liet zien. Over het hek springen om me vervolgens langs de body-guards te worstelen teneinde een foto-mogelijkheid te creëren leek me wat ver gaan dus dat snode plan werd snel overboord gezet. Echter de scherpe blik van mijn betere helft leverde een prima kans op toen Dog de boel de boel liet en op huis aan leek te gaan. Met een korte sprint en mijn Iphone in mijn hand volgde ik de kleine gigant door het hotel en tackelde hem net voor hij zijn veel te grote SUV in wilde stappen..... zie hier het resultaat:

Officiele Honden-site: http://www.dogthebountyhunter.com/

Al met al weer het een en ander meegemaakt waarvan we natuurlijk een redelijk aantal foto's hebben. Klik op deze LINK voor meer foto's.

Gegroet!


Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje Jansen persoon van het jaar te maken.

Sjoukje...

vorige week berichtte ik u vanuit het vliegtuig naar Hawaii over een korte vakantie die ons in het verschiet lag. Deze vakantie is inmiddels voorbij en ik zal hier zeker nog uitvoerig verslag van doen. Toen ik echter vandaag probeerde de tijd te nemen om mijn relaas op digitaal papier las ik vluchtig de diverse blogs die ik poog bij te houden en verloor terstond de lust om u allen deelgenoot te maken van mijn vakantie plezier. Het bericht dat Sjoukje Jansen na een dappere strijd met A.L.S., beter bekend al Lou Gehrig's disease, eind vorige week is overleden kwam niet geheel onverwacht maar toch als een klap.

Deze fysiek sterke vrouw die in minder dan een jaar tijd door deze ziekte werd gesloopt en nu niet meer is, blogde er ondanks haar ziekte lustig op los en zag zo kans om op strijdlustige wijze deze letterlijk slopende ziekte een gezicht te geven. Samen met haar Han en 3 kinderen maakte ze het beste van de veel te korte tijd die haar gegeven was sinds Lou in haar leven verscheen. Een verschijning in “De Wandeling” maakte duidelijk dat Sjoukje, ondanks dat ze wist dat ALS uiteindelijk de overhand zou krijgen en haar uit dit leven zou wegrukken, sterk in het leven stond. Haar weblog op Hyves werd dagelijks door honderden mensen gelezen en een ieder leefde toe naar het onvermijdelijke moment dat naderde met rasse schreden. De kwaliteit van Sjoukje's leven nam met de dag af, haar lichamelijk toestand verslechterde met de dag maar haar mentale weerbaarheid en sterke karakter bleef tot aan haar dood een inspirerend iets. Een van haar citaten: “Celebrate Love & Life” dekt de lading perfect.

Rest mij Han, de kinderen en alle familie en vrienden sterkte te wensen met het verwerken van dit verlies.

Antwan

Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje persoon van het jaar te maken.

Mahalo

Hoog in de lucht schrijf ik dit. Op weg naar Hawaii zo’n 10 kilometer boven de Indische Oceaan is het goed toeven in de eerste klas van United Airlines flight 77. Het eten is waardeloos, de dame in de stoel voor ons zit te ruften of het een lieve lust is en er zit een ongekend aantal veel te kleine kinderen net niet stil genoeg. Tel daar bij het meeste verouderde “in-flight-entertainment” systeem op en het laat zich raden dat we ons de volgende keer wel bedenken voor we weer United naar Hawaii vliegen.

Maar let’s get real; we zijn op weg naar Hawaii of all places. Een goed 5 uur vliegen van ons huis wachten azuurblauwe wateren met witte schuimkoppen, hagelwitte stranden en veel te veel “umbrella drinks”. Er even een paar dagen tussenuit om een beetje te snorkelen, aan het strand te hangen en Pearl Harbour te bekijken. Het kan allemaal rotter dacht ik zo.

Uiteraard zal ik na terugkomst in Californie trachten uitgebreid verslag te doen van deze 5-daagse trip naar West. Ik doe dat dan met alle soorten van onbeschrijfelijk genoegen . Maar dat moge duidelijk zijn.

Aloha!!

Hollandsche Antwan in Amerika...

De spanningen in de Bay Area (en de rest van Californië) liepen afgelopen weken hoog op. De rechterlijke uitspraak over het al dan niet geldig zijn van Proposition 8 was aanstaande en voor- en tegenstanders waren klaar voor hevige protesten in de straten van de grote steden van de Golden State. Proposition 8 was vorig jaar de door de conservatieve rechtse hoek van het politieke spectrum op de stembiljetten gezet teneinde een grondwetswijziging door te voeren die het onmogelijk zou maken voor gelijkgeslachten om te trouwen.

Het is ongelofelijk om vast te stellen dat er nog immer lieden in de wereld zijn die denken het leven van anderen te kunnen beheersen door deze gelegaliseerde vorm van discriminatie te ondersteunen. Uiteraard staan de voorstanders van deze wetswijziging, al zwaaiend met de uitslag van de verkiezing in november, te roepen dat “het volk heeft beslist” maar het is van de gekke dat in een land als dit de overheid toestaat dat een minderheid openlijk gediscrimineerd wordt. En het is mijns inziens dan ook terecht dat de LGBT gemeenschap van Californië en de rest van de wereld op de achterste poten staat om het recht te trouwen met wie je ook wilt te beschermen.

De rechtse lobby heeft slim ingespeeld op het immense contingent, nauwelijks Engelssprekend import Amerikanen van “South of the border” en de boeren en buitenlui die ver buiten de grote steden edoch binnen de staatsgrenzen wonen. Eerdergenoemde verkiezingsuitslag zou volgens mij een heel andere uitkomst hebben gehad als alle belastingbetalers hier in Californië een zegje hadden mogen doen. Het is echter voor weldenkende immigranten als ondergetekende niet weggelegd om deel te nemen aan het democratische proces. Dit verreist het Amerikaans staatsburgerschap en zeker met de recente ontwikkelingen ben ik er nog niet uit of ik Amerikaan wil worden of gewoon Hollandsche Antwan in Amerika.

Op het persoonlijke vlak kan ik melden dat ik gisteren bijná mijn CCNA examen heb gehaald...maar bijná geslaagd is compleet mislukt. Volgende keer beter.

Gegroet.

Beter....

Het gaat beter! Jill d'r knie is dan wel seriously messed up maar er is geen directe aanleiding tot een gevreesde operatie. Met het dragen van een brace kan ze alle dingen doen die ze wil. Skieën, tennisen, etc etc. Het herstellen van de door de dokter in Nederland gemaakte misstap zou niets anders opleveren dan een hoop ellende en een iets stabielere knie. Dezelfde stabiliteit kan worden verkregen met eerdergenoemde brace, dus op het moment gaat het mes er nog niet in.

Heb van de week te horen gekregen dat mijn "ouweheer" binnen niet afzienbare tijd echter wel op de operatietafel zal moeten plaatsnemen om een buik hernia te laten verhelpen. Tijdens een onschuldig partijtje "bakstenen-in-de-keuken-sjouwen" heeft de goede man zich vermoedelijk vergrepen aan een iets te zware last en het gevolg is een medische ingreep. Maar goed we zien wel hoe dat afloopt. Maakt alleen wel pijnlijk duidelijk wat een afstand er tussen mij en mijn ouders zit; als ik nog in Delft (of Nederland) had gewoondt had mijn Pa hopelijk wel een beroep op me gedaan om hem te helpen bij het zware werk. Gelukkig heeft een van mijn beste vrinden al aangeboden om bij toekomstige projecten een helpende hand toe te steken.

Verder hebben we dit weekend officieel keihard de zomer afgetrapt met een de heuse "Traditional, annual Memorial Day BBQ" Deze, dit jaar begonnen jaarlijkse traditie is de eerste serieuze test van de BBQ op ons balkon en ik kan vermelden dat het stalen gevaarte de test goed heeft doorstaan. Op het menu stonden o.a. burgers, dogs, tri-tip, Mac'n'Cheese en een scala aan andere zoetig- en hartigheden. Een en ander werd weggespoeldt met bier, wijn en schotse whisky dit met een serieuze kater op de zondag tot gevolg. Summer is here.....KICK IT!!

Gegroet!