Koffiepads en stroopwafels....

zijn weer in overvloed aanwezig. Een golf van Nederlanders bracht de afgelopen weken naast gezelligheid ook een grote hoeveelheid aan Nederlandse producten met zich mee. Koffiepads van Appie Hein, stroopwafels, kokoskransen en zoet-zachte drop sieren de voorraadkast op.

Net op tijd overigens omdat ik aan mijn laatste zak koffiepads bezig was en het voetbalseizoen op het punt van beginnen staat. Een van mijn tikken is namelijk het op zondag erg vroeg opstaan om gewapend met een bakkie Perla “Langs de lijn” te luisteren of via ESPN360.com voetbalwedstrijden te kijken. Noem me gek maar ik voel me dan als een vis in het spreekwoordelijke water.

Het was geweldig om in mijn eigen habitat een pils te drinken met oude vrienden die ik al lange tijd niet meer gezien had. Oud-Hollands ouwehoeren onder het genot van een kouwe klets is nog immer een van mijn meest geliefde bezigheden en mijn bezoekende vrinden hebben geen idee hoe zeer ze me een plezier hebben gedaan door me weer te laten ervaren wat voor hen zo gewoon is. Ik ben happy en blij in de States maar er zijn dingen die ik mis....

Dus bij deze; Bert, Walter & Marleen / André & Alexandra & the kids, Renate, Geer en Rob enorm bedankt voor de geweldige tijden die ik met jullie heb mogen doorbrengen. Het waren soms uurtjes hier en daar maar het deed me enorm goed!! En natuurlijk bedankt voor alle lekkernijen...weet dat ze gewaardeerdt worden in het holst van de nacht Amerikaanse tijd dan.

Gegroet

Ps....een geweldig “dank je wel” natuurlijk naar mijn lieve ouders die Bert opzadelden met bijna 9 kilo aan extra bagage in de vorm van koffie, drop en koek!

Bliksembezoek....

Vorige week vrijdagochtend stond ik wat zenuwachtig heen en weer wiebelend op het vliegveld van San Francisco te kijken naar de deur die de internationale zone scheidt van de bankroete staat die Californië heet. Maanden waren voorbij gevlogen sinds een oneliner email "Gaan we nog?"me attendeerde op het feit dat een afspraak gemaakt in november er een was met inhoud en waarde. Tijdens een pils was namelijk het idee geboren om naar de MotoGP van Laguna Seca te gaan; "Als jij kaarten regelt, kom ik die kant op" had Bert geroepen. Beneveld door een lading bier en Schotse afzakkertjes had ik er weinig waarde aan gehecht maar een en ander bleek minder utopisch dat ik me had voorgehouden.

Vrijdag de derde Juli was het dan zo ver en kwam Ome Bert met Neerlands trots op San Francisco International Airport aan voor een kort maar, naar later bleek, heftig bezoek van vier nachten en even zoveel dagen.
Vrijdagavond naar de Marin County Fair, de traditionele jaarmarkt die gedurende de week van July 4th gehouden wordt. Het is een bonte verzameling van draaimolens, boerderijdieren, tentoonstellingen en muziek die menig Amerikaans hart sneller doet slaan. De onderdompeling in locale cultuur en traditie liet mijn Nederlands vriend niet onberoerd en hij genoot zichtbaar van al hetgeen je als normale toerist meestal hard voorbij rijdt. Tegen een uur of negen kwam de man met de hamer voorbij en was het tijd om onze gast naar zijn bed te vervoeren en hem van de welverdiende en noodzakelijk rust te laten genieten. Het zou immers nog druk zat worden.

Zaterdag stond in het teken van Onafhankelijkheidsdag en werd traditiegetrouw gestart met een bezoek aan de lokale parade. Een soort van carnavalsstoet waarin de gemeenschap laat zien waar het voor staat en waar het trots op is. Spuitgasten en de hermandad rijden rond in schoongemaakt materieel daarbij vergezeld door alle sportteams en muziekgezelschappen die Larkspur rijk is. Daarna een 3 uur lange rit door onze achtertuin om Bert een idee te geven waar ik naar toe ga als ik even "fijn een stukje wil gaan rijden" Een en ander was slechts een voorbode van wat nog komen zou gaan die avond.....de traditionele BBQ.
Een overvloed aan voedsel en drank maakte, samen met een select gezelschap, voor een goede gelegenheid om onze "guest of honour" een idee te geven hoe deze oer-Amerikaanse feestdag gevierd dient te worden.

** klik hier for een impressie van Bert en Twan bij de Parade **

Zondag was het al vroeg dag. Met bierdoorlopen ogen werd de 2,5 uur durende rit naar het cicuit van Laguna Seca aanvaardt om te genieten van "the Main event" van de dag en het hele weekend; The RedBull MotoGP 2009" Gelegen in de duinen van de kust nabij Monterey is dit kleine circuit een heuse traktatie voor menig motorliefhebber. Motoren die met hoge snelheid door de fameuze kurkentrekker-bocht heen jagen zijn een lust voor het oog en oor. Stom toevallig had ondergetekende beslag gelegd op een paar superplekken op de tribune ter hoogte van de start/finish lijn en gezeten in de zon genoten Bert, Peter, Duane en ik van de MotoGP.

De laatste volle dag van Bertel's bezoek werd al shoppend en toeristerend doorgebracht in de grote stad SF. Op jacht naar onder andere goed voedsel en een kleinigheidje voor Bert's in Dennnnnnn Hoorn achtergebleven vrouw Louise slenterden we door de streets of San Francisco via Fishermans Wharf en downtown naar het AT&T stadium waar we afsluitend de SF Giants van de Florida Marlins zagen winnen in een fijne partij honkbal met uitzicht op de baai.

**foto's van Bert's bezoek**

Gegroet!

Een stukje paradijs op aarde....

nee geen manier om sluikreclame te voeren voor Bounty (hoewel die heerlijke kokos/chocolade repen natuurlijk niet te versmaden zijn) maar een manier om Hawaii te beschrijven. Gelegen in de Stille Oceaan maakt deze eilandengroep deel uit van de Verenigde Staten van Amerika en daar het nog geen 5 uur vliegen van San Francisco is maakt het een uitgelezen korte trip bestemming. We zijn niet langer dan 5 dagen in dit tropische paradijs geweest en dat was mijns inziens lang genoeg. Natuurlijk hadden we langer kunnen genieten van de azuurblauwe zee, de veel te zoete cocktails en het fantastische eten maar met een grand total van 13 vakantiedagen per jaar moeten we redelijk compact met vakantie om ook gedurende de rest van het jaar wat stoom af te kunnen blazen.

Waarom betalen..... als het ook gratis kan.

1 van de absolute “must-do's” op elk tropisch eiland, en dus ook Hawaii, is snorkelen. Lekker met een duikbril en een plastic pijp in je waffel, al zout water slikkend naar veel te kleine en vlugge vissies kijken. Het hele eiland is vergeven van bedrijfjes die tegen (on)redelijke betaling niet te beroerd zijn om je op hun (hopelijk) zeewaardige boot naar de “ideale” snorkel-plek te vervoeren en je tijdens het transport te voorzien van een natje en een droogje. Niet zelden kost dit grapje een slordige 100 dollar voor 3 uurtjes dus het laat zich raden dat deze Hollander altijd op zoek is naar een goede deal. Gelukkig heeft mijn betere helft dezelfde instelling en het duurde dan ook niet lang voor we samen, onnozel om ons heen kijkend, langzaam ijsberend over de boulevard, opgemerkt werden door een verkoper van Timeshare accommodaties die dacht in ons een perfect stel aspirant eigenaren van een week per jaar in een luxe Marriott resort te ontwaren. Gewillig lieten we ons verleiden tot het bijwonen van een 45 minuten lang verkooppraatje teneinde daarvoor beloond te worden met een Dolphin Cruise van het huis.

Dog the Bounty Hunter.....

is een gewezen crimineel die het religieuze licht heeft gezien en nu, gewapend met een bus pepper-spray en paintball pistool, criminelen achterna zit om deze tegen betaling van de borg weer in het gevang te krijgen. Deze opvallende verschijning met zijn lange touw-achtige haar, zijn lederen vest en tatoeages is local celeb in Honolulu en ik had me dan ook voorgenomen om mijzelf met deze blanke indiaan op de gevoelige, digitale plaat te laten vereeuwigen als de kans zich zou voordoen. Ik had een week eerder zelfs mijn mijn Facebook status de wens uitgesproken om met deze clown op de foto te gaan. Ik was echter redelijk verbaasd toen ik Duane “Dog the Bounty Hunter” Chapman ook daadwerkelijk tegen het (kleine) lijf liep in een van de duurdere hotels die Waikiki rijk is. Zijn dochter vierde er haar Sweet 16 en toen Jill en ik samen op het terras naast de feestzaal zaten duurde het niet lang voor deze Hawaiaanse versie van Klukkluk zijn snufferd liet zien. Over het hek springen om me vervolgens langs de body-guards te worstelen teneinde een foto-mogelijkheid te creëren leek me wat ver gaan dus dat snode plan werd snel overboord gezet. Echter de scherpe blik van mijn betere helft leverde een prima kans op toen Dog de boel de boel liet en op huis aan leek te gaan. Met een korte sprint en mijn Iphone in mijn hand volgde ik de kleine gigant door het hotel en tackelde hem net voor hij zijn veel te grote SUV in wilde stappen..... zie hier het resultaat:

Officiele Honden-site: http://www.dogthebountyhunter.com/

Al met al weer het een en ander meegemaakt waarvan we natuurlijk een redelijk aantal foto's hebben. Klik op deze LINK voor meer foto's.

Gegroet!


Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje Jansen persoon van het jaar te maken.

Sjoukje...

vorige week berichtte ik u vanuit het vliegtuig naar Hawaii over een korte vakantie die ons in het verschiet lag. Deze vakantie is inmiddels voorbij en ik zal hier zeker nog uitvoerig verslag van doen. Toen ik echter vandaag probeerde de tijd te nemen om mijn relaas op digitaal papier las ik vluchtig de diverse blogs die ik poog bij te houden en verloor terstond de lust om u allen deelgenoot te maken van mijn vakantie plezier. Het bericht dat Sjoukje Jansen na een dappere strijd met A.L.S., beter bekend al Lou Gehrig's disease, eind vorige week is overleden kwam niet geheel onverwacht maar toch als een klap.

Deze fysiek sterke vrouw die in minder dan een jaar tijd door deze ziekte werd gesloopt en nu niet meer is, blogde er ondanks haar ziekte lustig op los en zag zo kans om op strijdlustige wijze deze letterlijk slopende ziekte een gezicht te geven. Samen met haar Han en 3 kinderen maakte ze het beste van de veel te korte tijd die haar gegeven was sinds Lou in haar leven verscheen. Een verschijning in “De Wandeling” maakte duidelijk dat Sjoukje, ondanks dat ze wist dat ALS uiteindelijk de overhand zou krijgen en haar uit dit leven zou wegrukken, sterk in het leven stond. Haar weblog op Hyves werd dagelijks door honderden mensen gelezen en een ieder leefde toe naar het onvermijdelijke moment dat naderde met rasse schreden. De kwaliteit van Sjoukje's leven nam met de dag af, haar lichamelijk toestand verslechterde met de dag maar haar mentale weerbaarheid en sterke karakter bleef tot aan haar dood een inspirerend iets. Een van haar citaten: “Celebrate Love & Life” dekt de lading perfect.

Rest mij Han, de kinderen en alle familie en vrienden sterkte te wensen met het verwerken van dit verlies.

Antwan

Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje persoon van het jaar te maken.

Mahalo

Hoog in de lucht schrijf ik dit. Op weg naar Hawaii zo’n 10 kilometer boven de Indische Oceaan is het goed toeven in de eerste klas van United Airlines flight 77. Het eten is waardeloos, de dame in de stoel voor ons zit te ruften of het een lieve lust is en er zit een ongekend aantal veel te kleine kinderen net niet stil genoeg. Tel daar bij het meeste verouderde “in-flight-entertainment” systeem op en het laat zich raden dat we ons de volgende keer wel bedenken voor we weer United naar Hawaii vliegen.

Maar let’s get real; we zijn op weg naar Hawaii of all places. Een goed 5 uur vliegen van ons huis wachten azuurblauwe wateren met witte schuimkoppen, hagelwitte stranden en veel te veel “umbrella drinks”. Er even een paar dagen tussenuit om een beetje te snorkelen, aan het strand te hangen en Pearl Harbour te bekijken. Het kan allemaal rotter dacht ik zo.

Uiteraard zal ik na terugkomst in Californie trachten uitgebreid verslag te doen van deze 5-daagse trip naar West. Ik doe dat dan met alle soorten van onbeschrijfelijk genoegen . Maar dat moge duidelijk zijn.

Aloha!!

Hollandsche Antwan in Amerika...

De spanningen in de Bay Area (en de rest van Californië) liepen afgelopen weken hoog op. De rechterlijke uitspraak over het al dan niet geldig zijn van Proposition 8 was aanstaande en voor- en tegenstanders waren klaar voor hevige protesten in de straten van de grote steden van de Golden State. Proposition 8 was vorig jaar de door de conservatieve rechtse hoek van het politieke spectrum op de stembiljetten gezet teneinde een grondwetswijziging door te voeren die het onmogelijk zou maken voor gelijkgeslachten om te trouwen.

Het is ongelofelijk om vast te stellen dat er nog immer lieden in de wereld zijn die denken het leven van anderen te kunnen beheersen door deze gelegaliseerde vorm van discriminatie te ondersteunen. Uiteraard staan de voorstanders van deze wetswijziging, al zwaaiend met de uitslag van de verkiezing in november, te roepen dat “het volk heeft beslist” maar het is van de gekke dat in een land als dit de overheid toestaat dat een minderheid openlijk gediscrimineerd wordt. En het is mijns inziens dan ook terecht dat de LGBT gemeenschap van Californië en de rest van de wereld op de achterste poten staat om het recht te trouwen met wie je ook wilt te beschermen.

De rechtse lobby heeft slim ingespeeld op het immense contingent, nauwelijks Engelssprekend import Amerikanen van “South of the border” en de boeren en buitenlui die ver buiten de grote steden edoch binnen de staatsgrenzen wonen. Eerdergenoemde verkiezingsuitslag zou volgens mij een heel andere uitkomst hebben gehad als alle belastingbetalers hier in Californië een zegje hadden mogen doen. Het is echter voor weldenkende immigranten als ondergetekende niet weggelegd om deel te nemen aan het democratische proces. Dit verreist het Amerikaans staatsburgerschap en zeker met de recente ontwikkelingen ben ik er nog niet uit of ik Amerikaan wil worden of gewoon Hollandsche Antwan in Amerika.

Op het persoonlijke vlak kan ik melden dat ik gisteren bijná mijn CCNA examen heb gehaald...maar bijná geslaagd is compleet mislukt. Volgende keer beter.

Gegroet.

Beter....

Het gaat beter! Jill d'r knie is dan wel seriously messed up maar er is geen directe aanleiding tot een gevreesde operatie. Met het dragen van een brace kan ze alle dingen doen die ze wil. Skieën, tennisen, etc etc. Het herstellen van de door de dokter in Nederland gemaakte misstap zou niets anders opleveren dan een hoop ellende en een iets stabielere knie. Dezelfde stabiliteit kan worden verkregen met eerdergenoemde brace, dus op het moment gaat het mes er nog niet in.

Heb van de week te horen gekregen dat mijn "ouweheer" binnen niet afzienbare tijd echter wel op de operatietafel zal moeten plaatsnemen om een buik hernia te laten verhelpen. Tijdens een onschuldig partijtje "bakstenen-in-de-keuken-sjouwen" heeft de goede man zich vermoedelijk vergrepen aan een iets te zware last en het gevolg is een medische ingreep. Maar goed we zien wel hoe dat afloopt. Maakt alleen wel pijnlijk duidelijk wat een afstand er tussen mij en mijn ouders zit; als ik nog in Delft (of Nederland) had gewoondt had mijn Pa hopelijk wel een beroep op me gedaan om hem te helpen bij het zware werk. Gelukkig heeft een van mijn beste vrinden al aangeboden om bij toekomstige projecten een helpende hand toe te steken.

Verder hebben we dit weekend officieel keihard de zomer afgetrapt met een de heuse "Traditional, annual Memorial Day BBQ" Deze, dit jaar begonnen jaarlijkse traditie is de eerste serieuze test van de BBQ op ons balkon en ik kan vermelden dat het stalen gevaarte de test goed heeft doorstaan. Op het menu stonden o.a. burgers, dogs, tri-tip, Mac'n'Cheese en een scala aan andere zoetig- en hartigheden. Een en ander werd weggespoeldt met bier, wijn en schotse whisky dit met een serieuze kater op de zondag tot gevolg. Summer is here.....KICK IT!!

Gegroet!

Even wat minder...

Het zou onmenselijk zijn om nooit wat tegenslagen te hebben in het leven. Het zou je doen denken dat alles vanzelf gaat en er niets meer te klagen valt. Teruglezend in mijn blogs van de afgelopen maanden en jaren valt me op dat ik louter leuke en spannende ervaringen op het elektronische papier heb weten te zetten. De regel bevestigende uitzondering is wellicht mijn bijna dood ervaring in 2006 toen een gebarsten blinde darm me bijna het leven kostte maar buiten dat gaat alles geweldig.

De ellende van 30 april is hier zeker niet onopgemerkt gebleven en de gebeurtenissen in Apeldoorn hebben bijeenkomsten die vol lol en jolijt gepland waren omgetoverdt tot sobere, bijna uitvaartachtige samenkomsten van Nederlanders in de Bay Area. Minuten stilte en toespraken van hoogwaardigheidsbekleders deden de 10.000 kilometer die ons hier van het vaderland scheiden overbruggen door gevoelens van onmacht en medeleven. Ondanks dat we hier de States wel wat gewoon zijn raak je nooit gewend aan het idee dat er mongolen rondlopen die tot zulke daden in staat zijn. Het is helaas de realiteit van deze tijd en we moeten ons schrap zetten voor meer van dit soort dwaze acties in de toekomst. Mijns inziens heeft het echter geen nut om daar continue mee in het achterhoofd te lopen omdat dat de kwaliteit van dit prachtige leven zou overschaduwen en teniet doen. We leven door en daar kan geen K T wat aan veranderen.

Op het persoonlijke vlak heeft mijn veel betere helft een tegenslag te verwerken gehad toen ze recent te horen kreeg dat de operatie aan haar knie uitgevoedt in 2005 niet het gewenste resultaat heeft gehad en we nu rekening moeten houden met een herstellende ingreep. We moeten nog even de uitslag van een MRI afwachten maar het zit er dik in dat Jill onder het spreekwoordelijke mes moet. Een zure appel, zeker omdat de imbeciel die op een mooie zomeravond met een fikse sliding mijn lief het ziekenhuis inschoptte nooit enige vorm van betrokkenheid heeft getoond. Sterker nog.....via juristen werd en wordt alle verantwoordelijkheid ontkent hetgeen een vergoeding van schade in de weg staat.

Het is echter beter om vooruit te kijken en te werken aan herstel. Vooruit kijken en niet achterom.

Gegroet

Vanaf 30 April zonder werk......

plek op kantoor. Ik wordt niet langer geacht op kantoor te verschijnen maar mijn werk gewoon lekker thuis te doen. Bureau leegruimen, alles in dozen en de zooi mee naar huis. Ik heb dit “onheil” over mezelf afgeroepen daar ik de afgelopen maanden gemiddeld 0.7 keer per week op kantoor ben verschenen. De organisatie van Oracle verandert en wij veranderen mee.

Ik heb me aardig aangepast al zeg ik het zelf; door mijn conference calls in de middag te plannen kan ik mooi achter op het balkon zittend de zon zijn werk laten doen terwijl ik met klanten praat, ik loop hard in mijn lunchpauze hetgeen me behoedt voor excessief eten en mijn reistijd is beperkt tot 2 minuten van mijn bed naar mijn bureau. Niet meer welkom zijn op kantoor heeft zo zijn voordelen.

1 keer per week maak ik nog immer de gang naar kantoor om mijn, inmiddels gekleurde, gezicht te laten zien. Dat is dan ook meteen de minst productieve dag van de week daar het leven zich op kantoor voornamelijk rond de water-koeler en in kantoren van managers afspeelt.

Zoals ik al eerder meldde......het gaat nog steeds goed! Sterker nog; het gaat steeds beter.

Gegroet

Passover Haggadah

Gisteren waren Jill en ondergetekende, op uitnodiging van een onzer vrienden, aanwezig bij een heuze Passover viering. Deze traditionele Joodse feestdag viert/herinnert de Exodus van het Joodse volk vanuit Egypte en alle rompslomp die dat voor de zionisten met zich meebracht,

Al op vroege leeftijd de kerk uitgebonjoured zijnde ging het hele religueze aspect van een en ander geheel aan me voorbij en voelde ik me bij tijd en wijle een oprechte huichelaar voor het meelezen van de verhalen en gebeden. Maar ik had de gastvrouw vooraf op de hoogte gesteldt van mijn gebrek aan hiernamaals-geloof en ik werd ervan verzekerdt dat het louter een sociaal gebeuren was familie en vrienden rond de dis plaatsnemen om onder het genot van een hap en een drank het verhaal van Mozes, de 10 plagen en de eerdergenoemde Exodus door te nemen. Een soort boekclub; maar dan anders....

Daar mijn huidige leven in Californie, met mijn baan, huis en boodschappen doen, al lang niet meer zo spannend is als de eerste maanden in de VS ben ik altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en het proeven van traditioneel Joodse gerechten leek me dus wel een Kosjer idee. Als wannabe-Jood zijnde heb ik in de afgelopen jaren hier al ontdekt dat het eten van een broodje droog vlees met knoflook-saus na de nodige pilzen in de kroeg geen traditioneel Joods maal is maar de spijzen die me gisteren onder de neus gedouwdt werden ware redelijk nieuw voor me. Avontuurlijk als ik ben heb ik elke dis aan een smaaktest onderworpen, daarmee voorbijgaand aan het feit dat sommige werkelijk niet om aan te zien waren. Ik zal u de namen en ingredienten onthouden maar het is veilig te zeggen dat ik een schat aan ervaringen rijker ben na gisteravond.

Vrolijk Pasen!!

Ik leef nog

...en hoe!!

Werk gaat nog steeds als een speer en over de gezondheid valt niet te klagen; wat wil een mens nog meer?! Er is in de afgelopen maand zoveel gebeurt dat het te overweldigend was om allemaal te herbeleven tijdens het beschrijven van mijn blog. Om jullie niet te vervelen met al te veel details en negatief-boeiende evenementen en het wat overzichtelijk te houden zal ik trachten over aankomende dagen wat uit de breiden over dit alles.

Vandaag:

Poging tot Netwerken

2009 moet het jaar worden waarin ik mijn vrienden- en kennisenrkring hier in Amerika uitbouw. Via een vriend me ben ik in contact gekomen met Nederlanders in de omgeving die elkaar regelmatig opzoek om al dan niet in formele toestand het glas te heffen of een kop koffie te drinken.

Zo waren Jill en ik te gast tijdens de Nieuwjaarsborrel van de Honorair Consul van het Koninkrijk Der Nederlanden. En zeer formeel uitje waar de gastheer Douglas J. Engmann de betere business contacten van het contigent Nederlanders trakeert op goede wijn, hapjes en klassieke muziek. Dit jasje-dasje evenement stelde me in staat om in contact te komen met gevestigde Nederlanders hier in de buurt.

Ook woon ik maandelijks het Dutch Business Breakfast bij en rij ik om de week een kilometer of 70 naar Menlo Park om daar de 2-wekelijkse bijeenkomst van de KNBC met mijn aanwezigheid te verrijken.

De KNBC-meetings zijn staan vol van ouderwets Nederlands geouwehoer, pils en patat met mayonaise. Er is aanloop van Hollanders van allerlei pluimage en het gaat er gemoedelijk aan toe. Voor ik het vergeet; KNBC staat voor Koninklijke Nederlandse Borrel Club....geen idee of het royale predikaat officieel is maar het bekt lekker.

Ik leef dus nog en het gaat dus lekker.

De vlag uit voor een Koninklijk bezoek

Om mijn verjaardag te markeren en tevens de weg te wijzen aan verjaarspartijgasten die nog nooit bij ons thuis geweest waren wapperde gisteren trots onze nationale driekleur van het balkon te waaien. Aankomende maandag...eehh vandaag verjaar ik en komt de grote 4-0 een dichterbij dan ooit. Nimmer was ik zo dicht bij de veertig als nu; nog maar 365 dagen en mijn jeugd is voorgoed voorbij, begint mijn volwassen leven. Maar goed ik dwaal af.

Het was een mooie reden om wat van mijn vrienden hier uit te nodigen om onder het genot van een hapje en een drankje weer eens bij te praten, de Wii te spelen en te genieten van het goede leven. Om mijn feestvreugde nog wat te verheugen had mijn betere helft de spreekwoordelijke poeplap getrokken en een fijne fles whisky voor me gekocht.

Al maanden had was ik geen slijterij voorbij gelopen zonder minutenlang al kwijlend naar een fijne Johnnie Walker Blue Label King George V editie te staren hopende dat ik eens deze goddelijke drank over mijn tong zou mogen laten dansen. Deze hemelse blend van meervoudig onderscheiden whisky's stond al heel lang op mijn verlanglijst. Om te zorgen dat de rest van mijn al dan niet single collectie niet jaloers zou worden besloten mijn vriend Duane en ik van elk van de flessen 1 glas te nuttigen om zodoende enige gevoelens van afgunst en inferieuriteit te limiteren. Het volgende statieprotret werd voor aanvang gemaakt:


Al met al geen verkeerde manier om je verjaardag te vieren. Eerst kennis maken met een koning om vervolgens af te dalen naar zijn onderdanen. Van Johnny Walker Blue Label King George V naar "gewone" Blue Label, Gold en Green om vervolgens de Abelour en Glen Fiddich te genieten. Je wordt tenslotte maar een keer 39.

Boerenkool met worst

Het is er de afgelopen tijd niet van gekomen om mijn dagelijkse beslommeringen met u te delen. Niet dat er niets te beleven was maar het kwam er eenvoudigweg niet van om even de tijd te nemen en het een en ander op digitaal papier te zetten.
Zo had ik zonder meer met grenzeloos enthousiasme kunnen vertellen over de droge jaarwisseling die ik heb mogen ervaren. Niet alleen regende het niet, er werd door ondergetekende ook nauwelijks alcohol geconsumeerd. Mijn huidige baan brengt namelijk zo nu en dan een weekje pieperdienst met zich mee en dit jaar was het mijn beurt om op de laatst dag van het jaar “on call’ te zijn. Het werd dus een rustige avond met een goed diner en een nipje sjampoepel voor de spreekwoordelijke gezelligheid.

Ook was een relaas over het bijwonen van een heuse NBA wedstrijd vermoedelijk de moeite van het schrijven waard. Bij invitatie van een lokale telefoonboer waren we aanwezig bij de strijd tussen de Golden State Warriors uit Oakland en de Laker uit LA. Zes rijen met schofterig dure stoelen, die verbazingwekkend weinig (been)ruimte boden, scheidden me van sterren als Gasol en Bryant. Een ware happening maar ik zit toch liever met mijn vrienden in de Arena.

Als gezegd had ik dit alles zomaar kunnen auteren maar ik was te lui of het kwam er gewoon niet van.

Ik heb echter gisteravond wat meegemaakt dat ik onmogelijk voor me kan houden daar het te gek voor woorden is; een heuse “ boerenkool met worst avond “ in de heuvels van Oakland. Ondanks dat deze, een vele andere stamppotten, nooit echt hoog op mijn lijst van favorite voedsel heeft gestaan was ik aangenaam verrast toen ik anderhalve week geleden vernam dat zulk een avond op het program stond. Met enige regelmaat komt er in de Bay Area een groep Hollanders bijeen die onder het genot van neerlands cuisine de avond wegouwehoert. Doorgaans Is, meer dan 35 jaar geleden uit Delft (toeval) vertrokken, Kees den Breejen de gastheer die tegen een veel te kleine vergoeding zijn huis open stelt voor de meetup en zo ook gisteren. Kees woont ongeveer een 45 minuten rijden van ons huis in een fiks huis met een werkelijk schitterend uitzicht op de Baai, the Bay Bridge en San Francisco. Om de sfeer wat te verhogen had Kees gisteren zelfs een heuse stroomuitval geregeld om zo zijn gasten vanuit het donkere, slechts door kaarsen verlichte huis, van het adembenemende uitzicht te laten genieten. Een superavond met gezellige mensen en hollands pot. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de volgende keer.

Groeten en nog de verlate beste wensen voor 2009

Er zijn gekken......en dan zijn er de Rombeiro's.

Traditiegetrouw reden Jill, d'r moeder en ik op kerstavond door de straten van Marin county op zoek naar extreme kerstdecoraties. Deze uit nood geboren gewoonte, er is in de USA geen reet op tv die avond, is na drie jaar de "op-goed-geluk-fase" ontstegen en begint steeds meer op een welgeplande expeditie te lijken. Daags voor de 24ste december stuint ondergetekende al het internet af op zoek naar foto's, relazen van toevallig gevonden gekkigheden en andere clues voor bezienswaardigheden.

Vorig jaar vondt mijn eega een lijst op de website van het lokale suffertje maar gebrek aan een dergelijk exemplaar dit jaar maakte de planning wat meer een uitdaging en dus begon de zoektocht een week voor de kerst en was de lijst een uur voor het geplande vertrek nog niet gereed. Twee voor twaalf diende zich aan toen een eureka-lampje mijn donkere kantoor annex logeerkamer hel oplichte; een degelijke site vulde mijn 22-inch beeldscherm en toverde een tevreden glimlach op mijn, door de wintermaanden enigzins verbleekte, gezicht. "More Marin" bleek een door Google-maps ondersteunde kerstversieringstour te bevatten die ons langs alle noemenswaardige decoraties in de omgeving zou voeren. Het feest kon beginnen.

Daar ik al enige jaren in Amerika woon ben ik mijn decoratie-naieviteit enigszins ontgroeit en men moet wel met een "Griswaldachtige" transformatie van de voor-, zij- en achtertuin op de proppen komen. De Griswalds, meer of minder bekend als de klungelige familie uit National Lampoons...flix bleken de schrik van de buurt waar zijn woonden door dermate veel licht in en om het huis te plaatsen en daarmee het publieke stroomnet te ontregelen. Mijn buren in North Carolina stak deze dwazen redelijk naar de kroon dus de huizen in de omgeving minimaal van de maan te zien zijn om ondergetekende met stomheid te slaan.

De meeste huizen konden me dan ook niet bekoren, ondanks het feit dat sommigen zondermeer voor een landingsbaan van het nabijgelegen vliegveld konden worden aangezien. Al gapend reden we derhalve verder door Novato tot in de verte Casa Ribiero als een fata morgana aan de horizon opdoemde. Ik had al op de site gelezen dat alles voorheen zo'n beetje warmmakertjes waren voor dit optisch orgasme van kerstverlichting, kerstmannen, engelen en wat nog meer de de kerstgezinde zintuigen kan prikkelen. Naar verluidt beginnen Luis en cs reeds in de herfst met het leegruimen van de residentie en omliggend terrein om er vanaf 5 December een waar Kerst-Winter-Wonderland van te maken.

De hele voor- en zijtuin staat vol met alles waar deze hartelijke, niet te beroerd om voor de camera te poserende familie de poezelige handjes beslag op kunnen leggen. De voordeur staat wijd open en je kan het niet weerstaan om toe te geven aan de brandende nieuwsgierigheid gevoedt door mensen die verbijsterd en verguldt tegelijk het huis verlaten. Door de kerstsfeer naar binnen gezogen kijken we gedrieen ons ogen uit naar engelen aan het plafond, draaiende kerstbonen, kerstmannen in elke hoek, een mini madurodam en een heuse Elfis die gesteund door een versterker met muziek van "The King" kerstliederen stond te zingen in de gang die naar de sneeuwmannenkamer leidde.....

Het leidt geen twijfel dat we na die schouwspel naar huis konden omdat geen enkel huis in staat zou zijn om dit te toppen.

voor enige lichtbeelden verwijs ik u graag naar de volgende website: http://picasaweb.google.com/JillandAntwan/ChristmasEveInMarin

Voorts wens ik een ieder het allerbeste voor 2009.....gezondheid, geluk en liefde zijn wat mij betreft uw aller deel.

Gegroet

“Stampot met Maggie…….”

antwoordde ze volmondig en zonder te aarzelen op mijn vraag of er ook maar 1 gerecht was dat deze Amerikaanse nog mistte sinds ze enige jaren in het zuiden van ons land had gewoond en nu in Californie resideerde. Waar de stad van keuze mijn goedkeuring niet direct kan wegdragen had dit duo-national stel redelijk goede herinneringen aan het leven in Neerlands lampenstad. Samen met haar betere helft leeft ze nu in de heuvels van de oostbaai een gelukkig leven in het land van melk en honing en waar menig Nederlander het met haar eens zou zijn voor wat betreft de hollandse pot denk ik dat de “..met maggie” toevoeging niet direct de export kaaskop val ontvallen maar goed.

Aanleiding voor deze en menig ander met alcohol verzadigde conversatie was een Sinter-Kerst bijeenkomst in San Francisco. Een redelijke groep Nederlanders kwam afgelopen donderdag bijeen in Herberg O’Neills te San Francisco om daar onder het genot van pils en strooigoed het vertrek van Sint Nicolaas en de aankomst van Sint Nick te vieren. Barman Mike was niet voornemens om de rest van de klanten tegen zich in het harnast te jagen door de aangeboden cd met Sinterklaasliedjes te draaien hetgeen eerdergenoemde clientele op een vocale geseling kwam staan daar het “Sinterklaasje kom maar binnen...” vervolgens door minder ontwikkelde zangtalenten ten gehore werd gegeven.; had Mike toch beter de Leidse Sleuteltjes kunnen draaien.

Het aangeven lied was voor Marcus, de aanjager van het Nederlandse samenscholingen in the SF Bay Area, reden genoeg om op zijn knieen onder het raam langskruipend een pluche versie van de goedheilig man voor te bewegen en hiermede de harten van aanwezigen sneller te doen kloppen daar de Sint nimmer zonder zijn zak van huis gaat. Allen waren aangemoedigt om een kleinigheid te kopen, dat in Sints zak te mikken om er daarna een ander pakje uit te halen. Al het gegrabbel in zijn zak ging de ouwe pluche kerel geheel voorbij daar hij achteroverhangend op een bardeel naar een enorm glas pils kijken een uiltje zat te knappen. Goed voorbeeld doet goed volgen en dra stond de hele zooi met de jas aan, de gescoorde trofeeen rondzwaaiend al afscheidnemend elkaar te verzekeren dat we dit gauw weer moesten doen.

Doen we zeker gauw weer.

Nooit meer naar Nederland....

in de periode van oktober tot en met februari. Niet dat Nederland in die periode niet mooi is; de vallende bladeren maken van Holland een Anton Piekoresk gebeuren als ware het een ansichtkaart die menig Nederlander in het buitenland een warm gevoel zou brengen, het is echter te koud voor een watje als ondergetekende blijkt te zijn.


Een en ander werd ondervonden toen ik, nu bijna 2 weken geleden, weer eens voet zette op Nederlandse bodem. Het paradijs achterlatend was ik op donderdag 13 november op het vliegtuig gestapt om vrijdag op Schiphol aan te komen en direct een bescheiden long-pleuris op te lopen door een temperatuursverschil van zeker 20 graden in Hollands nadeel; ongelofelijk wat koud. Een vernieuwd respect voor het leiden van zwarte piet die immer al klappertandend van de kou achter Sinterklaas aansjokte om de oude mans zware werk te doen, maakte zich van me meester. Een en ander weerhield me echter niet van om het weekend flink wat pilsen en fout voedsel in te slikken.

Het was geweldig om familie en vrienden weer eens te zien en onder het genot van een hapje en een drankje weer eens live bij te praten over alles wat tegenwoordig de wereld draaiende en bezig houdt. Door e-mail, MSN en Skype is de wereld al eens stuk kleiner geworden maar er gaat natuurlijk helemaal niets boven een face-to-face ervaring in de warmte van een Hollandse huiskamer of restaurant/cafe. Het deed me goed om te zien dat ondanks jaren van afwezigheid mijn aanwezigheid nog steeds op prijs wordt gesteld. Jammergenoeg weerhield eerdergenoemde verkoudheid me er van om iedereen te zien die ik wilde zien maar dat komt wel weer een keer goed.

Ik heb me als gezegd weer goed vermaakt; o.a. mocht ik getuige zijn van een fikse overwinning van mijn cluppie, at menig bamihap, bezocht de Febo op het Olympia plein in Mokum, was een vaste gast bij de lokale chinees en deed me tegoed aan de huisgemaakte lasagne van mijn pa; helemaal goud!

Ik dank allen die mijn verblijf in Nederland weer onvergetelijk hebben gemaakt door me onderdak en een werkplek te bieden, naar Delft te rijden om koffie met me te drinken en/of te eten, het glas met me te heffen, me te verwelkomen in de warmte van hun huis, me bij het stadion een gevoel van "nooit-weggeweest" te bezorgen en iedereen die ik vergeten ben. Het was super jullie weer te zien en ik tel de dagen dat we elkaar weder zien. Ik kom zeker terug naar Nederland maar niet tussen Oktober en Februari (als het aan mij ligt!!)

Groeten uit een zonnig Californie.

Veren in mijn achterste

In tijden als deze, waar links en rechts bedrijven het personeelsbestand inkrimpen, is het goed te weten, denken dat je bij een solide werkgever bezig bent. Oracle schijnt naar zeggen zo'n baas te zijn. Zelden of nooit vinden er massaontslagen plaats en men verwacht ook deze economische storm te overleven. Sterker nog; onze grote baas Larry E koopt in deze tijden links en rechts kleine of minder kleine concurrenten op om zijn PACMAN-imago nog maar eens te benadrukken. Daar wij ook maar, aan de grillen van Wall Street overgeleverde, stervelingen blijken te zijn is het niet onverstandig om hard te werken, de klanten tevreden te blijven stellen en flexibel te zijn in uren en hoeveelheden werk op je bord. Ik noem dat normaalgesproken "gewoon je werk te blijven doen"

Het feit dat niet een ieder deze mentaliteit heeft wordt binnen Oracle's Global IT onderkend en bestreden met het zogenaamde Rewards en Recognition programma, een soort incentive waar je door je managers en collega's voor genomineerd kan worden en na goedkeuring van de CIO en VP van je divisie voor in aanmerking kan komen. Nou weten ik en mijn directe leidinggevenden dat het niet nodig is om mij te motiveren met middelen anders dan de tweemaandelijkse, op mijn bankrekening bijgeschreven dankbetuiging maar in een bedrijf als Oracle is naamsbekendheid "BIG" ding.

Het was dan ook niet verkeerd om afgelopen Maandag te vernemen dat ik weer wat Rewards op mijn conto heb mogen bijschrijven; een Weekend on the Town Award, een Team Brilliance Award en 3 Way to Go awards. Je koopt er weinig voor maar het maakt dat ik, mochten er wat posities komen te vervallen, in ieder geval niet op de "naughty list" sta.

Het was weer Halloween....een mix van Keltisch oudjaar en de dag waarop volgens de overlevering de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terug kwamen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. Wat het ook is; het was een goed excuus voor ons om weer eens naar Zuid Californie te rijden en een paar dagen door te brengen in DisneyLand.

Ik memoreerde al eerder over het kind in mij dat steevast ontwaakt bij het zien van Mickey's grote oren. Dit geldt zeer zeker en met verhoogde intensiteit voor de periode rond Halloween. Gehuld in een kostuum mag ik samen met duizenden gelijkgestemden in de avonduren door een Disney park slenteren om na "Trick or Treat" geroepen te hebben een of twee handen vol snoep in de door mij opgehouden plastic tas te zien verdwijnen. Het fenomeen heeft een geweldige aantrekkingskracht op lieden van allerlei pluimage en er is doorgaans een zeker kostuumtrend te ontdekken die doorgaans gevoedt wordt door meest recente Disney flix. Zo waren een paar jaar geleden de Incredibles niet te missen en braken we in 2007 onze nek over alle Captain Jack Sparrows en Elizabeth Swanns. Bij het uitblijven van kaskrakers met acceptable personages valt men vaak terug op laatstgenoemden. Het stierf dit jaar ook weer van de, in piratenkostuums gehulde, kerels en parmantig paraderende vrouwpiraten. Ik verdenk echter een groot deel van deze latent lichtekooien om een jaar lang uit te kijken naar het moment dat, met of zonder kroost, de boezem kan worden opgebonden en de al dan niet welgevormde benen in de bijna poeskrabbende lieslaarzen kunnen worden geperst. Sterker nog.....ik kan me niet aan het idee ontrekken dat een ieder zijn diepste fantasie tot leven laat komen tijdens het keltische gebeuren waarvan menigeen de oorsprong vergeten is.

Mijn fantasie laat zich raden; getuige het t-shirt.

Gegroet

Enkele lichtbeelden zijn te vinden via: http://picasaweb.google.com/JillandAntwan/DisneyLandHalloween2008#

Recessie....

In economisch zware tijden wordt er nog wel eens naar de fles gegrepen omdat het effect van alcohol doorgaans de scherpe randen van de keiharde realiteit weet af te schaven. Daar de Dow Jones de afgelopen weken vergelijkenissen met een manisch depressief feit uit mijn verleden moeiteloos kon doorstaan leek het ons gepast om dit weekend meer weer eens naar Napa te rijden om daar onder het genot van wat kaas en goede wijn van de laatste zonnestralen van dit zomerseizoen te aanbidden.

Niet te gek ver, zo'n 20 kilometer en een beetje ten noorden, van huis liggen de wijnvelden van Sonoma en Napa, een gebied dat qua geografie doet denken aan de vele wijnstreken die La Deuce France rijk is. Aftreksels van chateaus uit de Dordogne-, Bordeaux- en ChampagneStreek zijn rijkelijke vertegenwoordigd in dit gedeelte van Noord Californie. Volgens kenners de beste wijnstreken van de VS en zelfs internationaal slaan de wijnen uit de kelders van onder andere Domaine Carneros en Bouchaine geen gek figuur. Uiteraard spreken de echte fransen schande van deze toestanden omdat zoals het een ware framboos betaamt echte wijn alleen uit Frankrijk kan komen, daarmee voorbijgaand aan het feit dat de "waardeloze wijn" uit de VS gewoon door fransen gemaakt wordt maar dat terzijde. Als ome Francois denkt dat er niets goed uit de VS komt laat ik ze maar in die waan.

Maar goed, het gaat tenslotte over ons en de waardeloze tijden die we doormaken. In zware economisch edoch fantastisch meteorologisch weer reden ook gisteren limo's en touringcars af en aan vol aangeschoten toeristen en bewoners van de Bay Area. Wijnproeven is een mooi tijdverdrijf dat bij voorkeur niet gecombineerd dient te worden met het besturen van een vehikel; een designated driver is dus een must. Daar ik mijn verstand bij voorkeur met bier en whisky verbijster is het doorgaans ondergetekende die het stuur ter hand neemt als mijn prinses de roep van de kurk over de heuvels hoort galmen en een trip naar Domaine Carneros op het program staat. Doorgaans aanschouw ik wat verveeld hangend in een uitermate oncomfortable gietijzeren stoel, al kaas kauwend een alcoholvrije versnapering sleurpend, de bonte stoet wijnkenners die zich al foto's makend een weg baant door de tijnen van het domein maar maar zich maar zo snel mogelijk de, rijkelijk gevulde glazen te doen toekomen. Meestal maken mijn betere helft en ik heimelijk mensen belachelijk ervan overtuigd dat zij hetzelfde doen in onze richting; mensen kijken is een universeel.

Met het zakken van de zon rees ook gisteren weer het besef dat het leven best goed is. Recessie of niet.......we trekken nog maar een flesje open.

Het komt allemaal goed.

De zomer voorbij!

Meer dan een jaar geleden, 17 augustus 2007 om precies te zijn, raaskalde ik al eens over muziekkanten die, eens door mij geridiculiseerdt tegenwoordig het menu van mijn IPhone overheersen. Waren het destijds nog louter Jan Smit en Frans "mag ik nummer 10 met nasi" Bauer; vandaag de dag zijn ook de 3 Jees, Acda & deMunnik en Blof prominent aanwezig.

Mijn gerenesainceerde fascinatie voor het Nederlandse lied maakt dat ik met verhoogde interesse kijk naar Hollandse muziekprogramma's via http://www.uitzendinggemist.nl/. De grootste familie van Nederland is vanouds leverancier van kwalitatief excellent en onderhoudend beeldmateriaal vol zingende palingboeren en anders goedgebekten.

Zo kijk ik elke week met veel plezier naar "Jan Smit, de zomer voorbij" een programma waar Jan , zonder zijn Yolanthe, samen met een bende vrienden de Spaanse costa's afstruint om het daar aanwezige Hollandse contigent te doen vergeten dat ze in het buitenland zitten. Antje Moreno, Racoon en een zingende Giel Beelen maakten acte de presence en het lijkt er op dat de mannen de grootste lol hebben.

Het brengt herinneringen op van vakanties aan de Franse zuid- en Spaanse noordkust waar ik samen met vrienden jarenlang de zomervakantie poogde door te brengen. Prototype varkens dat 2 weken lang de dag niet met een dansje maar met lauwe pils poogde te starten, het nodig vondt om midden in de nacht op een (veel te luide) motorfiets op zoek naar kroossantjes over de camping te touren. De gezellig groep vrienden die zichzelf op menig strandfeest een graaggeziene gast waande maar door menig normaaldenkend persoon liever op een afstand werd gehouden. Losjes informerend naar de het welzijn van mede-campeerders met als enig doel uitgenodigdt te worden voor een koude klets op het tijdelijke terras dat menig Nederlands gezin poogde te bouwen in de voortuin van de veel te zware sleurhut. Niet iedereen zal zich hier in herkennen maar ik zit tijdens het tikken van deze blog entry met een veel te grote grijns op mijn smoel en ik weet zeker dat een deel van de lezers PRECIES weet waar ik het over heb. Dat waren nog eens tijden!! Van mooie dingen die voorbij gaan.

Maar goed; het Nederlands lied....daar ging het om. Prima achtergrondmuziek tijdens het sporten in "the Gym" of het hardlopen in de natuur. Ik sport tegenwoordig zo veel dat ik nieuwe muziek nodig heb. En als echte Hollander heb ik natuurlijk een broer dood aan betalen......Wie o Wie heeft er wellicht de cd's van JS, de 3J's en Nick en Simon?