Bang! You are dead!

"The right to bare arms" is in de Amerikaanse grondwet vastgelegd. Ieder Amerikaans staatsburger heeft dus het grondwettelijke recht om 1 of meerdere vuurwapens te bezitten en indien nodig te gebruiken in gevallen van noodweer. Gevolg is een levendige handel in pistolen, jachtgeweren en meer van dat soort rommel. Alles is door middel van vergunningen redelijk strak geregeld. Zo kan je geen vergunning krijgen als je in het bezit bent van een strafblad, zijn volautomatische wapens verboden enzovoort.  

 

Het komt echter met grote regelmaat voor dat legitieme wapens zich toegang verschaffen tot het criminele circuit om daar samen met illegale verwanten voor dood en verderf te zorgen, Beelden van bendes die meningsverschillen beslechten in de straten van grote steden zijn helaas niet alleen present in de films die menigeen op het puntje van de stoel doen zitten; het gebeurt echt. Ook de paradijselijke omgeving van de Bay Area is daarop geen uitzondering. In Oakland, aan de overkant van de baai, zo'n 40 kilometer van onze residentie vliegen zo nu en dan de kogels om de oren van de inwoners.

 

Recente slachtoffers zijn een 71 jarige man en een snotaap van 15 jaar. Beiden lieten het leven, niet door rivaliserende bendes of rondvliegende kogels, maar door kogels afgevuurd door leden van de plaatselijke hermandad. Eerdergenoemde wa-wa's dachten namelijk dat het een aardig idee was om al dan niet geladen of echte vuurwapens te richten op de mannen en vrouwen in uniform. Daar er tegenwoordig replica's in omloop zijn die niet of nauwelijks van echt te onderscheiden zijn neemt men geen risico en wordt het richten van een, al dan niet echt vuurwapen, de dombo in kwestie doorgaans fataal. "Bang, you are dead!"

 

Uiteraard roepen dergelijke incidenten op tot protesten van vrienden, familie en toevallige oproerkraaiers. Terwijl de hele omgeving weet dat de slachtoffers lange tijd solliciteerden naar ellende van catastrophale omvang kan het natuurlijk niet zo zijn dat de arm der wet het recht in eigen hand neemt en uit zelfverdediging de lokale belhamels het leven uitknalt. Men kan natuurlijk discusieren over de noodzaak van dodelijk geweld in zaken als deze maar het richten van vuurwapens op  en dus bedreigen van politieagenten is nou eenmaal niet het slimste wat je kan doen......

 

Het moet allemaal niet gekker worden.

In het gips......

zit mijn zuster met haar been omhoog. Totale rust voorgeschreven geniet ze de geforceerde rust van haar onderbeen; niet bewegen voor vier weken. Rust die een aandoening aan haar voet moet verhelpen en haar weer als een spreekwoordelijke kiviet door het leven moet doen laten stappen.

Nou komen dat soort dingen nooit echt gelegen maar de timing is nu wel erg waardeloos. Door dit gebeuren kan ze niet werken; iets waar ik persoonlijk niet zo mee zou zitten maar het schijnt dat mijn zus het haar werk leuk vindt; het idee!?! Werken met plezier heb ik voor het laatst gedaan toen ik als snotaap in "In De Hoven" aardbeien en kersen stond te verkopen, sindsdien is het met de arbeidsvreugde bergaf gegaan. "Werk is leuk maar er gaat zo verschrikkelijk veel vrije tijd in zitten" is mijn motto!

Maar goed ik drijf af van het onderwerp van deze blog-entry. Mijn zus werkt dus met veel plezier sinds een paar maanden als steward in de Amsterdam Arena. Met grote arbeidsvreugde staat zij voor, tijdens en na de wedstrijden van AJAX garant voor de ordelijke in- en uitvoer der gasten. Een vriendelijke lach, een korte babbel zijn haar wel toevertrouwd en ik kan me dan ook niet aan de indruk ontrekken dat ze uitermate geschikt is voor dat werk. Ik weet dat het goede supportersvolk niet altijd het gepaste respect weet op te brengen voor het werk dat de stewards doen. In de ogen van menig fan is het, voor de zoveelste keer tonen van je toegangskaart een hinderlijke vertraging in de gang naar het hoogtepunt van het weekend of de doordeweekse avond. "Ken je me nou nog niet" grijnsde ik met regelmaat tegen de roodgejaste dame verantwoordelijk voor de orde in het vak waarin ik met vrienden rood-wit lief en leed deelde.
Ik kan me echter ook voorstellen dat het soms niet zo eenvoudig is om daar aan de poort te staan en iedereen "lastig" te moeten vallen. Er zal dan ook wel eens een onvertogen woord vallen en ik denk ook dat een specifiek persoonlijkheid verreist is om dat werk met plezier te kunnen doen. Het mede daarom dat ik apetrots ben op het werk wat mijn zuster doet. Dat mag gezegd worden.

Zus, ik hoop dat je dra hersteld en je plek tussen de stewards van de Arena weer op kan eisen.

Writers Strike

Eind 2007 werd de titel van deze entry een "hot item" Het dispuut van tussen het schrijversgilde en de bazen van Amerikaans TV- en Filmland was na een week of wat in een impasse geraakt en de ruggegraat van de media alhier legde het werk neer en begon, behangen met borden, rondjes te lopen op de stoep van studio's; daarmee voorkomend dat werkwilligen toegang werd verleendt tot de studio's. Zoals altijd ging het om de boterham en eventueel beleg. Meer geld werd geeist voor de verspreiding van shows per nieuwe media; internet en verkoop van DVD's

 

De wet van "Oorzaak en gevolg"  werden toegepast en nieuwe afleveringen van populaire televisie-shows bleven uit. Geen sitcoms, drama als CSI of late-night shows die de moeite van het kijken waard waren; 250 zenders en helemaal niets te zien. Herhalen, herhalen en nog eens herhalen. Lidmaatschappen van online dvd-o-theken werden vernieuwd, sportscholen werden druk bezocht en bioscopen zaten overvol. Een ideale voedingsbodem voor realitiy-shows. "Geen schrijver komt er aan te pas dus geen staking die ons in de weg staat" moet men bij de stations gedacht hebben toen besloten werd de kijker te overspoelen met New Seasons van Are you smarter that a fifth grader, My Dad is better than your Dad en Rock of Love. Deze tot de verbeeldingsprekende titels laten meer dan genoeg te raden over de inhoud en het draagt te ver om u te vervelen met de details. 

 

Toch, en ik weet dat ik mijn op glad ijs begeef, wil ik u deelgenoot maken van een van de programma's die bij gebrek aan kwaliteit via de kabel tot ons komt. Programma in kwestie; "Celebrity Rehab with Dr Drew" is een soort Big Brother met semi-bekenden die "wat" problemen ondervinden met het gebruik van drugs en alcohol. Onder begleiding van, camera-geile, Dr Drew proberen onder anderen Brigitte Nielsen en Daniel Baldwin de bovenhand te krijgen in gevecht met Jack Daniels en coke....dan heb ik niet niet over de cola. Het ogenschijnlijk normaal voorkomen van deze 2 staat in schril contrast met de staat waarin Jeff Conway acte de presence geeft. Met het schuim op de bek, als ware hij te grazen genomen door een roedel met hondsdolheidbesmette wolven, werd deze gevallen ster in een rolstoel binnengereden en promoveerde instant tot de Drama-Queen van het huis. Al schreeuwend beledigde hij de artsen het en het personeel, kafferde hij zijn verslaafde vriendin uit en beloofde hij elke uitzending het huis te verlaten om weer zijn oude leven van hash, coke en pillen op te pakken. Jeff Conway....who the fuck is Jeff Conway........Jeff Conway is Kenicke, tegenspeler van John Travolta in Grease. 

 

"Writer-strike".....maakt meer kapot dan drank ooit goed kan maken.

Modder gooien

stront knikkeren of elkaar uitkafferen......geen idee hoe je het wil noemen maar het gaat "los" tussen Hillary en Obama. Daags geleden spraken de 2 democratische kemphanen nog met het diepste respect over de ander maar dat is nu overboord. De mouwen worden opgestroopt en de metaforische messen worden geslepen. Het is een gevecht op politiek leven en dood. Van de week zijn wat kleurrijke Obama folders onder Clintons aandacht gebracht waarin het door Hilly voorgenomen zorgstelsel werd afgedaan als volksverlakkerij en dat schoot bij de voormalige first lady in het verkeerde keelgat. "Shame on you Obama" sputterde enkele etmalen na een vriendelijk debat waarin de aandacht vooral op de speeches van Illinois' charismatige senator was geritcht; delen van Obama's speech waren eerder al door zijn vriend Deval Patrick, gouveneur van Massachusetts wereldkundig gemaakt. Het campagne-team van Clinton poogde deze kennis te gebruiken om de zienderogen groter wordende voorsprong van Barack wat te verkleinen; het Obama team aanvallend op het feit dat zijn retoriek meer indruk maakte dan hetgeen hij werkelijk te vertellen had. Wat een circus; dit zijn lieden die strijden om de kandidaat te worden van de Democratische partij en het is niet ondenkbaar dat ze na de grote conventie in de zomer samen runnen voor President en Vice-President. Het is maar de hopen dat ze de knikkers gauw op een rij krijgen en gaan inzien dat deze lastertactieken uiteindelijk alleen maar de Republikeinen in de kaart spelen.

De gedacht van weer een oorlogs-geile joker in het witte huis doet me braakneigingen toekomen die me normaliter alleen door het denken aan p$v eigen worden. Meer landgenoten die zinloos door Gamma-geinspireerde bommenmakers naar het hiernamaals worden gestuurd, meer hulp naar een land dat onmiskenbaar heeft laten blijken dat ze niet op onze, ja u leest het wel ik beschouw mezelf al min of meer Amerikaan, dollars zitten te wachten. Ik ben helemaal voor het op peil houden van ontwikkelingshulp maar in de afgelopen jaren is gebleken dat delen van de VS zonder meer aan gestelde criteria voldoen; corrupte regering, woningnood, slechte medische voorzieningen rechtvaardigen in mijn ogen het overmaken van minder riante bedragen naar buitenlandse regeringen die publiek de VS ridiculiseren maar op het humane vlak graag de hand ophouden. Dergelijke besparingen zouden in de zuidelijke staten goed van pas komen aangezien daar de schade van de orkanen die er in 2005 huishielden nog steeds normaal leven in de weg staan.

Tot nog toe heb ik alleen Obama mijn gevoel horen verwoorden. Hij maakt er een punt van beheersen van de Wereldorde door de VS wat minder hoog op de politieke agenda te hebben en mijn zegen heeft ie. Ontwikkelingsgeld gestuurd naar landen als Venezuela en Iran komt zelden of nooit bij de bevolking terecht en op een bedankje uit Caracas of Teheran hoeft niet te worden gerekend. Gelukkig mag ik niet stemmen en kan ik me op geen enkele manier verantwoordelijk voelen voor wat er hier gebeurt. Het zal me wel jeuken.

Weer een jaar....

ouder geworden en een weer een jaar langer getrouwd. Zo kan er heel wat gebeuren in een week tijd.

 

Het is al weer een week geleden dat ik me tot u richtte en niemand, buiten Jill en mijn schoonfamilie wist toen wat er voor mijn in het verschiet lag. Ik was op de hoogte van een aankomend uitje ter ere van mijn verjaardag maar de bestemming bleef tot het laatste moment geheim. Uiteraard was ik sinds het moment dat ik wist dat we een paar dagen weg zouden gaan aan het gissen geslagen maar door dat echte hints nooit werden gegeven bleef gissen al ik kon tot afgelopen donderdag de reis werd aanvaardt en langzaam maar zeker koers werd gezet naar het zuiden van California.

 

Een belangrijk aspect van onze road-trip was rijden om het rijden in Beamy. Onze duitse krachtpatser purde genoegzaam bij het zien van de stukken asfalt die zich Pacific Coastal Highway genaamd al kronkelend zuidwaarts bewegen. Deze tot de verbeeldingsprekende verkeersader schrukt zich warmpjes tegen de koude wateren van de Stille Oceaan en is bij uitstek geschikt voor een ieder die van noord naar zuid Californie (of vice versa) wil reizen en het echte easy-rider gevoel over zich heen wil laten komen. Ga ik zeker nog een keer op 2 wielen doen; maar dat terzijde. Onderweg werden de ogen spreekwoordelijk uitgekeken naar de residenten van het zee-aqaurium in Monterey, werden pijlstaart-roggen geaaid en ontwaarden we in het aan ons voorbijtrekkende panaroma een paar walvissen die dankzij het door Al Gore uitgevonden broeikas-effect, vroeger dan normaal de reis naar de baaien van Alaska hadden aanvaardt. Een waar spektakel voor ondergetekende. Ik had tenslotte nog nooit een walvis in het echt gezien.

 

De uiteindelijke bestemming van die dag bleek in Anaheim te liggen. Disneyland; a home away from home. Ik ben dan wel 38 maar een tripje naar een van de vele, uit de geest van Walt ontsproten, parken die het Disney imperium vormen is altijd wel aan me besteedt. Vermoeid van de lange dag sleepte ik mijn lijf en de bagage naar een comfortabel bed in een kamer van het Paradise Pier resort om daar genoegzaam te constateren dat het een prima dag was. Door Jill bestelde ballonen, rice-krispy treats en melk maakte de dag af en tevreden viel ondergetekenden in slaap.

 

Vrijdag bleek dat niet alleen Jill en ik naar Anaheim waren gekomen om mijn verjaardag te vieren maar dat ook Jills moeder en zus in Californie waren. Gezamelijk werd het weekend al lopend, slenterend en in de overloos lange rijen wachend in Disneyland en California Adventure doorgebracht. Een lichte vorm van claustrofobie maakte zich van me meester daar de parken in Orlando, enigzins ruimer opgezet, zijn gelegen op een stuk land dat meer dan 20 keer zo groot is als he domein in Californie. Het Disney-gevoel samen met de zomerse temperaturen in So-Cal zorgden voor een prima vakantie- cq verjaarsgevoel.

Maandag op de weg terug werd Freeway 5 omgevormdt tot ons eigen circuit; met topsnelheden die ruimschoots de hier (en in Nederlad) geijkte geldende maxima overschreden maakten we dat we thuis kwamen. De "NL" sticker zit dan nog wel niet op de achterbumper maar de kreet "N(ur)L(inks)" werd zeker eer aangedaan. Amerika-gangers onder u  zullen  begrijpen dat door het keep-your-lane principe de linkerbaan op Amerikaanse snelwegen zowel links, midden als rechts kan liggen en ik gebruik "Links" dan ook met een gezond gevoel van metaforme. Zo'n 600 kilometer in net geen 6 uur is een prima gemiddelde als je een 45 minuten file in LA en een onderbreking voor de lunch in overweging neemt. Maar goed dat we onderweg geen onderons hebben gehad met de Hermandad.

 

Gegroet

Superdinsdag

Als ingezetene heb ik in de land nog weinig rechten. Ik mag hier wonen, belasting betalen en that's it. Ik wordt ondanks dat ik riante contributies in de staatskas stort dus nog steeds niet voor vol aangezien. Er zijn van die dagen dat het niet opvalt, dat ik gewoon net als alle Amerikanen meedoe aan het leven, praat over sport en klaag over het beleid van onze huidige leider George W.; ik ben dan een doorsnee Amerikaan. Tot het moment daar is om ook daarwerkelijk wat te doen aan het huidige beleid. Ik mag namelijk niet stemmen daar ik geen staatsburger ben.

De afgelopen maanden zijn we hier doodgegooid met tv beelden van zichzelf veren in de reet stekende Hillary, Obama, John, Mitt of Mike die met ouderwetse Macleans-glimlachen probeerden duidelijk te maken waarom je moest gaan stemmen in het algemeen en op hen in het bijzonder. Allemaal op weg naar het witte huis. Al moddergooiend maken deze kemphanen lange dagen gevuld met vluchten naar alle hoeken van het land en worden miljoenen gespendeerd aan eerdergenoemde filmpjes, vlaggetjes, posters en de onvermijdelijke buttons. Het zal me allemaal wel jeuken. Ik mag toch niet stemmen.

Toch keek ik reikhalzend uit naar "Super Tuesday" Dit omdat er ook een paar voorstellen op de stembiljetten stonden welke meer te maken hadden met de day-2-day business van de staat Californie. Zo waren er Propostions 94,95,96 & 97 die een uitbreiding van Indiaanse casino's voorstelde. Onze regionale leider had op de hem zo bekende wijze, zwaaiend met een machinegeweer en "I'll be back" roepend, een leuke deal met een aantal reservaten gemaakt die in zijn ogen prima waren voor de "people of Kelifornia" Daar deze overeenkomsten gesloten waren met vier stammen en een groot aantal andere stammen in de staat niet zouden profiteren van deze deals barstte er pro- en anti-campagnes los met als resultaat dat er in elk reclameblok (en dat zijn er nogal wat hier) wel een spotje te vinden was waarin voor- of tegenstanders van deze deals duidelijk maakten waarom hen (on)recht zou worden gedaan mochten deze deals worden goedgekeurd. Twee indianen in het bos, 15 indianen voor de plaatselijke bibliotheek, een oude chief voor een casino; ik kan werkelijk geen Indiaan meer zien na al die weken en je kan stellen dat ondergetekende de grote winnaar is van Super Dinsdag daar deze verkiezingen het verdwijnen van deze spotjes tot gevolg had.

Dagje Sport

De Klassieker

Nog voor het spreekwoordelijk ochtendgloren ontwaakte ik vandaag, zonder hulp van mijn wekker, om met mijn ogen nog half dicht achter de pc plaats te nemen. "De klassieker" wordt vandaag gespeeld en ik poog alle edities bij te wonen, te bekijken of te beluisteren. Daar een gapend gat van 10.000 kilometer maakt dat het bezoeken van wedstrijden niet meer tot de mogelijkheden behoort en live-beelden de VS niet bereiken ben ik veroordeeld tot een ouderwets middagje Langs de Lijn. Het "middagje" begint door het tijdsverschil dan wel om half vier in de ochtend en de NOS wordt beluisterdt middels het internet; maar het doet me denken aan het verleden. Door absentie van betaalzenders en toegangsbewijzen was Langs de Lijn in het verleden ook de enige manier om de wedstrijd mee te maken. Een snel telefoontje maar mijn vriend Marco, samen met zijn zoon in het stadion, maakt het "ik ben er een beetje bij" gevoel wat sterker. We gaan weer winnen vandaag...010 thuis, altijd makkelijk. Gehuldt in het mooiste rood-wit ter wereld maak ik de wedstrijd mee en ga ik er helemaal in op. De enige 2 echte top clubs van Nederland die elkaar aan de andere kant van de oceaan naar het leven staan en ik ben erbij!  Met alle respect voor de prestaties van die fitting-vullers maar ........... Er is maar 1 klassieker en die is nog nooit in 040 gespeeld!

 

Superbowl XLII

Echt voetbal is niet het enige wat op het program staat; Superbowl XLII wordt vandaag afgewerkt. Dit wereldkampioenschap American Football al waar mijn sportminnende medelanders over reppen. Waar ik (zie eerdere blog-entry) niet echt warm loop voor het spelletje zal ik samen met mijn betere helft vandaag voor de tv plaats nemen om de simpele reden dat het zo hoort hier in Amerika. Independance Day = BBQ, Thanksgiving = in 1 dag genoeg voedsel voor een maand tot je nemen en de Superbowl = voor de tv hangen, pizza eten en pils drinken. Voor de football liefhebbers is er de wedstrijd; voor ondergetekende zijn de commercials de krenten in de pap. Waar ik bij het kijken van een pot echt voetbal de commerciele onderbrekingen benut voor het ledigen van de blaas en het vullen van glazen en schalen met chips, loont het tijdens de Superbowl de moeite om tijdens de reclame lekker te blijven zitten en de commercials te bekijken. Niet zelden zijn de Superbowl commercials borderline geniaal en voer voor Youtube en menig watercooler-gesprek. Wie er wint ( Giants of Patriots ) maakt me niet zo veel uit, als de reclames maar grappig zijn.

 

Het is ondertussen 05.08 en ik denk er hard over om na het laatste fluitsignaal nog even een uiltje te knappen. Om 10.00 mag ik weer even mijn kunsten voor Oracle vertonen. "Wat? Werken op zondag?" Ja het is niet anders. Als je binnen een bedrijf als Oracle wat wil bereiken dien je flexibel te zijn en bereidheid te tonen om 7 dagen per week, 24 uur per dag te helpen waar je kan.

 

Gegroet

Werken van huis

Bij Fortis werkte ik als on-site support idioot; daar kon het dus niet.

Bij IBM/Juniper had het makkelijk gekundt maar mocht het niet.

Bij Oracle kan bijna alles dus ook dit.

 

Thuiswerken, oftewel Telecommuten, is een zegen. Tegenwoordig maak ik op maandag en vrijdag niet meer de gang naar kantoor maar werk ik van huis. Heerlijk relaxed rond zevenen opstaan om gehuld in t-shirt en joggingbroek mijn kunsten voor mijn baas te vertonen. Geen race tegen de klok in het verkeer, geen opdringerige automobilisten op 19th avenue en lekker stil op het werk. Wat kan het leven toch mooi zijn. Ik luister op de dagen steevast RadioNL via het internet om de touch met Nederland niet te verliezen.

 

Afgelopen vrijdag werd mijn routine doorkruist toen, naar later bleek, een vuilniswagen achteruit een elektriciteitspaal omver reedt en in de wijde omgeving de stroom uitviel. Beetje jammer want thuiswerken zonder spanning op het net is niet echt een optie. Ik moest dus op vrijdag naar de zaak. Enigzins onwennig nam ik plaats achter het stuur van mijn explorer en legde de 60 kilometer naar Belmont af. Naar kantoor op vrijdag, het idee!! Maar goed; wat moet dat moet en ik wordt er tenslotte riant voor betaald. Mijn verschijning op de laatste dag van week toverde wat virtuele vraagtekens boven hoofden van collega's op en het voelde alsof ik out of place was.

 

Na een uurtje van gewenning en rondzitten bleek dat de spanning thuis weer hersteld was. Het duurde dan ook niet lang voor ik met rasse schreden het kantoor verliet om weer naar huis te gaan. Vrijdag op kantoor is bad karma! Enig nadeel was dat ik op de heen- en de terugweg last had van de ochtendspits.

Gegroet

 

My name on a slide.....

Ik ben persoonlijk van mening dat een ieder, uitzonderingen daargelaten, op zoek is naar erkenning van haar of zijn kunnen. Een schouderklopje van de manager, een compliment van een collega of een bedankje van weer een tevreden klant. Ondergetekende is daarop zeker geen uitzondering verliest in het streven naar ultieme klanttevredenheid nog wel eens de wensen van het management uit het oog. Maar wie dan leeft, wie dan zorgt. In mijn eigen kleine beleving denk ik dat ik het goed doe bij Oracle, daarin gesteund door mijn directe manager die me met regelmaat eerdergenoemd schouderklopje geeft. Maar nogmaals, erkenning; daar gaat het om!

 

Onderstaande tekst verscheen een week geleden tijdens een presentatie van de Chief Intelligence Officer van Oracle. Dit tijdens een "all hands" meeting voor Global IT. Deze drie-maandelijkse webconferentie is verplichte kost voor de wereldwijde IT-organisatie van 's werelds grootste software bedrijf:

 

US Technical Support Services: Network Engineering

This team was pulled in at the last minute to aid in a revenue generating activity. The team went above and beyond their normal duties to help get a difficult and time critical network installation done for a new Oracle Retail product that had to debut at Oracle OpenWorld. The team persisted through technical difficulties, and was able to establish connectivity to ensure that the Oracle OpenWorld event happened seamlessly.

GIT Rewards & Recognition

Team Brilliance Winners: Antwan Van Der Stap, Erwin Fajardo, Derek Bray  and Peter MacRae

Daar het leven binnen Oracle draait om netwerken en naamsbekendheid denk ik dat de eerste stappen in de goede richting zijn gezet. Ik ben me er terdege van bewust dat oud collega's van de bank in die vervallen havenstad aan de Maas grote moeite zullen hebben om dit te geloven maar ik werk hard en dat wordt onderkend.

Groet 

 

"Neutrale toeschouwer"

"Het is zondagochtend een uur of tien. Met bloeddoorlopen ogen en een strot als schuurpapier stap ik verblindt door het felle ochtendgloren onstabiel mijn bed uit. Snel kijk ik in mijn poeplap om aan de hand van mijn resterend vermogen te constateren dat het weer een goede avond was in de plaatselijke Delftse horeca. Een bonkende hoofdpijn maakt denken onmogelijk maar ik weet dat er iets aan de hand is. Gevoelens van stress en gelukzaligheid maken zich van mij meester. "De grote Wedstrijd" is vandaag en ik ben fortuinlijk genoeg om naar het stadion te mogen. Een autorit met steevast een stop bij de Shell ligt in het verschiet. Knallende housemuziek maakt de voorbeschouwing lastig maar zeker niet onmogelijk. We gaan winnen vandaag; we weten het bijna allemaal zeker. De opstelling wordt doorgenomen en we verlekkeren ons op de prachtige goals, welke hopelijk aan onze zijde van het stadion zullen vallen....." 

 

Nee, nee ik ben niet terug in Nederland. Het is een simpele weergave van een zondag-indeling die tot een paar jaar geleden de normaalste zaak van de wereld was. Het roerige vrijgezellenbestaan waar ik, net als elk getrouwd man, aan terugdenk als een gepasseerd station maar waar diep in mijn hart nog wel eens naar terug verlang. Begrijp me goed; het gaat perfect hier en ik ben dan ook zeker niet voornemens om die leven weer op te pakken maar het is een deel van mijn verleden dat ik koester.

 

In dit sportminded land ben ik tot op heden nog niet in staat geweest hetzelfde gevoel te ondervinden. Honkbal, ijshockey, American Football; het zegt me allemaal weinig en ik kan er niet warm voor lopen. Vooral het niveau van commercie waarmee de sport hier doordrenkt is staat me vaak tegen. Het spel wordt doorgaans stil gelegd en gehouden omdat Coca Cola nog niet klaar is met zijn aankondiging van weer een nieuwe variant op dit van coca-bladen gedistilleerde gif. Kortom, geen moer aan. Het is een familiar gebeuren hier in de VS, mensen gaan met hele gezinnen, uren van te voren naar het stadion, arena of colliseum om daar gezellig met z'n allen te barbeqeuen en te genieten van de zon. Niet zelden worden daarbij vriendschappen gesloten met fans van de tegenpartij; het idee!! Ik was dan wel geen hool en ging naar het voetbal voor het voetbal maar zag de fans van de tegenstander graag achter een hek en dan nog het liefst aan de andere kant van het stadion. Rivaliteit moet er zijn in mijn ogen en samen het samen grillen van hamburgers past niet in dat beeld. Ik mis het voetbal en zal dat zeker niet onder stoelen of banken steken.

 

Enige sport die me redelijk kan bekoren is het NBA baskettbal en ik ben dan ook redelijk vaak voor de TV te vinden als er weer een wedstrijd op het program staat. Maakt met niet zo veel uit wie er speelt dus dat maakt je als toeschouwer vaak winnaar. Tuurlijk heb ik mijn voorkeur voor de lokale Golden State Warriors maar een verlies/verlies maakt of breekt mijn dag niet zoals dat in Nederland wel gebeurde. "De wedstrijd was leuk voor de neutrale toeschouwer" hoorde ik die kale bamibal van Studio Sport regelmatig in de verte brabbelen als ik weer een verlies van die lampen betreurde of half lam over de bank gedrappeerd zat na te genieten van weer een overwinning op die kaasdragers. Nooit voelde ik me aangesproken; ik was nooit neutraal en keek geen wedstrijden waar mijn club niet in schitterde.

 

Hier in de US ben ik neutraal me een licht voorkeur; heerlijk relaxed genieten van sport op tv.

Thunder in Paradise

Staand op ons balkon schreeuwde ik met onbloot bovenlijf en gebalde vuist tegen de weergoden dat we het nu wel wisten. "We know we should not take you for granted" brulde ik met mijn ogen half dicht om het koude regenwater de toegang tot mijn hoornvliezen te onthouden en het schuim op de mond in een desperate poging de heerses van het weer op andere gedachten te brengen.

Ze, de eerdergenoemde weergoden,  zijn ons hier in The Bay Area doorgaans goed gezind. Zomers waarin het bijna nooit echt te warm wordt vloeien moeiteloos over in milde winters waarin een Hollander als ik nog met het grootste gemak gehuld in shorts en een t-shirt vrolijk door het leven kan stappen. De antieke slogan "Bounty, een stukje paradijs op aarde" laat zich door ondergetekende dan ook makkelijk verbasteren tot "Nor-cal een stukje paradijs op aarde" De Franse Riviera zonder fransen; iets waar ik jaren alleen maar van kon dromen en waar menigeen in Nederland jaloers op kan en zal zijn.

Om er echter voor te zorgen dat we er ons van bewust zijn hoe goed we het hier hebben en het niet vanzelfsprekend achten worden we zo nu en dan geconfronteerd met een wat minder appetijtelijke vorm weervorm. Afgelopen dagen was zo'n periode. Een krachtige zuid-Wester storm beukte op de kust van Noord California en bracht naast orkaan-sterke rukwinden ook water, heeeeel veel water. Snelwegen werden afgesloten, toegang tot bruggen over de baai werd ontzegdt als gevolg van omgewaaide vrachtwagens en 1.000.000 huishoudens zaten voor korte of langere tijd zonder stroom. Hellingen van heuvels die na dagen van regen in kolkende modderpoelen veranderen zijn over het algemeen geen reden tot juichen. Mudslides and Rockslides zorgden er voor dat wegen afgesloten werden voor alle verkeer en mensen in allereil huis en haard moesten verlaten. De schade loopt in de miljoenen, iets wat we ongetwijfeld terug zullen zien in een stijging van verzekeringspremies.

Gelukkig hadden we zelf geen schade en bleven langdurige stroomstoringen uit. Zo nu en knipperden de lichten, viel de tv uit en werd de tegenwoordig ozo belangrijke internetverbinding verbroken. Kortom het had erger kunnen uitpakken.Maar hopen dat de weergoden dra vinden dat we onze les weer hebben geleerd en stralen van zonneschijn onze kant oprichten. Een warm en droog klimaat went snel.

 

 

 

Gelukkig Nieuw Jaar

Aan alle de lezers van mijn blog en toevallig voorbijgangers een gelukkig, gezond en liefdevol 2008 toegewenst. Dat al jullie dromen uit mogen komen en wensen in vervulling mogen gaan.

Uiteraard heb ik een lijst met goede voornemens welke ongetwijfeld nog voor de 60ste maan heeft geschenen teniet gedaan zullen worden. Ik ga u zeker niet vervelen met een opsomming van al mijn resolute voornemens om een goed leven naar een nog hoger plan te tillen. We ga ik proberen om met grotere regelmaat mijn blog te voorzien van onzin en onzin.

Stay posted

It's a small world!

Tussen Delft en Greenbrae zit een slordige 10.000 kilometer en ik voel dat met grote regelmaat. Geen snel bezoek aan mijn stamkroeg of een tweewekelijkse gang naar de Amsterdam ArenA; Nederland is echt ver weg. Dat voel en merk ik vooral in de donkere dagen voor Kerst. De tijd van het jaar waar een ieder samen met familie en vrienden rond de kerstboom zichzelf overvloedig tegoed doet aan onbevatbare hoeveelheden voedsel en drank. Een tijd van het jaar die door ondergetekende veelal in beschonken toestand in de Ruif werd doorgebracht. De tijd van het jaar waarin je terugblikt op alles wat je in de afgelopen 12 maanden voor je kiezen hebt gehad.

Het is tevens de tijd van het jaar waar ik nerveus mijn ouderwetse brievenbus en email inbox in de gaten hou, verlangend naar een papieren of elektronische bevestiging van mijn bestaan. Leef en besta ik nog in de belevenissen van familie, vrienden en vage kennissen. Krijg ik een groet uit het heden en verleden van een ieder die ik een groet heb gestuurd. denkt men nog aan me. Natuurlijk zijn er een aantal ingebouwde zekerheden maar voor het overige wacht ik altijd maar af of iemand de moeite neemt om me een, al dan niet persoonlijke, Kerst en Nieuwjaarsboodschap te sturen. En ik mag zeggen dat ik een gezegend man ben. Men denkt nog wel eens aan me, includeert me nog wel eens op een maillijst of neemt zelfs de moeite om me een hardcopy kaart te sturen. Waarvoor dank!

Nog steeds geen verklaring van de titel van mijn blog-entry; dat komt nu. "It's a small world" een innemende zin uit het oeverlange lied dat ten gehore wordt gebracht in de gelijknamige Disney actracties over heel de wereld. Dit om aan te geven dat de wereld niet zo onmetelijk is als hij soms aanvoelt. Nee, nee ik ben niet dronken of stoned of in een al-overdenkende bui. Ik refereer aan sommige van de Holiday-greetings ik per email mocht ontvangen. Grappige video's gemaakt op sites als www.elfyourself.com en www.scroogeyourself.com  vonden via Nederland een weg naar The Bay Area. Deze sites zijn de paradepaardjes van het reclame-bureau waar mijn betere helft dagelijks haar kunsten vertoont. Directe collega's van Jill zijn verantwoordelijk voor het bedenken en creeren van deze sites en dat geeft aan hoe klein de wereld in mijn beleving is. Tuurlijk heb ik de naam van deze sites wel eens laten vallen in gesprekken met vrienden maar de video's bereikten me ook via mensen die ik niet vaak spreek en niet eens wisten dat EVB.com verantwoordelijk was voor deze virale campagnes.

It's a small world after all!

Waar ik ook ben....

...ik blijf altijd klagen als een ware Hollander. In de zomer te heet en in de winter te nat. Nou leent het klimaat zich hier wat minder voor dit fenomeen. Over het algemeen zijn de zomers aangenaam en de winters mild. Wat te doen; geen reden tot klagen en toch die drang om te zaniken over het weer. Ik kan me normaal redelijk beheersen en verdrink mijn klaagbehoeften doorgaans in plassen Heineken en Whisky als de drang tot klagen me te veel wordt.

Een week geleden was ik mezelf niet en waagde tussen de spreekwoordelijke neus en lippen door tijdens een gesprek met Marco te memoreren dat het maar 15 graden Celcius was. Een gerechtvaardigde storm van kritiek was mijn deel. "Wat? Jij klaagt over 15 graden terwijl het hier -2 is?!?!" "Nou moet je ophouden" En gelijk heeft hij. Waar haal ik het lef en de gore moed vandaan om te klagen over het weer in dit paradijs. Goed we zitten dan wel niet op het strand met de kerst maar echt heel koud wordt het hier nooit. Geen sneeuw, nagenoeg geen hagel en schaatsen op de sloot hebben ze hier nog nooit van gehoord. Ik dacht altijd dat ik gewend was aan het koude weer dat Nederland doorgaans van Oktober tot en Maart teistert. Maar een warmer klimaat went snel. Je weet pas wat je had als je het niet meer hebt; voor het weer geldt dat zeker. Ik zou wat het weer betreft zeker niet meer terug willen.

Gezinsuitbreiding

Nee nee, schrik niet. Sinds een week of wat zijn wij de zeer trotse eigenaar van een nieuw "pair of wheels". Er moest een tweede auto komen om ons comfort-level te verhogen en dus togen we in oktober naar de plaatselijke dealer om een prettig karretje uit te zoeken. Jill had haar oog laten vallen op een BMW 3 series cabrio, hardtop en ik was het daar wel mee eens. En heus niet alleen omdat ik, net als andere mannen weinig tot niets in te brengen heb thuis. Wel kon ik mijn betere helft overtuigen om naast de 328I ook de 335I voor een testrit de weg op te sturen. Het rauwe geweld van de 300PK bracht een glimlach op haar en mijn gezicht en dra was de deal gesloten; een compleet uitgeruste 335I.

BMW: Basic Marin Wheels. Tuurlijk weet ik dat het staat for Bayerische Motoren Werke ( of was het Bremer ....... ) maar hier in Marin staat het voor "Basic Marin Wheels" De omgeving waar Jill en ik resideren is rijkelijk gevuld met dit Duitse auto- en motormerk en het lijkt wel of er hier meer BMW gereden wordt dan in de Heimat zelf; vandaar de naam Basic Marin Wheels.

Nadeel van een nieuwe auto is dat hij niet altijd direct voor handen is; deze moest zelfs nog gebouwd worden in Duitsland dus we hebben tot vorige week moeten wachten vooraleer Beemy het Amerikaanse daglicht zag. Een schattig wagentje met een eigenzinnig karakter. Het opvouwbare dak neemt plaats in de kofferbak zodat er weinig ruimte overblijft voor boodschappen maar voor woon/werk verkeer is het prima te doen. De eerdergenoemde paardenkrachten maken het een kleine wolf in lammetjes-kleren en geeft een soort achtbaan-sensatie bij het acceleren. Hier gaan we een hoop plezier van hebben.

Foto's van Beemy zijn te bekijken op http://pictures.jillandantwan.com

Een welverdiende trip naar North Carolina en Florida.

Het zal u niet ontgaan zijn; ik was er even niet. Ik was w

eg van de Rat-Race in California, 10 dagen rust en relaxation! Oh wat keken my Princess and me daar naar uit. De maanden, weken, dagen werden geteld en nu zijn we al weer bijna een week terug. Time flies when you are having fun.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de vakantie deels onderbroken werd door Oracle-verplichtingen maar dat mocht de pret niet drukken. In deze virtuele wereld is werken vanuit een thuiskantoor geen probleem. Zelfs niet als het thuiskantoor 4500 kilometer van het traditionele kantoor verwijderd is. Maandag de 26ste moest er gewoon gewerkt worden maar de baas had er geen probleem mee als ik vanuit ons oude huis in Clayton, NC mijn kunsten vertoonde. Gotta love this! Ook had ik een conference call woensdagochtend om 6.00 uur maar voor het overige was het "vakantie-Galore"

Was vreemd om na 7 maanden weer rond te rijden in de omgeving die bijna 2 jaar lang ons thuis was. Een feest van herkenning en gang naar etablishementen die het verblijf in "the Bible Belt" enigzins dragelijk maakten. Het werd overduidelijk waarom we zo blij zijn daar niet meer te wonen. Een verzameling tegenstellingen met onze nieuwe woonomgeving waar ik u niet mee zal vervelen onderstreepte ons gelijk. We wilden daar weg; we moesten daar weg. Leuk om zo nu en dan naar toe te gaan maar niet om te wonen.

Het tweede deel van onze vakantie werd doorgebracht in het zonovergoten Florida. Velen weten wellicht dat Jills vader daar een functie bekleedt bij een van de meest tot de fantasiesprekende werkgevers; Walt Disney hetgeen een aantal niet zo nare voordelen heeft: korting op hotels, gratis entree etc, dus u begrijpt; daar komen we graag en regelmatig. Verziekt tot op het bot door deze luxe laten we soms een hele dag de parken links liggen en vermaken we ons met rondkijken in de hotels, winkelen en genieten van het zwembad. Het klimaat is subtropisch dus kans genoeg om lekker van de zon te genieten. Een van de dingen die me aantrekken in deze wereld van kunstmatig geluk is de manier waarop parken en resorts aangekleedt de diverse seizoen ondergaan. Kerst in Disney is echt "alle remmen los" en ik kan daarvan genieten; sorry! Enig spannend wapenfeit was een ober die net iets te enthousiast informeerde naar ons welzijn. Iets wat normaal lovende response oplevert maar door de kwaliteit van het hoofdgerecht was mijn reactie niet waar dit vriendelijk heerschap op gerekend of gehoopt had. Ik maak er namelijk een goede gewoonte van om een ieder, of ze daar nu om vragen of niet, te laten weten wat ik van dingen denk; goed of slecht. Een parade van managers en assistant managers trok aan onze tafel voorbij om exuses en compensatie aan te bieden. Waar ik er zeker niet op uit was om onze maaltijd vergoedt te krijgen stond de staf van Mamma Melrose erop om de rekening door te scheuren om er toch maar zeker van te zijn dat we tevreden waren. Maar goed; meer spannends is er niet voorgevallen.

Al met al zijn we lekker uitgerust en kunnen nu weer vol aan de bak in de jachtige maatschappij.

Het ga u goed.

World Food

Geen idee of dit fenomeen zijn intrede in Nederland al heeft gemaakt maar hier is World Food booming. Elke zichzelfrespecterend restaurant heeft tegenwoordig wel een World Food menu. Beetje van dit, meer van dat en voor je het weet zijn je smaakpapillen volledig het spoort bijster. Fushion cooking was niet genoeg, het mixen van 2 of meer stijlen was passee, World Food is de way to go.

Nou ben ik zeker de rotste niet en kan me redelijk vinden in al deze nieuwe stromingen maar ik kan me toch niet ontrekken aan de indruk dat het hier koks en kokkinnen met indentiteitscrises betreft. Niet wetende of ze Italiaans, Chinees, Pan-Amerikaans of Frans zijn wordt met man en macht getracht om de menukaart te vullen met alles wat cuisines uit alle windstreken te bieden heeft.  De laatste 3 keren dat we een restuarant in de omgeving bezochtten was World Food de standaard. Calamaris met frans stokbrood, mini-hamburgers, oesters, patat-frites, asperges passeerden in onwillekeurige volgorde de revue. Een waar culinair genot maar het is wat verwarrend.
Zal wel een kwestie van wennen zijn.

Olie op de baai

Afgelopen week bereek ons het nieuws dat een vrachtschip het voor elkaar had gekregen om een van de pijlers van de Bay Bridge te rammen. Gegeven de ruime openingen tussen tussen de staanders een hele prestatie. In eerste instantie rapporteerde men een olie-vlekje van 140 gallon ( ca. 530 liter) maar dra bleek dat de werkelijke hoeveelheid meer richting 58.000 gallon nijgde; foutje bedankt!

Met alle getijden in de baai is het lastig om de olie teteugelen en op te ruimen. Dramatische beelden van met olie besmeurde vogels en zeehonden verdringen images van opgeblazen voertuigen in Irak en oorlog in Darfur. Blijvende schade aan de ecosystemen in de omgeving wordt gevreesd, het crab-seizoen komt in gevaar, schade aan overheid en particulieren is enorm en dat alles omdat de loods niet op stond te letten. Het zien van de met olie besmeurde dieren roept gevoelens op van boos- en machteloosheid. Niets kunnen doen daar het opruimen van deze kliederbende een zaak voor professionals is. Maar goed, eerlijkheid gebiedt me natuurlijk wel te zeggen dat ik mezelf ook niet zo 1,2,3 op een strand met een emmer en schep aan de gang zie gaan om die zwarte zooi op te ruimen.

 

Booooohhooooooo to you!

Halloween 2007. Waar we de afgelopen 2 jaar op 31 oktober bijna traditiegetrouw in Disney World vertoefden waren we gisteren te gast bij vrienden in een van de vele wijken van San Francisco. We waren geinviteerd om samen met vrienden en familie snoep uit te delen aan de jeugdige Trick-or-Treaters die op deze spookachtige avond al dan niet enthousiast maar bijna zonder uitzondering verkleedt de deuren langs gaan om met eerdergenoemde, drie-woorden zin zo veel mogelijk snoepgoed buit te maken.

Yours truly had nog gedacht een typefout in de uitnodiging ontdekte te hebben maar het was heus waar; ons gezelschap heeft gisteren ergens tussen de 4000 en 5000 snoepjes uitgedeeld aan kleine monsters, superhelden, Disneyfiguren en heuse douchecabines en ijshoorns. Als ware het scholen piranha's dook het grut golf na golf al "Trick or Treat" roepend de tandenverziekende zooi tegemoet om daarna met een keurig "Thank you" afscheid te nemen en hetzelfde ritueel bij de buren van de buren van de buren en de buren te herhalen. Als keurig aangekomen kantoorbaanhebbende en uitvormzijnde luilak werd dit geweld me dra te veel en trok ik me terug in de veilige keuken om onder het (des)genot van een fles Amstel light op adem te komen. Wat een geweld. Michels zijn ooit "Voetbal is oorlog", als dat zo is vraag ik me af wat Halloween dan is. Ik zag paralellen met de eens zo gehate rattenvanger van Hamelen omdat er in de wijde omgeving geen kind meer te bekennen was, ze waren allemaal in deze straat bijeengekomen om onder begeleiding van ouders of andere bloedverwanten een suiker-high van enige weken veilig te stellen.

Zonder enig overdrijven stellend dat er wel 5000 kinderen door deze straat trokken kijk ik terug op een geslaagd maar niet voor herhaling vatbaar evenement. Volgend jaar maar weer naar "Mickeys Not So Scary Halloween Party" waar de rollen heerlijk omgekeerd zijn en ik heerlijk mijn zakken kan vullen met alles waar de tandarts een haat/liefde verhouding mee heeft.

Gegroet!

Ontmaagd

5.1 op de schaal van richter en dan ook nog een kilometer of 120 weg van hier. Toch zaten Jill en ik gisteren even te schudden op bank terwijl een van de vele breuklijnen in de omgeving wat stoom afblies de the Bay Area deed beven. Aarbevingsvoelendtechnisch gesproken ben ik dus geen maagd meer. Ik moet eerlijk bekennen dat het voorbij was voor ik er goed en wel erg in had; een korte sensatie die me trillend en onzeker achterliet. Ik vondt het spannend maar het liet mijn partner onverstoorbaar. Hmmm klinkt bekend.

Anywho...geen schade aan ons huis en volgens mij valt de schade in de omgeving ook mee. Ver van het episch centrum verwijderd is een goed ding. Maar ook diegenen die dichterbij zaten zijn er volgens de berichten goed van afgekomen. Het is maar goed dat er zo nu en dan wat kleine, korte aardschokken plaatsvinden. Het haalt spanning van de tectonisch platen en stelt "The Big One" voorlopig uit. De grote is waar iedereen op wacht en waarvan iedereen hoopt dat hij te laat komt; 300 jaar te laat welteverstaan. De grote; een verbijsterende oerkracht die wordt losgelaten op North California en de effectiviteit van alle "retro-fit" activiteiten op de proef zal stellen.Deze naar sportschoenen klinkende techniek is er op gericht om gebouwen aarbevingbestendig(er) te maken en zodoende schade en verlies van mensenlevens te beperken. Bruggen en hoge gebouwen zijn over het algemeen niet de plekken waar je je wilt bevinden als de aardplaten weer eens tegen elkaar aanschurken als verliefden in een te klein bed.

Wat zeker bij "de Grote" uit de lucht zal vallen zijn de activisten in Berkeley die al sinds December 2006 luid protesterend in bomen wonen om te voorkomen dat de plaatselijke University het park met de grond gelijk maakt om het sportcomplex uit te breiden. Daags geleden sprak de rechter uit dat deze boombewoners met al dan niet zachte drang verwijderd mogen worden door de lokale hermandad. Wellicht heeft "de Kleine" van gisteren de lokale overheid al een handje geholpen.

Het ga u goed!