It's a small world!

Tussen Delft en Greenbrae zit een slordige 10.000 kilometer en ik voel dat met grote regelmaat. Geen snel bezoek aan mijn stamkroeg of een tweewekelijkse gang naar de Amsterdam ArenA; Nederland is echt ver weg. Dat voel en merk ik vooral in de donkere dagen voor Kerst. De tijd van het jaar waar een ieder samen met familie en vrienden rond de kerstboom zichzelf overvloedig tegoed doet aan onbevatbare hoeveelheden voedsel en drank. Een tijd van het jaar die door ondergetekende veelal in beschonken toestand in de Ruif werd doorgebracht. De tijd van het jaar waarin je terugblikt op alles wat je in de afgelopen 12 maanden voor je kiezen hebt gehad.

Het is tevens de tijd van het jaar waar ik nerveus mijn ouderwetse brievenbus en email inbox in de gaten hou, verlangend naar een papieren of elektronische bevestiging van mijn bestaan. Leef en besta ik nog in de belevenissen van familie, vrienden en vage kennissen. Krijg ik een groet uit het heden en verleden van een ieder die ik een groet heb gestuurd. denkt men nog aan me. Natuurlijk zijn er een aantal ingebouwde zekerheden maar voor het overige wacht ik altijd maar af of iemand de moeite neemt om me een, al dan niet persoonlijke, Kerst en Nieuwjaarsboodschap te sturen. En ik mag zeggen dat ik een gezegend man ben. Men denkt nog wel eens aan me, includeert me nog wel eens op een maillijst of neemt zelfs de moeite om me een hardcopy kaart te sturen. Waarvoor dank!

Nog steeds geen verklaring van de titel van mijn blog-entry; dat komt nu. "It's a small world" een innemende zin uit het oeverlange lied dat ten gehore wordt gebracht in de gelijknamige Disney actracties over heel de wereld. Dit om aan te geven dat de wereld niet zo onmetelijk is als hij soms aanvoelt. Nee, nee ik ben niet dronken of stoned of in een al-overdenkende bui. Ik refereer aan sommige van de Holiday-greetings ik per email mocht ontvangen. Grappige video's gemaakt op sites als www.elfyourself.com en www.scroogeyourself.com  vonden via Nederland een weg naar The Bay Area. Deze sites zijn de paradepaardjes van het reclame-bureau waar mijn betere helft dagelijks haar kunsten vertoont. Directe collega's van Jill zijn verantwoordelijk voor het bedenken en creeren van deze sites en dat geeft aan hoe klein de wereld in mijn beleving is. Tuurlijk heb ik de naam van deze sites wel eens laten vallen in gesprekken met vrienden maar de video's bereikten me ook via mensen die ik niet vaak spreek en niet eens wisten dat EVB.com verantwoordelijk was voor deze virale campagnes.

It's a small world after all!

Waar ik ook ben....

...ik blijf altijd klagen als een ware Hollander. In de zomer te heet en in de winter te nat. Nou leent het klimaat zich hier wat minder voor dit fenomeen. Over het algemeen zijn de zomers aangenaam en de winters mild. Wat te doen; geen reden tot klagen en toch die drang om te zaniken over het weer. Ik kan me normaal redelijk beheersen en verdrink mijn klaagbehoeften doorgaans in plassen Heineken en Whisky als de drang tot klagen me te veel wordt.

Een week geleden was ik mezelf niet en waagde tussen de spreekwoordelijke neus en lippen door tijdens een gesprek met Marco te memoreren dat het maar 15 graden Celcius was. Een gerechtvaardigde storm van kritiek was mijn deel. "Wat? Jij klaagt over 15 graden terwijl het hier -2 is?!?!" "Nou moet je ophouden" En gelijk heeft hij. Waar haal ik het lef en de gore moed vandaan om te klagen over het weer in dit paradijs. Goed we zitten dan wel niet op het strand met de kerst maar echt heel koud wordt het hier nooit. Geen sneeuw, nagenoeg geen hagel en schaatsen op de sloot hebben ze hier nog nooit van gehoord. Ik dacht altijd dat ik gewend was aan het koude weer dat Nederland doorgaans van Oktober tot en Maart teistert. Maar een warmer klimaat went snel. Je weet pas wat je had als je het niet meer hebt; voor het weer geldt dat zeker. Ik zou wat het weer betreft zeker niet meer terug willen.

Gezinsuitbreiding

Nee nee, schrik niet. Sinds een week of wat zijn wij de zeer trotse eigenaar van een nieuw "pair of wheels". Er moest een tweede auto komen om ons comfort-level te verhogen en dus togen we in oktober naar de plaatselijke dealer om een prettig karretje uit te zoeken. Jill had haar oog laten vallen op een BMW 3 series cabrio, hardtop en ik was het daar wel mee eens. En heus niet alleen omdat ik, net als andere mannen weinig tot niets in te brengen heb thuis. Wel kon ik mijn betere helft overtuigen om naast de 328I ook de 335I voor een testrit de weg op te sturen. Het rauwe geweld van de 300PK bracht een glimlach op haar en mijn gezicht en dra was de deal gesloten; een compleet uitgeruste 335I.

BMW: Basic Marin Wheels. Tuurlijk weet ik dat het staat for Bayerische Motoren Werke ( of was het Bremer ....... ) maar hier in Marin staat het voor "Basic Marin Wheels" De omgeving waar Jill en ik resideren is rijkelijk gevuld met dit Duitse auto- en motormerk en het lijkt wel of er hier meer BMW gereden wordt dan in de Heimat zelf; vandaar de naam Basic Marin Wheels.

Nadeel van een nieuwe auto is dat hij niet altijd direct voor handen is; deze moest zelfs nog gebouwd worden in Duitsland dus we hebben tot vorige week moeten wachten vooraleer Beemy het Amerikaanse daglicht zag. Een schattig wagentje met een eigenzinnig karakter. Het opvouwbare dak neemt plaats in de kofferbak zodat er weinig ruimte overblijft voor boodschappen maar voor woon/werk verkeer is het prima te doen. De eerdergenoemde paardenkrachten maken het een kleine wolf in lammetjes-kleren en geeft een soort achtbaan-sensatie bij het acceleren. Hier gaan we een hoop plezier van hebben.

Foto's van Beemy zijn te bekijken op http://pictures.jillandantwan.com

Een welverdiende trip naar North Carolina en Florida.

Het zal u niet ontgaan zijn; ik was er even niet. Ik was w

eg van de Rat-Race in California, 10 dagen rust en relaxation! Oh wat keken my Princess and me daar naar uit. De maanden, weken, dagen werden geteld en nu zijn we al weer bijna een week terug. Time flies when you are having fun.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de vakantie deels onderbroken werd door Oracle-verplichtingen maar dat mocht de pret niet drukken. In deze virtuele wereld is werken vanuit een thuiskantoor geen probleem. Zelfs niet als het thuiskantoor 4500 kilometer van het traditionele kantoor verwijderd is. Maandag de 26ste moest er gewoon gewerkt worden maar de baas had er geen probleem mee als ik vanuit ons oude huis in Clayton, NC mijn kunsten vertoonde. Gotta love this! Ook had ik een conference call woensdagochtend om 6.00 uur maar voor het overige was het "vakantie-Galore"

Was vreemd om na 7 maanden weer rond te rijden in de omgeving die bijna 2 jaar lang ons thuis was. Een feest van herkenning en gang naar etablishementen die het verblijf in "the Bible Belt" enigzins dragelijk maakten. Het werd overduidelijk waarom we zo blij zijn daar niet meer te wonen. Een verzameling tegenstellingen met onze nieuwe woonomgeving waar ik u niet mee zal vervelen onderstreepte ons gelijk. We wilden daar weg; we moesten daar weg. Leuk om zo nu en dan naar toe te gaan maar niet om te wonen.

Het tweede deel van onze vakantie werd doorgebracht in het zonovergoten Florida. Velen weten wellicht dat Jills vader daar een functie bekleedt bij een van de meest tot de fantasiesprekende werkgevers; Walt Disney hetgeen een aantal niet zo nare voordelen heeft: korting op hotels, gratis entree etc, dus u begrijpt; daar komen we graag en regelmatig. Verziekt tot op het bot door deze luxe laten we soms een hele dag de parken links liggen en vermaken we ons met rondkijken in de hotels, winkelen en genieten van het zwembad. Het klimaat is subtropisch dus kans genoeg om lekker van de zon te genieten. Een van de dingen die me aantrekken in deze wereld van kunstmatig geluk is de manier waarop parken en resorts aangekleedt de diverse seizoen ondergaan. Kerst in Disney is echt "alle remmen los" en ik kan daarvan genieten; sorry! Enig spannend wapenfeit was een ober die net iets te enthousiast informeerde naar ons welzijn. Iets wat normaal lovende response oplevert maar door de kwaliteit van het hoofdgerecht was mijn reactie niet waar dit vriendelijk heerschap op gerekend of gehoopt had. Ik maak er namelijk een goede gewoonte van om een ieder, of ze daar nu om vragen of niet, te laten weten wat ik van dingen denk; goed of slecht. Een parade van managers en assistant managers trok aan onze tafel voorbij om exuses en compensatie aan te bieden. Waar ik er zeker niet op uit was om onze maaltijd vergoedt te krijgen stond de staf van Mamma Melrose erop om de rekening door te scheuren om er toch maar zeker van te zijn dat we tevreden waren. Maar goed; meer spannends is er niet voorgevallen.

Al met al zijn we lekker uitgerust en kunnen nu weer vol aan de bak in de jachtige maatschappij.

Het ga u goed.

World Food

Geen idee of dit fenomeen zijn intrede in Nederland al heeft gemaakt maar hier is World Food booming. Elke zichzelfrespecterend restaurant heeft tegenwoordig wel een World Food menu. Beetje van dit, meer van dat en voor je het weet zijn je smaakpapillen volledig het spoort bijster. Fushion cooking was niet genoeg, het mixen van 2 of meer stijlen was passee, World Food is de way to go.

Nou ben ik zeker de rotste niet en kan me redelijk vinden in al deze nieuwe stromingen maar ik kan me toch niet ontrekken aan de indruk dat het hier koks en kokkinnen met indentiteitscrises betreft. Niet wetende of ze Italiaans, Chinees, Pan-Amerikaans of Frans zijn wordt met man en macht getracht om de menukaart te vullen met alles wat cuisines uit alle windstreken te bieden heeft.  De laatste 3 keren dat we een restuarant in de omgeving bezochtten was World Food de standaard. Calamaris met frans stokbrood, mini-hamburgers, oesters, patat-frites, asperges passeerden in onwillekeurige volgorde de revue. Een waar culinair genot maar het is wat verwarrend.
Zal wel een kwestie van wennen zijn.

Olie op de baai

Afgelopen week bereek ons het nieuws dat een vrachtschip het voor elkaar had gekregen om een van de pijlers van de Bay Bridge te rammen. Gegeven de ruime openingen tussen tussen de staanders een hele prestatie. In eerste instantie rapporteerde men een olie-vlekje van 140 gallon ( ca. 530 liter) maar dra bleek dat de werkelijke hoeveelheid meer richting 58.000 gallon nijgde; foutje bedankt!

Met alle getijden in de baai is het lastig om de olie teteugelen en op te ruimen. Dramatische beelden van met olie besmeurde vogels en zeehonden verdringen images van opgeblazen voertuigen in Irak en oorlog in Darfur. Blijvende schade aan de ecosystemen in de omgeving wordt gevreesd, het crab-seizoen komt in gevaar, schade aan overheid en particulieren is enorm en dat alles omdat de loods niet op stond te letten. Het zien van de met olie besmeurde dieren roept gevoelens op van boos- en machteloosheid. Niets kunnen doen daar het opruimen van deze kliederbende een zaak voor professionals is. Maar goed, eerlijkheid gebiedt me natuurlijk wel te zeggen dat ik mezelf ook niet zo 1,2,3 op een strand met een emmer en schep aan de gang zie gaan om die zwarte zooi op te ruimen.

 

Booooohhooooooo to you!

Halloween 2007. Waar we de afgelopen 2 jaar op 31 oktober bijna traditiegetrouw in Disney World vertoefden waren we gisteren te gast bij vrienden in een van de vele wijken van San Francisco. We waren geinviteerd om samen met vrienden en familie snoep uit te delen aan de jeugdige Trick-or-Treaters die op deze spookachtige avond al dan niet enthousiast maar bijna zonder uitzondering verkleedt de deuren langs gaan om met eerdergenoemde, drie-woorden zin zo veel mogelijk snoepgoed buit te maken.

Yours truly had nog gedacht een typefout in de uitnodiging ontdekte te hebben maar het was heus waar; ons gezelschap heeft gisteren ergens tussen de 4000 en 5000 snoepjes uitgedeeld aan kleine monsters, superhelden, Disneyfiguren en heuse douchecabines en ijshoorns. Als ware het scholen piranha's dook het grut golf na golf al "Trick or Treat" roepend de tandenverziekende zooi tegemoet om daarna met een keurig "Thank you" afscheid te nemen en hetzelfde ritueel bij de buren van de buren van de buren en de buren te herhalen. Als keurig aangekomen kantoorbaanhebbende en uitvormzijnde luilak werd dit geweld me dra te veel en trok ik me terug in de veilige keuken om onder het (des)genot van een fles Amstel light op adem te komen. Wat een geweld. Michels zijn ooit "Voetbal is oorlog", als dat zo is vraag ik me af wat Halloween dan is. Ik zag paralellen met de eens zo gehate rattenvanger van Hamelen omdat er in de wijde omgeving geen kind meer te bekennen was, ze waren allemaal in deze straat bijeengekomen om onder begeleiding van ouders of andere bloedverwanten een suiker-high van enige weken veilig te stellen.

Zonder enig overdrijven stellend dat er wel 5000 kinderen door deze straat trokken kijk ik terug op een geslaagd maar niet voor herhaling vatbaar evenement. Volgend jaar maar weer naar "Mickeys Not So Scary Halloween Party" waar de rollen heerlijk omgekeerd zijn en ik heerlijk mijn zakken kan vullen met alles waar de tandarts een haat/liefde verhouding mee heeft.

Gegroet!

Ontmaagd

5.1 op de schaal van richter en dan ook nog een kilometer of 120 weg van hier. Toch zaten Jill en ik gisteren even te schudden op bank terwijl een van de vele breuklijnen in de omgeving wat stoom afblies de the Bay Area deed beven. Aarbevingsvoelendtechnisch gesproken ben ik dus geen maagd meer. Ik moet eerlijk bekennen dat het voorbij was voor ik er goed en wel erg in had; een korte sensatie die me trillend en onzeker achterliet. Ik vondt het spannend maar het liet mijn partner onverstoorbaar. Hmmm klinkt bekend.

Anywho...geen schade aan ons huis en volgens mij valt de schade in de omgeving ook mee. Ver van het episch centrum verwijderd is een goed ding. Maar ook diegenen die dichterbij zaten zijn er volgens de berichten goed van afgekomen. Het is maar goed dat er zo nu en dan wat kleine, korte aardschokken plaatsvinden. Het haalt spanning van de tectonisch platen en stelt "The Big One" voorlopig uit. De grote is waar iedereen op wacht en waarvan iedereen hoopt dat hij te laat komt; 300 jaar te laat welteverstaan. De grote; een verbijsterende oerkracht die wordt losgelaten op North California en de effectiviteit van alle "retro-fit" activiteiten op de proef zal stellen.Deze naar sportschoenen klinkende techniek is er op gericht om gebouwen aarbevingbestendig(er) te maken en zodoende schade en verlies van mensenlevens te beperken. Bruggen en hoge gebouwen zijn over het algemeen niet de plekken waar je je wilt bevinden als de aardplaten weer eens tegen elkaar aanschurken als verliefden in een te klein bed.

Wat zeker bij "de Grote" uit de lucht zal vallen zijn de activisten in Berkeley die al sinds December 2006 luid protesterend in bomen wonen om te voorkomen dat de plaatselijke University het park met de grond gelijk maakt om het sportcomplex uit te breiden. Daags geleden sprak de rechter uit dat deze boombewoners met al dan niet zachte drang verwijderd mogen worden door de lokale hermandad. Wellicht heeft "de Kleine" van gisteren de lokale overheid al een handje geholpen.

Het ga u goed!

 

LA, Stad der engelen

De afgelopen dagen werden door ondergetekende doorgebracht in het zuiden van onze staat. Jill moest voor haar werk een paar dagen naar Burbank en het leek haar wel een aardig idee als ik ook die kant op zou komen. Tegenstribbelen van mijn kant leidde tot niets anders dan een tweede ticket van San Francisco naar LAX; het befaamde vliegveld van LA. Onderstaande short-stories geven hopelijk een klein beetje mijn ervaringen weer.

De hotelaccomodatie was riant gelegen op "The Sunset Strip" in West Hollywood, een steenworpafstand van Beverly Hills, Bel Air en meer van dat soort tot de verbeelding sprekende plaatsnamen. Een ware vleesmarkt voor alles wat acteur/model is of wil worden schreedt voorbij op veel te hoge hakken en strakke pakken hetgeen mijn toeristenoutfit (shorts en slippers) wat pover deed overkomen. Maar goed; ik wil dan ook niet slagen in Hollywood en als ik daar in mijn beste pak ga lopen is het een unfaire competitie voor de rest van de ploeteraars....... Een bonte stoet van schofterig dure automobielen trok aan mijn gezichtsveld voorbij terwijl ik dromerig flaneerde in een fantasiewereld waarin ik de ster was. Golven van gejuich en applaus bij het verlaten van mijn oude Explorer om met de boodschappenkar de plaatselijke super te ontdoen van al het goeds dat de wereld te bieden heeft. Mijn dagdroom werd bruut onderbroken door een hyperactieve niksnut die me met zijn milieuvriendelijk prius bij-na het hiernamaals in probeerde te rijden. Wandelen en dagdromen tegelijkertijd in LA is gevaarlijk; levensgevaarlijk.

Nubo Matsuhisa is de naamgever en eigenaar van een in Beverly Hills gelegen sushi restaurant waar menig ster zijn portie rauwe vis heeft verorberd. Het vormde decor voor het afsluitende diner vrijdagavond. Weggestopt aan de laatste tafel van de patio vloeide de sake en sapporo rijkelijk want "Vis en ook rauwe vis moet zwemmen" Een verzameling van tot de verbeeldingsprekende vormen van met rijstomhulde vis verdween in harmonie met eerdergenoemde liquids naar de diepten van ons innerlijke zelf toen oorspronkelijke sereniteit aan de border van onze buitentuinlijk paradijs werd bruut verstoord door de binnenkomst van een groep kirrende tienermeiden die de warme sereniteit van de binnentuin kwamen verstoren met iets wat zonder twijfel een verjaarspartij van een van de deernes was. Daar het ook in de beschermde omgeving van postcode 90210 een goed idee is om met dergelijk vertier minimaal 1 volwassene mee sturen was ook dit gezelschap voorzien van ouderlijk toezicht. In dit geval (gevallen) filmster Val Kilmer. Voor diegenen wiens geheugen wat opgefrist dient te worden, het mijne incluis, Val speelde onder andere in Top Gun (ICE) en Batman returns. Tegenwoordig doet deze eens zo afgetrainde halfgod het wat rustiger aan. Geen hordes paparazzi, geen dure clubs maar gewoon sushi met de kids bij Nubo. Terugkerend naar de essentie van ons restaurantbezoek; de sushi was geweldig en daar ik nooit te beroerd ben om iets nieuws te proberen zette ik na enig aandringen mijn tanden in achtereenvolgens gefrituurde garnalenkop, zalmeieren en de meest pittige sushi ooit door de aanwezige chef gemaakt. Was allemaal maar zo-zo en ik verviel dra weer in de meer gebruikelijke vormen van deze Japanse delicatessen.

Twee dagen zo dicht bij de beroemste postcode ter wereld vlogen voorbij en zijn zeker voor herhaling vatbaar.
Gegroet

All is well....

geen idee of men zicht dit afvraagt maar de branden in SoCal zijn hier ongeveer een kilometer of 750 vandaan dus echt veel last heb ik er niet van.  Natuurlijk worden de actualiteitenprogramma's goed gevuld met de exodus van residenten uit Zuid Californie en is het het gesprek van de dag maar dat staat in zeer schril contrast tot hetgeen de bewoners in het zuiden van deze staat moeten doorstaan.

Het is echter goed te zien dat in tijd van nood de ware aard van mensen boven komt. Vanuit alle windstreken komt hulp en het aanbod van vrijwilligers voor de opvang van evacuees was dermate groot dat menigeen teleurgesteld huiswaarts moest keren. Het alverslinnende vuur maakt geen onderscheid in klassen der samenleving en zo is ook de reflectie van gehuisveste personen in de football stadions en parken van San Diego en omgeving. De onbetaalbare heuvels rond de stad der engelen vallen net zo goed ten prooi aan dit vagevuur als woongemeenschappen waar de minder bekenden der aarde zich huisvesten. Enig verschil is dat de sterren veelal "reserverhuizen" hebben en derhalve het leed dat wordt geleden meer als tijdelijk ongemak zullen ervaren terwijl gewone stervelingen voorlopig in tenten, goedkope motels of op zolder bij familie moeten verblijven. Dit terwijl ondertussen hopend dat de verzekeringsmaatschappijen over de brug komen en de federale overheid de beloften gedaan door Arnold Z en George W. Clown nakomen. De spanning of je huis al dan niet aan de vlammen ten prooi zal vallen wordt opgevoerd door de vretende onzekerheid of en wanneer je ooit terug kan keren.

Ik heb met alle evacuees te doen en ik hoop u allen ook!

Is het fijn om....

Britney Spears te zijn!?

Ik zou het niet weten. Lijkt me moeilijk te zeggen. Het kind zwemt in het geld en had tot voor kort geen zorg in de wereld! Not a care in the world. Maar een serie van foute beslissingen en pijnlijke momenten later is La Spears het lachtertje van roddelminnend Amerika. Geen idee hoe breeduitgemeten haar leven in Nederland wordt maar hier gaat er geen dag voorbij zonder "nieuws" over Brit.

Uiteraard moet de term nieuws in deze wat ruim worden gezien. Het voornoemde is meestal een opsomming van haar dagelijkse bezigheden al dan niet vergezeld door haar kinderen die zich elke keer weer onwetend in de gevarenzone van het leven begeven. De tacktieken die door de lokale paparazzi worden gehanteerd om kwaliteits programma's als "Insider" en "Entertenmaint tonight" van vuil te voorzien zouden bij Neerlands roddel-trots Henk van der Meyden de wangen rossig doen kleuren. Het arme ding wordt genoodzaakt om waar zij ook gaat haar ogen te beschermen van de vele flitsen die er voor moeten zorgen dat het voorkomen van dit eens zo schattige Disney Club-lid zo natuurgetrouw in de roddelpers komt. Geen stap buiten de deur gaat ongemerkt. Koffie halen bij Starbucks, oogschaduw kopen bij de plaatselijk drogist of het bezoeken van een zonnebankcentrum; alles gaat vergezeldt van minimaal 20 opdringerige mannen en vrouwen met lopende, flitsende of klikkende camera's.

Moeten we dan medelijden hebben met dit vergane lustobject? Nou ik dacht het niet!! Ze zwemt nog steeds in het geld, laat de paparazzi boodschappen voor haar doen en haar nieuwe single is met veel lof ontvangen en lijkt nu zelfs even de aandacht af te wenden van haar gruwelijk slechte optreden tijdens de 2007 MTV Video Awards van vorige maand. Daar ik gek ben op kinderen zolang deze maar terug gevengeven kunnen worden aan de rechtmatige eigenaar denk ik dat Brit's verloren  rechtszaak voogdijschapgevecht een gewonnen strijd is. De krokodillentranen gehuild bij de uitspraak, die luid en duidelijk de kinderen toewees aan ex Federline, Fedex, zijn in mijn ogen dan ook een prima stukje acteerwerk en volgens mij was La Spears met haar gedachten al lang aan het clubben in de nachten van New York en LA toen de rechter de zitting en daarmee de rechtszaak voor gesloten verklaarde. Geen zorgen om huilende kinderen als je op zondag-, maandag-, dinsdag-,woensdag-, onderdag-, vrjdag- en zaterdagochtend je roes ligt uit te slapen. Uit bed kunnen stappen met de wallen onder je ogen en sporen van wit poeder rond je neus. Super toch. Je geeft je ex een fooi elke maand om voor de kinderen te zorgen en neemt de kids zo nu en dan, onder gerechtelijk toezicht mee naar de Mac of ander kinderparadijs.

Volgens mij is het nog niet zo gek om Britney Spears te zijn. 

Typisch Hollands....

Afgelopen Donderdag was het dan eindelijk zo ver. Na een periode van extreme droogte, ik had het hier nog niet echt zien regenen, brak de hemel boven de baai open en werd de omgeving overspoeld met lang over tijd zijnde regen. Ik dacht vroeger, toen ik nog in Nederland woonde dat een gebied zonder regen het paradijs op aarde was. Daarbij natuurlijk voorbijgaand aan gebieden als de Sahel en Gobi woestijn. Elke keer als ik weer eens als een verzopen kat de kroeg instaptte beloofde ik mezelf dat ik ooit eens iets aan de regen zou doen. Ik zou een term bedenken als "no-rain-climate" daarmee de door Al Gore gezette trend volgend. Het door deze oud vice president van mijn nieuwe thuisland bedachte "global warming" is een van de beste uitvindingen van de laatste decennia. Een overschot aan warme dagen en milde winters; wat een genot.

 

Het grote nadeel van bijna geen regen is het verhoogde risico op grasbranden en de aanhoudende discussies over het al dan niet ontstaan van een tekort aan drinkwater. In de omgeving staat hier vanaf april tot en met september elke dag wel een weiland of bos in brand hetgeen garant staat voor spectaculaire televisiebeelden die de Amerikanen even de gedachten van alle ellende in Irak en Afghanistan doen afwenden. Dus dat is dan weer een voordeel.

 

Maar het zien van oer-Hollands weer deed ondergetekende toch weer even terugdenken aan de gezellige herst- en wintermaanden in Nederland. Het bij de kachel zitten met een kop soep of sopie heeft toch wel iets. Soms mis ik het weer; het weer.

 

 

Feet Week

Een jaarlijks terugkerend spectakel. Een week waarin San Francisco wordt bezet door Amerikaans en Canadees marine-personeel die zich daar ongeremd tegoed doen aan alles wat SF te bieden heeft. Het gebeuren is officieel bedoeld om de bewoners van de Bay Area de kans te geven eer te bewijzen aan dit deel van de strijdkrachten en hen te danken voor het kunstmatige gevoel van vrijheid dat ons dagelijks probeert te bekruipen. Critici beargumenteren het feit dat "Fleet week" is uitgegroeid tot een zijn weerga niet kennende commercial voor de troepen waar anderen volharden in het sentimentele aspect van dit festijn.
Denk er van wat je wilt; toen Jill en ik gisteren samen met tienduizend anderen op Crissy Fields de flanken van de baai bevolkten om de kunsten van de diverse stuntteams in ons op te nemen dacht ik geen moment aan het politieke aspect van Fleet Week. Het zien van de absolute trekpleister; The Blue Angels doet een ieder vergeten wat er over dit evenement wordt geroepen. "The Blue Angels Kick Ass" meer niet en zeker niet minder. Met hun F18 Hornets halen deze, getrainde piloten dingen uit die ik als kind met regelmaat poogde uit te voeren met papieren vliegtuig. Draaiend en tollend tegen de kast op knallen na weer een looping, spiraal en vrije val uitgevoerd door mijn, zorgvuldig uit de krant van mijn ouders gevouwen replica van een niks-jet. Dagdromend van een carriere als straaljagerpiloot en wat voor capriolen ik zou uithalen zat ik na mijn aanvaring met de kast op de bank; vliegtuig in de ene hand en met mijn andere hand en mijn andere hand gebruikend om wrijvend over mijn zere voorhoofd te trachten de onvoormijdelijke buil te voorkomen. Mijmeren over het verleden wordt doorgaans bruut onderbroken door een straaljager die op 150 meter hoogte boven je hoofd net niet door de geluidsbarriere breekt. Super!
Volgend jaar weer kijken.

writers block...

Een van mijn, kritische blog-lezers plaatste daags geleden op mijn blog de volgende reactie:
"Zet je er pas iets anders op als er iemand heeft gereageerd of heb je een `writers-block`?? Er is eigenlijk niemand die zich voor kan stellen dat jij tennist !! :-)"
Gemotiveerd door deze tekst bekroop drang om nog dit weekend in de digitale pen te klimmen en mijn blog(s) van nieuwe input te voorzien. Niet dat er veel spannends gebeurt is dat deze drang kan rechtvaardigen dus een soort van writers-block is wel aanwezig. Tel daar bij op het feit dat er de laatste weken niet te gek veel spannends is voorgevallen en een leeg blog is het onvermijdelijke resultaat.

Graag zou ik u berichten over de goede Europese zaken gedaan door mijn favoriete voetbalclub AJAX maar recente ontwikkelingen zouden een lofzang over de triomphen van de Godenzonen doen vervallen tot vormen van wanhopige fictie. De NV die vroeger een club was doet het financiel prima dus de hoge heren in de ivoren toren zullen met kerst ongetwijfeld genieten van goddelijke spijzen aangeschaft met fracties van hun ongetwijfeld riante bonussen. Het tafereel waar Fontijn vrolijk met zijn treinset speelt doet mijn ogen steken van helse pijnen die zonder veel moeite kunnen weergeven wat Balthasar Gerardts moet hebben gevoeld toen hij op de Delftse markt in vieren werd gedeeld. Wat een waardeloos stel zichzelf AJACIEDEN noemende pennelikkers.
"De zaken gaan prima" moeten ze ongetwijfeld gedacht hebben toen op 31 augustus de transfermarkt sloot en de handelsbalans postifief voor de NV maar zeeeer negatief voor de club afsloot. Binnen een paar weken haalde men de angel uit de ploeg en bezegelde daarmee het Europese lot van mijn club. Het was over en uit voor het goed en wel begon.VI schreef een week of wat geleden een mooi stuk over de houding van HSV ten opzichte van de transfer van vd Vaart. Met militaire precisie en vastberaden werd constant de hoorn op de haak gesmeten als er weer eens uit Valencia werd gebeld. Raphael zou blijven en Raphael bleef. Had de NV niet dezelfde houding aan moeten nemen toen Liverpool en Real Madrid contact zochten voor Babel en Sneijder? "Niet te koop! Bel in maart nog maar een keer" Maar de eurotekens maakten de Naamloze Vervelen geil als boter en na een farce van een paar weken was de bonus voor de directie binnen en het leed voor de supporters onvermijdelijk.

Het probleem zit hem natuurlijk weer in de trainer en de spelersgroep. Van Geel en Fontijn zullen er alles aan doen om hun eigen hachie te redden. Maar als je beter gaat kijken is er in de laatste jaren een constante factor die AJAX naar de klote helpt; AJAX n.v. Zoals een goede vriend van me heel pakkend stelde "pluspuntje: zelfs de "serieuze" actualiteitenprogramma's stellen nu de vraag waarom directie en Jakkes niet ff lekker ophoeren......."

Dood aan de NV.....Leve AJAX!!!

Open Greenbrae Tenniskampioenschappen...

Ik schrijf u dit met een lichte nevel in mijner kop. Waar ik vroeger nog wel eens betrapt kon worden op "wantatsen" met een pils en sigaret in de hand is het tegenwoordig virtueel tennis met een pils. Het is weekend en ik hoef niet te rijden vanavond. Ik heb derhalve mijn Heineken tapvat uit de koelkast getrokken om vervolgens met een Heineken in de ene hand en de Wii controller in de andere de edele tennissport te beoefenen in de warme geborgenheid van onze huiskamer. Wat wil een mens nog meer. Tuurlijk is het op vrijdag naar een kroeg in Delft afzakken om daar een pils te drinken ook een prima idee maar bij gebrek 015 in mijn huidige kengetal is dit een prima alternatief.

Het is de eerste werkweek die ik op deze manier afsluit daar mijn betere helft mij vorige week verraste met een spontaan georganiseerde kroegentocht in San Francisco. Altijd leuk en gezellig om in de Mission wat te drinken en daarna half kachel naar de Castro te lopen. De Castro staat bekend om zijn regenbooggeorienteerde bewoners en publiek. Een bonte stoet van homosuelen, travestieten en omgebouwde medemens trekt daar normaliter over straat van kroeg tot kroeg. Geen plaats voor de "narrow-minded" onder ons maar ik kan me er prima vermaken. Ik herinner me nog een van mijn evangelische collega's in North Carolina die reageerde op mijn aankondiging naar hier te verhuizen met de zin "you going to move to that place with all those gays" en moet dan lachen om de bekrompenheid van zulk een persoon. San Francisco en de Bay Area is cool en ik raadt een ieder aan het op de "places to see before you die" lijst te zetten!

 

 

Terug naar North Carolina....

eeehhh ik dacht het niet. Maar het is natuurlijk altijd goed om te weten dat je bij je vorige managers een goede indruk hebt achtergelaten. Zo goed zelfs dat me van de week een baan werd aangeboden bij IBM. De manager aldaar wilde eerst mij polsen voor de baan "public" ging. Ik moest dan wel terug naar NC verhuizen. Het idee!? Een paradijs en een goede baan achterlaten om weer naar de Bible Belt te verhuizen? Dacht het niet.

Maar het is egostrelend, dat wel.

Panning for gold

In het spoor van de 49-ers begaven wij ons dit weekend richting the Mother Lode. Dit gedeelte van Californie staat naast een groot aantal wijnmakerijen voornamelijk bekend om zijn gouddelvers verleden. In de negentiende eeuw trokken lieden van allerlui pluimage en nationaliteit naar de uitlopers van de Sierra Nevada om daar naar goud te zoeken. Als elk ander economisch verschijnsel bracht ook deze "Gold Rush" een complete maatschappij met zich mee. In het kielzog van de Niners togen tandarts, smeden, doctoren etc etc naar het westen van Cali om zich daar te vestigen en hopelijk een graan mee te pikken van al het moois dat uit de beken, kreken en grond werd gehaald.

Als gezegd zijn wij afgelopen weekend ook ons geluk gaan beproeven. Optimistisch als ik ben had ik op voorhand mijn managers laten weten dat het heel goed mogelijk was dat afgelopen vrijdag mijn laatste dag bij Oracle was en opzichtig geinformeerd naar de wijze waarop ik mijn ontslag zou moeten indienen. Achteraf gezien werd ik gelukkig ik niet serieus genomen; frustratie was al wat we vonden in de kunstmatige kreek. We hadden diep in de buidel getast om de "get rich quick" pan te kopen en werden dan ook vorstelijk beloond met wat goudsplinters die door cowboy Mike vakkundig uit de pan met modder werd gefilterd maar dat was het dan ook. Jill en ik hebben daar nog een half uurtje met staan scheppen, schudden en schelden maar meer dan wat kleine glimmende steentjes ontwaarden we niet.  "Get rich quick" is ongetwijfeld van toepassing op de uitbater van deze toeristen-belazerij.

Gelukkig maakte het bekijken van de omgeving met al zijn oude spookstadjes een diepere indruk dan het goud-debacle dus het weekend was verder prima. Op de Bed & Breakfast dan. Pre-fab camperen noem ik het maar. Voor een niet misselijke $160,00 werden we geparkeerd in een veredeld tuinhuis, zonder tv en een kapotte airco. We hadden voor 2 nachten vooruit betaald maar ik ben vanmorgen naar de receptie gegaan en ze zachtjes maar heel duidelijk verteld dat het een waardeloos geheel was en we het liefst weg wilden. Na wat gesoebat kregen we de vooruitbetaalde tweede nacht terug. 

Al dat voor de tweede dag op de agenda stond was het bezoeken van een kerkhof dat volgens een boek over Californie het bezichtigen meer dan waard was en "the Moaning Cavern" te exploreren. Het ontbreken van een parkeersplaats zorgde even voor wat verwarring maar brutaal als ik ben stuurde ik mijn Explorer het kerkhof op om daar alle stenen eens goed te bekijken. Leverde wat afkeurende blikken van wandelaars op maar wie daarom maalt heet geen Antwan. Op naar de "Zuchtende Grot"! Alwaar we een trap van 234 treden afdaalden om prachtige stalactieten en stalagmieten te bekijken. Fascinerend om te zien wat het effect van water op rotsformaties is als je het maar de tijd geeft; prachtig. Daar we alles in de omgeving zo'n beetje gezien hadden zijn we op ons gemak naar huis gereden en slapen we vannacht weer in ons eigen bed. Oost, west, thuis best zeggen we dan maar.

Net niet gehaald...

Me het lazerus gestudeerd, een boot-camp en me een weekend opgesloten met een stapel boeken, proefexamens en video's.  Gewapend met een dosis gezonde spanning en zelfvertrouwen stapte ik vanmorgen het kantoor van LearnIt binnen om er, zo dacht ik althans, 90 minuten later met een CCNA certificaat weer uit te stappen. Too bad, peanut-butter; 809 punten was net niet genoeg om te slagen.
Volgende keer beter (hoop ik)

Wii

Ik hou het niet meer. Al weken zoek ik koortsachtig op het internet naar een Nintendo Wii. Niet te krijgen in deze omgeving. Waar de Xbox360 en PS3 aan de straatstenen niet kwijt te krijgen is, is de console van Nintendo niet aan te slepen hier in de VS. Het is niet zozeer dat ik een Wii wil; ik heb er gewoon een nodig.

Een van mijn favoriete bezigheden het spelen van tennis in mijn adamskostuum en de wat preutse aard van mijn Amerikaanse buren sluit het beoefenen van de deze sport op de parkeerplaats uit. Ik heb een paar keer op het punt gestaan het uit te proberen maar elke keer als ik gewapend met mijn racket en ballen nakend de deur uit wil stappen om me uit te leven op de buitenmuur van een mijner buren weer Jill me te overtuigen van het feit dat het waarschijnlijk geen goed idee is. Dit mede gevoedt door het gegeven openbaar naakt lopen je hier een ritje naar op de met plastic omhulde achterbank van een politieauto kan en zal opleveren.

Zie daar de reden van mijn queste naar de Wii. Ik moet en zal hem bezitten!

I'm giving you the finger!

I'm giving you the finger.

Geen spam en zeker geen virus. Gewoon trots op wat Jill op haar werk gemaakt heeft. En het is nog grappig ook.

Klik hier http://www.givesomeonethefinger.com/?id=1c4742a9-42b9-4c1a-b7e9-23f5a9927a1f Om te horen wat mijn vinger te zeggen heeft

Zelf ook de vinger geven?! www.GiveSomeoneTheFinger.com

Later en de Groeten.
Antwan

.