Open Greenbrae Tenniskampioenschappen...

Ik schrijf u dit met een lichte nevel in mijner kop. Waar ik vroeger nog wel eens betrapt kon worden op "wantatsen" met een pils en sigaret in de hand is het tegenwoordig virtueel tennis met een pils. Het is weekend en ik hoef niet te rijden vanavond. Ik heb derhalve mijn Heineken tapvat uit de koelkast getrokken om vervolgens met een Heineken in de ene hand en de Wii controller in de andere de edele tennissport te beoefenen in de warme geborgenheid van onze huiskamer. Wat wil een mens nog meer. Tuurlijk is het op vrijdag naar een kroeg in Delft afzakken om daar een pils te drinken ook een prima idee maar bij gebrek 015 in mijn huidige kengetal is dit een prima alternatief.

Het is de eerste werkweek die ik op deze manier afsluit daar mijn betere helft mij vorige week verraste met een spontaan georganiseerde kroegentocht in San Francisco. Altijd leuk en gezellig om in de Mission wat te drinken en daarna half kachel naar de Castro te lopen. De Castro staat bekend om zijn regenbooggeorienteerde bewoners en publiek. Een bonte stoet van homosuelen, travestieten en omgebouwde medemens trekt daar normaliter over straat van kroeg tot kroeg. Geen plaats voor de "narrow-minded" onder ons maar ik kan me er prima vermaken. Ik herinner me nog een van mijn evangelische collega's in North Carolina die reageerde op mijn aankondiging naar hier te verhuizen met de zin "you going to move to that place with all those gays" en moet dan lachen om de bekrompenheid van zulk een persoon. San Francisco en de Bay Area is cool en ik raadt een ieder aan het op de "places to see before you die" lijst te zetten!

 

 

Terug naar North Carolina....

eeehhh ik dacht het niet. Maar het is natuurlijk altijd goed om te weten dat je bij je vorige managers een goede indruk hebt achtergelaten. Zo goed zelfs dat me van de week een baan werd aangeboden bij IBM. De manager aldaar wilde eerst mij polsen voor de baan "public" ging. Ik moest dan wel terug naar NC verhuizen. Het idee!? Een paradijs en een goede baan achterlaten om weer naar de Bible Belt te verhuizen? Dacht het niet.

Maar het is egostrelend, dat wel.

Panning for gold

In het spoor van de 49-ers begaven wij ons dit weekend richting the Mother Lode. Dit gedeelte van Californie staat naast een groot aantal wijnmakerijen voornamelijk bekend om zijn gouddelvers verleden. In de negentiende eeuw trokken lieden van allerlui pluimage en nationaliteit naar de uitlopers van de Sierra Nevada om daar naar goud te zoeken. Als elk ander economisch verschijnsel bracht ook deze "Gold Rush" een complete maatschappij met zich mee. In het kielzog van de Niners togen tandarts, smeden, doctoren etc etc naar het westen van Cali om zich daar te vestigen en hopelijk een graan mee te pikken van al het moois dat uit de beken, kreken en grond werd gehaald.

Als gezegd zijn wij afgelopen weekend ook ons geluk gaan beproeven. Optimistisch als ik ben had ik op voorhand mijn managers laten weten dat het heel goed mogelijk was dat afgelopen vrijdag mijn laatste dag bij Oracle was en opzichtig geinformeerd naar de wijze waarop ik mijn ontslag zou moeten indienen. Achteraf gezien werd ik gelukkig ik niet serieus genomen; frustratie was al wat we vonden in de kunstmatige kreek. We hadden diep in de buidel getast om de "get rich quick" pan te kopen en werden dan ook vorstelijk beloond met wat goudsplinters die door cowboy Mike vakkundig uit de pan met modder werd gefilterd maar dat was het dan ook. Jill en ik hebben daar nog een half uurtje met staan scheppen, schudden en schelden maar meer dan wat kleine glimmende steentjes ontwaarden we niet.  "Get rich quick" is ongetwijfeld van toepassing op de uitbater van deze toeristen-belazerij.

Gelukkig maakte het bekijken van de omgeving met al zijn oude spookstadjes een diepere indruk dan het goud-debacle dus het weekend was verder prima. Op de Bed & Breakfast dan. Pre-fab camperen noem ik het maar. Voor een niet misselijke $160,00 werden we geparkeerd in een veredeld tuinhuis, zonder tv en een kapotte airco. We hadden voor 2 nachten vooruit betaald maar ik ben vanmorgen naar de receptie gegaan en ze zachtjes maar heel duidelijk verteld dat het een waardeloos geheel was en we het liefst weg wilden. Na wat gesoebat kregen we de vooruitbetaalde tweede nacht terug. 

Al dat voor de tweede dag op de agenda stond was het bezoeken van een kerkhof dat volgens een boek over Californie het bezichtigen meer dan waard was en "the Moaning Cavern" te exploreren. Het ontbreken van een parkeersplaats zorgde even voor wat verwarring maar brutaal als ik ben stuurde ik mijn Explorer het kerkhof op om daar alle stenen eens goed te bekijken. Leverde wat afkeurende blikken van wandelaars op maar wie daarom maalt heet geen Antwan. Op naar de "Zuchtende Grot"! Alwaar we een trap van 234 treden afdaalden om prachtige stalactieten en stalagmieten te bekijken. Fascinerend om te zien wat het effect van water op rotsformaties is als je het maar de tijd geeft; prachtig. Daar we alles in de omgeving zo'n beetje gezien hadden zijn we op ons gemak naar huis gereden en slapen we vannacht weer in ons eigen bed. Oost, west, thuis best zeggen we dan maar.

Net niet gehaald...

Me het lazerus gestudeerd, een boot-camp en me een weekend opgesloten met een stapel boeken, proefexamens en video's.  Gewapend met een dosis gezonde spanning en zelfvertrouwen stapte ik vanmorgen het kantoor van LearnIt binnen om er, zo dacht ik althans, 90 minuten later met een CCNA certificaat weer uit te stappen. Too bad, peanut-butter; 809 punten was net niet genoeg om te slagen.
Volgende keer beter (hoop ik)

Wii

Ik hou het niet meer. Al weken zoek ik koortsachtig op het internet naar een Nintendo Wii. Niet te krijgen in deze omgeving. Waar de Xbox360 en PS3 aan de straatstenen niet kwijt te krijgen is, is de console van Nintendo niet aan te slepen hier in de VS. Het is niet zozeer dat ik een Wii wil; ik heb er gewoon een nodig.

Een van mijn favoriete bezigheden het spelen van tennis in mijn adamskostuum en de wat preutse aard van mijn Amerikaanse buren sluit het beoefenen van de deze sport op de parkeerplaats uit. Ik heb een paar keer op het punt gestaan het uit te proberen maar elke keer als ik gewapend met mijn racket en ballen nakend de deur uit wil stappen om me uit te leven op de buitenmuur van een mijner buren weer Jill me te overtuigen van het feit dat het waarschijnlijk geen goed idee is. Dit mede gevoedt door het gegeven openbaar naakt lopen je hier een ritje naar op de met plastic omhulde achterbank van een politieauto kan en zal opleveren.

Zie daar de reden van mijn queste naar de Wii. Ik moet en zal hem bezitten!

I'm giving you the finger!

I'm giving you the finger.

Geen spam en zeker geen virus. Gewoon trots op wat Jill op haar werk gemaakt heeft. En het is nog grappig ook.

Klik hier http://www.givesomeonethefinger.com/?id=1c4742a9-42b9-4c1a-b7e9-23f5a9927a1f Om te horen wat mijn vinger te zeggen heeft

Zelf ook de vinger geven?! www.GiveSomeoneTheFinger.com

Later en de Groeten.
Antwan

.

Jan en Frans

Vroeger verliet ik nog wel eens een feest voortijdig als het de CD-speler dreigde mishandeld te worden met digitale klanken van minkukels als Jan(tje) Smit en Frans "mag ik nummer 10 met nasi" Bauer. Met intens afgrijzen aanschouwde ik mening gezellige verjaardag ontaarden in een meezingfestijn dat een weldenkend mens tot waanzin zou drijven. "ik vlieg met jou naar de regenboog" en terwijl ik dat doe zing ik "dit lied voor jou alleen" Als liefhebber van clubs als De Dijk, Blof en wat zo meer zij was het in mijn ogen "not done" je over te geven aan deze smartlapperij. Tuurlijk luisterde en adoreerde ik Hazes maar dat was een hele andere categorie. Hazes was Hazes en daarmee uit. Jongens als Smit en Bauer waren toen in mijn ogen geen knip voor de neus waard en het verbaasde me dan ook te zien dat de fanschare van deze 2 aanzienlijk was en uitgroeide tot een waar gevolg. Dat was vroeger!

Nu, waardeer ik meer een meer het Nederlandse lied. In dit land verzadigd van elkaar phonetisch bedreigende rappers, meer en meer Idolswinnaars en ander muzikaal braaksel is het een verademing om Neerlands trots te beluisteren. Mijn Ipod heeft namelijk alleen maar Hollands klanken in haar geheugen. Frans Bauer, Blof, Jan Smit, Hazes etc etc. Luid meezingend op de fiets maak ik een vreemde vertoning in Marin county maar dat deert me niet. Uit volle borst zing ik alles mee, hetgeen me nog het meest doet denken aan feesten en partijen uit het verleden. Feesten die werden bezocht na het wegrennenn van verjaardagen vol muzikale wansmaak.

Ik maak dan ook graag van de gelegenheid gebruik om mijn welgemeende excuses aan te bieden aan een ieder die ik voor idioot (of erger) heb uitgemaakt puur en alleen omdat zij destijds zagen wat ik nu zie.

Jan en Frans jullie zijn kanjers en als jullie ooit in de buurt van San Francisco zijn kom ik naar je concert. 

Gegroet

Ps, mijn mening of Rene de Haan is onveranderd....... 

Boot Camp

De afgelopen week was het BLOG-technisch gesproken wat stil hier. Geen tijd, geen puf om des avonds ook maar iets uit te voeren. Het eten bestond meermaals uit take-out en de normale bedtijd (23.00 uur) werd zelden of nooit gehaald. Reden; CCNA Boot Camp!

Daar Cisco Certified Network Associate gezien wordt als absolute must in de netwerk-wereld had het mijn management behaagd om me voor een dag of 5 op cursus te sturen. Daar vijf werkdagen maar 40 uur bevat leek het me een aardig idee om die 5 dagen zo intensief mogelijk te benutten. Niets zo intensief/efficient als een waar boot camp. Maandag tot en met vrijdag van 08.00 tot 20.00 in een lokaal opgesloten met een stel netwerk-leipen proberen zoveel mogelijk te onthouden van de kennis die op je wordt afgevuurd; heerlijk. Het was slopend en het kostte me dan ook een groot aantal pilsen om bij te komen maar ik denk dat ik klaar ben om over een week de test af te leggen. Nog een week om de puntjes op de spreekwoordelijke "i" te zetten. Wens me succes.

 

"Ik zag je niet.....

...want ik zat te SMS-en, ontbijten, de krant te lezen, mijn haar te doen, mezelf te scheren, mijn make-up te fatsoeneren, te bellen enz enz" Dit zou een antwoord kunnen zijn wanneer Yours Truly een automobilist vriendelijk doch zeer dringend en naar het voorhoofd wijzend vraagt waarom hij zojuist bijna van zijn motorfiets werd gekegeld. Dit is helaas geen fictie maar keihard realiteit. Met veel kunst en vliegwerk en een dosis ware doodsverachting rijdt ik dagelijks heen en weer van huis naar werk en vice-versa. Met plots naar links of rechts manouvrerende auto's lijkt de gang van Greenbrae naar Belmont en terug nog het meest op een hindernisbaan. Goed stuurmansinstinct, ogen voor 10 en een verdomd groot hart zijn geen overbodige luxe in deze urban-jungle. Notoir, in mijn ogen,  is het verkeerskundig onvermogen van een bevolkingsgroep waarvan ik uit politiek-correcte overwegingen de naam niet zal noemen maar je kan lekker bij ze eten en men besteld het best door het correspondere menu-nummer van je keuze te noemen en het wellicht ten overvloede nog eens heel hard te herhalen "Nummel 6 met witte lijst"

Niet zonder reden dus dat ik altijd, tot groot ongenoegen van mij wel ziende automobilisten, met groot licht rijdt. Dit in combinatie met mijn stralend witte helm moet er voor zorgen dat ik "zichtbaar" ben. Voor de aankomende winter probeer ik een motoroverall in heus citroen-geel te bemachtigen zodat ik ook op een regenachtige- en mistige dag veilig heen en weer kan komen.

Maar als het weer het echt niet toelaat kan ik altijd een dag of wat van huis werken. Sterker nog; dat doe ik nu al. Maandags en vrijdags ben ik doorgaans niet op kantoor maar thuis te vinden. Een van de voordelen van mijn baan is dat ik met een laptop en een internetverbinging van elk bureau mijn werkplek kan en mag maken. Niet verkeerd om maar 3 in plaats van 5 dagen per week veel vroeg op en naar kantoor te moeten. Daar ik om 07.00 uur begin kan ik dus op maandag en vrijdag tot 06.55 uitslapen om vervolgens al dan niet volledig aangekleedt met een kop (Perla) koffie in de hand op mijn werk te verschijnen.  Ik hoef dus niet naar mijn werk te rijden en dat is goed voor het milieu en niet te vergeten de portemonaie.

"Telecomuting"; ik kan het iedereen aanraden!

Gegroet

"Rijden op de motor.....

is het mooiste wat er is. Beter nog dan bonken, hoewel da's ook niet mis" Het legendarische motorlied van Ome Henne. Ik brul het nog regelmatig als ik, met gesloten helm, het verkeer van San Francisco trotseer. Soms dagdroom ik dan met open ogen over de tijden van weleer. De jaren dat ik samen met mijn maatje Arjen kilometer na kilometer onder het rubber van mijn banden weg liet glijden. Van Nederland via de Ardennen, Luxemburg, de Jura, de Vogezen en de Alpen heel hard naar Zuid Frankrjk rijdend om daar wat op adem te komen, te verbranden en het bloedgehalt in ons alcohol wat op te krikken. Een en ander vond immer plaats op Camping Sabbel ma Do'r en aanverwante zaken als Le Millord en Amnesia.  Dit mondaine oord kreeg al snel de bijna "Financieel Waterloo" en het was dan ook niet verstandig er veel langer dan een dag of 5 te verblijven.

Beter reed men door naar Tossa de Mar alwaar Cala Llavedo, met zijn onvergetelijk lange en stijle trappen doorgaans de eindbestemming was. Deze stoffige, op een rijstsawa lijkende, camping was een oase van rust aan de anders chaotische noordkust van Spanje. Van hier uit maakte we uitstapjes naar Barcelona en niet te vergeten Llorett de Mar. Wat een tijd.

Rijdend van werk naar huis, een rit die me over vlaktes, heuvels en zelfs kleine bergen voert voel ik me zo nu en dan weer even die biker die altijd achteraan reed, veilig berg op en berg af poogde te rijden maar zo nu en dan een BDE-tje trok. Het zijn ook meestal de Bijna-Dood-Ervaringen die me wreed ontwaken uit mijn zwevende gemoedstoestand "Miste ik echt op een haar na die tram!?!?"

Het waren mooie tijden en goede herinneringen. Dingen die je meedraagt, die je,tot op zekere hoogte maken tot wat je bent. Op momenten als deze mis ik Nederland en oude vriendschappen meer en meer.

Groeten uit de VS

 

Voor alle duidelijk BDE is de afkorting van Bijna-Dood-Ervaring.

Quiz....

"Het is groen, verlengd met 10 jaar en van mij...... Wat is het? Je geeft het op?" Het is mijn Green Card aka Perminent Residence Card oftewel mijn verblijfsverguninng. Daar Jill en ik vrij kort voor ons vertrek naar de States zijn getrouwd rustten er wat restricties op mijn verblijfsvergunning om te voorkomen dat ons huwelijk er niet alleen voor de schijn was. Daar ik 3 juli van dit jaar al weer 2 jaar in de VS verbleef was het tijd om deze voorwaarden te laten verwijderen. Wat brieven van mijn schoonmoeder en goede vriendin Louise Dikschei-Michon, een paar honderd dollar en een reisje naar de Immigratiedienst waren afdoende om mijn legale verblijf in de States te verlengen to Juli 2017.

Er is hier overigens een discussie gaande over de illegaal verblijvende lieden. Uiteraard is er een advocacy die van mening is dat het inhumaan is om deze mensen bij gebrek aan juiste papieren een pardon te geven en zonder verdere beslommeringen eigenaar te maken van de "Green Card" Iets wat me aan de ene kant een goed idee lijkt. We kunnen hier in de VS het geld en de middelen die gepaard gaan met de opsporing en deportatie van illegalen wel beter besteden. Aan de andere kant zijn landen als Mexico niet onveilig en is er dus geen politieke reden die deportatie niet zou rechtvaardigen. Maar als ze dan toch mogen blijven vindt ik dat ze op zijn minst door dezelfde papiermolen moeten als hen die er voor kozen om via de wettelijk toegestane wegen hier naar toe te komen. Het aanvragen van verblijf heeft al de nodige tijd, moeite en geld gekost. Ik klaag niet, begrijp me goed maar gelijke monikken, gelijke kappen.

Jills verjaardag...

Als gemeldt schudde en beefde de aarde gisteren. Dit was echter zeker niet het enige dat Friday July 20th bijzonder maakte. Meer nog maakte indruk de verjaardag van mijn betere helft. Een heugelijk feit dat me toestond bloemen, ballonnen en slingers in huis te halen. Traditiegetrouw eten we dan taart en ijs en zijn gisteren lekker met zijn tweeen uit eten geweest. Het etablishement waarop wij onze keuze hadden laten vallen luisteren naar de naam "Melting Pot" Een prima fondue-restaurant in een oude baksteenfabriek hier nog geen 5 minuten vandaan. Kaasfondue vooraf, main course met kreeft, garnalen, filet mignon etc en chocoladefondue om het af te maken. De "Melting Pot" is een aanrader voor iedereen die iets te vieren heeft en toevallig in de States is.

 

Aardbeving....

Ongeveer 25 kilmoter hiervandaan schudde de aarde gisteren nacht met een kracht van 4.2 op de schaal van Richter heen en weer. Niets van gemerkt en gewoon doorheen geslapen. Gek toch dat mijn grootste angst van hier in de Bay Area wonen, bewaarheid werd en ik er niets van gemerkt heb. Nu is 4.2 geen massive earthquake maar als je net als ik niet gewend bent aan deze aardschokken kan het wel intimiderend over komen. Gelukkig zijn er geen slachtoffers te melden en was het vooral ongemakkelijk; materiele schade en verkeershinder.

Het gebied waar wij wonen ligt op een breuklijk tussen 2 platonische platen en zo nu en dan scheudt en beeft de aarde hier. Dat is maar goed ook want te lang uitblijven van kleine aardbevingen kan duiden op een wat grotere, meer catastrofale beving die veel meer schade en wellicht slachtoffers zou kunnen eisen.

Ben ik echt bang? Tot op zekere hoogte; ja. Maar waar op de wereld ben je echt veilig voor natuurgeweld? Ik North Carolina waren het de orkanen en tornado's die op de loer lagen, in Nederland kan de Noordzee je weer parten spelen en ga zo maar door.

 

HP-films!

Waar deze afkorting in mijn jeugd synomiem stond voor giechelende schoolkinderen en rode koppen staat. HP films werden vertoond in schimmige theaters en de VHS-versies stonden achterin de videotheken weggestoken schappen. Het bekijken van dergelijke films werd meermaals geassocieerd met bewezen ranzigheid en was zonder meer iets waarover je niet sprak.
HP in de 21ste eeuw is "andere kuche"; geen zwetende duitsers met foute snorren, geen kirrende dames in atletisch ogende posities. De HP films hedentendaage hangen aaneen van magie, tovenaars, heksen en andere duistere types. U raadt het al: Harry Potter. Dit geinige, uit Balkenende lijkende kereltje zorgt hier in de VS en ongetwijfeld in de rest van de wereld voor volle zalen. Zo zaten wij zondag in een Cinema gevuld met een dwarsdoorsnede van de Amerikaanse bevolking lekker een HP-tje te kijken.

Proposition 215

"Proposition 215; Compassionate Use Act. Within California, the Act allows for the recommendation by a physician for the medical use of marijuana by a patient, and the cultivation, transportation and use of marijuana for medical purposes by patients and caregivers" Met andere woorden "Cannabis in plaats van chemische medicatie" 

Een wetje dat de wetgevers in Washington DC tot waanzin drijft. Daar overal in het land fors wordt gestreden tegen het bezit en gebruik van dit plantje wordt hier in Californie wat minder apatisch met het goedje omgegaan. Het komt er in het kort op neer dat je met een medische verklaring legaal cannabis producten mag aanschaffen, vervoeren en consumeren. De medische wetenschap in deze liberale staat is in het geheel niet onontvankelijk voor de voordelen van deze plantaardige vorm van pijnmedicatie. Hoewel het niet voor iedereen de oplossing islaten velen die de chemische pijnbestrijding voor wat het is en stappen over op uit marijuana geextracteerde alternatieven in welke vorm dan ook.

Het proces is even schimmig als transparant. Een select groepje medici heeft zich toegelegd op het vooschrijven de alternatieve, geestverruimende medicatie en voor een slordige 100 Euro en inzage in je medische gegevens weet je meer dan genoeg. Een heuse doktersverklaring verschaft je vervolgens toegang tot wat ze hier "dispenseries" noemen; zeg maar de "Happy Apotheek" Welkom geheten door semi-goedgebouwde security-gorrila's (compleet met spiegelzonnebril) treedt met hier de wereld van Medicann en Organicann binnen. Een wel geselecteerd assortiment van het enige verboden kruid ter wereld streelt de ogen van aspirant kopers en de onmiskenbare geur die men kent van feesten, partijen en voetbalwedstrijden maakt het compleet. Cannabis in onder meer plant-, vloeibare-, smeerbare- en eetbare vormen bieden een breed assortiment aan pijnverzachtende middelen maken het een bijna alom geaccepteerde vorm van medicatie. Geen ziektekostenverzekeraar die het vergoedt maar geen patient die er om maalt. Programma's als dit halen de handel enigzins uit de schaduw van het bestaan en zo hoort het ook. Deze, door de overheid gereguleerde, vorm is een prima manier om volwassenen die het roken, eten etc van cannibis prevaleren over het drinken van alcohol de gelegenheid te bieden te voorzien in hun behoefte zonder te shoppen bij onbekende, duistere figuren.

Drink en rook met mate!

 

Hotdog!?!?

Als gezegd was het gisteren Independence Day, een dag vol tradities. Een van de deze tradities is Nathans Hotdog Eating contest. Deze in New York en omstreken wereldberoemde hotdog verkoper organiseert elk jaar het "Wereldkampioenschap Hotdog Eten" Een ranzig tafereel waar meer dan 15 deelnemers in 12 minuten zoveel mogelijk hotdogs proberen te eten. De onbetwiste wereldkampioen, winnaar van 6 voorgaande jaren, Kobeyashi weegt een slordige 80 kilo en is te mager om beet te pakken. Tactieken als "clearen" en "chipmuncken" worden door de commentatoren gebruikt om live verslag te doen van dit vreetfestijn der kampioenen. Menig deelnemer heeft al titels op zak voor het eten van: verjaarstaart, gefrituurde asperges, chickenwings, spareribs, hamburgers, kalkoenpoten, tomaten, loempia's, pizza's, oesters, etc etc en er staan gemiddeld 10.000 mensen te kijken hoe men de mond en maag oprekt om maar zoveel mogelijk voedsel naar binnen te werken.

Te gek voor woorden? Niet hier!

 

Independence Day

Ondanks dat ik pas 2 jaar in Amerika zit is het vandaag al weer mijn derde fourth of July sinds ik in Amerika woon en de vijfde keer op rij dat ik deze nationale feestdag hier mag vieren. Deze dag waarop de USA viert dat het in 1776 onafhankelijk werd van de Britten. Niet geheel met toestemming van deze theedrinkende gabbers werd in dat jaar bepaald dat de Verenigde Staten niet langer tot het Koninkrijk van Groot Brittanie behoorde. Ondanks dat er links en rechts wat gesteggel over de officiele datum was (en wellicht nog is) is July the Fourth de dag dat iedereen honkbal speelt, gaat picknickken, BBQ-ed en al alcohol drinkend van het vuurwerk geniet.

Jill en ik waren er vanmorgen als de kippen bij om in het nabij gelegen Larkspur de lokale parade gade te slaan. Een bonte stoet van praalwagens, fanfares en scouting leden trok in een goede 90 minuten aan ons voorbij. Gelukkig heerst er hier een hittegolf dus aan zonneschijn geen gebrek. Sterker nog de zonneschijn heeft zijn schade al weer aangericht en mijn betere helft en ik zijn dus spitting images van kreeften en anders roodgekleurde objecten. We doen het dus de rest van de dag/avond rustig aan. Met wat vlees op de grill en mac'n'cheese in de oven. Het leven is goed!

 

Twee jaar....

Vandaag is het al weer 2 jaar geleden dat ik Nederland voor de VS verruilde. Twee jaar waarin in verschillende banen heb (gehad), ik behoorlijk ziek was, inmiddels 2 keer naar Nederland ben geweest, ik verhuisd ben naar Californie; kortom 2 bewogen jaren.

Maar wel 2 heel mooie jaren! Gefeliciteerd met mijn 2-jarig jubileum in de USA

 

Hollands Best

Afgelopen week mocht ik twee dagen op cursus in de buurt van San Jose. Op kosten van de zaak kennis op doen is nooit verkeerd, zeker niet als je vervolgens de nacht door mag brengen in een Hampton Inn hotel. Deze wat overprijsde bed en breakfast herbergen zijn onderdeel van de grote Hilton familie dus comfort en hygiene zijn verzekerd. De tv was waardeloos maar je kan niet alles hebben. Daar ik van Oracle de enige was die een hotelovernachting prevaleerde over een gevecht met heen en weer verkeer was het voor de organisatoren makkelijk daar zij maar een persoon hoefde te entertainen. Ik ben nogal makkelijk; free food en beer .... ik stel niet te veel eisen. Heerlijk op kosten van Array Networks mexicaans zitten kouwen en dat met de nodige pilsen weg weten te spoelen. Prima!

Daar de tweede dag pas rond tienen zijn aanvang kende had ik op voorhand mooi tijd om een bezoek te brengen aan Hollands Best. Door een van de mensen bij Array op deze Nederlands Bakker in San Jose geattendeerd maakte ik in de ochtend razendsnel dat ik op Bascom Avenue kwam. Een Nederlands paradijs in Silicon Valley, wat een genot. Een niet geringe collectie van kaas, drop, bakmiddelen en indonesisch ingredienten maakte mijn hart sneller kloppen en creerde dik schuim op mijn lippen. Hollands Best heeft alles en wat het niet heeft kan worden besteld. Uitbater Klaas staat met regelmaat in de keuken bitterballen en kroketten te draaien die vervolgens gretig aftrek vinden binnen de Nederlandse gemeenschap alhier. Het behoeft natuurlijk geen betoog dat Klaas mijn rotkop met regelmaat boven zijn toonbank zal zien uitsteken. Super-Zaak!

Oh....ik heb ook nog het een en ander opgestoken tijdens mijn cursus en ben nu gecertificeerd Array SSL Engineer. Altijd leuk om je CV wat op te vullen.

Gegroet

De buren....

Als je in een appartementencomplex woont heb je onvermijdelijk te maken met buren. Zo ook in zonnig Greenbrae, Californie. Neem nou onze buren; een fijn kabinet van rariteiten doordrenkt met onverdraagzaamheid, eigengereidheid en complete waanzin.

Boven ons; Dennis, een wat zonderling, excentriek heerschap dat zich graag al dansend en springen door zijn huis beweegt. Jammer toch dat de huizen hier voornamelijk van hout gemaakt zijn en het dus lijkt alsof hij een olifantje als huisdier heeft. Maar het kan ook zo zijn dat hij zich op dagelijkse bases door een football team laat plezieren.

Cathy is de buurvrouw van hiernaast die zich de alcohol goed laat smaken. Ik ben haar tot op heden niet nuchter tegengekomen. Altijd staat ze ons wankeled, naar alcohol riekend te woord en het verbaasde me dan ook te horen dat ze een keurige baan heeft als administratief medewerkster van een logistiek bedrijf. De gitaarspelende en daarbij zeer vals zingende buurman van Dennis ken ik niet zo goed en vooralsnog heb ik ook niet de behoefte om hier verandering in te brengen.

Dan kan je dus beter te maken hebben met de dieren in de buurt; herten en vogels. De herten komen regelmatig op de parkeerplaats rondkijken of er nog auto's zijn om tegen aan te lopen en de vogels doen zich te goed aan het eten dat we voor ze hebben opgehangen. Het geinigst zijn toch wel meneer en mevrouw Kolibrie en hun koddige kinders. Zwevend doen ze zich tegoed aan een mengsel van water en suikernectar. Een van de kleintjes heeft nog niet helemaal door hoe het voederapparaat werkt en maakt dus gefrusteerd menig trip voor niets. Het is een schouwspel waar ik als achtienjarige niet warm voor zou lopen maar dat me op hogere leeftijd genot en kijkplezier oplevert.

Wat verderop in de straat wonen nogal wat bekende mensen. Ondere andere George Lucas, de mannen van Metallica en Sean Penn weten Marin county op waarde te schatten en prevaleren het boven de Hollywood hills. Het wemelt hier dan ook van de limo's en (voornamelijk Europese) sportwagens en cabrio's.

Last but not least zijn er in de buurt ook nog Scott Peterson en Richard "the Nightstalker" Ramirez. Laatstgenoemden zijn niet geheel vrijwillig naar Marin verhuisd. Sterker nog de rechter moest er aan te pas komen om deze notoire moordenaars te doen verhuizen naar San Quentin; een zogenaamde Maximum Security Prison hier nog geen 2 kilometer vandaan.

Het is een kleurrijke buurt!

Gegroet.