De buren....

Als je in een appartementencomplex woont heb je onvermijdelijk te maken met buren. Zo ook in zonnig Greenbrae, Californie. Neem nou onze buren; een fijn kabinet van rariteiten doordrenkt met onverdraagzaamheid, eigengereidheid en complete waanzin.

Boven ons; Dennis, een wat zonderling, excentriek heerschap dat zich graag al dansend en springen door zijn huis beweegt. Jammer toch dat de huizen hier voornamelijk van hout gemaakt zijn en het dus lijkt alsof hij een olifantje als huisdier heeft. Maar het kan ook zo zijn dat hij zich op dagelijkse bases door een football team laat plezieren.

Cathy is de buurvrouw van hiernaast die zich de alcohol goed laat smaken. Ik ben haar tot op heden niet nuchter tegengekomen. Altijd staat ze ons wankeled, naar alcohol riekend te woord en het verbaasde me dan ook te horen dat ze een keurige baan heeft als administratief medewerkster van een logistiek bedrijf. De gitaarspelende en daarbij zeer vals zingende buurman van Dennis ken ik niet zo goed en vooralsnog heb ik ook niet de behoefte om hier verandering in te brengen.

Dan kan je dus beter te maken hebben met de dieren in de buurt; herten en vogels. De herten komen regelmatig op de parkeerplaats rondkijken of er nog auto's zijn om tegen aan te lopen en de vogels doen zich te goed aan het eten dat we voor ze hebben opgehangen. Het geinigst zijn toch wel meneer en mevrouw Kolibrie en hun koddige kinders. Zwevend doen ze zich tegoed aan een mengsel van water en suikernectar. Een van de kleintjes heeft nog niet helemaal door hoe het voederapparaat werkt en maakt dus gefrusteerd menig trip voor niets. Het is een schouwspel waar ik als achtienjarige niet warm voor zou lopen maar dat me op hogere leeftijd genot en kijkplezier oplevert.

Wat verderop in de straat wonen nogal wat bekende mensen. Ondere andere George Lucas, de mannen van Metallica en Sean Penn weten Marin county op waarde te schatten en prevaleren het boven de Hollywood hills. Het wemelt hier dan ook van de limo's en (voornamelijk Europese) sportwagens en cabrio's.

Last but not least zijn er in de buurt ook nog Scott Peterson en Richard "the Nightstalker" Ramirez. Laatstgenoemden zijn niet geheel vrijwillig naar Marin verhuisd. Sterker nog de rechter moest er aan te pas komen om deze notoire moordenaars te doen verhuizen naar San Quentin; een zogenaamde Maximum Security Prison hier nog geen 2 kilometer vandaan.

Het is een kleurrijke buurt!

Gegroet.

 

Helemaal goed....

Schreef ik vrij recent nog dat Jill nog immer op zoek was naar een baan, nu hoeft dat voorlopig niet meer. Morgen begint ze bij een bedrijf in San Francisco aan een 2 weken durende proefperiode om te zien of wederzijdse goedkeuring kan leiden tot een langer verblijf. 

Ze gaat werken als interactive producer voor een agentschap dat onder meer "Elf Yourself" heeft geproduceerd. Voor diegenen die het absoluut niets zegt; medio december kon je op een internetpagina van dit bedrijf je hoofd op een dansende elf zetten en dat doorsturen aan familie, vrienden of andersgeintresseerden.

Al met al gaat het hier derhalve de goede kant op : )

Gegroet

Bijna Kerst....

Zo hard gaat de tijd. Het lijkt wel of het jaar voorbij vliegt. Ik ben inmiddels al weer meer dan een maand bij Oracle aan het werk en begin al redelijk in te burgeren. Zo te horen zijn ze tevreden over de vooruitgang die ik boek maar ik stel nogal hoge eisen aan mezelf dus ik ben het niet altijd met ze eens. Ik ben van nature nieuwsgierig en dat komt in mijn huidige baan goed van pas. Waar ik bij IBM eigenlijk alleen maar puin aan het ruimen was (lees accute problemen verhelpen) daar wordt bij Oracle van me verwacht dat ik proactief bijdrages lever aan het voorkomen van zulke problemen, het verbeteren van het netwerk en up-to-date houden van documentatie. Voor een buitenstaander vermoedelijk very boring allemaal maar ik kan me er wel in vinden. 

 

Einde van de maand ga ik voor 2 dagen op cursus en in Augustus heb ik een vijfdaagse cursus in het hartje van San Francisco. Dat klinkt verder weg dan het voor mij is want mijn werk ligt ongeveer 30 kilometer voorbij SF hiervandaan. Maar toch redelijk cool.

 

Ook betrap ik me erop dat een van 's-werelds meest gefotografeerde bezienswaardigheden al niet meer is dan een deel van mijn dagelijks woon-/werkverkeer. Met een gangetje van 65 kilometer per uur rijdt ik namelijks dagelijks over de Golden Gate Brigde alsof het de A13 was. Geen oog voor de architectuur, geen oog voor Oceaan en al regelmatig niet eens meer kijkend naar Alcatraz en de sky-line van SF. Gek toch hoe vlug het went om te wonen in een omgeving als deze. In ieder geval veel sneller dan het wonen in North Carolina omdat ik daar na bijna 2 jaar nog niet gewend was.

 

Gegroet

 

update

Robin Williams.....

 

nee niet die, hier in de VS geen poot aan de grond krijgende en daardoor weer terug naar de UK verhuisde, ex Take That zanger, maar de komiek. Niet al te schokkend natuurlijk maar toch grappig. Hij en wij deelden een rijstrook op de Golden Gate brug. Wij in onze ouwe Ford Explorer en hij in zijn redelijk nieuwe, met stickers beplakte, Mercedes GS500. Een schofterig duur karretje welke ik met alle goede wil van de wereld niet mooi kan vinden.

 

B-Ball....

 

Een van de voordelen van het werken bij Oracle is dat op de campus een grote sportschool aanwezig is met alle loopbanden, fietsen, drukbanken die je je maar kan voorstellen. Tevens is er een buitenbad, een aerobicszaal en een full-size basketball veld. Daar heb ik me donderdag ietwat mogen uitleven. Het was een paar jaar geleden dat ik laatstelijk met een stuiterende bal probeerde 1 of meerdere punten te scoren. Het viel dan ook niet mee om de zichzelf prof wanende, meer geoefende collega's bij te houden en te overtuigen van het feit dat deze rare snuiter uit Nederland best een beetje kan ballen en dat het daarom niet zou misstaan om hem de bal eens toe te spelen. Denk dat het een ons kent ons wereldje is waar ik me in moet werken. Maar geen uitdaging is te groot. Ik kom er wel. Het is een prima vorm van lichaamsbeweging dus ik ga er lekker mee door.

 

"Brave man on 2"

 

Toen ik van de week ergens voor een stoplicht stond werd me toegevoegd dat ik "brave man on 2" zou zijn. Er is hier nogal wat ontzag voor mensen die het wagen om zich op een motorfiets door het forensenverkeer voortbewegen. Een in mijn ogen wat overdreven stelling maar ik kan me enigzins inbeelden waar het vandaan komt. Het meerendeel van de automobilisten neemt op weg naar en van het werk al koffiedrinkend, bellend en de krant lezend deel aan het verkeer. Daar je maar 1,2 dingen tegelijk kan doen is het letten op motorrijders natuurlijk iets te veel gevraagd. Maar als je dit als "biker" in je achterhoofd houdt is het prima te doen en scheelt het rijden van een motor je hier een hoop tijd en zeker geld.

 

Voor de rest gaat het hier allemaal zijn gangetje en beginnen we onze draai redelijk te vinden. Als Jill een baan heeft wordt het helemaal goed : )

weer een week of wat voorbij....

is er gegaan sinds ik mij laatst tot u richtte. In er is een hoop voorgevallen in die week (of wat)
De eerste werkweek was eneverend, boeiend en heel erg wennen. Ik begin nu na een week een beetje een beeld te krijgen van wat er van me verwacht wordt en wat me te wachten staat. Oracle is een goed bedrijf om voor te werken en ik hoop er dan ook lange tijd te bivakeren. Jill is nog steeds op zoek naar werk maar we blijven positief. Gelukkig is mijn baan afdoende om in onze levensbehoeften te voorzien dus er is geen grote druk en ze kan op haar gemak zoeken naar een baan die ze leuk vindt. De eerste week moest ik noodgedwongen met de auto naar mijn werk daar de aflevering van mijn motorfiets pas afgelopen zaterdag zou plaats vinden. Het was dus een fijne worsteling met tol op de Golden Gate en lange rijen auto's die zich Marin County uit en in proberen te wurmen.

Gelukkig is inmiddels de motorfiets klaar en rijdt ik al weer een paar dagen vol goede moed met een mijn oefenrijbewijs in mijn achterzak naar mijn werk en terug. Ik heb gisteren mijn dan wel succesvol mijn praktijexamen afgelegd maar ik heb nog geen rijbewijs. Reden; mijn Green Card is nog niet verlengd. Allemaal heel bureaucratisch maar zo werkt dat nu eenmaal. Zodra ik mijn nieuwe green card heb kan ik mijn rijbewijs ophalen en mag ik legaal de snelweg op.
U bent weer een beetje op de hoogte....

Oh ja, foto's van mijn nieuwe fiets zijn te zien op www.jillandantwan.com
Gegroet

Weer thuis....

Ik ben weer thuis na een bliksembezoek aan Nederland alwaar familie en vrienden werd bezocht. Koniginnedag werd gevierd en flink wat boodschappen werd gedaan. Het waren geweldige dagen maar ik was Woensdag toch maar wat blij om weer thuis bij mijn betere helft te zijn. Er was wat stress ontstaan omtrent de schade opgelopen tijdens de verhuizing van onze inboedel en dan is het wat vervelend als je 8800 kilometer verderop zit.

Aan iedereen die ik gezien en meegemaakt heb; Het was goed en geweldig jullie weer eens te zien. Diegenen die ik gemist heb...volgend jaar hopelijk beter!!

Thuisgekomen de schade geinspecteerd en verder gegaan met uitpakken. Naar nu blijkt zijn er voornamelijk vervangbare dingen beschadigt (bed,tv,tv-meubel etc) dus dat is geluk bij een ongeluk. De Disney collectibles zijn gespaard gebleven. Maar al met al een vervelende zaak daar ons werd verzekerd dat we met professionals te maken hadden en het in werkelijkheid een stel amateurs bleken te zijn.

Verder kreeg ik nog wat slecht nieuws voor mijn kiezen; mijn nieuwe motorfiets bleek ondanks goede vooruitzichten niet door de laatste inspectie door te komen hetgeen betekent dat de geel-grijs-zwarte BMW K1200RS niet in mijn bezit zal komen. Maar niets gebeurt zonder reden...ik ben nu bijna de trotse eigenaar van een splinternieuwe BMW F800ST. Een ideale ranke fiets die mijn zonder enige moeite van A (Greenbrae) naar B (Oracle) zal brengen. Er moeten nog wat handtekeningen over en weer geplaatst worden en hopelijk is alles volgende week zaterdag in kannen en kruiken. Foto's volgen.

Morgen dan eindelijk mijn eerste werkdag bij Oracle en ik kan niet wachten om weer aan de slag te gaan. Enige nadeel is dat door de perikelen met de motor ik de eerste week met de auto moet en dus redelijke files voor mijn kiezen zal krijgen.

Oh ja, foto's van onze road-trip zijn te zien op www.jillandantwan.com

Gegroet

Geslaagd!!!!

Gisteren zijn Jill en ik naar het kantoor van de DMV (Department of Motor Vehicles) geweest om onze Californische rijbewijzen te halen. Daar we vanuit een andere staat komen en daar een geldig rijbewijs hebben volstond het ons een theorie-examen te doen hetgeen we beiden met goed gevolg hebben afgelegd.

Ander verhaal is mijn motorrijbewijs. Om hier een motorrijbewijs te halen moet je een theorie- en praktijkexamen afleggen. Ik had wat overigens wat moeite om te slagen voor het theorie-examen maar driemaal is ook hier scheepsrecht dus dat is ook geregeld. Het praktijkgedeelte verreist het bezit van een motorfiets dat zonder rijbewijs niet kan worden aangeschaft....ergo: patstelling. Ik heb derhalve nu een oefenrijbewijs zodat ik een motor kan kopen, wat kan oefenen en dan kan gebruiken om af te rijden. Ik hoop dat dra te doen.

Gegroet

Druk druk druk....

Een huis inrichten neemt meer tijd in beslag dan ik had gedacht. De laatste keer dat ik dat klusje deed was ik nog alleen en raapte links en rechts dingen bij elkaar en kocht de rest zodra ik misgreep.

Nu is het even anders. Ik heb mijn betere helft carte blanche gegeven voor wat betreft de inrichting en het is zwoegen geblazen. Daar we wel het een en ander gespaard maar nog immer geen liggende gelden hebben doen we doelgericht inkopen. Bankstel bij een wat duurdere winkel daar we er van uit gaan dat dat toch minimaal 10 jaar mee moet, kasten bij de welbekende Zweedse, blauw-gele vrienden enzovoort enzovoort. Ook hier zijn we gebonden aan levertijden dus voorlopig zitten we samen gezellig op de bij Ikea aangeschafte bedbank welke des nachts dienst doet als slaapplaats voor ondergetekende. Met z'n tweeen in de twijfelaar, die hier nog in opslag stond, was niet ideaal dus we slapen apart tot onze spullen vanuit North Carolina arriveren.

Vandaag zijn we ook wezen kijken voor een geschikt vervoersmiddel om me vanaf 7 mei naar mijn nieuwe werkgever te transporteren. Daar het verkeer hier een gekkenhuis is en de benzineprijzen voor Amerikaanse begrippen erg hoog zijn heb ik besloten om weer motor te gaan rijden. Ik heb een aardige fiets op het oog en zal zodra alles in kannen en kruiken is foto's tonen.

Als gezegd de foto's van onze trip en huis zullen snel verschijnen op www.jillandantwan.com

 

Gegroet.

We are here....

Na nog een dag in de auto te hebben doorgebracht zijn we dan gisteren in Marin County aangekomen. Na een totale afstand van zo'n 4750 kilometer was het heerlijk om de auto te parkeren en voorlopig geen grote afstanden meer te hoeven rijden.
Vier dagen vol sneeuw, wind, regen en zonneschijnen over kaarsrechte wegen en afgebrokkelde bergpaadjes trekt een behoorlijke wissel op je gesteldheid. Ondanks dat gisteren het kortste traject (slechts ca. 950 kilometer) diende te worden afgelegd was het de langste dag van allemaal. Debet hieraan waren een bezoek aan het Route 66 museum in Kingman Arizona en ongeveer 40 mijl kronkelige bergweggetjes die deel uitmaken van Rte 66. Een historische tocht die ons trakteerde op loslopende muildieren en verlaten goudmijnen. Maar met een gemiddelde snelheid van 25 mph schiet het niet op hetgeen resulteerde in het feit dat we pas rond het middaguur weer op de grote weg kwamen en het gaspedaal weer flink konden intrappen.
Vanaf de staatsgrens tussen Arizona en California ligt een lange, geestdodende strook asfalt dwars door de Mojave woestijn. Deze met stenen gevulde zandbak is dan wel niet zo onvergevend als de Sahara maar je wil er zeker niet zonder benzine of water komen te staan. Het klinkt in het begin spannend en avontuurlijk maar na zo'n 300 kilometer komt het je behoorlijk de strot uit kan ik je zeggen. Het was dan ook een welkome afwisseling om de heuvels van midden-Californie te zien en te doorkruisen.
We reden een aardig gemiddelde weg tot een agent besloot een heel stuk achter me aan te rijden en ik dus gebonden was aan de daar geldende maximum snelheid van 60 km per uur...."get a life"
Het laatste stuk van ongeveer 350 kilometer werd daarna in laagvliegende snelheid afgelegd om toch maar op een soort van christelijke tijd in Marin aan te komen alwaar dra de plaatselijke taco-shop werd gevonden en we tevreden in onze hotelkamer, kauwend op een burrito konden vaststellen dat het inderdaad het reisje wel was.

 

Gegroet

 

Het reisje wel......

Zonder te klagen mag ik zeggen dat dit het reisje wel is. Zondagochtend vertrokken uit Clayton NC en nu dinsdagavond zo'n 3600 kilometer verder in Arizona. Onderweg hebben we wind, regen, sneeuw en zonneschijn gezien. We hebben gegokt in Tunica, Cadillacs bespoten met verf, grote steaks gegeten en delen van Route 66 "the Mother road" gereden. Met een wagen volgeladen scheurden we met zo'n 130 km per uur, beschermd door een recent aangeschafte radar detector over de "great plains", een uitgestrekte vlakte van ongeveer 3 keer de de omvang van Nederland waar niets, maar dan ook helemaal niets valt te zien of te beleven.

 

Deze trip laten we Las Vegas en de Grand Canyon links liggen maar dat betekent niet dat we het zuiden van Amerika compleet voorbij scheuren. Delen van Tennesee en Mississippi zijn zeker de moeite waard en we hebben ronduit genoten van de natuur om ons heen. Memphis zijn we niet in geweest daar Jill en ik jaren geleden al eens aan de poort van Graceland gerammeld dus dat hoefde deze trip niet. Wel zijn we naar het Horseshoe hotel en casino geweest om daar wat centen te vergokken omdat we dat nu eenmaal graag zo nu en dan doen. Daar je toch ergens moet overnachten is deze zuidelijke cloon van Vegas een aardige bestemming.

 

Maandag zijn we door Arkansas en Oklahoma naar Texas gereden. Het is niet voor te stellen hoe groot deze staat is; dagen kan je er rijden zonder de grens van noord en zuid te zien. In Armarillo hebben we een steakje gegeten in "The Big Texan" en zijn we naar de Cadillad Ranch geweest. Laatstgenoemde bezienswaardigheid bestaat uit een aantal ingegraven Cadillacs die je naar hartelust met spuitbussen verf te lijf mag gaan, hetgeen we zeker niet hebben nagelaten. De rest van de dag hebben we hardrijdend in Texas, New Mexico en Arizona doorgebracht. De laatste 140 kilometer vandaag ging over de legendarische route 66. De eerste Interstate in de VS die van Chicago helemaal naar Los Angeles voert. Grote delen zijn inmiddels onbegaanbaar maar hier en daar kan je nog over deze weg een trip naar het verleden maken.

 

Voor vandaag lijkt dit me al weer veel te veel info.

 

Foto's zijn binnenkort te zien op www.jillandantwan.com

 

 

Verhuisstress.....

Het is de tweede keer in even  zoveel jaren dat Jill en ik biezen pakken en een paar duizend kilometer verderop gaan wonen. Op zich is verhuizen al een drama maar als je in de gelukkige positie bent om zo nu en dan al wat dozen met spullen naar je nieuwe woning te brengen kan je het leed nog wat verlichten.

Vanzelfsprekend is dat een luxe die wij ontberen en we moeten dus zorgvuldig plannen hoe we onze spullen aan de andere kant van het land krijgen. De stapel met spullen die in de auto met ons meegaan wordt langzamerhand steeds groter. Terwijl ik dit stukje schrijf zijn we in afwachting van de verhuiswagen die onze beslissing zal vereenvoudigen. Als de vrachtwagen eenmaal weg is blijven er voor de rest van de spullen vrij weinig alternatieven over.....ze moeten wel in de explorer. Dat of we moeten er afstand van doen. Er bestaat een reeele kans dat in allerijl nog een "schoonmoederbox" zal moeten worden aangeschaft.

In ieder geval lijkt alles enigszins volgens planning te verlopen. Vandaag de spullen de weg op en morgen wij. Als alles onderweg mee zit komen we woensdag of donderdag aan in Greenbrae alwaar wij ons nieuwe appartement zullen betrekken. We hebben een flatje gevonden in hetzelfde complex als waar Jill woonde ten tijde van onze eerste ontmoetingen dus de omgeving is in ieder geval voor mij enigzins en voor Jill volledig vertrouwd.

We kunnen niet wachten!

Ik vertrek.....

Nou doe ik dat aankomend weekend inderdaad maar daar gaat het nu even niet over. "Ik vertrek..." is de titel van een TROS programma waarin mensen gevolgd worden die Nederland verlaten om in verre oorden een nieuwe bestaan proberen op te bouwen. Door tegenvallende werkdruk zit ik nu nacht na nacht via www.uitzendinggemist.nl herhalingen van verschillende Nederlandse programma's te bekijken.

"Ik vertrek..." is een programma dat mijn nachten wat sneller voorbij doen gaan. Tot op zekere hoogte herken ik me in deze avonturiers die alles in Nederland achterlaten om in den vreemde voet aan de grond te krijgen en het leven te verrijken met ervaringen die voor de een de basis van menig droom en voor de ander de aard van nachtmerries zou kunnen zijn. Wat voor de een het beloofde land is kan voor de andere een bestemming non-grata zijn. Maar ook kan de (voor)liefde veranderen. Zo had ik vroeger nooit bevroeden dat het land van "melk en honing" ooit mijn thuis zou worden en nu woon ik al weer bijna 2 jaar met heel veel plezier in de VS. IK ben redelijk geintegreerd en voel me al redelijk op mijn plaats maar hier in North Carolina is het leven toch niet helemaal "je van het" en Jill en ik kunnen dan ook niet wachten tot we naar Californie verhuizen. Het weer is er beter, de mentaliteit wat meer europees en mijn nieuwe baan is natuurlijk ook een redelijke drijfveer.

Ik zal trachten tijdens onze verhuizing verslag te doen van hetgeen ons overkomt.

Vrolijk Pasen

En natuurlijk "bedankt voor die blumen" Hoewel, heb het niet gezien maar ik kan me zo voorstellen dat sinds er een, voor een vanuit Nederlands oogpunt gezien, oostelijke wind wind in Rome de stroom bloemen wat afgenomen is. De urbi et orbi zou op die manier zijn Hollandse chacet verliezen.

Om een lang verhaal wat in te korten........

Vrolijk Pasen vanuit de States.

Baan opgezegd....

Was al weer een tijd geleden maar van de week heb ik het weer geflikt. Ik heb mijn baan opgezegd. Over 2 weken zijn IBM en North Carolina voorlopig verleden tijd. We gaan naar het westen. De paden op de lanen in.

We zijn onderhand druk aan het inpakken om volgend weekend de biezen te pakken en naar Californie te verhuizen. De contractaanbieding van Oracle is inmiddels binnen en er is dus niet dat ons nog hier houdt. Bijna alle spullen zijn gepakt en de verhuiswagen komt vrijdag, zaterdag of zondag. Het plan is om binnen 5 dagen de 4500 kilometer af te leggen om zodoende op donderdag de 19e in The Bay Area aan te komen. Zo heb ik nog mooi bijna een week om dingen te regelen (spullen uitpakken, motor kopen, rijbewijs regelen) voor ik op het vliegtuig stap om een paar dagen naar Nederland te komen.

U hoort nog van me

San Fran....

Mission accomplished!! We zouden tevreden zijn met minimaal 1 baan in the Bay Area en ondergetekende is de gelukkige. Het oerhollandse gezegde "driemaal is scheepsrecht" werd ouderwets eer aangedaan toen ik aan het einde van mijn derde sollicitatiegesprek met een mondeling contract op zak, breedglimlachend de huurauto instapte om weer terug te rijden naar ons verblijfsadres in SF. Waren de eerste twee gesprekken nog wat stroef van start gegaan en geeindigd, de laatste was gesneden koek. Ik had mijn nieuwe werkgever al twee maal over de telefoon gesproken en klaarblijkelijk een goede indruk achtergelaten. Binnen een minuut of 20 was de zaak beklonken en moest er eigenlijk alleen nog over de startdatum worden onderhandeld. Ook dat bleek geen probleem en nu kan vooruit zien naar en een nieuwe baan en ook nog gewoon k-dag in Nederland zijn. Helaas heeft mijn betere helft nog geen emplooi gevonden maar we zijn er van overtuigd dat zulks een kwestie van tijd is en zodra we verhuisd zijn ze dra aan de slag zal gaan in een voor haar passende werkomgeving.

Ik schrijf u dit alles terwijl we, licht decadent, genieten van alle ruimte en comfort verbonden aan het vliegen in de eerste klas. We gunden onszelf deze luxe om de vlucht van en naar SF zo makkelijk en effectief mogelijk te laten verlopen. Meer ruimte betekent meer mogelijkheden om te ontspannen en dus meer uitgerust op de plaats van bestemming arriveren. Zo gezegd, zo gedaan. Heeft zo zijn voordelen....eerder aan boord gaan, net iets soepeler met de baggage en het eten is bijna goed te noemen.

Vanaf vanavond zal alles een beetje hectisch worden. We moeten iemand vinden die betrouwbaar en betaalbaar onze spullen 4500 kilometer verderop aflevert, we moeten die spullen eerst nog inpakken, we moeten onze banen opzeggen, we hebben inmiddels een appartement uitgezocht wat we moeten inrichten, we moeten een van onze auto's verkopen, we moeten een tehuis zoeken voor onze vissen en we moeten zelf ook nog naar Californie rijden. En dat alles waarschijnlijk voor de 16 april aanstaande. Het kan hard gaan.

Een goede anderhalve maand geleden reden we nog nietsvermoedend van de kust terug naar huis fanatserend over alle plekken die ik in North en South Carolina nog niet heb gezien en die we zeker nog moesten bezoeken voor ons voorgenomen vertrek van Juli aanstaande. Een dag later vernam ik dat ik per 30 april zonder werk zou komen te zetten en nu is alles weer helemaal anders. Nogmaals; het kan hard gaan allemaal.

Ik houd u, willens en wetens, op de hoogte.

Een stuk of 3.....

sollicitatiegesprekken hebben we beiden gepland staan voor volgende week. Zowaar geen slecht resultaat.

Wellicht een aardige gelegenheid om een inzicht te geven in de wereld die "solliciteren in de VS" heet. In mijn memorie was het in Nederland gebruikelijk om een handgeschreven brief te sturen naar het bedrijf van je keuze om een dag of wat later een keurige ontvangstbevesting al dan niet vergezeld van keurige afwijzing tegemoet te kunnen zien. Het traject was vervolgens een gesprek ten kantore al dan niet gevolgd door een tweede en soms derde gesprek. Meestal werd pas in het laatste gesprek gerept over een al vaststaande monetaire vergoeding.

Hier is het,en wellicht nu ook in Nederland, de gewoonte dat je een mail stuurt met je CV en gewenst uur- cq jaartarief. Heel listig natuurlijk daar je je gelijk uit de markt kan prijzen nog voor er een woord gewisseld is. Vervolgens belt men je voor een phone-interview of je hoort noooooit meer iets van ze. Als je het geluk hebt om een telefonisch sollicitatiegepsrek in de wacht te slapen wordt je niet zelden door een panel van minimaal 4 personen doormidden gezaagd over je kennis, je motivatie en je levensdoelen. Als dat overleefd mag je vervolgens op gesprek komen.

Dat is dus de fase waarin Jill en ik ons nu bevinden. Praten over startdata, vergoeding en secundaire rommel. Geen zekerheid maar wel lekker om te weten dat ze je serieus genoeg nemen om op te draven.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Gegroet.

If your going to San Francisco

Ongelofelijk hoe hard het allemaal kan gaan. Was ik een week of 2 geleden nog zonder baan en zonder uitzicht daarop; vandaag de dag hebben mijn betere helft en ik al wat sollicitatiegesprekken gepland staan in onze toekomstige residentie...San Francisco.

Jills vriendin Leslie heeft ons gevraagd om gedurende haar vakantie in Mexico op huis en hond te passen. Een ideale gelegenheid om eens op ons gemak te zoeken naar woonruimte en werk. Een soort van werkvakantie. Wellicht dat onze verhuizing wat eerder gaat plaatsvinden dan we op dit moment hebben gepland.

Oorspronkelijke planning was om in Juli van dit jaar onze banen op te zeggen en naar the Bay Area om daar vandaag op zoek te gaan naar werk. Voorbereidend hadden we al een trip gepland in Juni maar dat is nu dus wat vroeger dan gepland.

Genoeg gebeurd...

Sinds de laatste keer dat ik me meldde is er heel wat gebeurd. Zo ben ik samen met mijn betere helft naar een Day-Spa geweest om daar te genieten van een relaxerende massage en revitaliserend modderbad. Geweldige ervaring die ik een ieder zomaar kan aanraden.

Na deze eneverende ervaring was het zondag tijd voor Superbowl 41. Het grootste sport evenement in de VS. Heel de natie schaart zich met bier, cola, chips, chicken wings, pizza en wat nog meer zij voor de tv om de finale van het football seizoen te bekijken. Als neutrale supporter, meer om het echte football gevende, niet amerikaan moet ik moeite doen om het te begrijpen en er enthousiast voor te worden, maar het is een traditie en in het kader van de doorgaande integratie doe ik dus vrolijk. Een van de publiekstrekkers is de vertoning van reclames. Het is een gewoonte dat iedere sponsor zijn uiterste best doet om zo spraakmakend mogelijk over te komen. De commercials zijn te vinden op http://sports.aol.com/nfl/superbowlads

Ook ben zijn we om mijn verjaardag te vieren een weekendje naar de kust geweest om daar lekker uit te waaien, een aquarium te bezoeken en te genieten van al culinaire hoogstandjes. Foto's van het weekend zijn te zien op www.jillandantwan.com

Minder goed nieuws is dat ik aan het einde van april zonder werk kom te zitten. Ondanks dat IBM lovend over me was en nog steeds is is het over en uit. Reden; onze banen worden geoutsourced naar India. Op zoek naar werk dus. Heel de dag sollicitaties de deur uit sturen en bellen tot ik er bij neer val. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd.

"Hallo jongen, dit is je moeder..."

In vroeger jaren was dit een veelgehoorde zin op cassettebandjes die via snail-mail zhun weg over heel de wereld vonden. Tapes met familiegroeten reizend in het spoor van menig avonturier die zijn vaderland verliet om elders zijn heil te zoeken. Jonge boerenknapen die naar Canada verhuisden, vagebonden naar Australie of gelukzoekers naar de VS.

Tegenwoordig hoeven we niet meer te leunen op de nukken van stoffige postbodes met waggelende karretjes om woorden van geluk en gezelligheid over heel de wereld te zenden. Internet; hetzelfde medium dat jaren geleden verantwoordelijk was voor mijn hook-up met Jill maakt het nu mogelijk dat het spreekwoordelijke thuisfront niet meer rond de cassetterecorder hoeft te gaan zitten om mijn van huiselijke woorden te voorzien. Anno 2006 hebben mijn ouders gewoon een PC en middels Skype en MSN is bijna dagelijks contact mogelijk. Dagelijks/wekelijks contact dat afstanden overbrugt en scheidingen dragelijker maakt.

Wat niet verandert is is de manier waarop mijn moeder menig MSN- of Skypegesprek begint;"Hallo jongen, dit is je moeder..."

In training....

Sinds twee weken ben ik weer in training. Neeee niet in de sportschool, daar ben ik sinds een week weer te vinden. Nee deze jongen (bijna 37) is in training om in het weekend voor koniginnedag en op deze feestdag zelf het tempo pilsdrinken van zijn getrainde maten bij te kunnen houden zonder al om 23.00 ter bed te gaan.

Jazeker; hij komt weer naar Nederland. Het blonde gevaar zal in volle glorie te aanschouwen zijn van 27-4 tot en met 2 mei. Niet te lang maar net krachtig genoeg. Jammer genoeg laten omstandigheden het niet toe dat ik en mijn betere helft samen de trip naar Nederland maken dus ik kom deze keer alleen. Volgende keer beter.