Florida

schreef ik u recent van 10 kilometer hoogte, vandaag kijk ik als ware ik Hemmingway, uit over een rustiek meer vanuit onze hotelkamer in Saratoga Springs resort. Het meer is dan wel kunstmatig en de neon-reclame van Down-town Disney doet in geen vorm denken aan Hemmingways muze maar ik kan u verzekeren dat er rottere plekken zijn om eind oktober te vertoeven. Na een uur te hebben doorgebracht in een vliegtuig dat nog het meeste weghad van een midi-bus met vleugels zijn we weer terug in Lake Buena Vista, home of Walt Disney World. Deze, uit het brein van good old Walt ontsprongen, sprookjeswereld zal de komende dagen het decor zijn van onze Halloween-viering. Jill en ik komen hier graag omdat we elkaar nog geen 6 maanden geleden voor de tweede keer het Ja-woord hebben gegeven in een van de vele hotels die Disney World rijk is. We vinden het heerlijk om dagenlang de parken te bezoeken en ons te vermaken met al het moois dat Disney te bieden heeft.
Halloween is hier in WDW Big Business; al een maand lang worden er met enige regelmaat feesten gegeven waar iedereen zich opdoft en met plastic zakken Magic Kingdom afstruint om snoep op te halen. Trick or Treat! Maar al deze feesten zijn louter een opzwepend voorspel richting de apotheose die maandag plaatsvindt. En u raadt nimmer wie daar acte de presence zal geven......

NC State Fair

De NC state fair....ik kondigde het al aan. Dit jaarlijks terugkerend evenement kent, groottechnisch gesproken, in de hele staat geen meedere. De kermis alleen al doet de Tilburgse ietwat wit wegtrekken. Tel daar bij op de vele tentoonstellingen op het gebied van land- en veeteelt en je hebt een happening die niet te negeren valt. Afgelopen zaterdag waren Jill en ik twee van de voor mijn gevoel zeker 1.000.000 bezoekers. Het juiste aantal zal ergens rond de 75.000 hebben gelegen maar het voelde als Koniginnedag in Mokum. Een indrukwekkende parade van mannen, vrouwen en kinderen trok, als ware zij heuse keurmeesters, voorbij aan de mooiste koe, het mooiste varken, het mooiste konijn en meer award-winning twee en viervoeters. Het valt zo gek niet te bedenken of er was wel een categorie voor aanwezig met bijbehorende eerste prijs. Zo viel mijn oog op een watermeloen van zeker 85 kilo en een pompoen die door een argeloze voorbijganger "Jabba the Pumpkin" werd gedoopt. Voorts drop de fair van cultuur, maatschappelijk zelfbewustzijn in de vorm van allerlei aanwezige overheidsinstellingen en overdekte vent-plekken die ons nog het meest deden denken aan de zwarte markt van Beverwijk. Naast al dit genot voor het oog was er uiteraard ook voldoende gelegenheid om de innerlijke mens te verzorgen. Tientallen kramen met hamburgers, subs (amerikaans voor stokbroodje kaas) en andere lekkernijen. Naast deze standaardhappen waren er ook een aantal opmerkelijke, haast culinaire traktaties te verkrijgen. Zo had ik persoonlijk nog nooit gehoord van een "fried snicker-bar" maar doe uzelf tijdens het komende oliebollenseizoen een plezier en verzoek de plaatselijke vetbollenboer de traditionele appel te vervangen door voornoemde chocoladereep....een streling van de tongis het onvermijdelijke gevolg!!! Al met al genoeg te zien, te eten en te drinken om ons liefst 6 uur zoet te houden en een must voor elke North Carolinian. Volgend jaar zeker weer......waarschijnlijk.

Collumn?

Bij tijd en wijle wordt in reacties op mijn schrijven aangehaald dat ik iets met mijn verhalen moet doen. Dat ik ze bereikbaar moet maken voor een breder publiek. Ik zou wekelijks een halve pagina kunnen vullen met verhalen over hoe het me hier gaat en wat ik mee- en doormaak. Het streelt mijn, toch al niet kleine, ego natuurlijk enorm dat men me talenten op het semi-literaire vlak toedicht maar ik kan me haast niet voorstellen dat de buitenwereld zit te wachten op de belevenissen van zomaar een Hollander in de States. Ik vindt mezelf boeiend genoeg om te schrijven over het wel en wee van mij maar ik kan me niet voorstellen dat als ik mezelf niet zou kennen ik geintresseerd zou zijn in het hoe het met mij gaat. Echter; hoewel ik er van overtuigd ben dat het niet voor breedpublieke publicatie geschikt is ben ik toch benieuwd of mijn logs ook gelezen worden door spreekwoordelijke onbekenden. Ik moedig daarom iedereen die met enige regelmaat mijn onzin tot zich neemt mij dit te laten weten door een reactie te geven of mij te mailen op antwanvanderstap@hotmail.com. Uiteraard staat het ook alle uitgevers, journalisten en andere media-medewerkers vrij om mij te contacten.

Kleine update

Zoals eerder vermeldt zijn mijn wederhelft en ik vorig weekend in San Francisco geweest. Op onze website: http://jillandantwan.selfip.com Staan wat foto's van onze trip 

30

...graden op 20 oktober. Just letting ya all know. Terwijl in de Golf van Mexico wederom een of ander kolerewijf voor problemen zorgt is het leven in North Carolina goed. Berichtte ik u gisteren over het aanstaande weekend vandaag kan ik verhalen over een temperatuur die wat zomers aanvoelt. Ik heb nog immer de korte broeken niet in de zomerkledingkoffer gedaan en zit in mijn lunchpauze graag buiten. Vandaag was het echter niet prettig om buiten te zitten. Veel te warm.......i love (this part of) the USA!

NC State Fair

Nog maar 3 nachtjes slapen en dan is het eindelijk zo ver. Ik heb er lang op moeten wachten maar zaterdag is het de grote dag. Jill en ik gaan naar de NC State Fair. Het schijnt geweldig te zijn. Kermis gecombineerd met een 10 dagen durende jaarmarkt. Ettelijke hectaren vol met attracties, beesten en al dan niet ongezond eten. 10 dagen lang is Raleigh het middelpunt van het universum der North Carolinians. Rednecks uit alle uithoeken van de Tarheel staat maken hun opwachting bij de optredens van lokale country-helden terwijl jan en alleman geniet van de lekkernijen en al het avontuur dat de kermis te bieden heeft. Ik kan dus niet wachten!!

San Francisco (2)

Was vrijdag een dag vol nostalgie, de rest van het weekend stond in het teken van eten, drinken en shoppen. Downtown San Francisco is een bij uitstek een plek om de je dollars flink te laten wapperen. Het centraal gelegen Union Square is perfect gearrangeerd uithangbord van het hedendaagse kapitalisme. Zonder al te rood over te willen komen is het een gegeven dat het wel een beetje minder zou kunnen. Winkelgiganten als Macy’s, Zachs 5th Av. en het vermaarde juweliershuis Tifanny zijn er niet te negeren. Een modaal maandsalaris kan er als een druppel op een gloeiende plaat en sneeuw voor de zon verdwijnen. Het contrast tussen arm en welvarend wordt er pijnlijk duidelijk als je tussen de dak- en thuislozen door van winkel naar winkel laveert. Maar goed; je kunt je er druk over maken, het helpt toch niet. Dan maar genieten van al het moois dat een metropol als San Fran te bieden heeft. De koddige trammetjes die als ware zij een speeltje van de Grote Vriendelijke Reus niets anders te doen hebben dan Powell Street op en neer te rijden. Vrolijk kingelend met hun koperen belletjes maakt het geheel een plesante indruk die je na een paar dagen flink dwars gaat zitten. Het vrolijke gebel muteert langzaam maar zeer zeker tot een bron van vederlichte irritatie. Zeker als het hotel waar je bivakeert op hemelsbreed zo'n 5 meter van der cable car rails ligt. Maar goed het hoort bij de stad en dus neem je het voor lief.
Ook stonden er het voorbije weekend wat afspraken met vrienden van Jill op de agenda. Het is altijd leuk en vreemd tegelijk als je mensen die je meer dan een jaar niet gezien hebt zomaar weer voor je staan, je de hand schudden of om de nek vliegen. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt vervolgens in vogelvlucht uitgewijdt over de huidige stand van zaken voor wat betreft woon- en werksituatie om voor je het door hebt praat je al weer over koetjes en kalfjes alsof je niet weggeweest bent. Het leven is goed en dat brengen we graag onder woorden.
Op een wat ongemakkelijke retourvlucht na (ondergetekende zat stuck en klem in een veel te krappe vliegtuigstoel) was het zonder meer een geweldig weekend. Voor herhaling vatbaar.

Quizje:

wat hebben karbonade, eieren, kaas, gebakken aardappelen en toast gemeen?? Geen idee? Los van het feit dat ze vermoedelijk deel uit maken van de fameuse "schijf van vijf" waren ze vandaag op mijn bord samengekomen om als ontbijt te dienen. The Pork Store Special is de signature-dish van het gelijknamige brunchhok op Haight-street. Tijdens mijn voorgaande bezoeken aan SF maakte ontbijten in deze voormalige slagerij immer deel uit van het programma. Omringd door netontwaakte studenten hippies en medetoeristen maakt ik in recordtijd deze fikse maaltijd soldaat. Een nimmer aflatende stroom koffie maakte het een perfact begin van deze dag.
De Haight; ruim 35 jaar geleden het decor van The Summer of Love. Een waar paradijs voor een ieder die het principe Make love, not war een warm hart toedraagt. Een verzamelplaats voor hippies, vrijgevochten punkers en aan lager wal geraakte vagebonden waar de nostalgie van afdruipt en de flower-power cultuur nog welig tiert. Haightstreet is volgepakt met winkels vol met kleurige shirts, hashpijpen en laid back music. Je breekt je nek over zwervers, groeperende nozems en zwevende Neil-types. Kortom je kijkt je ogen uit! Een must voor een ieder die naar SF gaat.
Nog een belangrijk doel van ons bezoek aan Haight is Amoebe. Deze handel in nieuwe en tweedehands mediadragers heeft de afmetingen van een gemiddelde supermarkt en mijn eega en ik kunnen er uren doorbrengen zonder ooit met lege handen naar buiten te gaan. Buit van vandaag: 4 cd's voor nog geen $ 40,-. Onze koffers vullen zich langzaam maar zeeeeer zeker met alles wat we aan de oostkust niet of nauwelijks kunnen krijgen. Nog een dag als deze en we moeten gaan overwegen een extra koffer te kopen om alles mee naar huis te krijgen. U leest het wel weer!

San Francisco

Op een hoogte van 10.000 meter met een bloem in mijn haar zit ik stil genietend van foute Nederlandstalige muziek een stuk te schrijven om mijn log weer eens te updaten. “We are going to San Francisco” Na nog geen 2 maanden deelgenomen te hebben aan het arbeidsproces in de VS zijn we al weer toe aan onze eerste vakantietrip sinds we hier samen zijn. De term “welverdiend” is dan wellicht niet geheel op zijn plaats maar ik moet u eerlijk bekennen dat een discussie daarover mijns inziens alle relevantie ontbeert. Verdient of niet… I don’t care! We gaan voor een lang weekend naar the Golden Gate city en zullen er van genieten alsof we er jaren op gewacht hebben. Op zekere wijze is dat ook het geval daar mijn eega niet kan wachten tot ze wederkeert in de stad die jarenlang als decor op de set van haar leven fungeerde en bijna 2 jaar geleden heeft verlaten. In Nederland werd me vaak toegevoegd dat het wel een hele stap was om zomaar alles achter te laten om in een ander ver land te gaan wonen en ik geef daar een ieder gelijk in. Het is zeker niet niks en daarom kan ik me heel goed voorstellen dat Jill niet kan wachten tot ze de contouren van stad en brug weer kan aanschouwen. Herinneringen ophalen van foto’s is leuk maar het herbeleven is nog veel leuker. Een in totaal 7 uur durende vlucht brengt ons 4500 kilometer ver van huis aan de westkust van Amerika naar de plek die haar thuis was waar zij zo graag weer zo wonen. Om verscheidende redenen zal dat verlangen voorlopig een verlangen blijven dus is het zo nu en dan bezoeken van onze voormalige thuishavens een goed alternatief. Of u nu wilt of niet; u leest wel hoe het geweest is!

Werk....

... U leest allen massaal mijn log en laat over het algemeen positieve en opbouwende berichten achter. Een veelgehoord opbouwd kritiekpunt is het ontbreken van leesstof over mijn werk. Een van mijn doelen toen ik drie maanden geleden vertrok was het dra vinden van werk. Daar ben ik in geslaagd. Ik heb binnen drie maanden een aardige baan gevonden. Ik werk sinds 23 augustus als Tech Support Engineer bij IBM, old Blue voor intimi. Vol goede moed duik ik elke werkdag rond een uur of zeven de file in om mijzelf een goed 3 kwartier en 50 kilometer later te melden voor dagelijkse dienst. Heel de dag neem ik de telefoon aan om het gezeur van onkundige klanten aan te moeten horen. Weten zij veel hoe zo'n firewall werkt?? Nee dus...niet te veel zeker wel te weinig. Nou wil het feit dat ik er in het begin zelf ook nog niet te veel vanaf wist dus een band was snel geschapen. "Did u try restarting it" is redelijk uit den boze omdat bedrijven als Ebay en Nike over het algemeen graag verbonden willen blijven met het grote boze internet. Ook RTFM (read-the-fucking-manual) wordt doorgaans als politiek incorrect beschouwd dus er zatniets anders op dan mijn kennisniveau wat op te schroeven. Vandaar dat ik de eerste weken van mijn employement voornamelijk, bedolven onder boeken en handleidingen, in het het testlokaal heb moge doorbrengen. Sinds iets meer dan een week ben ik nu los en mag ik echt klanten helpen. De "ehhhhhssss" en "aaaaahhhaaasss" zijn niet van de lucht. Mijn technische onervarenheid gecombineerd met de, steeds lager wordende, taalbarriere maakt het werk zowel vermoeiend als uitdagend. Maar ik kom er wel!

Wat beter..

gelukkig gaat het wat beter met mijn pa. Geen reden meer voor directe paniek. Hij moet nog wel een paar dagen in het ziekenhuis blijven maar de koorts is gezakt en zijn bloeddruk is weer op een normaal niveau aangekomen. De afgelopen dagen heb ik twee keer met hem gebeld en tijdens ons gesprek van vandaag hadden we het al weer over het voetbal van gisteren. Meer nog over H. Kraaij die we beiden niet kunnen uitstaan.
Hij maakte, in het kader van mijn ontluikend schrijftalent, ook een opmerking over het weggooien van talent. Mijn pa kon vroeger aardig zingen. Tijdens gezellige avonden klom hij met regelmaat op het biljart om daar zijn zangkunsten te vertonen. Een soort ongevraagde maar wel gewenste Idols-auditie was het gevolg. De Delfste Willie Alberti?! Nee dat niet maar wel heel onderhoudend en vooral gezellig. Volgens eigen zeggen heeft ie dat talent weggegooid door te veel te genieten van de geneugten van het leven. Het bijna je leven lang roken van zware shag doet je stem immers geen goed. Maar ondanks dat mijn ouweheer geen groot zanger is geweest en volgens eigen zeggen zijn talent heeft verbrasd is het de beste vader van de hele wereld. Gewoon omdat het mijn pa is en hopelijk nog heel lang blijft.
En voor wat betreft mijn schrijftalenten.....ik heb het beste lezerspubliek van de hele wereld!! Dank voor het lezen en de vele leuke en opbeurende berichtjes!

Heel ver weg..

...lijkt het niet. Ik bel regelmatig, we mailen en ik spreek een hoop mensen via MSN/Icq. Ik stuur (bijna) elke dag mijn Morningmail en volg de sport via het internet. Tegen een ieder die me vertelde dat hij of zijn me zou missen zij ik "doe niet zo raar, het is maar een lijntje weg" De wereld is door het Internet gelukkig een stuk kleiner geworden en dat heeft me de afgelopen maanden geholpen met accepteren dat ik hier zit. Begrijp me niet verkeerd; ik ben gelukkig hier met Jill maar het is wel een kolere eind van huis.
De afgelopen dagen werd ik echter goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn vader ligt in het ziekenhuis om behandelt te worden voor.......??? De doktoren weten het niet dus ik doe ook maar geen gok. Hij heeft extreem hoge koorts gekoppeld aan een lage bloeddruk. Aanhoudende koorts kan nooit goed voor je zijn en zeker niet als het 40 overschrijdt. Op momenten als deze realiseer je je dat je aan de andere kant van de wereld zit. Niet zo maar in de auto of trein om even naar het ziekenhuis te gaan om hem te bezoeken, maar telefonisch contact houden. Hem, mijn moeder, zus en andere famile vertellen dat ik aan hen denk en van hen hou!

Food for Charity….

In de VS krijgt de doorsnee burger niet al te vaak de kans om zijn of haar samaritaanse inborst te tonen. Veel verder dan koekjes kopen van scouts of het in een glazen pot stoppen van dollars voor orkaanslachtoffers kom je doorgaans niet. Om de gewone man toch de kans te geven iets te doen voor de noodlijdende medemens was het vandaag raak:…Food for Charity. Een aantal restaurants in de region doneerden de nettowinst van deze midweekse dag aan het Rode Kruis. Elke hap kip, pizza, kreeft of wat dan ook deed vandaag de bankrekening van deze charitatieve instelling groeien. Nu zijn mijn wederhelft en ik niet te beroerd om bij te dragen aan de goede zaak en al helemaal niet om op gezette tijden een vorkje buiten de deur te prikken. Vandaar dat we na ons werk samen heerlijk hebben zitten souperen bij Olive Garden. De naam verraadt het soort spijs wellicht maar voor de duidelijkheid; italiaans Geen haute cuisine maar goed eten voor een redelijk prijs; iets wat wij niet links laten liggen. Om het goede doel wat extra te steunen zijn we maar voor de drie gangen gegaan. Een en heeft als resultaat dat ik u mentaal en lichamlijk voldaan, onderuitgezakt op de bank bericht over onze goede daad van vandaag……Eten voor het goede doel!

68 cent and 30 bucks

68 cent is in tegenstelling hetgeen de naam doet vermoeden geen nieuwe ster aan het rap-firmament. Het is ook verre van de prijs voor een gallon regular gas en het is zeker niet mijn uurloon. 68 cent is het bedrag dat ik gisteren "rood" stond op mijn betaalrekening. Door het ietwat laat binnenkomen van mijn salaris en het op tijd betalen van een rekening was het negatieve kapitaal bij Wachovia explosief gegroeid tot 68 cent. Zo, de 68 cent in de titel van dit log is duidelijk. Nu de 30 bucks nog. Buck is zoals wellcht bekend de bijnaam van de dollar. Zoals de gulden een piek en de rijksdaalder een knaak was. 30 bucks was de boete die de bank alhier oplegde voor de overtrekking van mijn saldo....68 cent and 30 bucks!
Een en ander gaf mijn de gelegenheid weer eens ouderwets met gevestigde ordes in de clinch te gaan. In het verleden kon ik intens genieten van het bellen, mailen en schrijven met de grootmachten der economie zoals daar zijn Zonnet, Versatel, De amersfoortse en andere geldverslindende, irritatieopwekkende doch noodzakelijke en legale roversbendes. Niet zelden tot hilariteit van mijn meeluisterende collega's. Na een radiostilte van meer dan 3 maanden was ik weer On-Air en nam het er lustig van. Het kostte me wat moeite en 3 klantenservicemedewerkers maar aan het einde van het verhaal prijkte de 30 dollar weer keurig op mijn bankafschrift. Is dit inburgeren of niet?

Theo....

ziet het niet meer zitten. Theo is een handtekeningenactie begonnen tegen het format van "De wedstrijden" Theo is de Don Quichot van het heden. Als dolende ridder, gewapend met een pc en een hotmailadres, neemt Theo het op tegen Talpa. Hoe is het in vredesnaam mogelijk dat JdM zo vaak zijn programma onderbreekt voor iets onbeduidends als reclameboodschappen. Hoe haalt hij Johnny het in zijn hoofd om de samenvattingen van de belangrijkste wedstrijden ergens in het midden van z'n programma te verbergen. Hoe durft hij...hoe durft hij! John heeft het toevallig goed bekenen. John weet dat types als Theo en ik zijn zender de rug toekeren zodra de voor ons van belangzijnde samenvatting is geweest. En de Mol weet dat types als ik en Theo nu, zij hetmet grote tegenzin, bijna heel het programma doorworstelen om toch maar vooral niets te missen van onze favoriete club. En John weet dat door de tijspanne van zijn reclameblokken te veranderen een ieder wel moet blijven kijken om vooral niets te missen van zijn of haar favoriete club. En John maakt dankbaar van deze kennis gebruik door zijn programma lekker vol te stoppen met reclames. En geef hem eens ongelijk. John is slim, John rijdt een dure auto. John leeft van onze sportverslaving. John is de dealer van de dope die menig Nederlander op zondag tot zich neemt. John heeft de dope en John bepaalt de prijs. Talpa is het begin...wen er aan! Theo hou je koest, John ligt niet wakker van jou 11.000 handtekeningen.


Voor al diegenen die geen idee hebben waar ik het over heb: http://www.nu.nl/news/598507/50/11.000_mailtjes_tegen_Talpa-voetbaluitzending.html

Rita....(2)

heeft gelukkig minder schade aangericht dan Katrina. Officeel is Hurricane Season nog lang niet over. Dit seizoen duurt een maand of zes en eindigt op 30-11. We, de amerikanen en ik, verkeren dus nog een maand of 2 in het ongewisse over al dan niet opsteken van nog meer ellende. Het is dus nog even afwachten of we al dan niet kunnen terugkijken op een seizoen met 2 flinke orkanen. De verwachte regen is uitgebleven dus ik zal van het weekend de tuin wel moeten sproeien.

Homecoming…..

Vrijdagavond stond in het teken van American Football. Op Jills oude high school werd de zgn. Home-coming game gespeeld. Voor zover ik het begrepen heb is HC-week een aaneenschakeling van festiviteiten die bijdrage tot de eenheid die hier in de VS zo hoog in het vaandel staat. De apotheose van deze week wordt gevormd door de HomeComing Football game. Een reguliere wedstrijd uit de competitie tussen de diverse high schools wordt voor de gelegenheid in een wat netter jasje gestoken. Er speelt een marching band, er is een speaker, de cheerleaders doen wat extra d’r best; kortom het is nogal wat. Nu ben ik als oude, verstokte bijna hooligan wel wat gewend qua kolkende stadions maar het Eagles Nest van Enloe High was wel degelijk andere kuche. Hartverwarmend te aanschouwen hoe hartstochtelijk de fans hun ploegen naar de overwinning trachten te schreeuwen. Geweldig mee te maken hoe overijverige ouders door middel van koeienbellen, toeters en andere zooi hun telg trachten duidelijk te maken waar zij zich in de massa bevinden. Jammer dat het vlak achter me was maar dat terzijde. “De-fense….defense!!” en “Push them back….all the way back” zijn dan wel geen geniale, van creativiteit overlopende yells maar het moet gezegd: hart en ziel werd in de strijd gegooid. Geen onvertogen woord, geen vreselijke ziektes of verwijzingen naar het beroep van de moeders der arbiters…gewoon gezellig, positief gillen en schreeuwen. Supporters in voetbalstadions zouden hier een voorbeeld aan kunnen of zelfs moeten nemen. Zo kan het ook, sterker zo moet het! Is dan nog wat negatiefs te melden……tuurlijk. De wedstrijd was te saai voor woorden. Patience spelen op een kerkhof is interesanter. We hebben het einde dan ook niet gehaald. Nepsupporters; dat zijn wij.

Het echte hoogtepunt van de avond was voor ons beiden dan ook het bezoeken van Jills oude school. Was het haar vroeger niet toegestaan om weg te blijven; nu was het bijna onmogelijk om onbegeleid een kijkje te nemen in een gebouw dat jarenlang een grote rol had gespeeld in het leven van mijn wederhelft. Bijna maar niet helemaal De rijen lockers en grote sportzalen deden me haast zingen als ware ik Danny Zuko. Heel apart om een kijkje te nemen in een instituut dat décor staat voor vele rolprenten. De enorme gangen die doodstil en verlaten weinig goeds leken te voorspellen. Het horen van voetstappen deden oms rillingen over de rug ervaren en voor het wisten stonden we oog in oog met de hakkelende janitor die ons vriendelijk doch zeer dringend verzocht het pand te verlaten. Nu waren we al klaar met de tour dus dat was makkelijker gedaan dan gezegd. Het viel nog niet mee om buiten te komen daar we bijkans werden getackeld door een kordaat juffie die ons heel erg duidelijk probeerde te maken dat we in overtreding waren. “You are not supposed to be in here, only the band is allowed in” Met een krachtig “Whatever we are leaving anyway” passeerden we deze kenau om ons tergens langzaam uit de voeten te maken.

Het weer...

.....ik klaagde er vroeger te pas en te onpas over. Te warm, te nat, te koud, te droog...je noemt het maar en ik had er wel een negatieve mening over. Deze meningen werden voornamelijk gevormd door pure frusttratie en ongeloof. De wisperturighed van het Nederlandse klimaat heb ik werkelijk nooit begrepen. Terrasweer in februari en winterjassen in juni. Het opbergen van winter- dan wel zomerkleding was en is volgens mij nog steeds vragen om problemen. Zodra de korte broeken eind augustus netjes zijn opgeborgen meldt een of andere joker in De Bilt dat "de zomer nog een staartje krijgt" En hoe vaak greep ik niet in april naar een warme jas? Iedereen klaagt.....en terecht! In een vier-seizoenenklimaat heb je recht op vier seizoenen en niet op 25 fragmenten van afwisselend koud en warm weer. Maar ik klaag niet meer. Ik ben de waanzin ontvlucht. Ik woon in de VS en afgezien van wat uit de kluiten gewassen tropische depressies is het hier warm in lange zomer en koel in de korte winter. Hier en daar wat extremen maar never out of place. Sneeuw valt in de winter en de kraaien dood in de zomer...zo hoort het. Het is hier overigens flink aan het afkoelen, de herfst is aanstaande. Het wordt hier zelden of nooit meer warmer dan 30 graden...brrrrr. Nog een maand of 3 en ik moet serieus gaan overwegen mijn korte broeken in te ruilen voor lange exemplaren.
Ik groet u allen.

Rita...

is net als Ophelia en Katrina een waardeloze naam. Het zou te ver gaan haar voor "bitch" uit te maken maar ik kan me zo voorstellen dat men haar in het zuiden liever zit gaan dan komen. Deze lichtekooi maakt zich op om onuitgenodigd misbruik te maken van de gastvrijheid waar het zuiden van de VS zo bekend om staat. Een ware exodus, gevormd door weldenkende mensen, is op gang gekomen. Waren er in het recente verleden nog grote groepen mensen die dachten de toorn van het water en de wind te kunnen weerstaan, nu weet men wel beter en maakt zich uit de voeten. Niemand bij zijn volle verstaand blijft thuis om Rita te verwelkomen, thee voor haar te zetten en haar een plaats in een van de talrijke schommelstoelen aan te bieden. Ze zoekt het maar uit. "Laat jezelf maar binnen en maak je niet druk over de rommel, die ruimen wij wel op" De ravage zal enorm zijn maar hopelijk vallen er minder slachtoffers.

Put-put

als Nederlander in het buitenland heb ik al meer gekke dingen gedaan. Zo heb ik rauwe oesters geslurpt, slangen aangeraakt en meedere foute drankspelletjes gespeeld. Nog nooit had ik me in het buitenland echter aan midget-golf gewaagd. Na weken van dreigen te gaan is het er afgelopen zaterdag dan toch van gekomen. Gewapend met een coupon en credit-card togen mijn liefste en ik naar Adventure Landing om een potje galven. Om politiek-correcte redenen wordt het edele mini-golf hier echter Put-Put genoemd. Adventure Landing is een put-put- annex kart annex laserquestbaan ten noorden van Raleigh, hetgeen een stief kwartuurtje rijden is. Om de kosten hoef je het niet te laten; 6 dollar per persoon voor een heuse 18-holes baan. Variatie ontbreekt maar het plezier was er op de diverse tees en greens niet minder om. Als kleine kinderen vermaakten Jill en ik ons met het lachen om elkaars missers en de enige hol-in-one van yours truely. Mezelf voornemend mijn eega niet met opzet te laten winnen knikkerde ik er lustig op los met een glorierijke overwinning tot gevolg. Galven is fun. Wordt zeker herhaald.