LA, Stad der engelen

De afgelopen dagen werden door ondergetekende doorgebracht in het zuiden van onze staat. Jill moest voor haar werk een paar dagen naar Burbank en het leek haar wel een aardig idee als ik ook die kant op zou komen. Tegenstribbelen van mijn kant leidde tot niets anders dan een tweede ticket van San Francisco naar LAX; het befaamde vliegveld van LA. Onderstaande short-stories geven hopelijk een klein beetje mijn ervaringen weer.

De hotelaccomodatie was riant gelegen op "The Sunset Strip" in West Hollywood, een steenworpafstand van Beverly Hills, Bel Air en meer van dat soort tot de verbeelding sprekende plaatsnamen. Een ware vleesmarkt voor alles wat acteur/model is of wil worden schreedt voorbij op veel te hoge hakken en strakke pakken hetgeen mijn toeristenoutfit (shorts en slippers) wat pover deed overkomen. Maar goed; ik wil dan ook niet slagen in Hollywood en als ik daar in mijn beste pak ga lopen is het een unfaire competitie voor de rest van de ploeteraars....... Een bonte stoet van schofterig dure automobielen trok aan mijn gezichtsveld voorbij terwijl ik dromerig flaneerde in een fantasiewereld waarin ik de ster was. Golven van gejuich en applaus bij het verlaten van mijn oude Explorer om met de boodschappenkar de plaatselijke super te ontdoen van al het goeds dat de wereld te bieden heeft. Mijn dagdroom werd bruut onderbroken door een hyperactieve niksnut die me met zijn milieuvriendelijk prius bij-na het hiernamaals in probeerde te rijden. Wandelen en dagdromen tegelijkertijd in LA is gevaarlijk; levensgevaarlijk.

Nubo Matsuhisa is de naamgever en eigenaar van een in Beverly Hills gelegen sushi restaurant waar menig ster zijn portie rauwe vis heeft verorberd. Het vormde decor voor het afsluitende diner vrijdagavond. Weggestopt aan de laatste tafel van de patio vloeide de sake en sapporo rijkelijk want "Vis en ook rauwe vis moet zwemmen" Een verzameling van tot de verbeeldingsprekende vormen van met rijstomhulde vis verdween in harmonie met eerdergenoemde liquids naar de diepten van ons innerlijke zelf toen oorspronkelijke sereniteit aan de border van onze buitentuinlijk paradijs werd bruut verstoord door de binnenkomst van een groep kirrende tienermeiden die de warme sereniteit van de binnentuin kwamen verstoren met iets wat zonder twijfel een verjaarspartij van een van de deernes was. Daar het ook in de beschermde omgeving van postcode 90210 een goed idee is om met dergelijk vertier minimaal 1 volwassene mee sturen was ook dit gezelschap voorzien van ouderlijk toezicht. In dit geval (gevallen) filmster Val Kilmer. Voor diegenen wiens geheugen wat opgefrist dient te worden, het mijne incluis, Val speelde onder andere in Top Gun (ICE) en Batman returns. Tegenwoordig doet deze eens zo afgetrainde halfgod het wat rustiger aan. Geen hordes paparazzi, geen dure clubs maar gewoon sushi met de kids bij Nubo. Terugkerend naar de essentie van ons restaurantbezoek; de sushi was geweldig en daar ik nooit te beroerd ben om iets nieuws te proberen zette ik na enig aandringen mijn tanden in achtereenvolgens gefrituurde garnalenkop, zalmeieren en de meest pittige sushi ooit door de aanwezige chef gemaakt. Was allemaal maar zo-zo en ik verviel dra weer in de meer gebruikelijke vormen van deze Japanse delicatessen.

Twee dagen zo dicht bij de beroemste postcode ter wereld vlogen voorbij en zijn zeker voor herhaling vatbaar.
Gegroet

All is well....

geen idee of men zicht dit afvraagt maar de branden in SoCal zijn hier ongeveer een kilometer of 750 vandaan dus echt veel last heb ik er niet van.  Natuurlijk worden de actualiteitenprogramma's goed gevuld met de exodus van residenten uit Zuid Californie en is het het gesprek van de dag maar dat staat in zeer schril contrast tot hetgeen de bewoners in het zuiden van deze staat moeten doorstaan.

Het is echter goed te zien dat in tijd van nood de ware aard van mensen boven komt. Vanuit alle windstreken komt hulp en het aanbod van vrijwilligers voor de opvang van evacuees was dermate groot dat menigeen teleurgesteld huiswaarts moest keren. Het alverslinnende vuur maakt geen onderscheid in klassen der samenleving en zo is ook de reflectie van gehuisveste personen in de football stadions en parken van San Diego en omgeving. De onbetaalbare heuvels rond de stad der engelen vallen net zo goed ten prooi aan dit vagevuur als woongemeenschappen waar de minder bekenden der aarde zich huisvesten. Enig verschil is dat de sterren veelal "reserverhuizen" hebben en derhalve het leed dat wordt geleden meer als tijdelijk ongemak zullen ervaren terwijl gewone stervelingen voorlopig in tenten, goedkope motels of op zolder bij familie moeten verblijven. Dit terwijl ondertussen hopend dat de verzekeringsmaatschappijen over de brug komen en de federale overheid de beloften gedaan door Arnold Z en George W. Clown nakomen. De spanning of je huis al dan niet aan de vlammen ten prooi zal vallen wordt opgevoerd door de vretende onzekerheid of en wanneer je ooit terug kan keren.

Ik heb met alle evacuees te doen en ik hoop u allen ook!

Is het fijn om....

Britney Spears te zijn!?

Ik zou het niet weten. Lijkt me moeilijk te zeggen. Het kind zwemt in het geld en had tot voor kort geen zorg in de wereld! Not a care in the world. Maar een serie van foute beslissingen en pijnlijke momenten later is La Spears het lachtertje van roddelminnend Amerika. Geen idee hoe breeduitgemeten haar leven in Nederland wordt maar hier gaat er geen dag voorbij zonder "nieuws" over Brit.

Uiteraard moet de term nieuws in deze wat ruim worden gezien. Het voornoemde is meestal een opsomming van haar dagelijkse bezigheden al dan niet vergezeld door haar kinderen die zich elke keer weer onwetend in de gevarenzone van het leven begeven. De tacktieken die door de lokale paparazzi worden gehanteerd om kwaliteits programma's als "Insider" en "Entertenmaint tonight" van vuil te voorzien zouden bij Neerlands roddel-trots Henk van der Meyden de wangen rossig doen kleuren. Het arme ding wordt genoodzaakt om waar zij ook gaat haar ogen te beschermen van de vele flitsen die er voor moeten zorgen dat het voorkomen van dit eens zo schattige Disney Club-lid zo natuurgetrouw in de roddelpers komt. Geen stap buiten de deur gaat ongemerkt. Koffie halen bij Starbucks, oogschaduw kopen bij de plaatselijk drogist of het bezoeken van een zonnebankcentrum; alles gaat vergezeldt van minimaal 20 opdringerige mannen en vrouwen met lopende, flitsende of klikkende camera's.

Moeten we dan medelijden hebben met dit vergane lustobject? Nou ik dacht het niet!! Ze zwemt nog steeds in het geld, laat de paparazzi boodschappen voor haar doen en haar nieuwe single is met veel lof ontvangen en lijkt nu zelfs even de aandacht af te wenden van haar gruwelijk slechte optreden tijdens de 2007 MTV Video Awards van vorige maand. Daar ik gek ben op kinderen zolang deze maar terug gevengeven kunnen worden aan de rechtmatige eigenaar denk ik dat Brit's verloren  rechtszaak voogdijschapgevecht een gewonnen strijd is. De krokodillentranen gehuild bij de uitspraak, die luid en duidelijk de kinderen toewees aan ex Federline, Fedex, zijn in mijn ogen dan ook een prima stukje acteerwerk en volgens mij was La Spears met haar gedachten al lang aan het clubben in de nachten van New York en LA toen de rechter de zitting en daarmee de rechtszaak voor gesloten verklaarde. Geen zorgen om huilende kinderen als je op zondag-, maandag-, dinsdag-,woensdag-, onderdag-, vrjdag- en zaterdagochtend je roes ligt uit te slapen. Uit bed kunnen stappen met de wallen onder je ogen en sporen van wit poeder rond je neus. Super toch. Je geeft je ex een fooi elke maand om voor de kinderen te zorgen en neemt de kids zo nu en dan, onder gerechtelijk toezicht mee naar de Mac of ander kinderparadijs.

Volgens mij is het nog niet zo gek om Britney Spears te zijn. 

Typisch Hollands....

Afgelopen Donderdag was het dan eindelijk zo ver. Na een periode van extreme droogte, ik had het hier nog niet echt zien regenen, brak de hemel boven de baai open en werd de omgeving overspoeld met lang over tijd zijnde regen. Ik dacht vroeger, toen ik nog in Nederland woonde dat een gebied zonder regen het paradijs op aarde was. Daarbij natuurlijk voorbijgaand aan gebieden als de Sahel en Gobi woestijn. Elke keer als ik weer eens als een verzopen kat de kroeg instaptte beloofde ik mezelf dat ik ooit eens iets aan de regen zou doen. Ik zou een term bedenken als "no-rain-climate" daarmee de door Al Gore gezette trend volgend. Het door deze oud vice president van mijn nieuwe thuisland bedachte "global warming" is een van de beste uitvindingen van de laatste decennia. Een overschot aan warme dagen en milde winters; wat een genot.

 

Het grote nadeel van bijna geen regen is het verhoogde risico op grasbranden en de aanhoudende discussies over het al dan niet ontstaan van een tekort aan drinkwater. In de omgeving staat hier vanaf april tot en met september elke dag wel een weiland of bos in brand hetgeen garant staat voor spectaculaire televisiebeelden die de Amerikanen even de gedachten van alle ellende in Irak en Afghanistan doen afwenden. Dus dat is dan weer een voordeel.

 

Maar het zien van oer-Hollands weer deed ondergetekende toch weer even terugdenken aan de gezellige herst- en wintermaanden in Nederland. Het bij de kachel zitten met een kop soep of sopie heeft toch wel iets. Soms mis ik het weer; het weer.

 

 

Feet Week

Een jaarlijks terugkerend spectakel. Een week waarin San Francisco wordt bezet door Amerikaans en Canadees marine-personeel die zich daar ongeremd tegoed doen aan alles wat SF te bieden heeft. Het gebeuren is officieel bedoeld om de bewoners van de Bay Area de kans te geven eer te bewijzen aan dit deel van de strijdkrachten en hen te danken voor het kunstmatige gevoel van vrijheid dat ons dagelijks probeert te bekruipen. Critici beargumenteren het feit dat "Fleet week" is uitgegroeid tot een zijn weerga niet kennende commercial voor de troepen waar anderen volharden in het sentimentele aspect van dit festijn.
Denk er van wat je wilt; toen Jill en ik gisteren samen met tienduizend anderen op Crissy Fields de flanken van de baai bevolkten om de kunsten van de diverse stuntteams in ons op te nemen dacht ik geen moment aan het politieke aspect van Fleet Week. Het zien van de absolute trekpleister; The Blue Angels doet een ieder vergeten wat er over dit evenement wordt geroepen. "The Blue Angels Kick Ass" meer niet en zeker niet minder. Met hun F18 Hornets halen deze, getrainde piloten dingen uit die ik als kind met regelmaat poogde uit te voeren met papieren vliegtuig. Draaiend en tollend tegen de kast op knallen na weer een looping, spiraal en vrije val uitgevoerd door mijn, zorgvuldig uit de krant van mijn ouders gevouwen replica van een niks-jet. Dagdromend van een carriere als straaljagerpiloot en wat voor capriolen ik zou uithalen zat ik na mijn aanvaring met de kast op de bank; vliegtuig in de ene hand en met mijn andere hand en mijn andere hand gebruikend om wrijvend over mijn zere voorhoofd te trachten de onvoormijdelijke buil te voorkomen. Mijmeren over het verleden wordt doorgaans bruut onderbroken door een straaljager die op 150 meter hoogte boven je hoofd net niet door de geluidsbarriere breekt. Super!
Volgend jaar weer kijken.

writers block...

Een van mijn, kritische blog-lezers plaatste daags geleden op mijn blog de volgende reactie:
"Zet je er pas iets anders op als er iemand heeft gereageerd of heb je een `writers-block`?? Er is eigenlijk niemand die zich voor kan stellen dat jij tennist !! :-)"
Gemotiveerd door deze tekst bekroop drang om nog dit weekend in de digitale pen te klimmen en mijn blog(s) van nieuwe input te voorzien. Niet dat er veel spannends gebeurt is dat deze drang kan rechtvaardigen dus een soort van writers-block is wel aanwezig. Tel daar bij op het feit dat er de laatste weken niet te gek veel spannends is voorgevallen en een leeg blog is het onvermijdelijke resultaat.

Graag zou ik u berichten over de goede Europese zaken gedaan door mijn favoriete voetbalclub AJAX maar recente ontwikkelingen zouden een lofzang over de triomphen van de Godenzonen doen vervallen tot vormen van wanhopige fictie. De NV die vroeger een club was doet het financiel prima dus de hoge heren in de ivoren toren zullen met kerst ongetwijfeld genieten van goddelijke spijzen aangeschaft met fracties van hun ongetwijfeld riante bonussen. Het tafereel waar Fontijn vrolijk met zijn treinset speelt doet mijn ogen steken van helse pijnen die zonder veel moeite kunnen weergeven wat Balthasar Gerardts moet hebben gevoeld toen hij op de Delftse markt in vieren werd gedeeld. Wat een waardeloos stel zichzelf AJACIEDEN noemende pennelikkers.
"De zaken gaan prima" moeten ze ongetwijfeld gedacht hebben toen op 31 augustus de transfermarkt sloot en de handelsbalans postifief voor de NV maar zeeeer negatief voor de club afsloot. Binnen een paar weken haalde men de angel uit de ploeg en bezegelde daarmee het Europese lot van mijn club. Het was over en uit voor het goed en wel begon.VI schreef een week of wat geleden een mooi stuk over de houding van HSV ten opzichte van de transfer van vd Vaart. Met militaire precisie en vastberaden werd constant de hoorn op de haak gesmeten als er weer eens uit Valencia werd gebeld. Raphael zou blijven en Raphael bleef. Had de NV niet dezelfde houding aan moeten nemen toen Liverpool en Real Madrid contact zochten voor Babel en Sneijder? "Niet te koop! Bel in maart nog maar een keer" Maar de eurotekens maakten de Naamloze Vervelen geil als boter en na een farce van een paar weken was de bonus voor de directie binnen en het leed voor de supporters onvermijdelijk.

Het probleem zit hem natuurlijk weer in de trainer en de spelersgroep. Van Geel en Fontijn zullen er alles aan doen om hun eigen hachie te redden. Maar als je beter gaat kijken is er in de laatste jaren een constante factor die AJAX naar de klote helpt; AJAX n.v. Zoals een goede vriend van me heel pakkend stelde "pluspuntje: zelfs de "serieuze" actualiteitenprogramma's stellen nu de vraag waarom directie en Jakkes niet ff lekker ophoeren......."

Dood aan de NV.....Leve AJAX!!!

Open Greenbrae Tenniskampioenschappen...

Ik schrijf u dit met een lichte nevel in mijner kop. Waar ik vroeger nog wel eens betrapt kon worden op "wantatsen" met een pils en sigaret in de hand is het tegenwoordig virtueel tennis met een pils. Het is weekend en ik hoef niet te rijden vanavond. Ik heb derhalve mijn Heineken tapvat uit de koelkast getrokken om vervolgens met een Heineken in de ene hand en de Wii controller in de andere de edele tennissport te beoefenen in de warme geborgenheid van onze huiskamer. Wat wil een mens nog meer. Tuurlijk is het op vrijdag naar een kroeg in Delft afzakken om daar een pils te drinken ook een prima idee maar bij gebrek 015 in mijn huidige kengetal is dit een prima alternatief.

Het is de eerste werkweek die ik op deze manier afsluit daar mijn betere helft mij vorige week verraste met een spontaan georganiseerde kroegentocht in San Francisco. Altijd leuk en gezellig om in de Mission wat te drinken en daarna half kachel naar de Castro te lopen. De Castro staat bekend om zijn regenbooggeorienteerde bewoners en publiek. Een bonte stoet van homosuelen, travestieten en omgebouwde medemens trekt daar normaliter over straat van kroeg tot kroeg. Geen plaats voor de "narrow-minded" onder ons maar ik kan me er prima vermaken. Ik herinner me nog een van mijn evangelische collega's in North Carolina die reageerde op mijn aankondiging naar hier te verhuizen met de zin "you going to move to that place with all those gays" en moet dan lachen om de bekrompenheid van zulk een persoon. San Francisco en de Bay Area is cool en ik raadt een ieder aan het op de "places to see before you die" lijst te zetten!

 

 

Terug naar North Carolina....

eeehhh ik dacht het niet. Maar het is natuurlijk altijd goed om te weten dat je bij je vorige managers een goede indruk hebt achtergelaten. Zo goed zelfs dat me van de week een baan werd aangeboden bij IBM. De manager aldaar wilde eerst mij polsen voor de baan "public" ging. Ik moest dan wel terug naar NC verhuizen. Het idee!? Een paradijs en een goede baan achterlaten om weer naar de Bible Belt te verhuizen? Dacht het niet.

Maar het is egostrelend, dat wel.

Panning for gold

In het spoor van de 49-ers begaven wij ons dit weekend richting the Mother Lode. Dit gedeelte van Californie staat naast een groot aantal wijnmakerijen voornamelijk bekend om zijn gouddelvers verleden. In de negentiende eeuw trokken lieden van allerlui pluimage en nationaliteit naar de uitlopers van de Sierra Nevada om daar naar goud te zoeken. Als elk ander economisch verschijnsel bracht ook deze "Gold Rush" een complete maatschappij met zich mee. In het kielzog van de Niners togen tandarts, smeden, doctoren etc etc naar het westen van Cali om zich daar te vestigen en hopelijk een graan mee te pikken van al het moois dat uit de beken, kreken en grond werd gehaald.

Als gezegd zijn wij afgelopen weekend ook ons geluk gaan beproeven. Optimistisch als ik ben had ik op voorhand mijn managers laten weten dat het heel goed mogelijk was dat afgelopen vrijdag mijn laatste dag bij Oracle was en opzichtig geinformeerd naar de wijze waarop ik mijn ontslag zou moeten indienen. Achteraf gezien werd ik gelukkig ik niet serieus genomen; frustratie was al wat we vonden in de kunstmatige kreek. We hadden diep in de buidel getast om de "get rich quick" pan te kopen en werden dan ook vorstelijk beloond met wat goudsplinters die door cowboy Mike vakkundig uit de pan met modder werd gefilterd maar dat was het dan ook. Jill en ik hebben daar nog een half uurtje met staan scheppen, schudden en schelden maar meer dan wat kleine glimmende steentjes ontwaarden we niet.  "Get rich quick" is ongetwijfeld van toepassing op de uitbater van deze toeristen-belazerij.

Gelukkig maakte het bekijken van de omgeving met al zijn oude spookstadjes een diepere indruk dan het goud-debacle dus het weekend was verder prima. Op de Bed & Breakfast dan. Pre-fab camperen noem ik het maar. Voor een niet misselijke $160,00 werden we geparkeerd in een veredeld tuinhuis, zonder tv en een kapotte airco. We hadden voor 2 nachten vooruit betaald maar ik ben vanmorgen naar de receptie gegaan en ze zachtjes maar heel duidelijk verteld dat het een waardeloos geheel was en we het liefst weg wilden. Na wat gesoebat kregen we de vooruitbetaalde tweede nacht terug. 

Al dat voor de tweede dag op de agenda stond was het bezoeken van een kerkhof dat volgens een boek over Californie het bezichtigen meer dan waard was en "the Moaning Cavern" te exploreren. Het ontbreken van een parkeersplaats zorgde even voor wat verwarring maar brutaal als ik ben stuurde ik mijn Explorer het kerkhof op om daar alle stenen eens goed te bekijken. Leverde wat afkeurende blikken van wandelaars op maar wie daarom maalt heet geen Antwan. Op naar de "Zuchtende Grot"! Alwaar we een trap van 234 treden afdaalden om prachtige stalactieten en stalagmieten te bekijken. Fascinerend om te zien wat het effect van water op rotsformaties is als je het maar de tijd geeft; prachtig. Daar we alles in de omgeving zo'n beetje gezien hadden zijn we op ons gemak naar huis gereden en slapen we vannacht weer in ons eigen bed. Oost, west, thuis best zeggen we dan maar.

Net niet gehaald...

Me het lazerus gestudeerd, een boot-camp en me een weekend opgesloten met een stapel boeken, proefexamens en video's.  Gewapend met een dosis gezonde spanning en zelfvertrouwen stapte ik vanmorgen het kantoor van LearnIt binnen om er, zo dacht ik althans, 90 minuten later met een CCNA certificaat weer uit te stappen. Too bad, peanut-butter; 809 punten was net niet genoeg om te slagen.
Volgende keer beter (hoop ik)

Wii

Ik hou het niet meer. Al weken zoek ik koortsachtig op het internet naar een Nintendo Wii. Niet te krijgen in deze omgeving. Waar de Xbox360 en PS3 aan de straatstenen niet kwijt te krijgen is, is de console van Nintendo niet aan te slepen hier in de VS. Het is niet zozeer dat ik een Wii wil; ik heb er gewoon een nodig.

Een van mijn favoriete bezigheden het spelen van tennis in mijn adamskostuum en de wat preutse aard van mijn Amerikaanse buren sluit het beoefenen van de deze sport op de parkeerplaats uit. Ik heb een paar keer op het punt gestaan het uit te proberen maar elke keer als ik gewapend met mijn racket en ballen nakend de deur uit wil stappen om me uit te leven op de buitenmuur van een mijner buren weer Jill me te overtuigen van het feit dat het waarschijnlijk geen goed idee is. Dit mede gevoedt door het gegeven openbaar naakt lopen je hier een ritje naar op de met plastic omhulde achterbank van een politieauto kan en zal opleveren.

Zie daar de reden van mijn queste naar de Wii. Ik moet en zal hem bezitten!

I'm giving you the finger!

I'm giving you the finger.

Geen spam en zeker geen virus. Gewoon trots op wat Jill op haar werk gemaakt heeft. En het is nog grappig ook.

Klik hier http://www.givesomeonethefinger.com/?id=1c4742a9-42b9-4c1a-b7e9-23f5a9927a1f Om te horen wat mijn vinger te zeggen heeft

Zelf ook de vinger geven?! www.GiveSomeoneTheFinger.com

Later en de Groeten.
Antwan

.

Jan en Frans

Vroeger verliet ik nog wel eens een feest voortijdig als het de CD-speler dreigde mishandeld te worden met digitale klanken van minkukels als Jan(tje) Smit en Frans "mag ik nummer 10 met nasi" Bauer. Met intens afgrijzen aanschouwde ik mening gezellige verjaardag ontaarden in een meezingfestijn dat een weldenkend mens tot waanzin zou drijven. "ik vlieg met jou naar de regenboog" en terwijl ik dat doe zing ik "dit lied voor jou alleen" Als liefhebber van clubs als De Dijk, Blof en wat zo meer zij was het in mijn ogen "not done" je over te geven aan deze smartlapperij. Tuurlijk luisterde en adoreerde ik Hazes maar dat was een hele andere categorie. Hazes was Hazes en daarmee uit. Jongens als Smit en Bauer waren toen in mijn ogen geen knip voor de neus waard en het verbaasde me dan ook te zien dat de fanschare van deze 2 aanzienlijk was en uitgroeide tot een waar gevolg. Dat was vroeger!

Nu, waardeer ik meer een meer het Nederlandse lied. In dit land verzadigd van elkaar phonetisch bedreigende rappers, meer en meer Idolswinnaars en ander muzikaal braaksel is het een verademing om Neerlands trots te beluisteren. Mijn Ipod heeft namelijk alleen maar Hollands klanken in haar geheugen. Frans Bauer, Blof, Jan Smit, Hazes etc etc. Luid meezingend op de fiets maak ik een vreemde vertoning in Marin county maar dat deert me niet. Uit volle borst zing ik alles mee, hetgeen me nog het meest doet denken aan feesten en partijen uit het verleden. Feesten die werden bezocht na het wegrennenn van verjaardagen vol muzikale wansmaak.

Ik maak dan ook graag van de gelegenheid gebruik om mijn welgemeende excuses aan te bieden aan een ieder die ik voor idioot (of erger) heb uitgemaakt puur en alleen omdat zij destijds zagen wat ik nu zie.

Jan en Frans jullie zijn kanjers en als jullie ooit in de buurt van San Francisco zijn kom ik naar je concert. 

Gegroet

Ps, mijn mening of Rene de Haan is onveranderd....... 

Boot Camp

De afgelopen week was het BLOG-technisch gesproken wat stil hier. Geen tijd, geen puf om des avonds ook maar iets uit te voeren. Het eten bestond meermaals uit take-out en de normale bedtijd (23.00 uur) werd zelden of nooit gehaald. Reden; CCNA Boot Camp!

Daar Cisco Certified Network Associate gezien wordt als absolute must in de netwerk-wereld had het mijn management behaagd om me voor een dag of 5 op cursus te sturen. Daar vijf werkdagen maar 40 uur bevat leek het me een aardig idee om die 5 dagen zo intensief mogelijk te benutten. Niets zo intensief/efficient als een waar boot camp. Maandag tot en met vrijdag van 08.00 tot 20.00 in een lokaal opgesloten met een stel netwerk-leipen proberen zoveel mogelijk te onthouden van de kennis die op je wordt afgevuurd; heerlijk. Het was slopend en het kostte me dan ook een groot aantal pilsen om bij te komen maar ik denk dat ik klaar ben om over een week de test af te leggen. Nog een week om de puntjes op de spreekwoordelijke "i" te zetten. Wens me succes.

 

"Ik zag je niet.....

...want ik zat te SMS-en, ontbijten, de krant te lezen, mijn haar te doen, mezelf te scheren, mijn make-up te fatsoeneren, te bellen enz enz" Dit zou een antwoord kunnen zijn wanneer Yours Truly een automobilist vriendelijk doch zeer dringend en naar het voorhoofd wijzend vraagt waarom hij zojuist bijna van zijn motorfiets werd gekegeld. Dit is helaas geen fictie maar keihard realiteit. Met veel kunst en vliegwerk en een dosis ware doodsverachting rijdt ik dagelijks heen en weer van huis naar werk en vice-versa. Met plots naar links of rechts manouvrerende auto's lijkt de gang van Greenbrae naar Belmont en terug nog het meest op een hindernisbaan. Goed stuurmansinstinct, ogen voor 10 en een verdomd groot hart zijn geen overbodige luxe in deze urban-jungle. Notoir, in mijn ogen,  is het verkeerskundig onvermogen van een bevolkingsgroep waarvan ik uit politiek-correcte overwegingen de naam niet zal noemen maar je kan lekker bij ze eten en men besteld het best door het correspondere menu-nummer van je keuze te noemen en het wellicht ten overvloede nog eens heel hard te herhalen "Nummel 6 met witte lijst"

Niet zonder reden dus dat ik altijd, tot groot ongenoegen van mij wel ziende automobilisten, met groot licht rijdt. Dit in combinatie met mijn stralend witte helm moet er voor zorgen dat ik "zichtbaar" ben. Voor de aankomende winter probeer ik een motoroverall in heus citroen-geel te bemachtigen zodat ik ook op een regenachtige- en mistige dag veilig heen en weer kan komen.

Maar als het weer het echt niet toelaat kan ik altijd een dag of wat van huis werken. Sterker nog; dat doe ik nu al. Maandags en vrijdags ben ik doorgaans niet op kantoor maar thuis te vinden. Een van de voordelen van mijn baan is dat ik met een laptop en een internetverbinging van elk bureau mijn werkplek kan en mag maken. Niet verkeerd om maar 3 in plaats van 5 dagen per week veel vroeg op en naar kantoor te moeten. Daar ik om 07.00 uur begin kan ik dus op maandag en vrijdag tot 06.55 uitslapen om vervolgens al dan niet volledig aangekleedt met een kop (Perla) koffie in de hand op mijn werk te verschijnen.  Ik hoef dus niet naar mijn werk te rijden en dat is goed voor het milieu en niet te vergeten de portemonaie.

"Telecomuting"; ik kan het iedereen aanraden!

Gegroet

"Rijden op de motor.....

is het mooiste wat er is. Beter nog dan bonken, hoewel da's ook niet mis" Het legendarische motorlied van Ome Henne. Ik brul het nog regelmatig als ik, met gesloten helm, het verkeer van San Francisco trotseer. Soms dagdroom ik dan met open ogen over de tijden van weleer. De jaren dat ik samen met mijn maatje Arjen kilometer na kilometer onder het rubber van mijn banden weg liet glijden. Van Nederland via de Ardennen, Luxemburg, de Jura, de Vogezen en de Alpen heel hard naar Zuid Frankrjk rijdend om daar wat op adem te komen, te verbranden en het bloedgehalt in ons alcohol wat op te krikken. Een en ander vond immer plaats op Camping Sabbel ma Do'r en aanverwante zaken als Le Millord en Amnesia.  Dit mondaine oord kreeg al snel de bijna "Financieel Waterloo" en het was dan ook niet verstandig er veel langer dan een dag of 5 te verblijven.

Beter reed men door naar Tossa de Mar alwaar Cala Llavedo, met zijn onvergetelijk lange en stijle trappen doorgaans de eindbestemming was. Deze stoffige, op een rijstsawa lijkende, camping was een oase van rust aan de anders chaotische noordkust van Spanje. Van hier uit maakte we uitstapjes naar Barcelona en niet te vergeten Llorett de Mar. Wat een tijd.

Rijdend van werk naar huis, een rit die me over vlaktes, heuvels en zelfs kleine bergen voert voel ik me zo nu en dan weer even die biker die altijd achteraan reed, veilig berg op en berg af poogde te rijden maar zo nu en dan een BDE-tje trok. Het zijn ook meestal de Bijna-Dood-Ervaringen die me wreed ontwaken uit mijn zwevende gemoedstoestand "Miste ik echt op een haar na die tram!?!?"

Het waren mooie tijden en goede herinneringen. Dingen die je meedraagt, die je,tot op zekere hoogte maken tot wat je bent. Op momenten als deze mis ik Nederland en oude vriendschappen meer en meer.

Groeten uit de VS

 

Voor alle duidelijk BDE is de afkorting van Bijna-Dood-Ervaring.

Quiz....

"Het is groen, verlengd met 10 jaar en van mij...... Wat is het? Je geeft het op?" Het is mijn Green Card aka Perminent Residence Card oftewel mijn verblijfsverguninng. Daar Jill en ik vrij kort voor ons vertrek naar de States zijn getrouwd rustten er wat restricties op mijn verblijfsvergunning om te voorkomen dat ons huwelijk er niet alleen voor de schijn was. Daar ik 3 juli van dit jaar al weer 2 jaar in de VS verbleef was het tijd om deze voorwaarden te laten verwijderen. Wat brieven van mijn schoonmoeder en goede vriendin Louise Dikschei-Michon, een paar honderd dollar en een reisje naar de Immigratiedienst waren afdoende om mijn legale verblijf in de States te verlengen to Juli 2017.

Er is hier overigens een discussie gaande over de illegaal verblijvende lieden. Uiteraard is er een advocacy die van mening is dat het inhumaan is om deze mensen bij gebrek aan juiste papieren een pardon te geven en zonder verdere beslommeringen eigenaar te maken van de "Green Card" Iets wat me aan de ene kant een goed idee lijkt. We kunnen hier in de VS het geld en de middelen die gepaard gaan met de opsporing en deportatie van illegalen wel beter besteden. Aan de andere kant zijn landen als Mexico niet onveilig en is er dus geen politieke reden die deportatie niet zou rechtvaardigen. Maar als ze dan toch mogen blijven vindt ik dat ze op zijn minst door dezelfde papiermolen moeten als hen die er voor kozen om via de wettelijk toegestane wegen hier naar toe te komen. Het aanvragen van verblijf heeft al de nodige tijd, moeite en geld gekost. Ik klaag niet, begrijp me goed maar gelijke monikken, gelijke kappen.

Jills verjaardag...

Als gemeldt schudde en beefde de aarde gisteren. Dit was echter zeker niet het enige dat Friday July 20th bijzonder maakte. Meer nog maakte indruk de verjaardag van mijn betere helft. Een heugelijk feit dat me toestond bloemen, ballonnen en slingers in huis te halen. Traditiegetrouw eten we dan taart en ijs en zijn gisteren lekker met zijn tweeen uit eten geweest. Het etablishement waarop wij onze keuze hadden laten vallen luisteren naar de naam "Melting Pot" Een prima fondue-restaurant in een oude baksteenfabriek hier nog geen 5 minuten vandaan. Kaasfondue vooraf, main course met kreeft, garnalen, filet mignon etc en chocoladefondue om het af te maken. De "Melting Pot" is een aanrader voor iedereen die iets te vieren heeft en toevallig in de States is.

 

Aardbeving....

Ongeveer 25 kilmoter hiervandaan schudde de aarde gisteren nacht met een kracht van 4.2 op de schaal van Richter heen en weer. Niets van gemerkt en gewoon doorheen geslapen. Gek toch dat mijn grootste angst van hier in de Bay Area wonen, bewaarheid werd en ik er niets van gemerkt heb. Nu is 4.2 geen massive earthquake maar als je net als ik niet gewend bent aan deze aardschokken kan het wel intimiderend over komen. Gelukkig zijn er geen slachtoffers te melden en was het vooral ongemakkelijk; materiele schade en verkeershinder.

Het gebied waar wij wonen ligt op een breuklijk tussen 2 platonische platen en zo nu en dan scheudt en beeft de aarde hier. Dat is maar goed ook want te lang uitblijven van kleine aardbevingen kan duiden op een wat grotere, meer catastrofale beving die veel meer schade en wellicht slachtoffers zou kunnen eisen.

Ben ik echt bang? Tot op zekere hoogte; ja. Maar waar op de wereld ben je echt veilig voor natuurgeweld? Ik North Carolina waren het de orkanen en tornado's die op de loer lagen, in Nederland kan de Noordzee je weer parten spelen en ga zo maar door.

 

HP-films!

Waar deze afkorting in mijn jeugd synomiem stond voor giechelende schoolkinderen en rode koppen staat. HP films werden vertoond in schimmige theaters en de VHS-versies stonden achterin de videotheken weggestoken schappen. Het bekijken van dergelijke films werd meermaals geassocieerd met bewezen ranzigheid en was zonder meer iets waarover je niet sprak.
HP in de 21ste eeuw is "andere kuche"; geen zwetende duitsers met foute snorren, geen kirrende dames in atletisch ogende posities. De HP films hedentendaage hangen aaneen van magie, tovenaars, heksen en andere duistere types. U raadt het al: Harry Potter. Dit geinige, uit Balkenende lijkende kereltje zorgt hier in de VS en ongetwijfeld in de rest van de wereld voor volle zalen. Zo zaten wij zondag in een Cinema gevuld met een dwarsdoorsnede van de Amerikaanse bevolking lekker een HP-tje te kijken.

Proposition 215

"Proposition 215; Compassionate Use Act. Within California, the Act allows for the recommendation by a physician for the medical use of marijuana by a patient, and the cultivation, transportation and use of marijuana for medical purposes by patients and caregivers" Met andere woorden "Cannabis in plaats van chemische medicatie" 

Een wetje dat de wetgevers in Washington DC tot waanzin drijft. Daar overal in het land fors wordt gestreden tegen het bezit en gebruik van dit plantje wordt hier in Californie wat minder apatisch met het goedje omgegaan. Het komt er in het kort op neer dat je met een medische verklaring legaal cannabis producten mag aanschaffen, vervoeren en consumeren. De medische wetenschap in deze liberale staat is in het geheel niet onontvankelijk voor de voordelen van deze plantaardige vorm van pijnmedicatie. Hoewel het niet voor iedereen de oplossing islaten velen die de chemische pijnbestrijding voor wat het is en stappen over op uit marijuana geextracteerde alternatieven in welke vorm dan ook.

Het proces is even schimmig als transparant. Een select groepje medici heeft zich toegelegd op het vooschrijven de alternatieve, geestverruimende medicatie en voor een slordige 100 Euro en inzage in je medische gegevens weet je meer dan genoeg. Een heuse doktersverklaring verschaft je vervolgens toegang tot wat ze hier "dispenseries" noemen; zeg maar de "Happy Apotheek" Welkom geheten door semi-goedgebouwde security-gorrila's (compleet met spiegelzonnebril) treedt met hier de wereld van Medicann en Organicann binnen. Een wel geselecteerd assortiment van het enige verboden kruid ter wereld streelt de ogen van aspirant kopers en de onmiskenbare geur die men kent van feesten, partijen en voetbalwedstrijden maakt het compleet. Cannabis in onder meer plant-, vloeibare-, smeerbare- en eetbare vormen bieden een breed assortiment aan pijnverzachtende middelen maken het een bijna alom geaccepteerde vorm van medicatie. Geen ziektekostenverzekeraar die het vergoedt maar geen patient die er om maalt. Programma's als dit halen de handel enigzins uit de schaduw van het bestaan en zo hoort het ook. Deze, door de overheid gereguleerde, vorm is een prima manier om volwassenen die het roken, eten etc van cannibis prevaleren over het drinken van alcohol de gelegenheid te bieden te voorzien in hun behoefte zonder te shoppen bij onbekende, duistere figuren.

Drink en rook met mate!

 

Hotdog!?!?

Als gezegd was het gisteren Independence Day, een dag vol tradities. Een van de deze tradities is Nathans Hotdog Eating contest. Deze in New York en omstreken wereldberoemde hotdog verkoper organiseert elk jaar het "Wereldkampioenschap Hotdog Eten" Een ranzig tafereel waar meer dan 15 deelnemers in 12 minuten zoveel mogelijk hotdogs proberen te eten. De onbetwiste wereldkampioen, winnaar van 6 voorgaande jaren, Kobeyashi weegt een slordige 80 kilo en is te mager om beet te pakken. Tactieken als "clearen" en "chipmuncken" worden door de commentatoren gebruikt om live verslag te doen van dit vreetfestijn der kampioenen. Menig deelnemer heeft al titels op zak voor het eten van: verjaarstaart, gefrituurde asperges, chickenwings, spareribs, hamburgers, kalkoenpoten, tomaten, loempia's, pizza's, oesters, etc etc en er staan gemiddeld 10.000 mensen te kijken hoe men de mond en maag oprekt om maar zoveel mogelijk voedsel naar binnen te werken.

Te gek voor woorden? Niet hier!

 

Independence Day

Ondanks dat ik pas 2 jaar in Amerika zit is het vandaag al weer mijn derde fourth of July sinds ik in Amerika woon en de vijfde keer op rij dat ik deze nationale feestdag hier mag vieren. Deze dag waarop de USA viert dat het in 1776 onafhankelijk werd van de Britten. Niet geheel met toestemming van deze theedrinkende gabbers werd in dat jaar bepaald dat de Verenigde Staten niet langer tot het Koninkrijk van Groot Brittanie behoorde. Ondanks dat er links en rechts wat gesteggel over de officiele datum was (en wellicht nog is) is July the Fourth de dag dat iedereen honkbal speelt, gaat picknickken, BBQ-ed en al alcohol drinkend van het vuurwerk geniet.

Jill en ik waren er vanmorgen als de kippen bij om in het nabij gelegen Larkspur de lokale parade gade te slaan. Een bonte stoet van praalwagens, fanfares en scouting leden trok in een goede 90 minuten aan ons voorbij. Gelukkig heerst er hier een hittegolf dus aan zonneschijn geen gebrek. Sterker nog de zonneschijn heeft zijn schade al weer aangericht en mijn betere helft en ik zijn dus spitting images van kreeften en anders roodgekleurde objecten. We doen het dus de rest van de dag/avond rustig aan. Met wat vlees op de grill en mac'n'cheese in de oven. Het leven is goed!

 

Twee jaar....

Vandaag is het al weer 2 jaar geleden dat ik Nederland voor de VS verruilde. Twee jaar waarin in verschillende banen heb (gehad), ik behoorlijk ziek was, inmiddels 2 keer naar Nederland ben geweest, ik verhuisd ben naar Californie; kortom 2 bewogen jaren.

Maar wel 2 heel mooie jaren! Gefeliciteerd met mijn 2-jarig jubileum in de USA

 

Hollands Best

Afgelopen week mocht ik twee dagen op cursus in de buurt van San Jose. Op kosten van de zaak kennis op doen is nooit verkeerd, zeker niet als je vervolgens de nacht door mag brengen in een Hampton Inn hotel. Deze wat overprijsde bed en breakfast herbergen zijn onderdeel van de grote Hilton familie dus comfort en hygiene zijn verzekerd. De tv was waardeloos maar je kan niet alles hebben. Daar ik van Oracle de enige was die een hotelovernachting prevaleerde over een gevecht met heen en weer verkeer was het voor de organisatoren makkelijk daar zij maar een persoon hoefde te entertainen. Ik ben nogal makkelijk; free food en beer .... ik stel niet te veel eisen. Heerlijk op kosten van Array Networks mexicaans zitten kouwen en dat met de nodige pilsen weg weten te spoelen. Prima!

Daar de tweede dag pas rond tienen zijn aanvang kende had ik op voorhand mooi tijd om een bezoek te brengen aan Hollands Best. Door een van de mensen bij Array op deze Nederlands Bakker in San Jose geattendeerd maakte ik in de ochtend razendsnel dat ik op Bascom Avenue kwam. Een Nederlands paradijs in Silicon Valley, wat een genot. Een niet geringe collectie van kaas, drop, bakmiddelen en indonesisch ingredienten maakte mijn hart sneller kloppen en creerde dik schuim op mijn lippen. Hollands Best heeft alles en wat het niet heeft kan worden besteld. Uitbater Klaas staat met regelmaat in de keuken bitterballen en kroketten te draaien die vervolgens gretig aftrek vinden binnen de Nederlandse gemeenschap alhier. Het behoeft natuurlijk geen betoog dat Klaas mijn rotkop met regelmaat boven zijn toonbank zal zien uitsteken. Super-Zaak!

Oh....ik heb ook nog het een en ander opgestoken tijdens mijn cursus en ben nu gecertificeerd Array SSL Engineer. Altijd leuk om je CV wat op te vullen.

Gegroet

De buren....

Als je in een appartementencomplex woont heb je onvermijdelijk te maken met buren. Zo ook in zonnig Greenbrae, Californie. Neem nou onze buren; een fijn kabinet van rariteiten doordrenkt met onverdraagzaamheid, eigengereidheid en complete waanzin.

Boven ons; Dennis, een wat zonderling, excentriek heerschap dat zich graag al dansend en springen door zijn huis beweegt. Jammer toch dat de huizen hier voornamelijk van hout gemaakt zijn en het dus lijkt alsof hij een olifantje als huisdier heeft. Maar het kan ook zo zijn dat hij zich op dagelijkse bases door een football team laat plezieren.

Cathy is de buurvrouw van hiernaast die zich de alcohol goed laat smaken. Ik ben haar tot op heden niet nuchter tegengekomen. Altijd staat ze ons wankeled, naar alcohol riekend te woord en het verbaasde me dan ook te horen dat ze een keurige baan heeft als administratief medewerkster van een logistiek bedrijf. De gitaarspelende en daarbij zeer vals zingende buurman van Dennis ken ik niet zo goed en vooralsnog heb ik ook niet de behoefte om hier verandering in te brengen.

Dan kan je dus beter te maken hebben met de dieren in de buurt; herten en vogels. De herten komen regelmatig op de parkeerplaats rondkijken of er nog auto's zijn om tegen aan te lopen en de vogels doen zich te goed aan het eten dat we voor ze hebben opgehangen. Het geinigst zijn toch wel meneer en mevrouw Kolibrie en hun koddige kinders. Zwevend doen ze zich tegoed aan een mengsel van water en suikernectar. Een van de kleintjes heeft nog niet helemaal door hoe het voederapparaat werkt en maakt dus gefrusteerd menig trip voor niets. Het is een schouwspel waar ik als achtienjarige niet warm voor zou lopen maar dat me op hogere leeftijd genot en kijkplezier oplevert.

Wat verderop in de straat wonen nogal wat bekende mensen. Ondere andere George Lucas, de mannen van Metallica en Sean Penn weten Marin county op waarde te schatten en prevaleren het boven de Hollywood hills. Het wemelt hier dan ook van de limo's en (voornamelijk Europese) sportwagens en cabrio's.

Last but not least zijn er in de buurt ook nog Scott Peterson en Richard "the Nightstalker" Ramirez. Laatstgenoemden zijn niet geheel vrijwillig naar Marin verhuisd. Sterker nog de rechter moest er aan te pas komen om deze notoire moordenaars te doen verhuizen naar San Quentin; een zogenaamde Maximum Security Prison hier nog geen 2 kilometer vandaan.

Het is een kleurrijke buurt!

Gegroet.

 

Helemaal goed....

Schreef ik vrij recent nog dat Jill nog immer op zoek was naar een baan, nu hoeft dat voorlopig niet meer. Morgen begint ze bij een bedrijf in San Francisco aan een 2 weken durende proefperiode om te zien of wederzijdse goedkeuring kan leiden tot een langer verblijf. 

Ze gaat werken als interactive producer voor een agentschap dat onder meer "Elf Yourself" heeft geproduceerd. Voor diegenen die het absoluut niets zegt; medio december kon je op een internetpagina van dit bedrijf je hoofd op een dansende elf zetten en dat doorsturen aan familie, vrienden of andersgeintresseerden.

Al met al gaat het hier derhalve de goede kant op : )

Gegroet

Bijna Kerst....

Zo hard gaat de tijd. Het lijkt wel of het jaar voorbij vliegt. Ik ben inmiddels al weer meer dan een maand bij Oracle aan het werk en begin al redelijk in te burgeren. Zo te horen zijn ze tevreden over de vooruitgang die ik boek maar ik stel nogal hoge eisen aan mezelf dus ik ben het niet altijd met ze eens. Ik ben van nature nieuwsgierig en dat komt in mijn huidige baan goed van pas. Waar ik bij IBM eigenlijk alleen maar puin aan het ruimen was (lees accute problemen verhelpen) daar wordt bij Oracle van me verwacht dat ik proactief bijdrages lever aan het voorkomen van zulke problemen, het verbeteren van het netwerk en up-to-date houden van documentatie. Voor een buitenstaander vermoedelijk very boring allemaal maar ik kan me er wel in vinden. 

 

Einde van de maand ga ik voor 2 dagen op cursus en in Augustus heb ik een vijfdaagse cursus in het hartje van San Francisco. Dat klinkt verder weg dan het voor mij is want mijn werk ligt ongeveer 30 kilometer voorbij SF hiervandaan. Maar toch redelijk cool.

 

Ook betrap ik me erop dat een van 's-werelds meest gefotografeerde bezienswaardigheden al niet meer is dan een deel van mijn dagelijks woon-/werkverkeer. Met een gangetje van 65 kilometer per uur rijdt ik namelijks dagelijks over de Golden Gate Brigde alsof het de A13 was. Geen oog voor de architectuur, geen oog voor Oceaan en al regelmatig niet eens meer kijkend naar Alcatraz en de sky-line van SF. Gek toch hoe vlug het went om te wonen in een omgeving als deze. In ieder geval veel sneller dan het wonen in North Carolina omdat ik daar na bijna 2 jaar nog niet gewend was.

 

Gegroet

 

update

Robin Williams.....

 

nee niet die, hier in de VS geen poot aan de grond krijgende en daardoor weer terug naar de UK verhuisde, ex Take That zanger, maar de komiek. Niet al te schokkend natuurlijk maar toch grappig. Hij en wij deelden een rijstrook op de Golden Gate brug. Wij in onze ouwe Ford Explorer en hij in zijn redelijk nieuwe, met stickers beplakte, Mercedes GS500. Een schofterig duur karretje welke ik met alle goede wil van de wereld niet mooi kan vinden.

 

B-Ball....

 

Een van de voordelen van het werken bij Oracle is dat op de campus een grote sportschool aanwezig is met alle loopbanden, fietsen, drukbanken die je je maar kan voorstellen. Tevens is er een buitenbad, een aerobicszaal en een full-size basketball veld. Daar heb ik me donderdag ietwat mogen uitleven. Het was een paar jaar geleden dat ik laatstelijk met een stuiterende bal probeerde 1 of meerdere punten te scoren. Het viel dan ook niet mee om de zichzelf prof wanende, meer geoefende collega's bij te houden en te overtuigen van het feit dat deze rare snuiter uit Nederland best een beetje kan ballen en dat het daarom niet zou misstaan om hem de bal eens toe te spelen. Denk dat het een ons kent ons wereldje is waar ik me in moet werken. Maar geen uitdaging is te groot. Ik kom er wel. Het is een prima vorm van lichaamsbeweging dus ik ga er lekker mee door.

 

"Brave man on 2"

 

Toen ik van de week ergens voor een stoplicht stond werd me toegevoegd dat ik "brave man on 2" zou zijn. Er is hier nogal wat ontzag voor mensen die het wagen om zich op een motorfiets door het forensenverkeer voortbewegen. Een in mijn ogen wat overdreven stelling maar ik kan me enigzins inbeelden waar het vandaan komt. Het meerendeel van de automobilisten neemt op weg naar en van het werk al koffiedrinkend, bellend en de krant lezend deel aan het verkeer. Daar je maar 1,2 dingen tegelijk kan doen is het letten op motorrijders natuurlijk iets te veel gevraagd. Maar als je dit als "biker" in je achterhoofd houdt is het prima te doen en scheelt het rijden van een motor je hier een hoop tijd en zeker geld.

 

Voor de rest gaat het hier allemaal zijn gangetje en beginnen we onze draai redelijk te vinden. Als Jill een baan heeft wordt het helemaal goed : )

weer een week of wat voorbij....

is er gegaan sinds ik mij laatst tot u richtte. In er is een hoop voorgevallen in die week (of wat)
De eerste werkweek was eneverend, boeiend en heel erg wennen. Ik begin nu na een week een beetje een beeld te krijgen van wat er van me verwacht wordt en wat me te wachten staat. Oracle is een goed bedrijf om voor te werken en ik hoop er dan ook lange tijd te bivakeren. Jill is nog steeds op zoek naar werk maar we blijven positief. Gelukkig is mijn baan afdoende om in onze levensbehoeften te voorzien dus er is geen grote druk en ze kan op haar gemak zoeken naar een baan die ze leuk vindt. De eerste week moest ik noodgedwongen met de auto naar mijn werk daar de aflevering van mijn motorfiets pas afgelopen zaterdag zou plaats vinden. Het was dus een fijne worsteling met tol op de Golden Gate en lange rijen auto's die zich Marin County uit en in proberen te wurmen.

Gelukkig is inmiddels de motorfiets klaar en rijdt ik al weer een paar dagen vol goede moed met een mijn oefenrijbewijs in mijn achterzak naar mijn werk en terug. Ik heb gisteren mijn dan wel succesvol mijn praktijexamen afgelegd maar ik heb nog geen rijbewijs. Reden; mijn Green Card is nog niet verlengd. Allemaal heel bureaucratisch maar zo werkt dat nu eenmaal. Zodra ik mijn nieuwe green card heb kan ik mijn rijbewijs ophalen en mag ik legaal de snelweg op.
U bent weer een beetje op de hoogte....

Oh ja, foto's van mijn nieuwe fiets zijn te zien op www.jillandantwan.com
Gegroet

Weer thuis....

Ik ben weer thuis na een bliksembezoek aan Nederland alwaar familie en vrienden werd bezocht. Koniginnedag werd gevierd en flink wat boodschappen werd gedaan. Het waren geweldige dagen maar ik was Woensdag toch maar wat blij om weer thuis bij mijn betere helft te zijn. Er was wat stress ontstaan omtrent de schade opgelopen tijdens de verhuizing van onze inboedel en dan is het wat vervelend als je 8800 kilometer verderop zit.

Aan iedereen die ik gezien en meegemaakt heb; Het was goed en geweldig jullie weer eens te zien. Diegenen die ik gemist heb...volgend jaar hopelijk beter!!

Thuisgekomen de schade geinspecteerd en verder gegaan met uitpakken. Naar nu blijkt zijn er voornamelijk vervangbare dingen beschadigt (bed,tv,tv-meubel etc) dus dat is geluk bij een ongeluk. De Disney collectibles zijn gespaard gebleven. Maar al met al een vervelende zaak daar ons werd verzekerd dat we met professionals te maken hadden en het in werkelijkheid een stel amateurs bleken te zijn.

Verder kreeg ik nog wat slecht nieuws voor mijn kiezen; mijn nieuwe motorfiets bleek ondanks goede vooruitzichten niet door de laatste inspectie door te komen hetgeen betekent dat de geel-grijs-zwarte BMW K1200RS niet in mijn bezit zal komen. Maar niets gebeurt zonder reden...ik ben nu bijna de trotse eigenaar van een splinternieuwe BMW F800ST. Een ideale ranke fiets die mijn zonder enige moeite van A (Greenbrae) naar B (Oracle) zal brengen. Er moeten nog wat handtekeningen over en weer geplaatst worden en hopelijk is alles volgende week zaterdag in kannen en kruiken. Foto's volgen.

Morgen dan eindelijk mijn eerste werkdag bij Oracle en ik kan niet wachten om weer aan de slag te gaan. Enige nadeel is dat door de perikelen met de motor ik de eerste week met de auto moet en dus redelijke files voor mijn kiezen zal krijgen.

Oh ja, foto's van onze road-trip zijn te zien op www.jillandantwan.com

Gegroet

Geslaagd!!!!

Gisteren zijn Jill en ik naar het kantoor van de DMV (Department of Motor Vehicles) geweest om onze Californische rijbewijzen te halen. Daar we vanuit een andere staat komen en daar een geldig rijbewijs hebben volstond het ons een theorie-examen te doen hetgeen we beiden met goed gevolg hebben afgelegd.

Ander verhaal is mijn motorrijbewijs. Om hier een motorrijbewijs te halen moet je een theorie- en praktijkexamen afleggen. Ik had wat overigens wat moeite om te slagen voor het theorie-examen maar driemaal is ook hier scheepsrecht dus dat is ook geregeld. Het praktijkgedeelte verreist het bezit van een motorfiets dat zonder rijbewijs niet kan worden aangeschaft....ergo: patstelling. Ik heb derhalve nu een oefenrijbewijs zodat ik een motor kan kopen, wat kan oefenen en dan kan gebruiken om af te rijden. Ik hoop dat dra te doen.

Gegroet

Druk druk druk....

Een huis inrichten neemt meer tijd in beslag dan ik had gedacht. De laatste keer dat ik dat klusje deed was ik nog alleen en raapte links en rechts dingen bij elkaar en kocht de rest zodra ik misgreep.

Nu is het even anders. Ik heb mijn betere helft carte blanche gegeven voor wat betreft de inrichting en het is zwoegen geblazen. Daar we wel het een en ander gespaard maar nog immer geen liggende gelden hebben doen we doelgericht inkopen. Bankstel bij een wat duurdere winkel daar we er van uit gaan dat dat toch minimaal 10 jaar mee moet, kasten bij de welbekende Zweedse, blauw-gele vrienden enzovoort enzovoort. Ook hier zijn we gebonden aan levertijden dus voorlopig zitten we samen gezellig op de bij Ikea aangeschafte bedbank welke des nachts dienst doet als slaapplaats voor ondergetekende. Met z'n tweeen in de twijfelaar, die hier nog in opslag stond, was niet ideaal dus we slapen apart tot onze spullen vanuit North Carolina arriveren.

Vandaag zijn we ook wezen kijken voor een geschikt vervoersmiddel om me vanaf 7 mei naar mijn nieuwe werkgever te transporteren. Daar het verkeer hier een gekkenhuis is en de benzineprijzen voor Amerikaanse begrippen erg hoog zijn heb ik besloten om weer motor te gaan rijden. Ik heb een aardige fiets op het oog en zal zodra alles in kannen en kruiken is foto's tonen.

Als gezegd de foto's van onze trip en huis zullen snel verschijnen op www.jillandantwan.com

 

Gegroet.

We are here....

Na nog een dag in de auto te hebben doorgebracht zijn we dan gisteren in Marin County aangekomen. Na een totale afstand van zo'n 4750 kilometer was het heerlijk om de auto te parkeren en voorlopig geen grote afstanden meer te hoeven rijden.
Vier dagen vol sneeuw, wind, regen en zonneschijnen over kaarsrechte wegen en afgebrokkelde bergpaadjes trekt een behoorlijke wissel op je gesteldheid. Ondanks dat gisteren het kortste traject (slechts ca. 950 kilometer) diende te worden afgelegd was het de langste dag van allemaal. Debet hieraan waren een bezoek aan het Route 66 museum in Kingman Arizona en ongeveer 40 mijl kronkelige bergweggetjes die deel uitmaken van Rte 66. Een historische tocht die ons trakteerde op loslopende muildieren en verlaten goudmijnen. Maar met een gemiddelde snelheid van 25 mph schiet het niet op hetgeen resulteerde in het feit dat we pas rond het middaguur weer op de grote weg kwamen en het gaspedaal weer flink konden intrappen.
Vanaf de staatsgrens tussen Arizona en California ligt een lange, geestdodende strook asfalt dwars door de Mojave woestijn. Deze met stenen gevulde zandbak is dan wel niet zo onvergevend als de Sahara maar je wil er zeker niet zonder benzine of water komen te staan. Het klinkt in het begin spannend en avontuurlijk maar na zo'n 300 kilometer komt het je behoorlijk de strot uit kan ik je zeggen. Het was dan ook een welkome afwisseling om de heuvels van midden-Californie te zien en te doorkruisen.
We reden een aardig gemiddelde weg tot een agent besloot een heel stuk achter me aan te rijden en ik dus gebonden was aan de daar geldende maximum snelheid van 60 km per uur...."get a life"
Het laatste stuk van ongeveer 350 kilometer werd daarna in laagvliegende snelheid afgelegd om toch maar op een soort van christelijke tijd in Marin aan te komen alwaar dra de plaatselijke taco-shop werd gevonden en we tevreden in onze hotelkamer, kauwend op een burrito konden vaststellen dat het inderdaad het reisje wel was.

 

Gegroet

 

Het reisje wel......

Zonder te klagen mag ik zeggen dat dit het reisje wel is. Zondagochtend vertrokken uit Clayton NC en nu dinsdagavond zo'n 3600 kilometer verder in Arizona. Onderweg hebben we wind, regen, sneeuw en zonneschijn gezien. We hebben gegokt in Tunica, Cadillacs bespoten met verf, grote steaks gegeten en delen van Route 66 "the Mother road" gereden. Met een wagen volgeladen scheurden we met zo'n 130 km per uur, beschermd door een recent aangeschafte radar detector over de "great plains", een uitgestrekte vlakte van ongeveer 3 keer de de omvang van Nederland waar niets, maar dan ook helemaal niets valt te zien of te beleven.

 

Deze trip laten we Las Vegas en de Grand Canyon links liggen maar dat betekent niet dat we het zuiden van Amerika compleet voorbij scheuren. Delen van Tennesee en Mississippi zijn zeker de moeite waard en we hebben ronduit genoten van de natuur om ons heen. Memphis zijn we niet in geweest daar Jill en ik jaren geleden al eens aan de poort van Graceland gerammeld dus dat hoefde deze trip niet. Wel zijn we naar het Horseshoe hotel en casino geweest om daar wat centen te vergokken omdat we dat nu eenmaal graag zo nu en dan doen. Daar je toch ergens moet overnachten is deze zuidelijke cloon van Vegas een aardige bestemming.

 

Maandag zijn we door Arkansas en Oklahoma naar Texas gereden. Het is niet voor te stellen hoe groot deze staat is; dagen kan je er rijden zonder de grens van noord en zuid te zien. In Armarillo hebben we een steakje gegeten in "The Big Texan" en zijn we naar de Cadillad Ranch geweest. Laatstgenoemde bezienswaardigheid bestaat uit een aantal ingegraven Cadillacs die je naar hartelust met spuitbussen verf te lijf mag gaan, hetgeen we zeker niet hebben nagelaten. De rest van de dag hebben we hardrijdend in Texas, New Mexico en Arizona doorgebracht. De laatste 140 kilometer vandaag ging over de legendarische route 66. De eerste Interstate in de VS die van Chicago helemaal naar Los Angeles voert. Grote delen zijn inmiddels onbegaanbaar maar hier en daar kan je nog over deze weg een trip naar het verleden maken.

 

Voor vandaag lijkt dit me al weer veel te veel info.

 

Foto's zijn binnenkort te zien op www.jillandantwan.com

 

 

Verhuisstress.....

Het is de tweede keer in even  zoveel jaren dat Jill en ik biezen pakken en een paar duizend kilometer verderop gaan wonen. Op zich is verhuizen al een drama maar als je in de gelukkige positie bent om zo nu en dan al wat dozen met spullen naar je nieuwe woning te brengen kan je het leed nog wat verlichten.

Vanzelfsprekend is dat een luxe die wij ontberen en we moeten dus zorgvuldig plannen hoe we onze spullen aan de andere kant van het land krijgen. De stapel met spullen die in de auto met ons meegaan wordt langzamerhand steeds groter. Terwijl ik dit stukje schrijf zijn we in afwachting van de verhuiswagen die onze beslissing zal vereenvoudigen. Als de vrachtwagen eenmaal weg is blijven er voor de rest van de spullen vrij weinig alternatieven over.....ze moeten wel in de explorer. Dat of we moeten er afstand van doen. Er bestaat een reeele kans dat in allerijl nog een "schoonmoederbox" zal moeten worden aangeschaft.

In ieder geval lijkt alles enigszins volgens planning te verlopen. Vandaag de spullen de weg op en morgen wij. Als alles onderweg mee zit komen we woensdag of donderdag aan in Greenbrae alwaar wij ons nieuwe appartement zullen betrekken. We hebben een flatje gevonden in hetzelfde complex als waar Jill woonde ten tijde van onze eerste ontmoetingen dus de omgeving is in ieder geval voor mij enigzins en voor Jill volledig vertrouwd.

We kunnen niet wachten!

Ik vertrek.....

Nou doe ik dat aankomend weekend inderdaad maar daar gaat het nu even niet over. "Ik vertrek..." is de titel van een TROS programma waarin mensen gevolgd worden die Nederland verlaten om in verre oorden een nieuwe bestaan proberen op te bouwen. Door tegenvallende werkdruk zit ik nu nacht na nacht via www.uitzendinggemist.nl herhalingen van verschillende Nederlandse programma's te bekijken.

"Ik vertrek..." is een programma dat mijn nachten wat sneller voorbij doen gaan. Tot op zekere hoogte herken ik me in deze avonturiers die alles in Nederland achterlaten om in den vreemde voet aan de grond te krijgen en het leven te verrijken met ervaringen die voor de een de basis van menig droom en voor de ander de aard van nachtmerries zou kunnen zijn. Wat voor de een het beloofde land is kan voor de andere een bestemming non-grata zijn. Maar ook kan de (voor)liefde veranderen. Zo had ik vroeger nooit bevroeden dat het land van "melk en honing" ooit mijn thuis zou worden en nu woon ik al weer bijna 2 jaar met heel veel plezier in de VS. IK ben redelijk geintegreerd en voel me al redelijk op mijn plaats maar hier in North Carolina is het leven toch niet helemaal "je van het" en Jill en ik kunnen dan ook niet wachten tot we naar Californie verhuizen. Het weer is er beter, de mentaliteit wat meer europees en mijn nieuwe baan is natuurlijk ook een redelijke drijfveer.

Ik zal trachten tijdens onze verhuizing verslag te doen van hetgeen ons overkomt.

Vrolijk Pasen

En natuurlijk "bedankt voor die blumen" Hoewel, heb het niet gezien maar ik kan me zo voorstellen dat sinds er een, voor een vanuit Nederlands oogpunt gezien, oostelijke wind wind in Rome de stroom bloemen wat afgenomen is. De urbi et orbi zou op die manier zijn Hollandse chacet verliezen.

Om een lang verhaal wat in te korten........

Vrolijk Pasen vanuit de States.

Baan opgezegd....

Was al weer een tijd geleden maar van de week heb ik het weer geflikt. Ik heb mijn baan opgezegd. Over 2 weken zijn IBM en North Carolina voorlopig verleden tijd. We gaan naar het westen. De paden op de lanen in.

We zijn onderhand druk aan het inpakken om volgend weekend de biezen te pakken en naar Californie te verhuizen. De contractaanbieding van Oracle is inmiddels binnen en er is dus niet dat ons nog hier houdt. Bijna alle spullen zijn gepakt en de verhuiswagen komt vrijdag, zaterdag of zondag. Het plan is om binnen 5 dagen de 4500 kilometer af te leggen om zodoende op donderdag de 19e in The Bay Area aan te komen. Zo heb ik nog mooi bijna een week om dingen te regelen (spullen uitpakken, motor kopen, rijbewijs regelen) voor ik op het vliegtuig stap om een paar dagen naar Nederland te komen.

U hoort nog van me

San Fran....

Mission accomplished!! We zouden tevreden zijn met minimaal 1 baan in the Bay Area en ondergetekende is de gelukkige. Het oerhollandse gezegde "driemaal is scheepsrecht" werd ouderwets eer aangedaan toen ik aan het einde van mijn derde sollicitatiegesprek met een mondeling contract op zak, breedglimlachend de huurauto instapte om weer terug te rijden naar ons verblijfsadres in SF. Waren de eerste twee gesprekken nog wat stroef van start gegaan en geeindigd, de laatste was gesneden koek. Ik had mijn nieuwe werkgever al twee maal over de telefoon gesproken en klaarblijkelijk een goede indruk achtergelaten. Binnen een minuut of 20 was de zaak beklonken en moest er eigenlijk alleen nog over de startdatum worden onderhandeld. Ook dat bleek geen probleem en nu kan vooruit zien naar en een nieuwe baan en ook nog gewoon k-dag in Nederland zijn. Helaas heeft mijn betere helft nog geen emplooi gevonden maar we zijn er van overtuigd dat zulks een kwestie van tijd is en zodra we verhuisd zijn ze dra aan de slag zal gaan in een voor haar passende werkomgeving.

Ik schrijf u dit alles terwijl we, licht decadent, genieten van alle ruimte en comfort verbonden aan het vliegen in de eerste klas. We gunden onszelf deze luxe om de vlucht van en naar SF zo makkelijk en effectief mogelijk te laten verlopen. Meer ruimte betekent meer mogelijkheden om te ontspannen en dus meer uitgerust op de plaats van bestemming arriveren. Zo gezegd, zo gedaan. Heeft zo zijn voordelen....eerder aan boord gaan, net iets soepeler met de baggage en het eten is bijna goed te noemen.

Vanaf vanavond zal alles een beetje hectisch worden. We moeten iemand vinden die betrouwbaar en betaalbaar onze spullen 4500 kilometer verderop aflevert, we moeten die spullen eerst nog inpakken, we moeten onze banen opzeggen, we hebben inmiddels een appartement uitgezocht wat we moeten inrichten, we moeten een van onze auto's verkopen, we moeten een tehuis zoeken voor onze vissen en we moeten zelf ook nog naar Californie rijden. En dat alles waarschijnlijk voor de 16 april aanstaande. Het kan hard gaan.

Een goede anderhalve maand geleden reden we nog nietsvermoedend van de kust terug naar huis fanatserend over alle plekken die ik in North en South Carolina nog niet heb gezien en die we zeker nog moesten bezoeken voor ons voorgenomen vertrek van Juli aanstaande. Een dag later vernam ik dat ik per 30 april zonder werk zou komen te zetten en nu is alles weer helemaal anders. Nogmaals; het kan hard gaan allemaal.

Ik houd u, willens en wetens, op de hoogte.

Een stuk of 3.....

sollicitatiegesprekken hebben we beiden gepland staan voor volgende week. Zowaar geen slecht resultaat.

Wellicht een aardige gelegenheid om een inzicht te geven in de wereld die "solliciteren in de VS" heet. In mijn memorie was het in Nederland gebruikelijk om een handgeschreven brief te sturen naar het bedrijf van je keuze om een dag of wat later een keurige ontvangstbevesting al dan niet vergezeld van keurige afwijzing tegemoet te kunnen zien. Het traject was vervolgens een gesprek ten kantore al dan niet gevolgd door een tweede en soms derde gesprek. Meestal werd pas in het laatste gesprek gerept over een al vaststaande monetaire vergoeding.

Hier is het,en wellicht nu ook in Nederland, de gewoonte dat je een mail stuurt met je CV en gewenst uur- cq jaartarief. Heel listig natuurlijk daar je je gelijk uit de markt kan prijzen nog voor er een woord gewisseld is. Vervolgens belt men je voor een phone-interview of je hoort noooooit meer iets van ze. Als je het geluk hebt om een telefonisch sollicitatiegepsrek in de wacht te slapen wordt je niet zelden door een panel van minimaal 4 personen doormidden gezaagd over je kennis, je motivatie en je levensdoelen. Als dat overleefd mag je vervolgens op gesprek komen.

Dat is dus de fase waarin Jill en ik ons nu bevinden. Praten over startdata, vergoeding en secundaire rommel. Geen zekerheid maar wel lekker om te weten dat ze je serieus genoeg nemen om op te draven.

Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Gegroet.

If your going to San Francisco

Ongelofelijk hoe hard het allemaal kan gaan. Was ik een week of 2 geleden nog zonder baan en zonder uitzicht daarop; vandaag de dag hebben mijn betere helft en ik al wat sollicitatiegesprekken gepland staan in onze toekomstige residentie...San Francisco.

Jills vriendin Leslie heeft ons gevraagd om gedurende haar vakantie in Mexico op huis en hond te passen. Een ideale gelegenheid om eens op ons gemak te zoeken naar woonruimte en werk. Een soort van werkvakantie. Wellicht dat onze verhuizing wat eerder gaat plaatsvinden dan we op dit moment hebben gepland.

Oorspronkelijke planning was om in Juli van dit jaar onze banen op te zeggen en naar the Bay Area om daar vandaag op zoek te gaan naar werk. Voorbereidend hadden we al een trip gepland in Juni maar dat is nu dus wat vroeger dan gepland.

Genoeg gebeurd...

Sinds de laatste keer dat ik me meldde is er heel wat gebeurd. Zo ben ik samen met mijn betere helft naar een Day-Spa geweest om daar te genieten van een relaxerende massage en revitaliserend modderbad. Geweldige ervaring die ik een ieder zomaar kan aanraden.

Na deze eneverende ervaring was het zondag tijd voor Superbowl 41. Het grootste sport evenement in de VS. Heel de natie schaart zich met bier, cola, chips, chicken wings, pizza en wat nog meer zij voor de tv om de finale van het football seizoen te bekijken. Als neutrale supporter, meer om het echte football gevende, niet amerikaan moet ik moeite doen om het te begrijpen en er enthousiast voor te worden, maar het is een traditie en in het kader van de doorgaande integratie doe ik dus vrolijk. Een van de publiekstrekkers is de vertoning van reclames. Het is een gewoonte dat iedere sponsor zijn uiterste best doet om zo spraakmakend mogelijk over te komen. De commercials zijn te vinden op http://sports.aol.com/nfl/superbowlads

Ook ben zijn we om mijn verjaardag te vieren een weekendje naar de kust geweest om daar lekker uit te waaien, een aquarium te bezoeken en te genieten van al culinaire hoogstandjes. Foto's van het weekend zijn te zien op www.jillandantwan.com

Minder goed nieuws is dat ik aan het einde van april zonder werk kom te zitten. Ondanks dat IBM lovend over me was en nog steeds is is het over en uit. Reden; onze banen worden geoutsourced naar India. Op zoek naar werk dus. Heel de dag sollicitaties de deur uit sturen en bellen tot ik er bij neer val. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd.

"Hallo jongen, dit is je moeder..."

In vroeger jaren was dit een veelgehoorde zin op cassettebandjes die via snail-mail zhun weg over heel de wereld vonden. Tapes met familiegroeten reizend in het spoor van menig avonturier die zijn vaderland verliet om elders zijn heil te zoeken. Jonge boerenknapen die naar Canada verhuisden, vagebonden naar Australie of gelukzoekers naar de VS.

Tegenwoordig hoeven we niet meer te leunen op de nukken van stoffige postbodes met waggelende karretjes om woorden van geluk en gezelligheid over heel de wereld te zenden. Internet; hetzelfde medium dat jaren geleden verantwoordelijk was voor mijn hook-up met Jill maakt het nu mogelijk dat het spreekwoordelijke thuisfront niet meer rond de cassetterecorder hoeft te gaan zitten om mijn van huiselijke woorden te voorzien. Anno 2006 hebben mijn ouders gewoon een PC en middels Skype en MSN is bijna dagelijks contact mogelijk. Dagelijks/wekelijks contact dat afstanden overbrugt en scheidingen dragelijker maakt.

Wat niet verandert is is de manier waarop mijn moeder menig MSN- of Skypegesprek begint;"Hallo jongen, dit is je moeder..."

In training....

Sinds twee weken ben ik weer in training. Neeee niet in de sportschool, daar ben ik sinds een week weer te vinden. Nee deze jongen (bijna 37) is in training om in het weekend voor koniginnedag en op deze feestdag zelf het tempo pilsdrinken van zijn getrainde maten bij te kunnen houden zonder al om 23.00 ter bed te gaan.

Jazeker; hij komt weer naar Nederland. Het blonde gevaar zal in volle glorie te aanschouwen zijn van 27-4 tot en met 2 mei. Niet te lang maar net krachtig genoeg. Jammer genoeg laten omstandigheden het niet toe dat ik en mijn betere helft samen de trip naar Nederland maken dus ik kom deze keer alleen. Volgende keer beter.

Pleister- en verbandvrij....

Eindelijk, na bijna 2 maanden van plakken, weken en verzorgen was afgelopen week eindelijk het moment daar dat ik alle verband en pleistermiddelen in de kast kon mikken en weer als een normaal mens door het leven kon gaan.

Sinds mijn blindedarmoperatie van meer dan 2 maanden geleden was het een routine geworden; elke dag 2 keer werd ik geconfronteerd met de nasleep van mijn operatie. Meer nog was het een last op de schouders van mijn wederhelft. Mijn gejammer en gekerm negerend maakte zij dat ik met een gerust hart de boer op kon om mijn leven zo normaal mogelijk te leiden. Maar nu is dat allemaal voorbij, ik ben pleister- en verbandvrij.

Prijsaanpassing....

Kent u het gevoel; na lang dralen besluit je toch maar dat ene te kopen waar je al weken of maanden naar zoekt? Een dvd-speler, een spijkerbroek, een handtas en wat nog meer kan bijdragen aan het kleine geluk in de wereld. Met een strak tevreden gevoel , de extase van het eerste koopmoment heel langzaam wegebbend, stap je daags daarna, nog immer gelukkig met de aankoop van je leven door het leven. Tot het moment dat je oog valt op een hatelijk prijskaartje dat zichzelf heeft vastgetekend aan een exact kopie van jouw kostbaar kleinood. "Potverdomme, als ik toch eens 2 weken had gewacht, dan.... " In mijn herinnering was dit gewoon een gevalletje; "Helaas, Pindakaas" oftewel " Too bad, peanut butter".

Waar ik dit nare gevoel in het verleden regelmatig heb moeten wegspoelen met een aanzienlijke lading gerstenat wordt dat hier anders geregeld. Allereerst is de terugbrengtermijn hier wat langer dan in Nederland; 1,2 soms 3 maanden heb je de tijd om een gekocht artikel terug te brengen naar de winkel waar je het gekocht heb en zonder het gevoel te hebben aan een inquisitie te worden onderworpen. Een ander stelt je dus in staat om bijvoorbeeld een nieuwe tv een maand uit te proberen en zolang je deze maar binnen de gestelde termijn terugbrengt krijg je gewoon je volle aankoopbedrag terug. Ook is het mogelijk om het afgeprijsde product eerst te kopen en daarna met het oude bonnetje het nieuwe apparaat te retourneren om zo de geleden financiele schade te beperken. De mogelijkheden zijn grenzeloos. Al met al prima maatregelen om de consument tevreden te stellen en te houden.

Nu had ik recentelijk een dergelijk geval me een nieuwe harde schijf voor mijn computer. Na lang wikken, wegen en op aanbiedingen speuren besloot ik om begin december een dergelijk artikel aan te schaffen. Nog geen maand later verscheen hetzelfde ding in het krantje van de lokale media-grossier voor een riante 25% minder. Waar ik weer voornemens was om mijn "buy new, return old" procedure uit te voeren had mijn betere helft een beter plan. "Lets just ask for a price adjustment" Niet te geloven; je loopt gewoon de winkel binnen, gaat naar de klantenservice en vraagt het verschil dat je teveel betaald heb gewoon terug. Wat nog gekker is........je krijgt het ook gewoon. No questions asked. Is dat niet geweldig?? Nu hoop ik maar dat dit in Nederland nog niet de gewoonte was toen ik daar nog woonde,ik zou ongewis zijn geweest van alle bedragen die ik op straat heb laten liggen en voor niks grote hoeveelheden drank hebben geconsumeerd om mijn verlies te vergeten. Wellicht is het een aardige tip om eens te vragen bij de grote winkelketens of ze daar een beleid voor hebben.

Antwan

Happy New-Year.....

Het blijft toch een vreemde gewaarwoording; om 18.00 uur plaatselijke tijd je ouders bellen om ze nieuwjaar te wensen. Toen ik gisteren mijn pa sprak moest hij haast schreeuwen om over de vuurwerkknallen heen te komen en dat terwijl bij mij het uur 0 nog een uur of 6 weg was. Heel vreemd.

Toen ik gisteravond voor de tv mijn koudgezette Grolschen weg zat te slikken, gebeurde het onvermijdelijke; ik overdacht het jaar. Een mooi jaar met diepte- en hoogtepunten. Zo was ik onder anderen jaar getrouwd met mijn veel betere helft, was ik in staat om naar Nederland terug te keren, ben ik met spoed opgenomen in een ziekenhuis en hoorde ik van het overlijden van bekenden. Door het verblijf in het ziekenhuis werd weer eens duidelijk hoever ik van mijn voormalige thuis verwijderd ben en hoe machteloos je je kan voelen als gescheiden bent door een muur van water. Ook werd me duidelijk dat er in Nederland nog wel eens aan me wordt gedacht; hetgeen me goed doet.

Al met al een bewogen edoch mooi jaar waarin de gezondheid wel wat te wensen overliet maar alles uiteindelijk onder controle bleek. Ik hoop en wens voor iedereen dat 2007 brengt wat iedereen zichzelf wenst; Gezond, gelukkig en liefdevol!
Antwan

"U zijt wellekome......

onze lieve klant!" Het zal u niet verbazen dat in het land van de grenzeloze mogelijkheden, de ongelimiteerde omvang van "christmas-shopping" nog immer niet geheel te bevatten is voor deze, uit de klei getrokken en veramerikaanste, Nederlands knul. Deze volkssport, waarvan het seizoen begint op de vrijdag na Thanksgiving, wordt hier behoorlijk serieus genomen. Met duizenden tegelijk bestormt men elektronicazaken en warenhuis om, gewapend met kortingsbonnen, veel te dure kerstcadeaus aan te schaffen voor heel de familie- en vriendenkring. Cadeaus als laptops, IPODS, gameconsoles etc zijn hier zeker geen uitzondering onder de boom en het loont dan ook de moeite om voor dag en dauw op te staan om de "vroege vogel specials" in de wacht te slepen.

De spreekwoordelijke lol begint al ruim voor het betreden van de winkels tijdens het zoeken van een parkeerplaats. Met vereende krachten wordt elkaar het parkeren belemmert en het loopt ongetwijfeld regelmatig op woordenwisselingen uit.

Daar mijn betere helft en ik wel wat beters te doen hebben dan onze tijd te verdoen in op de parkeerplaats van de locale detailhandel was de bulk van de inkopen ruim voor dit weekend gedaan en hoeven we louter nog naar de geijkte supermarkten en warenhuizen.



Geen Mall voor us All!


Vanuit de states wensen wij iedereen Happy Holidays en een goed 2007

Het is al weer even geleden...

...dat ik mijn weblog heb voorzien van nieuwe data. Reden; simpelweg te lui om te tikken en een gebrek aan inspiratie. Wie zit er nou te wachten op saaie verhalen over de voortgang van mijn herstel(wat overigens gestaag de goede kant op gaat, maar dat terzijde)? Wie wil er nou eigenlijk helemaal weten of ik hier ook Sinterklaas vier (dankzij giften uit Nederland en Amerikaanse mailorder hebben we hier wel genoeg snoepgoed en onze schoen gezet)? Wie vindt het boeiend om te weten dat ik weer aan het werk ben (rustig aan en soms van huis)? Geen inspiratie, geen nieuws, geen weblog. Simpel verhaal.

Of mag ik het stiekum nog even hebben over de midterm elections van een maand of anderhalf geleden? Met aan verbijstering grezende verbazing heb ik hier in de aanloop naar tussentijdse verkiezingen (voor zeg maar de eerste en tweede kamer) naar de tv zitten staren. De campagnes waren hier gedrenkt in modder en laster. Het gaat er niet zozeer om hoe goed je bent als je maar genoeg fouten. misstappen en "dirt" over je directe opponent weet te verzamelen en op te sommen.

Zoiets van "Do not vote for Mike, we can not afford to have him in congress" Met andere woorden, we kunnen het ons niet veroorloven om Mike in de tweede kamer te hebben. Het verleden heeft aangetoond dat Mike foute beslissing op foute beslissing stapelt en je moet er niet aan denken dat Mike dit doet met onze belastingcenten. Mike heeft namelijk in 1982 ooit een keer gestemd voor een lul-verdrag met Mexico en daar bloeden we nog steeds van.
Het was TV met een hoog, zeer hoog amusementsgehalte.

Update:

Ik ben inmiddels al weer zo'n anderhalve week thuis uit het ziekenhuis. Jill verzorgt nog trouw 2 keer per dag mijn wond en ik heb onnoemelijk veel respect voor haar dat ze dat kan.

Morgen (vrijdag) ga ik na bijna 3 weken weer eens aan het werk. Rustig aan een daggie zo voor het weekend zodat ik het weekend uit kan rusten van het weer werken.

Mijn baas is zo vriendelijk geweest om, ondanks dat hij daartoe niet verplicht is, mijn salaris gedurende mijn absentie door te betalen. Hetgeen ook weer wat stress weg nam. Zelfs van de werkgever van Jill werden bloemen bezorgd. Een en ander geeft je zomaar te denken over de hardheid in de Amerikaanse maatschappij. De warmte van collega's en het bedrijf is ook voor mij een verrassing gebleken; een aangename wel te verstaan.

Ik kom er wel weer bovenop.

Terug van weggeweest...

Dinsdag ben ik, na een gedwongen verblijf in het plaatselijke hospitaal, weer thuis gekomen. Een blindedarm armer en een buikwond rijker.

Zoals wellicht velen hebben meegekregen ben ik zo'n 2 weken geleden met buikklachten opgenomen in Wake Med alwaar ze zonder al te veel vertraging mijn appendix hebben verwijderd. Daar de belhamel te groot en te onstoken was voor een ozo moderne kijkoperatie moest de chirurg met hamer en beitel mijn omvangrijke buik te lijf. De blinde darm was redelijk snel verwijderd en alles leek voorspoedig te gaan. Helaas gooide een flinke infectie aan de wond roet in het eten en dat is waarom ik nog steeds niet volledig hersteld ben.

Maar ik ben in ieder geval thuis bij Jill en haar moeder die me liefdevol verzorgen. Ook de steun van mijn ouders en familie doet me goed. Ik kom er wel bovenop.

Voor allen die mij een kaart of mail hebben gestuurd.........Enorm bedankt! Woorden schieten tekort om te beschrijven hoe erg alle steunbetuigingen op prijs werden en nog steeds worden gesteld! Het is lastig om iedereen persoonlijk te bedanken via een mailtje maar ik zal mijn best doen de aankomende weken wat van me te laten horen! Nogmaals bedankt.

Twan

Ode aan mijn vrouw...

Gewoon zomaar; geen bijzondere reden. Een lofzang ter ere van diegene die mijn hart tegelijkertijd sneller en langzamer kan laten kloppen.

Bedenkend wat ik in Nederland achterliet; familie, vrienden, sociale zekerheid etc is het niet onlogisch dat links en rechts, hardop of zachtjes, weleens de vraag wordt gesteld "Waarom liet hij alles achter om naar het verre Amerika te verhuizen" Natuurlijk heb ik me dat ook wel eens afgevraagd, natuurlijk heb ik wel eens de balans opgemaakt, de voors en tegens tegen elkaar afgewogen... Er waren voor mij persoonlijk namelijk zoveel "voors" om in Nederland te blijven en maar 1 reden om te verhuizen. 1 tegen vele is meestal een strijd die in het nadeel van de eenling beslist wordt, meestal maar niet altijd.

In mijn geval weegt mijn liefde en adoratie voor mijn betere helft; Jill tegen alle nadelen van een verblijf in Amerika op. Zij die me gelukkig maakt, van me houdt, me toestaat van haar te houden, me verrast met kleine dingen die me aan Nederland doen denken, die me een frituurpan voor Kerst (compleet met vette happen) cadeau deed, die in december drop en marsepijn voor me weet te scoren, die een lach op mijn gezicht tovert......kortom mijn allesie.
Ik ben hier happy, just so you all know!
Antwan

This is Halloween....

Eens een Keltische feestdag ter ere van het einde van de zomer en de oogsttijd en tegelijkertijd de komst van de duisternis vierde. De kelten vierde op 31 oktober het begin van het nieuwe jaar en geloofden dat Halloween de scheidslijn was tussen de werelden van de levenden en de doden. Op Samhain werf gevierd dat de geesten van de doden terug naar aarde kwamen om daar rotzooi te schoppen en oogsten te verwoesten. Gehuld in dierenhuiden en hoofden van die dieren ging men in de oudheid langs de deuren om eten en geld te vragen.

Al met al een behoorlijk angstaanjagend geheel dat hier in Amerika "big business" is. Er hebben zich wel wat aanpassing voorgedaan; de kostuums zijn verandert in flitsende superhelden-, prinsesse- en anythinggoes-outfits. Aan de deuren wordt al lang geen geld en voedsel meer uitgegeven maar wordt men verziekt door mars, m&m's en meer van dat soort tandenverziekend snoepgoed. Als ik zeg Big Business dan bedoel ik ook ook Big Business; honderden, zo niet duizenden dollars aan decoraties sieren tuinen, balkonnen en veranda's.

Traditiegetrouw vierden mijn betere helft en ik dit donkere feest afgelopen dinsdag in "The Magic Kingdom", dit in Walt Disney World gelegen magische rijk wordt lang voor 31 oktober omgetoverd tot een waar paradijs voor (grote) kinderen die daar naar hartelust trick-or-treat kunnen vieren. Met een plastic tas door heel het park om door Goofy (en the Mars company) gesponsord snoep te collecteren. How cool is that..?! Verkleedt als Meg en Hercules stapten Jill en ik fier door de nacht om onze buit binnen te slepen.
Voor bijbehorende afbeelding verwijs ik u graag naar onze website: http://jillandantwan.selfip.com
Antwan

"De Vries...."

...your post from Holland" Jaren geleden, toen Twan nog een Twannie was, was er een reklame van Venco-drop op de Nederlandse televisie waar een naar Amerika geemigreerde familie verblijdt werd met post uit Nederland. De post bevatte naast de hartelijke groeten van de hele Jan Doedel ook altijd een zak (of meer) Venco drop.

IK had toen nooit kunnen bedenken dat ik jaren later een zelfde rondedans zou maken bij het ontvangen van pakketpost uit Nederland. Hoe anders kan het lopen. De post wordt dan wel niet meer bezorgde door een stoere cowboy op een net iets te enthousiast paard maar de rondedans ala pa de Vries is er zeker niet minder. In de afgelopen maand heb ik vier keer een dergelijke rondedans mogen maken om pakketjes van afwisselende grootte. Koffie, drop, kruidnoten en andere goodies waren mijn deel. Alsof Sinterklaas vervroegd kwam; wat een genot. Ik ben gek op een lekker bakkie pleur en al helemaal als het de pads van Perla betreft. Tuurlijk kan je hier ook wel een fatsoenlijk bak koffie krijgen maar het slurpen van de koffie die ik in Nederland jarenlang tot me genomen heb heeft toch iets extra's. "Perla, een stukje Paradijs in NC"

Om nog maar te zwijgen over echte Hollandse drop, pepernoten en kruidnoten. Wat een gemis. Gelukkig wordt er in Nederland nog wel eens aan me gedacht en stuurt men zo nu en dan wat op. Wat voor hen wellicht een kleine, niet te veelzeggende moeite is, is voor Twan een redelijke tranentrekker. Niet alleen de inhoud maar voorald de gedachte maakt me blij en gelukkig. Ik ben niet vergeten en dat voelt goed!

Uit de grond van mijn hart: BEDANKT! You brighten up my life!!
GroetenTwan

Food drive.....

Het is ongelofelijk....80.000 kinderen in de directe omgeving van Raleigh eten niet in het weekend. Niet dat ze geen trek hebben of dat ze te druk zijn met buiten spelen, maar gewoon omdat het er niet is.

Een-ouder gezinnen of gezinnen met veel kinderen leven hier onder de armoedegrens. De kinderen krijgen daarom 5 dagen in de week op school ontbijt, lunch en avondeten van de overheid. Veel van deze kinderen eten niet of nauwelijks in de periode vrijdagmiddag tot maandagochtend. Het is er gewoon niet.

Miljoenen, miljarden worden gepompt in de wederopbouw van Irak maar in "The Homeland" wordt honger geleden. Er zijn geen of nauwelijks sociale voorzieningen, althans niet toereikend, om als vangnet te dienen. De kids zijn aan de goden overgeleverd. Particuliere initiatieven doen hun best om het leed wat te verzachten maar het lijkt allemaal een druppel op een gloeiende plaat.

Het leven is soms hard in Amerika, keihard.

Gegroet