Verdriet van gezond verstand...

Het zal niemand ontgaan zijn; afgelopen maandag was het exact 5 jaar geleden dat het ondenkbare plaatsvondt. Tot dan toe had niemand voor mogelijk gehouden dat de VS op zo'n grote schaal aangevallen zou worden en dan ook nog op eigen bodem.

Ik heb geen idee hoe het jubileum van 9/11 in Neerlands media is uitgemeten maar hier gingen alle remmen los. Geen van de grote zenders liet het na om uren achtereen tranentrekkende verhalen en documentaires uit te zenden. Laatste gesprekken uit de Twin Towers, berichten van muitende passagiers aan boord van vlucht 93 en keer op keer de beelden van het instorten van het World trade center.

Als niet Amerikaan was ik 5 jaar geleden al onder de indruk en zat op 11 september al jankend voor de tv. Nu was dat niet anders. Ik kende geen van slachtoffers of hun familie. Was nog nooit in New York geweest en al helemaal niet in Shanksville, Pennsylvania. Maar het voelde zo dichtbij; noem het "het verdriet van gezond verstand". Ik kan me niet voorstellen dat normaal denkende mensen van mening zijn dat de Amerikanen dit over zichzelf hebben afgeroepen of zelfs verdiend hebben. Ik keur de buitenlandse politiek van mijn nieuwe volksvertegenwoordiging zeker niet altijd goed maar het is onbegrijpelijk dat de wil van welke religie dan ook mensen er toe kan brengen dergelijke gruwelheden te ondernemen.

"Niet iedere moslim is een terrorist" hoor ik vaak genoeg, maar daarentegen is wel het overgrote meerendeel van de terroristen in de wereld Moslim. Ik heb respect voor elk geloof en respecteer diegenen die oprecht geloven. Het is alleen in tijden als deze heel moeilijk om een open mind te houden. Hier in de VS maken we regelmatig gebruik van vliegen als vervoersmiddel en ik moet bekennen dat ik altijd een soort van opluchting voel als ik tussen mijn aanstaande medepassagiers geen mannen met iets te lange baard en overhemd tot op de grond ontwaar. Het is triest maar een door angst gevoede realiteit.

De wereld om me heen is bang en ik doe gewoon mee.

Een weekendje up north,

vlak voor het nieuwe weekend zijn intrede maakt wil ik u graag nog even deelgenoot maken van hetgeen ons vorig weekend is overkomen.
Jills neef Elliot, vernoemd naar het vriendje van E.T., was voornemens in het huwelijk te treden met zijn verloofde Melissa. Mel & El, een gezellig stel. De huwelijksvoltrekking zou plaatsvinden in het, zeer dicht bij New York gelegen, Denvill Ney Jersey dus het leek ons een aardig idee om naast het bijwonen van de bruiloft ook een bezoek aan the Big Apple te brengen. We zagen het al helemaal zitten; donderdagavond weg, slapen in Washinghton, 's ochtends op de koffie bij ome George, zaterdag naar New York city en zondag de bruiloft en aangesloten receptie. Daar het maandag Labourday was, zouden we dan vroeg opstaan en lekker naar huis rijden. Wat een weekend.

Hoe anders liep het toen Jill plots ziek werd, haar stem verloor en er een (lichte) longontsteking overheen kreeg. Het weekend zag er als volgt uit; Donderdag inderdaad naar DC gereden, nog wel even door de stad gelopen, geen koffie bij de president, geen NYC en geen bruiloft gezien. We zijn nog wel even naar een soort van familie reunie geweest op zaterdag maar nog voor de bruid en bruidegom op zondag het altaar bestegen draaide ik mijn auto al de snelweg op om zo hard mogelijk naar huis te rijden. Teruggekomen in de Tarheel state stelde de dokter eerdergenoemde "walking pneunmia" vast en rest Jill niets anders dan hevig gedrogeerd uit te zieken.

We moeten deze trip nog maar eens maken, huwelijk of geen huwelijk.
Have a nice weekend.

Een avondje Durham Bulls

een voor u allen wellicht onbekende naam maar hier in de omgeving staat een avondje Bulls gelijk aan vertier, vermaak en jolijt voor heel de famile. De Durham Bulls spelen dan wel geen Major League maar toch vinden ruim 20 duizend toeschouwers regelmatig de weg naar het stadion. In essentie geen sport waar ik zonder meer warm voor loop maar het vooruitzicht van bier, hotdogs en hamburgers kunnen yours truly zomaar van gedachten doen vevanderen...Go BULLS!

Het bedrijf waar de moeder van mijn betere helft haar emplooi vindt had het jaarlijkse familieuitje gesitueerd op een van de omlopen van het stadion hetgeen het personeel in staat stelde om onder het genot van een pils en vette hap te mingelen met de directie en familieleden van directe collega's. Met een half oog gericht naar het veld en een ander naar de rariteiten op de tribunes zat ik dus afgelopen vrijdag lekker onderuit gezakt met een Bud Light in de hand mijn tijd te verdoen in het Durham Bulls Athletic Park. Not a worry in the world. De sport doet me niets dus ik kan me er heerlijk niet over opwinden wie er wint of verliest, zou zo het moeten zijn. Geen stress gewoon relaxed. Gelukkig ben ik als immigrant nog immer een bezienswaardigheid en had dus aan aandacht geen gebrek. Praten over "the red light district" en beloven dat ik een vrouw van een collega van de moeder van Jill een authentiek Deens recept zou doen toekomen gaat me zeker met een pils zeer makkelijk af. Al met al een hele geslaaged avond. Maar aan alles komt een einde zo ook aan een avondje Bulls. Iets voor het einde maakten we dat we wegkwamen om niet na de wedstrijd in een ellenlange file terecht te komen.

Bij het verlaten van het stadion werd ons nog een aardige attentie van de sponsor van de dag aangeboden. Nog licht beneveld van een aardige hoeveelheid pils was ik plots de eigenaar van 2 gesneden broden, wit en bruin. Het moet ook niet gekker worden. Waar ik in het verleden nog wel eens door ME het stadion werd uitgejaagd werd ik hier beloond voor mijn komst met 48 sneden brood.......dra kwam mijn Nederlandse inborst boven en maakte ik gretig gebruik van de duisternis door een paar keer extra langs de attente bakkersmeisje te lopen om vervolgens met een kofferbak vol wit- en bruinbrood huiswaarts te keren. Wat een avond....Go Bulls!

Gegroet

Golven

Voor diegenen die het nog niet weten Jill en ik wonen in een wijk welke is omringd door een heuse golfbaan. Het rustieke aangezicht is doorgaans het decor van onze wandel- en fietstochten. In Nederland was ik namelijk van mening dat golven iets was als knikkeren voor rijke mensen die niet wilden bukken. Deze mening was uiteraard niet door mezelf geformuleerd maar me opgedrongen door de inmiddels niet grappig meer zijnde Joep van 't Hek. Door zijn voormalige grappigheid is die mening me eigen geworden en ik heb die mening dan ook menigmaal geventileerd bij het binnenrijden van onze wijk.

Als ik die mensen met gekke karretjes en clubs over het gras zag zoeven was ik natuurlijk wel enigzins jaloers, want welke kleine jongen wil er nou niet met een elektrisch karretje over het gras scheuren, maar het spelletje was nog steeds niets voor mij. Was zei ik inderdaad want gisteren zijn Jill en ik met de stoute schoenen een "driving range" opgestapt om met een paar geleende clubs een aantal gehuurde golfballen de fairway op te rammen. Waar er in mijn herinnering nog een wat snobistische sluier over "galven" hing is die gedachte hier wel zo'n beetje verleden tijd. Jong en oud, gehuld in t-shirt,voetbalshirt of wat men maar wil, was gezellig een het tee-en en niemand maalt er om. Zo lang je maar lol hebt en niet opzettelijk de man met de ballenopraapmachine raakt. Voor nog geen 10 dollarcent per bal kan je jezelf heerlijk uitleven door de balletjes zover mogelijk de fairway op te rammen.

De afstanden door mijn eega en mij afgelegd varieerden van 1 tot 150 meter, met andere woorden we moeten nog een hoop leren. Maar we hebben wel heel veel plezier gehad. Nou maar hopen dat mijn collega John niet al te boos is over die ene stok die ik vakkundig afgebroken heb.

Shampoopaniek....

Shampoo paniek......
het was weer raak. Een twintigtal extremistische onverlaten presteerden het om heel de luchtvaartwereld op zijn kop te zetten. Even geen raketten van Hezbollah op Haifa of gevallen Goverment Issues in Baghdad op de TV. Althans niet in de hoofdrol, even stond de wereld stil bij het altijd dreigende terrorisme dat, gepland in huiskamertjes, overal in de wereld maar vooral in Engeland op de loer ligt.

Ik hoef geen details over de chaos op de luchthavens uit de doeken te doen want ik denk dat een ieder de beelden wel gezien heeft. Het is bizar dat deze ontdekking plaatsvond in een week dat hier in de VS een film in premiere gaat die toch wel voor wat opschudding zorgt. Deze rolprent "World Trade Center" genaamd komt voor een groot gedeelte van de Amerikanen te vroeg. Op de kop af vijf jaar na het drama in New York, Washington en Pennsylvania lijkt de VS nog niet klaar om deze confronterende film te gaan bekijken. Voorstanders vinden het tijd om de helden van 9/11 op het witte doek eer aan te doen door een verhaal te laten zien over twee beambten van de Port Authority die, terwijl zijn de Twin Towers ingaan om mensen te helpen, bedolven worden onder het puin. Wat volgt is een race tegen de tijd om de twee stoffige helden onder het gebouw vandaan te halen.

De bezoekersaantallen vielen wat tegen, filmbezoekers leken meer intresse te hebben voor de nieuwste van Will Ferrell "Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby" een nietszeggende film die louter bedoeld is om het publiek te vermaken zonder oude, nog niet geheelde wonden, open te rijten. Wellicht dat het pronkstuk van Oliver Stone het beter doet op DVD.

Maar terug naar de werkelijkheid; de ellende van afgelopen week krijgt nog wel een staartje....Hou er rekening mee dat als je naar de VS wilt vliegen water en andere vloeistoffen taboe zijn. Mocht u derhalve een probleem hebben met het opvullen van uw handbagage; u kunt dit opvullen met drop en Perla koffie-pads voor ondergetekende.

Het oor....

Na meer dan een jaar niet te hebben hoeven omgaan met het Nederlands ambtelijke apparaat was het afgelopen maandag weer eens prijs....Twan moest op audientie bij zijne ambtelijke gelijkheid; G ter Wee, consul van het Koninkrijk der Nederlanden.

Paspoort vernieuwing in den vreemde vergt iets meer planning en moeite dan het verrichting van deze handeling in Nederland. Afspraken moeten worden gemaakt, net als aan alle (10.000) regeltjes voldoenende pasfoto's, leges moeten worden voldaan en geduld moet worden beoefend. Reeds 7 maanden voor het verlopen van mijn paspoort moest de ambtelijke molen wakker geschudt en naar mijn hand gezet.

Al met al valt het allemaal wel mee, hoeveel moeite kan het kosten om een formulier in te vullen en het samen met je oude paspoort, eerdergenoemde pasfoto's en een klein fortuin aan een ambtenaar met titel te overleggen? Geen vuiltje aan de lucth! Mis! Mijn oor pastte niet in de nieuwe pasfoto matrix en zonder oor geen paspoort. Hoe consul ter Wee ook pastte en meette; met geen mogelijkheid krijg hij mijn oor in de matrix en ook een telefoontje met de ambassade in Washingthon bracht geen verlichting. Niet goed, geen paspoort met deze foto's. En we praten hier over luttele milimeters, de waanzin ten top.

Nu is yours truly niet voor een gaat te vangen dus gewapend met het door het koninkrijk der Nederlanden ter beschikking gestelde kopie van de matrix toog ik naar de plaatselijke Kinko's om aldaar uit de losse hand, ietwat schuin van bovenaf op de gevoelige plaat te worden vereeuwigd. Het kostte het personeel van deze kopie-grutter een goede 4 pogingen om mijn veel te grote hoofd, met oor in de matrix te persen maar uiteindelijke lukte het. Ik was een, fotografisch, feit! Kost een paar centen; bijna 14 dollar voor 2 foto's is in mijn ogen nog steeds te veel, maar dan heb je ook wat.

Na overlegging van de glanzende juweeltjes en betaling der leges ligts mijn aanvraag nu vast ergens op een enorme stapel te wachten tot iemand zin heeft om er eens naar te kijken. Totale kosten: 25 dollar voor 4 foto's en 112 dollar aan ambtelijk losgeld. Toch niet gek 137 dollar voor een stukje bordeaux-rood nederland.

Gegroet.

rust in de tent

Zo vliegt de tijd en zo staat ie behoorlijk stil. Niet letterlijk natuurlijk maar in spreekwoordelijke zin. Niets nieuws onder de zon, een voortkabbelend leven en geen gekke dingen. Rust in de tent.

Het werk is heel druk maar van hard werken is nog niemand doodgegaan. Ik ben inmiddels Juniper Networks Certified Internet Specialist en dus gevaarlijk met diploma; een nachtmerrie voor elke werkgever. Gewapend met een toetsenbord en muis maak ik blunders van netwerkbeheerders ongedaan door ze te maskeren met nog grotere fouten. Open TCP-poorten, half beveiligde VPN verbindingen en zo kan ik nog wel even door gaan. Niets dat Twan in paniek brengt; mouwen opstropen en gaan. Trial and error....proberen en op je bek gaan. En langzaamaan gaat het beter en beter.

Voor het overige worden hier net als in Europa allerlei warmte-records gebroken. Geen dag gaat voorbij zonder dat je tv-beeld gevuld wordt met een grijzende weerman die lachend verteld dat het weer eens 100 graden Fahrenheit geworden is (zo'n 37 graden) en dat is dan nog zonder de normaliter meegewogen luchtvochtigheid die de gevoelstemperatuur tot wel 40 duwt; het is me het zomertje wel. Nou vind je hier weinig huizen zonder airco dus het is redelijk uit te houden. Als ik om 11 uur in de ochtend thuis kom na een nacht te hebben gewerkt draai ik de klimaatbeheersing wat hoger en lig ik regelmatig in bed een beetje rillerig te zijn. Lang leve de technologie. Door mijn airco wat hoger te draaien draag ik bij aan het broeikas-effect waarvan ik probeer de symptonen te bestrijden door die airco wat hoger te draaien...snap ik het nog?
GegroetAntwan

Key West....

de meest zuidelijk gelegen Key van de VS. Om een indruk van de Keys te krijgen kan je het beste de Waddeneilanden in een blender doen, doe er wat palmen en kokosnoten bij, voeg overvloedige zonneschijn met hier en daar een tropische depressie toe, mix het geheel en je hebt een idee hoe het er uit ziet. Key West is een waar paradijselijk getaway oord waar je voor een paar dagen het gevoel van een volledige vakantie kan hebben. Geen stress, slippertjes aan en lekker langs de weg al cocktaildrinkend mensen kijken....helemaal goud.

Dit idylische, door bruggen en dammen aan florida vastgekoppelde, was een week geleden het decor voor Jills birthday getaway. Daar we met mijn verjaardag een weekend naar Miami waren geweest leek het ons wel aardig om ook voor Jills verjaardag een weekendje naar de Sunshine State te gaan om daar te genieten van zon, zee en andere nattigheden. Zo hebben we eindeloos gewandeld, op terassen gezeten, te diep in het glas gekeken en gesnorkeld. Echt een perfecte manier om de spreekwoordelijke batterij weer even op te laden.

Op http://jillandantwan.selfip.com staat een korte fotoimpressie voor diegenen die het boeiend genoeg vinden.

Rainbow lanes

Het vallen der kegels, geraakt als kleiduiven in een spervuur van loodzware ballen, een melee van gekkleurige half/half schoenen en het gekir van lui die zonder al te veel moeite en met militaire nauwkeurigheid eerder genoemde ballen doelloos in de goot zien verdwijnen. Het zijn beelden die een ieder wel ergens in zijn geheugen gegrift heeft staan. Hebben we niet allemaal ooit een balletje gegooid om daarna met volle overgave het klaarstaande buffet te verslinden? Wie heeft er niet afscheid genomen van een collega met een strike, een spare of een gootbal. Bowlen! We kennen het allemaal maar kunnen er niets van. De bal is te zwaar, de gaten in de bal te groot of juiste te klein en de baan is altijd te glad, te stroef of te krom. Er is altijd wel iets om onze onkunde op af te wentelen.

Nu is bowlen zeker niet mijn grootste hobby maar ik moest er na meer dan een jaar geleden Jill te hebben beloofd haar mee uit bowlen te nemen toch aan. In mijn wedding vows had ik zonder te lachen gezegd dat we zouden gaan bowlen, en bowlen zouden we. Plaats van handeling "The Rainbow Lanes" in Clayton. Een flink complex met arcade, pooltafels en wel 32 banen. Het summum voor de lokale bowlingheld en een ieder die het vloeren der pins een warm hart toedraagt. Alleen datgene dat het bowlen nog enigzins aantrekkelijk maakt ontbrak; alcohol maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met Jill en mijn schoonmoeder knikkerden we dat het een lieve lust was. En toegegeven als je er wat positiever tegenover staat valt het nog alleszins mee en veroorzaakt het vallen er pionnen zo nu en dan een lach op je gezicht. Alleen die schoenen...........

4 Juli......

..voor Nederland "just another day on the calender" maar hier is het een grote dag. Independence day.....de dag waarop in 1776 de Amerikanen zich onafhankelijk verklaarden om zodoende onder het juk van de engelsen vandaan te komen. Voor ondergetekende natuurlijk niet zonder meer reden tot feesten maar ik ben natuurlijk niet te beroerd om een pils open te trekken, en de tekst van het amerikaanse volkslied te brabbelen. Je blijft toch Nederlander zeg ik maar.
Over gewoon Nederlander zijn gesproken; ik berichte u eerder dat ik geen wedstrijden van het WK zou kijken. Nou heb ik met niet helemaal aan mijn woord gehouden en afgelopen weekend een stukje Frankrijk-Brazilie gekeken, maar dat terzijde. Bij het ontwaken vandaag zette ik mijn pc aan, startte een internet explorer sessie en zag het gelijk.....duitsland uitgeschakeld. Nou heb ik een hekel aan hoe Italianen voetbal spelen, dat gluiperige kan me niet bekoren, maar dat staat in geen verhouding tot de negatieve gevoelens die ik heb jegens de manschaft. Die bloedfanatieke koppen, dat snauwerige, het gevoel onoverwinnelijk te zijn.....ik hou maar op, de haren staan me weer rechtovereind in de nek. Ik weet dat het politiek correct is om de oosterburen gunstig gezind te zijn. Het is hip om te zeggen "ja, ik gun die duitsers wel wat" Nou ik doe er niet aan mee. Niet in Nederland en niet in de VS. Ik heb er een extra pils op genomen en me gereliseerd dat het niet uitmaakt wanneer ze eruit geknikkerd worden, als het maar gebeurd. Was natuurlijk nog veeeeeel leuker geweest als ze hetzelfde leed hadden geleden in de finale. Maar je kan niet alles hebben. Gilardino & del Piero Bedankt!

Een jaar...

...geleden, het is al weer een jaar geleden dat ik voet zette op Amerikaanse bodem. 365 dagen vol nieuwe en oude ervaringen. Een jaar waarin ik 2 verschillende werkgevers had, mijn ogen heb laten laseren, mijn eerste trip als toerist naar Nederland heb gemaakt, het contact met sommige van mijn vrienden zag verwateren, de band met anderen zag versterken. Ik was in San Francisco, Miami, Orlando en Delft. Haalde bonussen binnen op mijn werk en mistte nog geen dag werk als gevolg van ziekte. Het was me het jaartje wel.

Als ik terugdenk aan een jaar geleden toen ik me nog zorgen maakte over of ik al dan niet een baan zou vinden, een ziektekostenverzekering zou kunnen betalen en hoe ik mijn familie en vrienden zou missen kan ik niet anders danvaststellen dan dat het me 100% is meegevallen. Tuurlijk mis ik Nederland en iedereen die me lief is maar de telefoon, e-mail, MSN en Skype maken contact makkelijk. Ik mis het voetbal, maar kan het redelijk volgen via het internet. Ik mis de Ruif, maar Sidelines is ook gezellig. Ik mis het allemaal maar het is goed hier. Het leven is goed en ik ben nog steeds blij hier te zijn.

Terwijl ik dit schrijf is mijn schoonmoeder ijs aan het halen om mijn 1-jarig jubileum te vieren. As I said before " Life is good "

"Go ahead, make my day"

Deze wereldberoemde woorden van inspecteur "Dirty Harry" Callahan mompelde ondergetekende afgelopen vrijdag bij het vasthouden van een heuse, zilverkleurige Magnum 44. Voor diegene die deze klassieker uit 1971 nooit hebben gezien; Harry (gespeeld door Clint eastwood) daagt de slechterik uit zijn dag goed te maken door naar zijn wapen te grijpen terwijl Harry een glimmend zilveren Magnum 44, zeg maar een kanon zonder wielen, op hem richt.

Yours truly bevond zich, deze woorden uitsprekend, niet in San Francisco en het leidend voorwerp was geen boef van formaat. Nee Twan bevondt zich in de keuken van een collega en de "boef" in kwestie was een kat van het merk "loos". Reden van dit schouwspel; ik was wel eens benieuwd hoe sommige Amerikanen hun recht op het bezitten van wapens uitoefenen. Nu wil het feit dat een paar van mijn collega's genoeg wapens bezitten om de regering van een klein afrikaans land omver te werpen en voor jaren te bezetten dus het bezichtigen van "wapens in het wild" was een koud kunstje; gewoon na het werk even met een collega mee naar huis om daar een klein arsenaal Magnums, Smith&Wessons en brownings te bekijken. Schieten zat er op dit vroege tijdstip niet in daar de vrouw des huizes nog niet was ontwaakt en ook niet door pistool- en/of geweerschoten gewekt wenstte te worden. Daarvoor zullen we toch echt naar de "target range" moeten.

Wordt zonder enige twijfel vervolgd!

Voorbij.....

...is het WK voor ondergetekende. Als ware Oranje-liefhebber heb ik een paar weken kunnen genieten van alles wat rondom het WK gebeurt; de oranje dingen op mijn werk, de berichten op het internet en de live-wedstrijden op ESPN en ABC. Maar het is voorbij, ik kijk niet meer. Ik heb het gisteren nog wel even geprobeerd om een wedstrijd van een ander land te kijken. Maar de wedstrijd van mijn keuze; duitsland-Zweden werd ontsierd door 2 snelle goals van mijn voormalige oosterburen en een belachelijke rode kaart (2 x geel) voorZweedse verdediger Lucic. Toen en daar heb ik besloten dat het WK 2006 voor mij zou eindigen als Nederland voor de laatste keer van het veld zou stappen.

Tegen beter weten in was ik er niet van overtuigd dat het einde van WK 2006 al zo dra zou komen maar de historie leert anders. Met zeggen en schrijven 1 uitblinker (een uitmuntende vd Sar) bleek Nederland niet in staat een in mijn ogen middelmatige ploeg als Portugal opzij te zetten. Ik weet dat een hoop mensen mij bij het lezen van voorgaande zin voor voetballeek zullen uitmaken maar dat is dan maar zo. Ik ben er van overtuigd dat een echt goed voetballende en verdedigende ploeg dit Portugal nooit met een overwinning van het veld had laten stappen. Wellicht probeer ik in dit betoog mijn frustratie enigzins van mij af te schrijven maar noem mij een speler op die vandaag een wereldniveau haalde en ik bied subiet mijn excuses aan. Robben speelde onzichtbaar, van Persie was geen schim van de geweldenaar van de eerste 1 wedstrijden, Sneijder heb ik geen bal goed zien geven, Kuijt die in mijn ogen alleen maar in de weg liep en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Over wereldniveau gesproken..ik vergeet bijna die clown uit de voormalige USSR die het zich een missie had gemaakt om het WK - Record gele en rode kaarten trekken te verpulveren; HULDE DAARVOOR....ik kan het niet in het russich zeggen maar "U bent geen aanwinst voor het toch al niet te best scheidsrechterscorps dat deze maand op de Duitse velden ronddarteld" Om met de woorden van 1 van Neerlands beste cabaretiers te spreken...."gaat u maar even met die witte meneer mee"

Maar goed voor men denkt dat ik na nog geen jaar in de VS te hebben gewoond al niet meer van mijn land en zijn voetballers hou wil ik graag afsluiten met het volgende:
"Helden van Oranje u heeft vandaag niet uw beste kunnen laten zien. Doet u dat alstublieft over 2 jaar beter. Ik zal u dan zeker zonder rancune weer hartstochtelijk toejuichen, mijn Amerikaanse auto en werkplek van Nederlandse vlaggen voorzien en de eer van alles wat Nederlands is verbaal verdedigen.
Ik hou van Oranje!!"

Was me het weekje wel....

"Oranje kijken"
een week die vandaag een week geleden begon met een bezoek aan Italiaans restaurant (zeg maar snackbar) No 3 in Chapel Hill hier zo'n 75 kilometer vandaan. Door mijn Amerikaanse buddy Steven was ik op de hoogte gebracht van het feit dat een bescheiden groep Nederlanders er een gewoonte van maakte om uit "the Woods" te komen en in Oranje gehuld wedstrijden van het Nederlands elftal te bekijken. Nou was het vanaf mijn werk maar een kilometer of 15 rijden dus ik besloot het er op te wagen. Steven, die overigens ook fanatiek AJACIED is had niets teveel gezegd. Het gehele etablishement was Oranje gekleurd en het was een vreemde gewaardwoording om de menigte hoor praten, zingen en vloeken in mijn moerstaal. Uiteraard heb ik me in het laatste zeker niet onbetuigd gelaten daar de wedstrijd tegen Ivoorkust verre van geweldig was.

"Hurricane Season is over"
Zaterdag was een grote dag voor Raleigh en omgeving daar de lokale helden van de Carolina Hurricanes in Edmonton (Canada) de zesde wedstrijd in de finale van de Stanley Cup speelden. Bij winst zou deze trofee, die overigens niets te maken heeft met het gelijknamige mes dat we allemaal kennen, voor een jaar in bezit zijn van de Canes. Grote massa's Caniacs troffen elkaar in huizen, bars en the RBC Center om te zien of het schaasters van de Canes dit keer wel zou lukken de Stanley Cup, zeg maar de Europa Cup 1 van het ijshockey te winnen. De wedstrijd op donderdagavond ging in de laatste seconde de verkeerde kant op en zorgde ervoor dat de Edmonton Oilers nog leefden. Helaas voor alles wat de rood-wit-zwarten een warm hart toedraagt werden de olijke schaatsers uit North Carolina zaterdag met een nulletje of vier opgerold en moesten alle festiviteiten nog even de spreekwoordelijke ijskast in.

Maandagavond lukte het de Canes dan eindelijk om de cup te winnen en voor het eerst in de lange historie van de Carolina Hurricanes (in 1996 in Raleigh neergestreken) prijkt nu de Stanley Cup, een beker van bijna een meter hoog in de prijzenkast van de Canes. Toch een beetje raar dat het kwik hier regelmatig van bovenaf op de 30 graden kijkt en er nog steeds geschaatst wordt. Maar goed; Money rules.

"DMB"
Laatste wapenfeit van afgelopen week was een bezoek aan een concert van de Dave Matthews Band. Deze in Amerika mateloos populaire band was voor een concert neergestreken in het zo'n 10 minuten van ons huis gelegen All-Tell pavilion. Nu kende ik de muziek amper dus was het genot voor mij niet zo hemels als de rest van de crowd maar vermaakt heb ik me zeker. Vooral de momenten dat de heer Matthews besloot het zingen tijdelijk voor gezien te houden en de muzikanten vrij spel te geven werden door yours truly hoogstelijk gewaardeerd. Ik heb mijn eega plechtig beloofd om me de volgende keer wat meer te verdiepen in de lyrics zodat ik op de mij bekende wijze mee kan brullen. Raleigh is gewaarschuwd.

Groeten uit Clayton

Tropische depressie

Deze week kregen we hier in het zuiden van de VS de eerste tropische depressie, genaamd Alberto voor de kiezen. Voor de duidelijkheid het betreft hier geen neerslachtige inwoner van de Antillen maar de nasleep van een orkaanachtige storm die afgelopen week aankwam in Florida en eenmaal boven land gekomen afzwakte naar eerdergenoemd depressief niveau. Noem het een orkaan met een heus minderwaardigheidscomplex….om depressief van te worden. Maar orkaan of depressie; 20 centimeter regen in een halve dag is wat veel van het goede. Lagergelegen delen van de omgeving veranderden in luttele uren van land in meren, stromen en beken. Auto’s tot aan het dak onder water, kelders blank en meubels drijvend op straat. Ik ben natuurlijk wel wat gewend voor wat regen betreft maar zoiets had ik nog niet meegemaakt. Rijdend van werk naar huis leek het alsof er voortdurend emmers, of beter nog teilen water op de voorruit van mijn auto werden gekletterd. Je kent die buien wel…zicht nihil en maar hopen dat het goedkomt. Gelukkig kwam ik die ochtend zonder problemen en vertraging thuis. Anderen hadden minder geluk daar rond het middaguur ook de snelweg hier en daar blank stond. Wel een lekkere dag om te slapen en uit de nachtdienst komend had ik daar helemaal geen problemen mee...

Ontbijt op bed!?!

...No thanks, doe maar een pils. Want het is "voetbaltijd" en daar hoort nu eenmaal een pils bij. Beetje jammer dat door het tijdverschil de wedstrijd tegen Servie en Montenegro reeds om 9.00 op het programma stond maar dat mag geen reden zijn om niet te drinken. Zo zat ik dus vanmorgen om 9.15 heerlijk met een pils op de bank te genieten van Robben, van Persie en al het andere dat Oranje te bieden had. De wedstrijd was niet hoogstaand maar 3 punten zijn 3 punten en pils is pils. Getogen in oranje shirt was het heerlijk voetbal kijken hier in de States. Even leek het erop dat ik het voetbal moest bekijken via pay-per-view maar ESPN en ABC achten het van nationaal belang om "soccer" natie-kundig te maken en haalden de wereldkampioenschappen achter de decoder vandaan. Een van de vermakelijkste dingen van de wedstrijd was de uitspraak van de namen der Nederlandse spelers. U een voorbeeld geven van uitspraak zou de koddigheid ernstig te kort doen dus neem van me aan dat het hylarisch is. Ook de vertwijfeling tussen "The Netherlands" en "Holland"....either way is fine with us...we staan met 1-0 voor, wie maalt erom hoe ze ons noemen. Op naar de volgende!

Ps,
voor u allen denkt dat ik hier een beetje dronken zit te zijn....ik heb het bij 1 pils gehouden. 9 uur is ook voor mij wat vroeg.

Weekendje Orlando...

Een van de voordelen van het leven aan de oostkust van de VS is dat het maar een goede dag rijden is naar "the sunshine state". We zijn voor de eerste keer met de auto geweest en dat is me prima bevallen. Tien uur in de auto is in mijn ogen beter dan dat gezeur met inchecken, wachten, vliegen, weer wachten op koffers, wachten op een huurauto.... Ik neem lekker auto.

Florida, home of the orange en thuishaven van enkele van de grootste atractieparken ter wereld; Walt Disney World. Parken met voor elk wat wils. Suffe draaimolens voor de kleinsten en duizelingwekkende achtbanen voor de wat meer opgegroeide kinderen onder ons. Maar Florida kan ook gewoon heel aangenaam zijn om een paar dagen door te brengen. Lekker niets doen, beetje spartelen in het zwembad en genieten van goed eten. We zijn op zaterdag naar Typhoon Lagoon geweest en hebben deze keer de parken links laten liggen. Geen zin om uren in rijen voor achtbanen en andere attracties door te brengen.

Dat is ook precies wat Jill en ik afgelopen weekend hebben gedaan. Uiteraard ben ik weer flink gestraft voor mijn immer aanwezige eigenwijsheid waar het mezelf beschermen tegen de zon betreft. Ik kan nog steeds niet te lang in de zon maar in mijn enthousiasme wil ik dat nog wel eens vergeten. De zomer is hier lekker op gang gekomen en ik moet eerlijk zeggen dat me dat prima bevalt. Het weer in Nederland is iets wat ik niet mis.

Weer een week

voorbij in het zoninge zuiden van de VS. Het kan hier qua weer enorm spoken; zoveel heb ik wel geleerd in de afgelopen 7 dagen. Prachtige dagen, waar het kwik moeiteloos de 30 graden bereikt, worden in de regel afgesloten met verwoesten onweersbuien die voor tonnen, zo niet miljoenen aan schade veroorzaken. Heel de dag kan het tropisch warm zijn en aan het einde van de dag vallen er hagelstenen formaat golfbal uit de hemel. Orkaanachtige stormen die niet langer dan 10 minuten door de buurt razen doen bomen omvallen, elektriciteitleidingen knappen en auto’s veranderen in schroot. Gelukkig speelden al deze taferelen zich ten noorden van Raleigh af en wonen wij in het zuiden maar ik moet er niet aan denken dat een of andere boom besluit zijn of haar val te breken op Jills Mazda of mijn Ford. Gelukkig loopt het tornadoseizoen ten einde en zullen we niet te veel meer van deze stormen over onze staat trekken…als het goed is.

Op naar “Hurricane season”

Mijn eerste..

......schreef ik u gisteren triomfantelijk over mijn Amerikaanse rijbewijs, vergat ik er helemaal bij te vermelden dat de foto op dat kostbare kleinood de eerste officiele foto was waar op ik geen bril meer draag. Voor diegenen die het niet wisten of die het ontgaan is: Ik ben sinds 20 maart van dit jaar brilloos. Ik heb tegen fikse vergoeding een oogaarts "Star Wars" laten spelen in mijn ogen en ga sinds die dag zonder bril door het leven. Wat een heerlijke gewaarwoording om in de ochtend niet meer op zoek te gaan naar mijn race-fiets, geen gedoe meer in het zwembad en een strakker uiterlijk (vindt ikzelf). Na bijna twee maanden is mijn zicht 90% van wat het moet zijn en dokter Dean houdt vol dat mijn zicht perfect wordt. Maar ik ben nu al blij en tevreden.

Rijbewijs

Eindelijk is het dan zover...na ongeveer 10,5 maand te hebben rondgereden met mijn oude Nederlandse, roze rijflap heb ik vandaag mijn rijexamen gedaan. Een pittige test van 25 vragen over de regels van het verkeer, een korte rijtest met de examinatrice en een test van mijn ogen ben ik nu de trotse eigenaar van een North Carolinian Drivers License.



Het werd wel een keer tijd want eigenlijk had ik mijn amerikaans rijbewijs al 2 maanden na mijn binnenkomst in de VS moet halen. Maar goed; terug kijken is niet altijd nodig. Nu vooruit kijken naar alle proefritten die ik in de toekomst ga maken...Dodge charger (Dukes of H.-auto), F-150 en niet te vergeten Hummerrrrrrrrrrrr hahahahha Een wereld gaat voor me open.

Nederland

Ik kan natuurlijk vertellen over alle dingen die we hebben meegemaakt tijdens onze korte vakantie naar Nederland. Vertellen over hoe klein het vliegtuig van Raleigh naar Newark was, over hoe ik het binnen 20 minuten aan de stok had met de passagier die voor me zat in het vliegtuig naar Nederland, vertellen over het hotel waar we verbleven, vertellen over ........ te veel details. Daar zit natuurlijk helemaal niemand op te wachten. In het kort kan ik stellen dat het geweldig was om na bijna 10 maanden mijn ouders, zus en andere familie weer te zien en me te realiseren dat ik ze wel erg mis. Ook was het super om mijn vrienden weer te zien en like the good old days te ouwehoeren over van alles en nog wat en vooral over niks. Het was goed weer te zijn daar waar ik ben opgegroeid, daar waar ik ben geworden tot wat ik nu ben. Het was natuurlijk vreemd om als toerist in eigen land te verblijven maar dat is een gevoel waar ik aan zal moeten wennen.

Koniginnedag was ouderwets gezellig, al had ik graag meer tijd gehad om met iedereen die ik tegen het lijf liep langer te kletsen. Maar een combinatie van vermoeidheid, alcohol en tijdsverschil maakte dat ik reeds om 22.00 uur uitgevloerd was. Vrijdag en zaterdag voelde als een orgie van "cholesterol en alcohol" hetgeen zondag zijn tol eiste. Een bijeenkomst bij in mijn ouderlijk huis en een etentje bij Bert & L. waren voldoende om Jill en mij rond 22.00 uur volledig uitgevloerd in bed te doen belanden. De laatste (maan)dag hebben we al shoppend doorgebracht. Een enorme hoeveelheid koffie, drop, koek en andere hier niet verkrijgbare artikelen maakte dat we op de terugweg net niet hoefden bij te betalen om alle zooi mee naar de States te krijgen.

Kortom en samenvattend; HET WAS GEWELDIG en ik kom gauw weer een keer. U bent gewaarschuwd!

Alweer even geleden...

Jill en ik zijn ondertussen al weer anderhalve week terug uit Nederland en tot nog toe heb ik u geen deelgenoot gemaakt van onze belevenissen. Reden daarvoor is dat ik tijdens mijn bezoek vermoedelijk mijn immuumsysteem heb aangetast en ik bij terugkomst in de VS wat onwel geworden ben. Dagen gingen voorbij dat ik naast mijn werk bij IBM alleen maar op bed heb gelegen. Hoestend en proestend, warm en koud afwisselend heb ik de dagen kunnen doorworstelen zonder ook maar iets zinnigs uit mijn handen te laten voortkomen. Hoewel ik velen van jullie in levende lijve heb mogen aanschouwen lijkt het me toch niet onaardig om met terugwerkende kracht een dagboekachtig verslag te maken over de 5 dagen Nederland waar ik zolang naar heb uitgezien en die nu reeds historie zijn....... in de aankomende dagen zal ik daarom mijn weblog updaten, hou het in de gaten.

10 maanden...

...is het alweer. Nou ja, bijna 10 maanden geleden. Op zondag 3 juli 2005 vertrok was ik voor het laatst in Nederland. Die dag vertrok ik om me bij mijn betere helft in de States te vervoegen. Nederland achterlatend om een nieuw bestaan op te bouwen. Nerveus over de toekomst zonder baan en het ontbreken van een sociaal vangnet stapte ik met twee afgeladen koffers en wat tassen in een vliegtuig op weg naar mijn nieuwe thuis. Er is in die afgelopen maanden heel wat gebeurd en voorgevallen. Ouders en andere familie die het moeilijk hadden (en nog steeds hebben) met mijn vertrek, een nieuwe baan, een bijna letterlijk doodzieke vader, eerste kerst in een ver land en zo kan ik nog wel even verder gaan. Die 10 maanden lijken voorbij gevlogen terwijl ze aan de ander kant een eeuwigheid leken te duren. Waarom schrijf ik dit vandaag? Niet dat bijna 10 maanden een mijlpaal is, het is geen jubileum, en ook niet om gewoon wat te schrijven te hebben. Ik schrijf het omdat 6 meter bij me vandaan mijn koffers klaar staan om op een korte vakantie naar Nederland te gaan. Toerist in je eigen moederland. Ik kan niet wachten.

De humane executie

...van Willie Brown JR. Afgelopen week vond hier in Raleigh een omstreden terechtstelling plaats. Op vrijdagochtend om 2 uur in de ochtend kreeg Willem de Bruin Jr. een dodelijk injectie toegediend voor brute moord op de bediende van een "convienence store" zeg maar een benzinepomp zonder benzine. Willem had tot het laatst getracht de dans te ontspringen en een van de defensieve stuiptrekkingen was dat terechtgestelden in sommige gevallen uit hun narcose ontwaken en de pijnen van de dodelijke vloeistof zouden kunnen ervaren, hetgeen inhumaan zou zijn. Een federale rechter moest er aan te pas komen om de executie doorgang te kunnen laten vinden. Een driekoppig medisch team moest toezicht houden op Willie's staat van onbewust zijn om er voor te zorgen dat de 63-jarige vredig en pijnloos zou kunnen inslapen. Heel aangrijpend allemaal maar ik vraag me af hoe vredig het slachtoffer van Willem, die in 1983 door hem werd doodgeschoten, is ingeslapen. Wellicht moeten ze de volgende op "death row" maar doodknuffelen.

Bijna...

..is het zover. Een soort kinderlijke zenuwachtigheid maakt zich langzaam maar zeker meester van ondergetekende. Over een week zal onze reis naar Nederland reeds een uur oud zijn en scheiden circa 11 uren verkrampt doorgebracht in een veel klein vliegtuig met veel te veel stoelen mij van een weerzien met Holland. Na een afwezigheid van bijna 10 maanden zal het allemaal wat vreemd overkomen. Het "welcome to Amsterdam" zal aanvoelen als een thuiskomst terwijl het een vakantie betreft. Een vakantie, een weerzien met familie en vrienden. Dit bezoek stelt me in staat een afspraak, met mijzelf gemaakt bij mijn vertrek in juli vorig jaar, na te komen. Terwijl het rubber van de vliegtuigwielen het laatste contact met Nederlandse bodem vormde beloofde ik mezelf dat ik binnen 12 maanden terug zou zijn voor een bezoek. Zowaar geen belofte licht gemaakt omdat op dat punt alles in de nabije toekomst, die nu reeds geschiedenis blijkt, onzeker was. Zonder baan op zak of direct uitzicht daarop zou het natuurlijk zomaar kunnen dat het financiel onmogelijk zou zijn om de reis naar Nederland te kunnen betalen. Gelukkig bleek niets minder waar en bleken we in staat om binnen dat jaar een en ander redelijk op de rails te krijgen en afdoende zekerheden op te bouwen om zonder zorgen naar Nederland af te reizen! Ik kan niet wachten. "Weeeeeeeee gaan naar Nederland, we gaan naar Nederland, we gaan naar Nederland, we gaan naar Nederland!!!"

Een winter die nooit een winter werd

....is voorbij. Hoewel er hier wel gekkere dingen gebeurt zijn valt echt winterweer niet meer te verwachten in de Triangle. In de voorbije wintermaanden heeft het hier zeggen en schrijven 1 of 2 keer gesneeuwd en dat was nog natte sneeuw ook. Zelfs een regenbui van formaat is uitgebleven gedurende de donkere maanden die de overgang van het oude naar het nieuwe jaar begeleidden.
Een week lang hebben we hier de ramen open kunnen houden om te genieten van voorjaarsbriesje maar gisteren moest alles dicht. Elk raam, elke deur en ander ventilatiegat moest gedicht. Niet vanwege de kou maar omdat anders de Air-Conditioning geen effect heeft. Gisteren namelijk gaf het spreekwoordelijke kwik temperaturen aan van ruim 30 graden celcius. Summer is here and here to stay. Tijd om weer naar de kapper te gaan; ook hier zijn het weer, de sport en politiek het onderwerp van keuze wanneer men zich laat bij- dan wel afpunten. Ik hoop, ijdel, dat het weer over 2 weken in Nederland ook zo mild zal zijn.

De loterij...

Sinds iets meer dan een week is de staat waarin wij wonen een loterij rijker. Overal zie je de borden "play here" refererend aan het spelen van de krasloterij ten behoeve van het educatieve systeem in North Carolina. Na jarenlang gesoebat en gebakkelij ging eind 2005 de kogel door de kerk en besloot de staat eindelijk een loterijstelsel in te voeren. Voor massa's North Carolinians betekent dit dat er een eind komt aan heen en weer gerij naar omliggende staten waar de loterij al jaren geleden is ingevoerd. Eerst zijn de krasloten aan de beurt en later dit jaar volgt de lotto waar je zelf je nummers kan kiezen en dus milionair kan worden op basis van je geboortedatum of die van je wederhelft. Mijn betere helft en ik hebben inmiddels $20 stuk geslagen en toch wel $8 gewonnen.....reden te meer om het niet meer te doen. Grappige van deze situatie is dat nog geen week na de invoering van de loterij al tv-spotjes opduiken waarin gokverslaafden hulp wordt geboden om de afhankelijkheid van het krasgeluk af te komen. Het zelfoplossendvermogen van deze maatschappij is verbluffend te noemen.

Bye Bye Negerzoen

Ver van mijn geboorteland tracht ik de vinger aan de pols te houden waar het het locale nieuws betreft. Tijdens een van mijn speurtochten langs de digitale snelweg viel mijn oog vandaag op bovenstaande kop. "Bye Bye Negerzoen" een smakelijke traditie wordt onder druk van de politiek correcten in Nederland teniet gedaan. De ronde schuimbollen met koek en chocolade al 86 jaar populair zullen door oplaaiende protesten in de toekomst door het leven gaan als de "Buyszoen". Het is ongelofelijk te moeten constateren dat in tijden van globale crises, aanstormende epidemien en ander onheil de focus wordt gelegd op de naamsverandering van een van Neerlands bekendste en smakelijkste traktaties. Lezers van de site waar ik het bericht gelezen heb (klik hier voor de link) vragen zich terecht af wat te doen met de Jodekoeken, afrikaantjes en ander zogenaamd raciaal getint materiaal. Voor je het weet doet het wereld natuurfonds de "Berehap" in de ban, komt de Stichting voor de rechten van het reptiel in het geweer tegen de beledigende term "krokodillentranen" en wordt zelfs het memoreren van de naam Kortjakje strafbaar omdat er vast wel ergens een Stichting bestaat die belangen van individuen met die voor- of achternaam behartigd en van de daken schreeuwt dat alle Kortjakjes in hun bestand excellente verzuimgemiddelden hebben en al helemaal niet naar de kerk gaan als zij een week ziek geweest zijn. Waar zijn we, of beter ze mee bezig.

Twan...the MAN

In een desperate poging de algehele klanttevredenheid van onze opdrachtgeve Juniper wat op te vijzelen besloten mijn IBM managers maanden geleden om een Incentive in het leven te roepen. De regels waren eenvoudig maar doeltreffend; stel een doel en een ieder die het presteert om dit doel te evenaren of zelfs te overtreffen beloon je met een (substantieel) geldbedrag. Wat een geweldig idee om mensen extra te belonen voor het doen van werk waar ze van oorsprong al riant beloond voor worden. Het moet niet gekker worden. 3 maanden extra en let op; gratis geld. Ondanks het feit dat ik het de normaalste zaak van de wereld vindt dat je standaard je best moet doen om je klanten tevreden te stellen en het geven van bonussen in mijn ogen nodig zou moeten zijn om je te motiveren ben ik natuurlijk niet te principieel om al de kans zich voordoet wat extra knaken te scoren. Zo gedacht zo gedaan. Als enige van ons team heb ik het gepresteerd om 3 maanden achter elkaar de hoogste bonus in de wacht te slepen. Niet alleen de geldelijke beloning smaakt zeer zoet maar ook zeker het feit dat ik binnen 6 maanden al genoeg geleerd heb om mijn klanten, managers en collega's tevreden te stellen.

Zonder al te veel arrogantie durf ik het volgende te stellen...I am Awesome : )

Jerry Seinfeld

Geinspireerd door mijn bezoek aan Cup-A-Joe van afgelopen week zit ik binnen 7 dagen na mijn laatste blog-entry al weer achter het toetsenbord om te verhalen over dingen die me recent zijn overkomen. Op vrijdag 10 maart togen Jill en ik na een goede maaltijd naar het Raleigh Memorial Auditorium om daar een live comedy show te genieten. Reeds maanden geleden waren we er in geslaagd om tegen forse betaling 2 plaatsbewijzen voor "The Jerry Seinfeld-show" te bemachtigen. Deze grappenmaker was jarenlang de ster in een naar hem vernoemde sitcom. Samen met een enorm grappige opwarmer/sitekick reist Jerry stad en land af om avond aan avond het massaal toegestroomde publiek met zijn kleurige blik op de hedendaagse samenleven te amuseren. Voor een ieder herkenbare taferelen werden overgoten met een gezonde dosis humor hetgeen zorgt voor een vermakelijke avond. Niet bijzonder, geen dijenkletsen maar gewoon goed en leuk.

Cup-A-Joe

Na maanden van afwezigheid is het vandaag weer eens tijd voor een bezoekje aan mijn non-alcoholische stamkroeg. Deze betonnen inspiratiebron deed me in mijn beste tijden fikse epistels op dit log fabriceren en ik hoop dan ook dat een vluchtig bezoek en een kop-Joe oude tijden zal doen herleven.

Het is al weer even geleden maar ik moet u terug meenemen naar zaterdag 4 maart jl. In het kader van mijn broodnodige integratie heb ik een denkdeeldige lijst opgesteld me dingen die me te doen staan voor ik mezelf een echte Nederlandse-Amerikaan mag noemen. Zo moet ik nog een keer met strakgepoetstse schoenen een balletje gooien op de bowlingbaan, met collega's naar een shooting-range, leren golven en nog veel veel meer. Het ultieme doel is om uiteindelijk met vlag en wimpel te slagen voor het Amerikaans staatsburgerschapsexamen maar dat is nog toekomstmuziek.

Hoewel het oorspronkelijk niet op mijn lijst stond maakte een van mijn collega's me er op attent dat zonder een all-american-familie te hebben verhuisd er van inburgering geen sprake kon zijn. Deze terloops gemaakte opmerking deed me het koude zweet uitbreken; waar vind je in vredesnaam een A-A-F vriendelijk genoeg om je te helpen deze taak van je inburgeringslijst af te strepen? Als bij stom toeval bleek mijn attente tipgever zelf in staat mij in deze zaak te faciliteren; het moet niet gekker worden. Met mijn "lijst" in mijn achterhoofd stond ik dus op een zaterdagmorgen, zwaar zwetend een dressior het trapgat in te douwen en vervolgens met een aan hernia grenzende rugverdraaide de wasmachine dezelfde gang te laten maken....geweldig. Ik begin me meer en meer thuis te voelen.

What is next...

Alweer even geleden...

Het is al weer een tijdje terug dat ik voor het laatst de tijd nam om een stukje op mijn weblog te schrijven. Noem het luiheid, noem het gebrek aan inspiratie, noem het wat je wilt...het kwam er gewoon niet van. Wie o wie schrijft elke dag of week een stuk over zijn voortkabbelende leven als er niets bijzonders gebeurt. Het leven neemt hier meer en meer zijn normale gang en dat is een goed iets. Geen gevoel meer van een ver avontuur in een vreemd land. Geen worstelingen met overheidsdiensten en geen banenjacht meer. Gewoon 5 dagen per week met de lunchtrommel naar je werk om daar de spreekwoordelijke knaken te verdienen. 5 dagen? eeehhh nee! Vanaf aankomende week worden mijn 40 werkuren verdeelt over 4 dagen. Een vierdaagse werkweek in de States, daar had ik nog niet van gehoord maar het is een feit. Van zondagavond 22.00 tot donderdagochtend 08.00 en verder niet. Elke vrijdag een vrij-dag, waar ken ik dat van?! Ik voel me hier steeds beter op mijn plek.

De Tandarts

Dinsdag stond wederom een rendevouz met deze meest gehate/gevreesde medisch specialist ter wereld. Het was tijd om de laatste drie van mijn vier gaten te laten opboren en vullen. Waar normaalgesproken met knikkende knieen de gang naar de man in het wit gemaakt wordt reed ik dinsdag fluitend naar dr. Jones's office. De vorige keer had ik namelijk kennis gemaakt de "the american way of dentistry"; het is hier namelijk de gewoonte om bij elke behandeling de novacine-spuit te hanteren. "We do not suffer if we can help it" is het credo en lachend wordt de verdoving geinjecteerd. Geen centje pijn tijdens het boren, zagen, vijlen en vullen. Ik was in Nederland wel anders gewend. Hoewel het al weer een paar jaar geleden was kan ik me niet herinneren dat ik ooit voor een dermate kleine ingreep plaatselijk verdoofd was. Niet mokken gewoon de leuningen van de tandartsstoel tot spreekwoordelijk moes knijpen en je lijden lijdzaam ondergaan. Wat dat betreft heeft het de wijze van de Amerikanen wel mijn voorkeur. Na ongeveer een half uur met haken, spiegels en mini-stofzuigers in mijn mond op de stoel te hebben gelegen stond ik met opgeblezen onderkaak al kwijlende weer aan de balie van de receptioniste om mijn schulden te voldoen. "Zhjank joeheo very mutsjch" spetterde ik op haar wens voor een genoegelijk dag verder in mijn richting. Ik ga graag een keertje terug.

Een weekendje South Beach…

In een overvloed van luxe gedompeld, ligt South Beach onderdeel van de stad Miami aan de Atlantische oceaankust van the Sunshine state; Florida. Decor voor menig episode van Miami Vice, Something about Mary en woonplaats van wijlen mode koning Gianni Versace. Een stukje Amerika waar je opvalt als je het lef hebt om met je middenklassertje Ocean boulevard op en neer te cruisen en daarmee kostbare ruimte soupeert voor hen die zich voortbewegen in Hummers, Ferrari’s en ander veel te duur speelgoed. Daar waar een pils op de boulevard gauw 7 dollar doet en de serveersters, getuige het vele ontblote lichaamsoppervlak, nauwelijks genoeg verdienen om een degelijk stuk kleding aan te schaffen. Dit mondaine oord was afgelopen donderdag onze vakantiebestemming. Op de dag dat ik verjaarde, togen mijn geliefde en ik naar het zonnige zuiden om daar een weekend te verblijven. Belangrijkste aanleiding voor dit uitstapje was een tentoonstelling over het leven na de dood van Toetachamon, gelegen in het nabij gelegen Fort Lauderdale. Het plaatselijke museum was tijdelijk volgestopt met allerlei prularia van wijlen King Toet en zijn naaste familie. Een bonte verzameling goud, steen en ander duur spul waren voor mijn eega en mij voldoende reden om een paar dagen naar Florida te verkassen. Dit culturele intermezzo van een verder vol alcohol en cholesterol verzadigde weekend viel in onze ogen wat tegen maar dat mocht de pret niet drukken. Het meer dan fatsoenlijke eten, happy hour en ultieme flaneermogelijkheden maakte dit ruimschoots goed.
Op naar de volgende trip…..Nederland!

You can win if you want..

Wij, mijn eega en ik, doen er alles aan om zo gezond en verzorgd mogelijk door het leven te gaan. Zo ga we met grote regelmaat naar de sportschool, proberen we zo veel mogelijk gezond te eten en gaan we zo nu en dan naar een Nail-shop om een fijne mani- en pedicure te laten performen. Dat mani-gebeuren is exclusief meer iets voor Jill, daar voel ik me dan weer net te veel mand voor, maar zo eens in de zoveel tijd is het heerlijk om je teennagels niet zelf te doen maar door een ander te laten knippen. Lee Spa Nails is een stukje klein Vietnam in het zuiden van de VS. Deze salon is van voor tot achter gevuld met hardwerkende Vietnamezen die er alles aan doen om het lijden zo soepel mogelijk te laten verlopen. Zo krijg je wat te drinken, wordt je volcontinue vriendelijk toegelachen en worden je oren gestreeld met muzac-achtige muziek. Afgelopen maandag werd ik echter heel aangenaam verrast door een uur lang Modern Talking, gedraaid door een van de medewerkers die me vol trots vertelde een collectie van wel 5 cd's van deze in Amerika nooit doorgebroken band. Waren zij in europa aan het einde van de jaren tachtig niet van de radio te slaan en kon je geen dancing binnenlopen zonder ze te horen, hier kregen de goed-gestylde krubbelbollen geen of nagenoeg geen Airtime. " I know my music " glimlachte Kim voor ie geconcentreerd verder vijlde aan de nagels van een zuidelijke dame die het gejengel van M.T. duidelijk minder waardeerde van voornoemde nagelvirtuoos en ondergetekende..."You can win if you want"

Tegenstrijdige berichten

Donderdag was mijn vader jarig dus het was voor de van der Staps een bijzondere dag. 70 is een respectabele leeftijd die ik nog maar moet zien te halen. 70 jaar vol hard werken, zorgen voor zijn gezin en recent tobben met zijn gezondheid. Maar hij heeft het toch maar mooi geflikt; ik ben trots op hem.

De titel van deze blog slaat dan ook niet op hem maar meer op hetgeen hier in de States plaatsvond op dezelfde dag. February the second is namelijk Grounhogday. Wat voor dag? Groundhog day! Op deze dag ontwaakt eerdergenoemd dier, een soort uit de kluiten gewassen marmot, uit zijn winterslaap en voorspelt het weer van de aankomende 6 weken gebasseerd op het feit of hij al dan niet zijn schaduw ziet op het moment dat hij zijn hol verlaat. Het tafereel is het best te vergelijken met een tot leven gekomen alamak uit een plaats waarvan ik de naam niet zal noemen omdat het Enkhuizen is. Was het vroeger een bescheiden panel van weerofielen die Groundhogs als bijvoorbeeld Punxsutawney Phil uit Punxsutawney, PA die de harige slaapkop begroette om hem te consulteren over het weer van de aankomende weken, tegenwoordig worden deze extralarge hamsters door tienduizende, uitzinnig uitgedoste enthousiastelingen wreed uit de slaap gerukt. Nog voor de oogjes goed en wel geopend zijn flitsen honderden camera's als bliksemschichten door de vroege februari-ochtend. Phil en zijn vrienden moeten dus wel zo blind als Stevie Wonder zijn om hun schaduw niet te zien en daarmee is het dus altijd winter de komende zes weken.
Gek genoeg schijnen er hier in de omgeving diverse Groundhogs te wonen en de berichtgeving is nogal tegenstrijdig. Een van hen schijnt inderdaad het vermogen te ontberen om zijn eigen schaduw te zien en voorspelt dus een week of 6 prettig lente weer. Dit terwijl een andere 6 weken van gure winter voorspelt. Niet gek als je weet dat ze elkaars buren zijn met slecht 16 kilometer ruimte tussen hen.
And I though Erwin Krol was full of s***

Antwan

Fat Daddy's

In een queste naar goedpassende schoenen om tijdens mijn sportschoolsessies te dragen waren Jill en ik afgelopen weekend verzeild geraakt in een van de vele winkeldomeinen die het noorden van Raleigh rijk is. Het doel van onze onderneming van dit keer de New Balance store op Glenwood. Net terug van een bezoek aan de farmers market waren mijn wederhelft en ik toe aan wat verzorging van de innerlijke mens. Op deze regenachtige zaterdagmiddag was een bezoek aan Fat Daddy's een prima gelegenheid om te proeven van ouderwets Amerikaanse fastfood sfeer. Vooral op de zaterdag is dit etablishement, dat herinneringen oproept aan Grease, een drukbezochte plek. De kwaliteit van de hamburgers en french fries is fenomenaal hetgeen zich in de rijen voor de kassa doet reflecteren. Hamburgers liggen hier niet te wachten op consumptie zoals in andere "restaurants" nog wel eens gebeurt...neen de hamburgers worden per order gegrild en voorzien van deegjas. Heerlijk vers komen zij ietwat kaal de keuken uit. Slechts gehuld in kaas en bacon maken zijn weg van de plaat naar het einddoel; de al eerder genoemde innerlijke mens. Om het leiden van de burger enigzins te verlichten wordt de gast van FD's de mogelijkheid geboden om dit icoon der amerikaanse traditie te voorzien van diverse sauzen, sla en andere onontbeerlijke versiersels. Mijn oog viel onmiddelijk op een emmer heerlijk romige mayo, een lading ketchup en een bak vol gesnipperder uien...speciaal voor mij!!!
Het vervolg laat zich raden. De, overigens kolosale, hamburger werd gedegradeerd to bijgerecht en main course van de dag was een patatje speciaal. Heerlijke friet gedoopt in een mix van mayo, ketchup en ui...wat een genot, welk een traktatie.
Mijn dag kon helemaal niet meer stuk!!

996, 997 ,998, 999......1000

Geen vervelende cijferreeks om mezelf in slaap te tellen als ik op een natuurlijke wijze de slaap niet wil vatten. Ook geen telling der inwoners van een van de miniscule gehuchten in de omgeving van Raleigh. Nee niets van dat. Wat dan wel? 1000 keiharde dollars! Dollars, poen, moellah, dinero...GELD. Extra geld voor goed gedane arbeid ook wel een bonus genoemd. Werd ik in het verleden nog wel een bevoor- of benadeeld op basis van pure subjectiviteit door direct leidinggevende, hier sprak de klant. De klant heeft het mogen behagen om mij een gemiddelde klanttevredenheidsrating van 8.63 te geven hetgeen door mijn manager beloond is met eerder genoemd fortuin. Nou is het geld natuurlijk niet het allerbelangrijkste van dit voorval. Het is voor mij een bevestiging van hetgeen ik mezelf al een tijd lang probeer wijs te maken: "ik kan best wel wat" Koud zes maanden in dit land ben ik erin geslaagd om een soort van vaste baan te veroveren waarin ik ook nog eens blijk aardig uit de voeten te kunnen.
Ik kan wat!

Ze hebben me gevonden....

het heeft even geduurd voor corporate America me in de gaten had maar nu is het dan echt zover. Na een periode van bertrekkelijke postale rust volgen de aanbiedingen elkaar nu in hoog tempo op. Credit-cards, levensverzekeringen, leningenen en abonnementen op tijdschriften; allen dingen ze naar mijn financiele gunsten. "Spam in de brievenbus" is wellicht de beste manier om deze papieren inbreuk om mijn privacy te beschrijven. Anthonius vanderStapp, Antwan Honig, Antwan Honig-vanderstap zijn de meest voorkomende varianten op mijn naam hier in de VS. Waar ik in Nederland nog wel eens de moeite naam om afzenders van dergelijk pulp te verwittigen van het feit dat ik niet gediend was van deze zooi acht ik dit in dit land dweilen met de spreekwoordelijke kraan open. Schredden is dus de meest voor de hand liggende optie. Zo kan het gebeuren dat na het binnenkomen van de post zich dra een lijn vormt voor het gebruik van dit in Amerika massel bezeten apparaat. Jill, haar moeder en ik spurten dus dagelijks met een hand vol enveloppen naar deze moderne versie van Holle Bolle Gijs......Paper Here!

Kerst in den verre...Koniginnedag in Nederland

De tickets zijn gekocht. Vrijdag 28 april zal ik weer voet op Nederlandse bodem zetten. Jill en ik komen voor een dag of vijf naar mijn vader- en moederland. Ik heb mijn naasten juli vorig jaar verteld dat ik zou proberen binnen een jaar weer een keer terug te komen en dat gaat dus gebeuren. Pils in de ruif, op de stoep van Tango en vette bamihappen van Alev; ik kan haast niet wachten! We zijn nog op zoek naar een hotel maar dat moet een niet al te groot probleem zijn.

Holland.....Here we come

Goede voornemens..

denk niet dat het verhuizen naar de VS me ontslaat van het nemen van mijn jaarlijkse verantwoordelijkheden. Ook dit jaar zal ik vol goede moed proberen af te vallen, meer van mijn vrouw te houden en eindelijk eens een online studie volbrengen. Aan deze kant van de Atlantic heten goede voornemens New Years Resolutions; een term die ik voorheen alleen kende van VN. Waren het niet verschillende resoluties die ellende in de wereld veroorzaakte om andere ellende te bestrijden. Zwaaiend met resolutie nummer X bevrijden hedendaagse kruisvaarders land na land van dictaturen en andere non-democratische bewinden.
Maar goed ik dwaal af....ik heb de dus een aantal goede voornemens waaronder het verliezen van gewicht om mijn pre-Amerikaanse figuur weer terug te krijgen. De afgelopen maanden zijn wat druk geweest en dan schiet het sporten er links en rechts wel eens bij in. Dat in combinatie met zittend werk en al het goede dat de Amerikaanse keuken te bieden heeft maakt dat gewichtsafname een noodzakelijk voornemen is. Ik eet dus wat minder en sport wat meer.

Een ander goed voornemen is het bezoeken van mijn vaderland omstreeks 30 april van dit jaar. Ik heb het gevoel dat dat overigens een meer realistisch doel is dan slank te worden, maar dat terzijde. Het is nu meer dan 6 maanden geleden dat ik Nederland verliet en ik mis het! Ik kan dan ook niet wachten om weer voet op Hollandse bodem te zetten. Mijn ouders en familie te zien en het glas te heffen met vrienden en oude bekenden. Nog maar zo'n nachtjes slapen...eeehh werken.

Zes uur later dan ik gewend was luidde ik samen met mijn eega afgelopen zaterdag het nieuwe jaar in. Terwijl een groot gedeelte van mijn voormalig thuisland al zijn roes uit lag te slapen zakte hier aan de oostkust menig bal, eikel en andere symboliek ter aarde om de komst van 2006 te vieren. Geen exoirbitante hoeveelheden, door lokale jeugd naar de voeten van argeloze voorbijgangers geworpen, vuurwerk maar strak georganiseerde ceremonies gebasseerd op oude en nieuwe tradities. Waar ik in het verleden luid schreeuwend en ciderslurpend de buren en diens buren aanvloog was het dit jaar wat rustiger. Jill en ik waren zaterdagmiddag afgereisd naar een Hilton hotel om daar met 1200 van onze meest vage onbekenden als drinkend en dansend het nieuwe jaar te begroeten. Want waar ter wereld je ook bent op oudjaarsavond vloeit de alocohol rijkelijk. Het duurde dan ook niet lang voor de lobby van dit keurige hotel bezaaid lag met flessen, slingers en omgevallen feestgangers. Geen vuurwerk om je de stuipen op het lijf te jagen maar eerlijk drinkende, hardwerkende lui die op deze speciale avond wat stoom afblazen. Een en ander verliep op wat scheld- en knokpartijen na heel gemoedelijk en we hebben dan ook besloten hier zeker geen jaarlijkse traditie van te maken. We hebben samen de avond van het jaar gevierd en genoten maar volgend jaar doen we het anders.

Voor ik het vergeet:

GELUKKIG NIEUWJAAR

Kerst in den verre...

Kerst 2005 was een memorabele voor ondergetekende. De eerste Kerstviering als resident van de VS. Ik had in het verleden al een keer X-mas in Clayton gevierd maar was een paar dagen later weer op het vliegtuig gestapt en naar huis gevlogen. Maar huis, thuis is nu hier en dat is zeker in deze tijd wel even wennen. Ondanks dat ik hier op mijn plek ben en ik blij ben hier samen met mijn betere helft een leven op te kunnen bouwen mis ik zeker in deze dagen mijn familie, vrienden en Nederland. Het zou ook gek zijn als ik het niet zou missen, 35 jaar zet je niet zo maar opzij, als ik dat al zou willen.
Gelukkig kreeg kerst een onverwachts Nederlands tintje. Een der cadeaus bleek namelijk een heuse T-fal frituurpan te zijn compleet geleverd met kroketten en bitterballen. Een en ander afgetopt met een heerlijk emmertje Lemia Flitessaus. Mijn kerst kon dus niet meer kapot. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zakjes zoete- en zoute drop. Dit Hollands suprise pakket was door mijn betere helft samengesteld en besteld bij een Nederlandse winkel een paar staten verderop. Ver van huis toch een beetje Nederland in de keukenkast. Geweldig.
Ik wens u allen een goed jaarwisseling toe!

Radiostilte

...zo nu en dan ontvang ik een mail met daarin de vraag of alles goed gaat. De reden voor die vraag is niet zelden het feit dat de frequentie waarmee ik mijn log vul ietwat veranderd is. Schreef ik in den beginne zonder al te veel moeite tweedagelijks, nu moet ik me er toe zetten om minimaal 1 keer per week iets te auteuren. Een en ander heeft te maken met het feit dat het op mijn werk vreselijk druk is en ik in tegenstelling tot wat ik bij mijn voormalige werkgever gewend was nu echt moet werken voor mij knaken. Was ik bij Fortis nog regelmatig in de weer om binnen mijn 36-urige werkweek records op het gebied van Freecell en internet gebruik te breken; nu is dat wel anders. Met weken waarin gemiddeld 50 uur gewerkt wordt blijft er niet te veel tijd over voor leukigheden op de werkvloer. Nachtdiensten van 10 a 11 uur breken me nog wel eens op en als ik dan thuiskom is het beschrijven van mijn log niet het eerste op mijn lijst. Ik hoop in het nieuwe jaar weer wat meer tijd uit te kunnen trekken!

Rest mij u allen een mooie en vreedzame kerst toe te wensen!

"Voetbal is oorlog"

...zei Michels ooit. In zekere zin heeft hij daar ook wel gelijk in gehad als je de slagvelden op de tribunes en weilanden rondom de stadions in Nederland in ogenschouw neemt. Duizenden gelijksgestemden nemen het op tegen duizenden andersdenkenden in een strijd die soms letterlijk op leven en dood geleverd werd. Ik dacht zulke taferelen nimmer meer te aanschouwen na mijn vertrek uit Nederland. De sportevenementen zijn hier nog zoals ze horen te zijn; het gaat om plezier hebben en je kan je kinderen met een gerust hart in de auto zetten om ze de avond/middag van hun leven te bezorgen. Dit alles zonder bezordg te zijn over het feit of je na het gebeuren met z'n allen veilig thuis komt. Tailgaten, een soort pre-wedstrijd feest, geschiedt met regelmaat op mixed parking lots. Fans van beide partijen zitten gezellig door elkaar heen en juichen voor hun eigen team zonder daarbij het respect voor de tegenstander uit het oog te verliezen. Geen rellen of kleine ongeregeldheden bij de sportwedstrijden alhier; een happy family nationwide! Is er dan gekte te ontwaren? Ja of nee? Ja natuurlijk. Ook de amerikanen doen wel eens gek maar in tegenstelling tot de jongelui bij 's lands voetbalwedstrijden bewaart men hier de gekte voor de laatste vier weken van het jaar. Men staat elkaar naar het leven bij het vinden van een parkeerplaats bij een van de veeltallig aanwezige malls, reageert opgefokt als je net even te lang twijfelt bij het oversteken van een kruising op weg naar een van de malls en voordringen bij de vele koopjes is een algemeen aanvaardt verschijnsel. Met de temperaturen richting vriespunt zou ik het geen tropenkolder willen noemen maar het leidt geen twijfel dat shopping door menig landgenoot zeer zeer serieus wordt genomen. Waar mijn wederhelft reeds lang de kerstinkopen heeft gedaan lijkt de rest van de natie tot het laatste moment te willen of te moeten wachten. Resultaat: overvolle parkeerplaatsen, lange rijen bij de kassa's en overwerkte winkelbedienden!

"Shoppen is Oorlog" zei vanderStap ooit!

Baan opgezegd!!

Ik heb mijn baan opgezegd. Per 19 december van dit jaar zal ik niet meer in dienst zijn van CDI; het "uitzendbureau" waar ik nu voor werk. Met heel veel plezier heb ik de laatste 4 maanden via dit bedrijf bij IBM gewerkt. But it's time to move on!!
Per 19 december zal ik namelijk voor IBM gaan werken. Big Blue heeft me een mooie aanbieding gedaan en dat heb ik met beide hande aangegrepen. Mijn uurtarief gaat met bijna 40 omhoog, ik krijg een paar vrije dagen, feestdagen worden doorbetaald en het verzekeringsplan is ook niet onaantrekkelijk. Ik zou wel gek zijn het niet te doen.
Ik had het niet voor mogelijk gehouden maar bijna 5 maanden na mijn aankomst alhier heb ik iets dat wegheeft van een vaste baan! Ik ben trots op mezelf als ik zo onbescheiden mag zijn.

Een gedicht...

Sint heeft heel lang zitten denken
Wat hij Antwan dit jaar zou kunnen schenken
pijnzend wreef zijn hij baard en gans gezicht
deze taak viel hem alles behalve licht
wat geef je een man die alles heeft
en gelukkig in het verre amerika leeft
zuster-piet was hem voorgeweest
En zorgde met een banketstaaf voor feest
ook heerlijke letters van fijn chocola
De C en de J geen ruimte voor A
De shirtjes van AJAX zo wel fel begeerd
een mooie DVD met daarop H6 ge-eerd
Wat kan die knul nu nog meer begeren?
..........
Koffie pads van Perla en een Bamihap met pindasaus dat is het wel zo'n beetje.....rijmt niet echt maar het komt uit het hart. Naast mijn familie en vrienden en de gang naar het stadion mis ik die dingen het meest! Voor de rest gaat het geweldig! Maar voor u allen bamihappen met pindasaus gaat posten wil ik u waarschuwen dat deze lang onderweg zijn en vermoedelijk de douane niet zullen passeren. Zulks geldt echter niet voor Dark Roast koffiepads van de AH

De beer is los.

Het is al weer even geleden dat ik mij laatst tot u richtte. In mijn vorige post meldde ik dat het "Holiday season" is begonnen. Ik heb niets maar dan ook niet te veel gezegd. In sneltreinvaart trekken de buren om ons heen de meest opvallende decoraties uit de kast om in een nek aan nek race met de anderen om ons heen de titel "master of decorations" te claimen of te prolongeren. Met lichtgevende rendieren, kerstmannen, nutt-crackers en arresleeen wordt de buurt omgetoverd in een display die men in normaal gesproken alleen tegenkomt in een etalage van Bijenkorf of V&D. De verkoop van kerstartikelen neemt hier angstaanjagende vormen aan en ik kan me niet ontrekken aan de gedachte dat het bedrag dat in de VS aan dergelijke aankopen wordt besteedt menig derde wereld land uit de penarie kan helpen. Zelf doen mijn betere helft en ik hier in mindere mate aan mee. We hebben gisteren een 1.20 meter hoog kunstboompje aangeschaft welk onze echtelijke sponde zal opsieren. Geen duidenden maar slechts 20 dode presidenten spenderen wij aan zulks maar het neemt geen spaander van ons kerstgevoel weg. Het is the most wonderful time of the year!

Thanksgiving

gisteren, 24 november, was de officiele aftrap van het Holiday-season hier in de VS. Thanksgiving; een dag waarop elke Amerikaan zijn zegeningen telt en daar voor dank zegt. Dank tegen God of de lucht in het algemeen. Thanksgiving is namelijk geen religeuze feestdag maar een dag waarop iedereen zich realiseert hoe goed ze het hebben ondanks eventueel aanwezige ellende. Orkaanslachtoffers danken voor het feit dat ze hun huis kwijt zijn maar gelukkig nog in leven zijn, ouders van soldaten danken dat hun nakomelingen (nog) niet zijn omgekomen in Irak en ik dankte voor mijn blakende gezondheid en geluk in het algemeen. Om de fortuinlijke positie in het heden te onderstrepen gaat Thanksgiving gepaard met overvloedig eten en ik kan u vertellen dat bijna iedereen elk jaar reikhalzend uitkijkt naar deze dag in november. Bijna iedereen want de gemiddelde kalkoen doet in de dagen voor deze feestdag zijn uiterste best om zijn nek niet uit te steken. De van nature, in mijn ogen oerlelijke vogels, zijn namelijk het hoofdingredient voor het traditionele diner....turkey-dinner! Hoe lelijk ze levend ook mogen zijn; als ze na een uur of drie in de oven te hebben gelegen op je bord terecht komen kan je de schoonheid niet ontgaan en loopt het water je bijkans uit de mond Kalkoen, met aardappelpuree, groeten en jus. Ik kan het een ieder aanbevelen. Een en ander gevolgd door huisgebakken pecan- of pompoentaart en ik kan u mededelen dat het je eigen maken van de tradities en gewoontes van het land waarin je woont; intregreren een geweldig iets is . Happy thanksgiving.

My first..

...dentist appointment in the US. Wat een feest. Het was al weer 6 maanden geleden dat ik voor de laatste keer mijn oude vertrouwde tandarts in Nederland met een bezoek had vereerd dus het was de hoogste tijd om mijn malende linies weer eens te laten nakijken.
Geen half werk mag ik wel zeggen. Vier rontgenfoto's en een mondhygieniste die zich kordaat met spiegel, haak en stofzuiger uitleefde op mijn, indrukwekkende, tandsteenvoorraad. Vrolijk pratend over het weer en andere kalveren liet ze zich geen kans onbenut om mijn tandvlees zachtjes doch zeer pijnlijk te penetreren. Deze schoonmaaksessie duurde zomaar een half uur en na 10 minuten was ik er al helemaal klaar mee. Schoonheid is pijn lijden hield ik mezelf voor en probeerde me te verplaatsen naar mooie oorden met wuivende palmen, mezelf tegoed doend aan een heerlijk cocktail met bijbehordende ananas op prikker...aaauwww. Daar was ze weer. Medelijvoelend voor de armleuning die met grote regelmaat tot moes geknepen dreigde te worden overleefde ik het gebeuren zonder ook maar een traan te laten. Grote IK!!
De inspectie door de tandarts daarna was in mijn ogen een formaliteit; ik heb immers nooit gaatjes. Nooit is historie; het heden is nu en ik mag binnenkort voor een fijne vulsessie die moet voorkomen dat een mijner tanden een wortelkanaalbehandeling dient te ondergaan. Ik heb ofwel in zes maanden een enorm gat in mijn tanden weten te snoepen of mijn voormalige tandarts heeft een andere definitie van "geen gaatjes" Ik laat de waarheid in het midden.
Gegroet

Happy anniversary

Zondag vonden Jill en ik onze weg naar een luxe fonduerestaurant om te vieren dat we 6 maanden en een paar dagen geleden getrouwd waren. Eigenlijk hadden we de woensdag ervoor uit eten willen gaan maar mijn nachtdienst en een daarop volgende cursusochtend gooide wat roet in het eten. Op maandag 9 mei jl. gaven antwoorden wij beiden een volmondig "yes i do" op de vraag of wij elkaar zouden liefhebben tot de dood er op volgt. En het is hier traditie dat je een half jaar later viert dat je nog niet op die beslissing bent teruggekomen. Prima excuus om een vorkje te prikken bij The Melting pot. Waar fondue in mijn herinnering synoniem is voor familieaangelegenheden als kerst en sinterklaas specialiseert dit restaurant zich in deze verheven vorm van tafelkoken voor kleine gezelschappen die iets bijzonders te vieren hebben. Een niet te versmaden kaasfondue deed dienst als opwarmer voor de main course.....The melting pot special. Een schaal vol grote garnalen, beef terriyaki, de onvermijdelijke kipfilet, filet mignon en last but not least kreeft sierde onze tafel. Geen schalen met stokbrood en pruttelende pindasaus maar kreeft met rlijke botersaus. Zelf ben ik er niet zo wild dit in mijn ogen rijkelijk overgewaarde en naar kip smakende schaaldier maar naar het schijnt is het een delicatesse. Ietwat teleurgesteld over het ontbreken van de normaliter vanzelfsprekende patatschaal maakte ik er het beste van door me tegoed te doen aan al het heerlijks dat onze tafel bedekte, iets dat me prima af ging. Dra was de schaal ontdaan van mijn inhoud en zou het dessert worden geserveerd. Geheel in de trand van de avond doopten we enige tijd later stukken fruit, cake en andere zoetigheid in een pruttelende combinatie van witte chocolade en Oreo's (een soort chocoladekoekjes) een en ander wegspoelend met een prima kop koffie. Als u ooit in de buurt van Raleigh NC bent kan ik u zeker aanraden de Melting Pot aan te doen!

Hurricane season!

Deze twee woorden doen de totale amerikaanse natie nog immer sidderen. Hurricane season 2005 is een van de meest intense van de afgelopen decennia. Namen als Katrina en Rita staan met diepzwarte letters in de meeste recente geschiedenisboeken geschreven. Hurricane season zijn twee woorden die door de meeste Amerikanen met afschuw worden uitgesproken...bijna alle amerikanen! Behalve the North Carolinians, voor hen heeft het woord Hurricane een dubbele betekenis. Naast de welbekende verwoestende stormen luistert namelijk ook North Carolina's NHL-team naar deze naam: " The Carolina Hurricanes "
Gisteren was het de grote dag voor deze Nederlandse Amerikaan; voor het eerst in zijn leven naar een professional hockey game. Op uitnodiging van de echtgenote van een mijner collega's togen mijn wederhelft en ik gisteren rond zessen, gehuld in rood-wit-zwart outfit richting het RBC Center. Al zwaaiend met onze VIP-parking pass werden we gladjes naar onze parkeerplaats, zo'n 25 meter van de hoofdingang, geloosd. Het beloofde een geweldige avond te worden; de Hurricanes waren in dit na-stakings-seizoen op dreef en veegden met grote regelmaat de tegenstander van de baan. Ook onze zitplaatsten waren op voorhand een gerantie voor succes. De vrouw van Wes, mijn collega, had het met een Halloween-kostuum het recht op de skybox van Red Hat (linux) gewonnen en ik zou dus plaatsnemen in een door mij in voetbalstadions verfoeid kippenhok. Compleet met TV's, eigen toilet en schofterig dure minibar...Bobo's suck maar dit was geweldig!! Enig kleine nadeel was dat we ons eigen natje op de gang moesten halen maar dat was dan ook het enige. Een pils is overigens binnen de muren van RBC-center niet goedkoop. Voor een slordige 9 dollar mag je jezelf de trotse eigenaar noemen van 1 glas bier...eeeehh 1 plastic bier maar dat mocht de pret niet drukken. We zaten in een skybox en hadden een prime view op de arena waar de rood-wit-zwarte matadoren hun kunsten zouden vertonen. We waren er helemaal klaar voor.
Ook de Canes leken in het begin van de wedstrijd te vlammen. Binnen 2 minuten had het al 3-0 kunnen staan als de schutters wat secuurder met hun kansen om waren gegaan. Kansen genoeg maar geen afmaker....ik voelde me weer AJACIED. Een gouden regel van ene JC is dat als je zelf niet scoort de tegenstander het wel voor je doet. En dat gebeurde dus ook. Voor elke 9 keer dat de Canes niet scoorden deden de Trashers uit Atlanta dat wel. Slechts een keer, vlak voor tijd, wisten de Hurricanes het net te doen bollen en ontplofte de stadion van pure opgekropte frustratie. Digitaal vuurwerk, gillend gejuich en orgelmuziek luisterden deze goal op als ware hij gescoord op een woensdagavond 24 mei 1995 ergens in de 88ste minuut. Maar zelfs dit plezier was de Carolinians niet gegund..een de zwart-witte holiday on ice clowns had iets ondeugdelijks gezien en besloot de Canes hun eretreffer te onthouden.... een massaal vocaal "ref sucks" was zijn beloning. Enige hoogtepunt op het ijs bleek achteraf, naast een paar fikse knokpartijen, het afschieten van een gelukkige fan met een enorme katapult over het ijs richting mega grote bowlingpins. Waar hij ongetwijfeld liever wat cheerleaders had omgekegeld maakte het vallen van de pins hem een ware prijswinnaar van god-weet-wat maar aan de blikken in zijn ogen te zien was hij de koning te rijk. Toch nog 1 blije Canes-fan gisteravond!

Erwtensoep met worst

Ertwensoep met worst
Het eten van deze lekkernij doet me denken aan winterse buien in Nederland. U kent ze wel de stormen die onstuimig tegen de gevel van je huis beuken terwijl de regen met bakken uit de hemel komt. Het gure weer dat de groene drek dat speciale cachet geeft. Want zeg snert eten in de zomer dat doet slechts een enkeling! Mag ik u aan een enkeling voorstellen…..van der Stap, aangenaam! Afgelopen zaterdag was temperatuurwijs gesproken (25 graden en windstil) in mijn ogen aan te merken als zomer en toch slurpte ik gulzig erwten uit een piepschuim beker. Een waar culinair orgasme mag ik wel zeggen. Snert in Raleigh, gekocht bij de “food booth” van Nederlandse club De Wieken op het internationale festival 2005. Waren de NC State Fair grounds 2 weken geleden nog het decor van mijn eerste fair-experience, afgelopen weekend was een deel van het terrein omgetoverd tot een soort wereldmarkt vol dans, muziek, eten en drinken. Landen als Iran, Frankrijk, China en Japan hadden hun best gedaan om de schaarse bezoekers te informeren over alles wat hun land de moeite van het bezoeken waard maakt. Ook Nederlands was dus vertegenwoordigd met een cultuur stand en voornoemde booth of food. Kaas, stroopwafels, lekkerbekkies en eerder geroemde soep werden gepresenteerd als zijn zij karakteristiek voor Holland. Samen met de real wooden shoes die rond de met tulpen omringde windmolen op schaal waren geposteerd was het geheel in mijn ogen zeer vooroordeel bevestigend. Het stereotype dat elke Nederlander zich, op klompen al tulpen plukkend en kaas kauwend, een weg baant naar zijn als huis dienstdoende windmolen valt na het bezoek van de International Fair moeilijk te ontkennen. Het had me mooier geleken als de veredelde koek en zopie-tent was uitgerust met hennepbladeren en rondborstige dames van lichte zeden. Maar wie ben ik!?

De Nederlandse Amerikaan

Vandaag is het exact vier maanden geleden dat ik voet op Amerikaanse bodem zette met de intentie voorlopig niet meer weg te gaan. Geen korte of middellange vakantie maar een nieuw leven in een land hier eeeeehhh daar ver vandaan. Daar er in de voorbije 123 dagen veel op me afgekomen is lijken de dagen voorbij te zijn geschoten als waren het seconden. Pas 4 maanden ben ik weg uit het land dat 35 jaar mijn thuis is geweest, het land waar mijn roots liggen, mijn verleden ligt maar mijn toekomst geen kans had. Er is veel gebeurt in die korte maar o zo lange periode.
Een korte opsomming: Ik ben herenigd met mijn met mijn wederhelft, heb strijd geleverd met de bureaucratie, mezelf uitgesloofd tijdens talrijke sollicitaitiegesprekken en inmiddels twee werkgevers gehad. Ik heb een baan die me dagelijks uitdaagt en een leuk karretje dat me heen en weer rijdt om die uitdagingen aan te gaan. Inmiddels twee korte vakanties achter de rug en nog geen dag gemist wegens lichte ongesteldheid.

Kort: het gaat goed en ik begin aardig te wennen aan het idee dat ik een Nederlandse Amerikaan wordt.

11.000.000

...stukken crunch, zakjes M&M's, Snickers en ander zoetigheid. 10 vrachtwagens vol gebitsverziekende traktaties werden de afgelopen maand uitgedeeld in Magic Kingdom. Trick or treat was de magische spreuk om een handvol snoel in de door fraai uitgedoste menigte opgehouden snoepzakken te doen verdwijnen. "Mickeys not so scary Halloween party" een must voor elke Disney liefhebber en doorsnee toerist. Magic Kingdom after dark leek zo druk als koniginnedag in Amsterdam of een zaterdagmiddag op de NC-State Fair. Duizenden uitzinnige kleine en grote kinderen baanden zich een weg door het park om toch maar zo veel mogelijk suikerwerk te "scoren"
Weken van te voren was mijn liefste al in de weer geweest om voor ons beiden een fraai kostuum te vervaardigen. Reeds in de initiele fase was al vastgesteld dat wij als Mr. and Mrs Incredible de diverse candy stations zouden afstruinen. Het idee was goed, nu de uitvoering nog. Na eerst een kant en klaar pak te hebben geprobeerd werd al snel het idee geboren om de outfit zelf te maken van een t-shirt, korte broek en een hele lading lichaamsverf aka body-paint. Het prefab pak was net iets te warm voor de ongetwijfeld zwoele laatste avond van oktober in Florida. Met rood-zwart geverfde ledematen en geschilderd masker maakten mijn eega en ik zonder meer luchtig de blits tussen alle heksen, dwergen, piraten, prinsen en prinsessen. Gewapend met de officiele "T-or-T" bag en rugzak slaagden we er in meer dan 6 kilo snoepgoed te verzamelen...oftewel "12 rides to the dentist"
Terug in Clayton is de verzamelde buit niet de enige herinnering. Tot op de dag van vandaag zijn we er niet in geslaagd om onszelf te ontdoen van alle verfresten....het zal moeten slijten.

ps: een ieder die benieuwd is hoe we onszelf hebben toegetakeld raadt ik aan om de komende dagen http://jillandantwan.selfip.com in de gaten te houden.

Florida

schreef ik u recent van 10 kilometer hoogte, vandaag kijk ik als ware ik Hemmingway, uit over een rustiek meer vanuit onze hotelkamer in Saratoga Springs resort. Het meer is dan wel kunstmatig en de neon-reclame van Down-town Disney doet in geen vorm denken aan Hemmingways muze maar ik kan u verzekeren dat er rottere plekken zijn om eind oktober te vertoeven. Na een uur te hebben doorgebracht in een vliegtuig dat nog het meeste weghad van een midi-bus met vleugels zijn we weer terug in Lake Buena Vista, home of Walt Disney World. Deze, uit het brein van good old Walt ontsprongen, sprookjeswereld zal de komende dagen het decor zijn van onze Halloween-viering. Jill en ik komen hier graag omdat we elkaar nog geen 6 maanden geleden voor de tweede keer het Ja-woord hebben gegeven in een van de vele hotels die Disney World rijk is. We vinden het heerlijk om dagenlang de parken te bezoeken en ons te vermaken met al het moois dat Disney te bieden heeft.
Halloween is hier in WDW Big Business; al een maand lang worden er met enige regelmaat feesten gegeven waar iedereen zich opdoft en met plastic zakken Magic Kingdom afstruint om snoep op te halen. Trick or Treat! Maar al deze feesten zijn louter een opzwepend voorspel richting de apotheose die maandag plaatsvindt. En u raadt nimmer wie daar acte de presence zal geven......

NC State Fair

De NC state fair....ik kondigde het al aan. Dit jaarlijks terugkerend evenement kent, groottechnisch gesproken, in de hele staat geen meedere. De kermis alleen al doet de Tilburgse ietwat wit wegtrekken. Tel daar bij op de vele tentoonstellingen op het gebied van land- en veeteelt en je hebt een happening die niet te negeren valt. Afgelopen zaterdag waren Jill en ik twee van de voor mijn gevoel zeker 1.000.000 bezoekers. Het juiste aantal zal ergens rond de 75.000 hebben gelegen maar het voelde als Koniginnedag in Mokum. Een indrukwekkende parade van mannen, vrouwen en kinderen trok, als ware zij heuse keurmeesters, voorbij aan de mooiste koe, het mooiste varken, het mooiste konijn en meer award-winning twee en viervoeters. Het valt zo gek niet te bedenken of er was wel een categorie voor aanwezig met bijbehorende eerste prijs. Zo viel mijn oog op een watermeloen van zeker 85 kilo en een pompoen die door een argeloze voorbijganger "Jabba the Pumpkin" werd gedoopt. Voorts drop de fair van cultuur, maatschappelijk zelfbewustzijn in de vorm van allerlei aanwezige overheidsinstellingen en overdekte vent-plekken die ons nog het meest deden denken aan de zwarte markt van Beverwijk. Naast al dit genot voor het oog was er uiteraard ook voldoende gelegenheid om de innerlijke mens te verzorgen. Tientallen kramen met hamburgers, subs (amerikaans voor stokbroodje kaas) en andere lekkernijen. Naast deze standaardhappen waren er ook een aantal opmerkelijke, haast culinaire traktaties te verkrijgen. Zo had ik persoonlijk nog nooit gehoord van een "fried snicker-bar" maar doe uzelf tijdens het komende oliebollenseizoen een plezier en verzoek de plaatselijke vetbollenboer de traditionele appel te vervangen door voornoemde chocoladereep....een streling van de tongis het onvermijdelijke gevolg!!! Al met al genoeg te zien, te eten en te drinken om ons liefst 6 uur zoet te houden en een must voor elke North Carolinian. Volgend jaar zeker weer......waarschijnlijk.

Collumn?

Bij tijd en wijle wordt in reacties op mijn schrijven aangehaald dat ik iets met mijn verhalen moet doen. Dat ik ze bereikbaar moet maken voor een breder publiek. Ik zou wekelijks een halve pagina kunnen vullen met verhalen over hoe het me hier gaat en wat ik mee- en doormaak. Het streelt mijn, toch al niet kleine, ego natuurlijk enorm dat men me talenten op het semi-literaire vlak toedicht maar ik kan me haast niet voorstellen dat de buitenwereld zit te wachten op de belevenissen van zomaar een Hollander in de States. Ik vindt mezelf boeiend genoeg om te schrijven over het wel en wee van mij maar ik kan me niet voorstellen dat als ik mezelf niet zou kennen ik geintresseerd zou zijn in het hoe het met mij gaat. Echter; hoewel ik er van overtuigd ben dat het niet voor breedpublieke publicatie geschikt is ben ik toch benieuwd of mijn logs ook gelezen worden door spreekwoordelijke onbekenden. Ik moedig daarom iedereen die met enige regelmaat mijn onzin tot zich neemt mij dit te laten weten door een reactie te geven of mij te mailen op antwanvanderstap@hotmail.com. Uiteraard staat het ook alle uitgevers, journalisten en andere media-medewerkers vrij om mij te contacten.

Kleine update

Zoals eerder vermeldt zijn mijn wederhelft en ik vorig weekend in San Francisco geweest. Op onze website: http://jillandantwan.selfip.com Staan wat foto's van onze trip 

30

...graden op 20 oktober. Just letting ya all know. Terwijl in de Golf van Mexico wederom een of ander kolerewijf voor problemen zorgt is het leven in North Carolina goed. Berichtte ik u gisteren over het aanstaande weekend vandaag kan ik verhalen over een temperatuur die wat zomers aanvoelt. Ik heb nog immer de korte broeken niet in de zomerkledingkoffer gedaan en zit in mijn lunchpauze graag buiten. Vandaag was het echter niet prettig om buiten te zitten. Veel te warm.......i love (this part of) the USA!

NC State Fair

Nog maar 3 nachtjes slapen en dan is het eindelijk zo ver. Ik heb er lang op moeten wachten maar zaterdag is het de grote dag. Jill en ik gaan naar de NC State Fair. Het schijnt geweldig te zijn. Kermis gecombineerd met een 10 dagen durende jaarmarkt. Ettelijke hectaren vol met attracties, beesten en al dan niet ongezond eten. 10 dagen lang is Raleigh het middelpunt van het universum der North Carolinians. Rednecks uit alle uithoeken van de Tarheel staat maken hun opwachting bij de optredens van lokale country-helden terwijl jan en alleman geniet van de lekkernijen en al het avontuur dat de kermis te bieden heeft. Ik kan dus niet wachten!!

San Francisco (2)

Was vrijdag een dag vol nostalgie, de rest van het weekend stond in het teken van eten, drinken en shoppen. Downtown San Francisco is een bij uitstek een plek om de je dollars flink te laten wapperen. Het centraal gelegen Union Square is perfect gearrangeerd uithangbord van het hedendaagse kapitalisme. Zonder al te rood over te willen komen is het een gegeven dat het wel een beetje minder zou kunnen. Winkelgiganten als Macy’s, Zachs 5th Av. en het vermaarde juweliershuis Tifanny zijn er niet te negeren. Een modaal maandsalaris kan er als een druppel op een gloeiende plaat en sneeuw voor de zon verdwijnen. Het contrast tussen arm en welvarend wordt er pijnlijk duidelijk als je tussen de dak- en thuislozen door van winkel naar winkel laveert. Maar goed; je kunt je er druk over maken, het helpt toch niet. Dan maar genieten van al het moois dat een metropol als San Fran te bieden heeft. De koddige trammetjes die als ware zij een speeltje van de Grote Vriendelijke Reus niets anders te doen hebben dan Powell Street op en neer te rijden. Vrolijk kingelend met hun koperen belletjes maakt het geheel een plesante indruk die je na een paar dagen flink dwars gaat zitten. Het vrolijke gebel muteert langzaam maar zeer zeker tot een bron van vederlichte irritatie. Zeker als het hotel waar je bivakeert op hemelsbreed zo'n 5 meter van der cable car rails ligt. Maar goed het hoort bij de stad en dus neem je het voor lief.
Ook stonden er het voorbije weekend wat afspraken met vrienden van Jill op de agenda. Het is altijd leuk en vreemd tegelijk als je mensen die je meer dan een jaar niet gezien hebt zomaar weer voor je staan, je de hand schudden of om de nek vliegen. Onder het genot van een hapje en een drankje wordt vervolgens in vogelvlucht uitgewijdt over de huidige stand van zaken voor wat betreft woon- en werksituatie om voor je het door hebt praat je al weer over koetjes en kalfjes alsof je niet weggeweest bent. Het leven is goed en dat brengen we graag onder woorden.
Op een wat ongemakkelijke retourvlucht na (ondergetekende zat stuck en klem in een veel te krappe vliegtuigstoel) was het zonder meer een geweldig weekend. Voor herhaling vatbaar.

Quizje:

wat hebben karbonade, eieren, kaas, gebakken aardappelen en toast gemeen?? Geen idee? Los van het feit dat ze vermoedelijk deel uit maken van de fameuse "schijf van vijf" waren ze vandaag op mijn bord samengekomen om als ontbijt te dienen. The Pork Store Special is de signature-dish van het gelijknamige brunchhok op Haight-street. Tijdens mijn voorgaande bezoeken aan SF maakte ontbijten in deze voormalige slagerij immer deel uit van het programma. Omringd door netontwaakte studenten hippies en medetoeristen maakt ik in recordtijd deze fikse maaltijd soldaat. Een nimmer aflatende stroom koffie maakte het een perfact begin van deze dag.
De Haight; ruim 35 jaar geleden het decor van The Summer of Love. Een waar paradijs voor een ieder die het principe Make love, not war een warm hart toedraagt. Een verzamelplaats voor hippies, vrijgevochten punkers en aan lager wal geraakte vagebonden waar de nostalgie van afdruipt en de flower-power cultuur nog welig tiert. Haightstreet is volgepakt met winkels vol met kleurige shirts, hashpijpen en laid back music. Je breekt je nek over zwervers, groeperende nozems en zwevende Neil-types. Kortom je kijkt je ogen uit! Een must voor een ieder die naar SF gaat.
Nog een belangrijk doel van ons bezoek aan Haight is Amoebe. Deze handel in nieuwe en tweedehands mediadragers heeft de afmetingen van een gemiddelde supermarkt en mijn eega en ik kunnen er uren doorbrengen zonder ooit met lege handen naar buiten te gaan. Buit van vandaag: 4 cd's voor nog geen $ 40,-. Onze koffers vullen zich langzaam maar zeeeeer zeker met alles wat we aan de oostkust niet of nauwelijks kunnen krijgen. Nog een dag als deze en we moeten gaan overwegen een extra koffer te kopen om alles mee naar huis te krijgen. U leest het wel weer!

San Francisco

Op een hoogte van 10.000 meter met een bloem in mijn haar zit ik stil genietend van foute Nederlandstalige muziek een stuk te schrijven om mijn log weer eens te updaten. “We are going to San Francisco” Na nog geen 2 maanden deelgenomen te hebben aan het arbeidsproces in de VS zijn we al weer toe aan onze eerste vakantietrip sinds we hier samen zijn. De term “welverdiend” is dan wellicht niet geheel op zijn plaats maar ik moet u eerlijk bekennen dat een discussie daarover mijns inziens alle relevantie ontbeert. Verdient of niet… I don’t care! We gaan voor een lang weekend naar the Golden Gate city en zullen er van genieten alsof we er jaren op gewacht hebben. Op zekere wijze is dat ook het geval daar mijn eega niet kan wachten tot ze wederkeert in de stad die jarenlang als decor op de set van haar leven fungeerde en bijna 2 jaar geleden heeft verlaten. In Nederland werd me vaak toegevoegd dat het wel een hele stap was om zomaar alles achter te laten om in een ander ver land te gaan wonen en ik geef daar een ieder gelijk in. Het is zeker niet niks en daarom kan ik me heel goed voorstellen dat Jill niet kan wachten tot ze de contouren van stad en brug weer kan aanschouwen. Herinneringen ophalen van foto’s is leuk maar het herbeleven is nog veel leuker. Een in totaal 7 uur durende vlucht brengt ons 4500 kilometer ver van huis aan de westkust van Amerika naar de plek die haar thuis was waar zij zo graag weer zo wonen. Om verscheidende redenen zal dat verlangen voorlopig een verlangen blijven dus is het zo nu en dan bezoeken van onze voormalige thuishavens een goed alternatief. Of u nu wilt of niet; u leest wel hoe het geweest is!

Werk....

... U leest allen massaal mijn log en laat over het algemeen positieve en opbouwende berichten achter. Een veelgehoord opbouwd kritiekpunt is het ontbreken van leesstof over mijn werk. Een van mijn doelen toen ik drie maanden geleden vertrok was het dra vinden van werk. Daar ben ik in geslaagd. Ik heb binnen drie maanden een aardige baan gevonden. Ik werk sinds 23 augustus als Tech Support Engineer bij IBM, old Blue voor intimi. Vol goede moed duik ik elke werkdag rond een uur of zeven de file in om mijzelf een goed 3 kwartier en 50 kilometer later te melden voor dagelijkse dienst. Heel de dag neem ik de telefoon aan om het gezeur van onkundige klanten aan te moeten horen. Weten zij veel hoe zo'n firewall werkt?? Nee dus...niet te veel zeker wel te weinig. Nou wil het feit dat ik er in het begin zelf ook nog niet te veel vanaf wist dus een band was snel geschapen. "Did u try restarting it" is redelijk uit den boze omdat bedrijven als Ebay en Nike over het algemeen graag verbonden willen blijven met het grote boze internet. Ook RTFM (read-the-fucking-manual) wordt doorgaans als politiek incorrect beschouwd dus er zatniets anders op dan mijn kennisniveau wat op te schroeven. Vandaar dat ik de eerste weken van mijn employement voornamelijk, bedolven onder boeken en handleidingen, in het het testlokaal heb moge doorbrengen. Sinds iets meer dan een week ben ik nu los en mag ik echt klanten helpen. De "ehhhhhssss" en "aaaaahhhaaasss" zijn niet van de lucht. Mijn technische onervarenheid gecombineerd met de, steeds lager wordende, taalbarriere maakt het werk zowel vermoeiend als uitdagend. Maar ik kom er wel!

Wat beter..

gelukkig gaat het wat beter met mijn pa. Geen reden meer voor directe paniek. Hij moet nog wel een paar dagen in het ziekenhuis blijven maar de koorts is gezakt en zijn bloeddruk is weer op een normaal niveau aangekomen. De afgelopen dagen heb ik twee keer met hem gebeld en tijdens ons gesprek van vandaag hadden we het al weer over het voetbal van gisteren. Meer nog over H. Kraaij die we beiden niet kunnen uitstaan.
Hij maakte, in het kader van mijn ontluikend schrijftalent, ook een opmerking over het weggooien van talent. Mijn pa kon vroeger aardig zingen. Tijdens gezellige avonden klom hij met regelmaat op het biljart om daar zijn zangkunsten te vertonen. Een soort ongevraagde maar wel gewenste Idols-auditie was het gevolg. De Delfste Willie Alberti?! Nee dat niet maar wel heel onderhoudend en vooral gezellig. Volgens eigen zeggen heeft ie dat talent weggegooid door te veel te genieten van de geneugten van het leven. Het bijna je leven lang roken van zware shag doet je stem immers geen goed. Maar ondanks dat mijn ouweheer geen groot zanger is geweest en volgens eigen zeggen zijn talent heeft verbrasd is het de beste vader van de hele wereld. Gewoon omdat het mijn pa is en hopelijk nog heel lang blijft.
En voor wat betreft mijn schrijftalenten.....ik heb het beste lezerspubliek van de hele wereld!! Dank voor het lezen en de vele leuke en opbeurende berichtjes!

Heel ver weg..

...lijkt het niet. Ik bel regelmatig, we mailen en ik spreek een hoop mensen via MSN/Icq. Ik stuur (bijna) elke dag mijn Morningmail en volg de sport via het internet. Tegen een ieder die me vertelde dat hij of zijn me zou missen zij ik "doe niet zo raar, het is maar een lijntje weg" De wereld is door het Internet gelukkig een stuk kleiner geworden en dat heeft me de afgelopen maanden geholpen met accepteren dat ik hier zit. Begrijp me niet verkeerd; ik ben gelukkig hier met Jill maar het is wel een kolere eind van huis.
De afgelopen dagen werd ik echter goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn vader ligt in het ziekenhuis om behandelt te worden voor.......??? De doktoren weten het niet dus ik doe ook maar geen gok. Hij heeft extreem hoge koorts gekoppeld aan een lage bloeddruk. Aanhoudende koorts kan nooit goed voor je zijn en zeker niet als het 40 overschrijdt. Op momenten als deze realiseer je je dat je aan de andere kant van de wereld zit. Niet zo maar in de auto of trein om even naar het ziekenhuis te gaan om hem te bezoeken, maar telefonisch contact houden. Hem, mijn moeder, zus en andere famile vertellen dat ik aan hen denk en van hen hou!

Food for Charity….

In de VS krijgt de doorsnee burger niet al te vaak de kans om zijn of haar samaritaanse inborst te tonen. Veel verder dan koekjes kopen van scouts of het in een glazen pot stoppen van dollars voor orkaanslachtoffers kom je doorgaans niet. Om de gewone man toch de kans te geven iets te doen voor de noodlijdende medemens was het vandaag raak:…Food for Charity. Een aantal restaurants in de region doneerden de nettowinst van deze midweekse dag aan het Rode Kruis. Elke hap kip, pizza, kreeft of wat dan ook deed vandaag de bankrekening van deze charitatieve instelling groeien. Nu zijn mijn wederhelft en ik niet te beroerd om bij te dragen aan de goede zaak en al helemaal niet om op gezette tijden een vorkje buiten de deur te prikken. Vandaar dat we na ons werk samen heerlijk hebben zitten souperen bij Olive Garden. De naam verraadt het soort spijs wellicht maar voor de duidelijkheid; italiaans Geen haute cuisine maar goed eten voor een redelijk prijs; iets wat wij niet links laten liggen. Om het goede doel wat extra te steunen zijn we maar voor de drie gangen gegaan. Een en heeft als resultaat dat ik u mentaal en lichamlijk voldaan, onderuitgezakt op de bank bericht over onze goede daad van vandaag……Eten voor het goede doel!