This is not who we are....

.... het zal geen geheim zijn dat ik diep ongelukkig ben met de verkiezingsuitslag van afgelopen november. Leugens en ideeën die een normaal mens op de bank van een psychiater zouden doen belanden werden zonder al te veel weerwoord gedeeld via sociale en traditionele media. Ongelofelijke claims om eilanden te kopen, over te nemen en onze noorderburen deel uit te laten maken van 'verenigde' staten doen een beroep op de onvoorwaardelijke vaderlandsliefde van een groot gedeelte van de bevolking. 

De eerste jaren van mijn verblijf hier in de VS heb ik getracht een regelmatig verslag te doen van mijn leven hier in the land of "Melk & Honing" maar uiteindelijk wordt dat een saai verhaal. Echter als trotse Amerikaanse Nederlander heb ik de innerlijke drang om wat tegengas te geven op de beeldvorming die zonder twijfel ontstaat in mijn ouderlijk land.

Diep ongelukkig maar zeker niet verrast door de uitslag maak ik me redelijk grote zorgen over the Charlie Foxtrot die op 20 januari aanstaande begint. De keuzes voor kabinetsposities zijn op z'n zachtst gezegd merkwaardig te noemen maar de term 'volslagen krankzinnig' is zeker niet overdreven. Klimaatverandering-ontkenners, ondergekwalificeerde lakeien en niet te vergeten veroordeelde criminelen... zomaar wat voorbeelden van het t***p circus dat volgende week neerstrijkt op de trappen van het witte huis, de senaat en het huis van afgevaardigden. Een fragiele meerderheid hebbende in de laatstgenoemden heeft de nieuwe regering grootste plannen.

Massa-deportatie van (illegale) vreemdelingen, een einde aan de oorlog in Oekraïne, lagere prijzen van levensmiddelen en $2 per gallon benzine; het kan allemaal niet op. Populistische retoriek die door de middenklasse met hectoliters, als ware het Koolaid, geconsumeerd en voor waarheid aangenomen wordt. Als referentie aan het olijke kannetje limonade niet bekend voorkomt raadt ik aan om even de termen 'koolaid' + 'jonestown' in te voeren in uw favoriete zoekmachine. Het doet me allemaal denken aan de jaren 30 bij onze oosterburen.

Terug cirkelend naar de titel van deze post, hoop ik in de aankomende tijd een onderscheid te kunnen maken tussen de politieke meerderheid en de rest van de bevolking zonder daarbij te suggereren dat het democratisch proces in 2024 onrecht is aangedaan. De meerderheid van de bevolking heeft letterlijk een vinkje gezet naast de naam van de nieuwe bewoner van 1600 Pennsylvania Av.

To be continued....

2020 ... een goed begin

2020 ....

geen uitgebreide verhalen over de afgelopen maanden kunnen de waanzin hier de VS beschrijven maar ik krijg met (enige) regelmaat vragen over hoe het er hier aan toe gaat.

Het jaar begon goed met de beslissing ons kabinet om een iraanse generaal van het slagveld te verwijderen - een golf van cyberaanvallen was de verwachtte 'follow-up' en op 3 januari kon ik me de rest van mijn loopbaan zonder nieuws over Iran en welgezinden van oud-Persië nauwlettend in de gaten te houden. 

Voornoemde gekkigheid hield me dusdanig bezig dat ik het met alle soorten van genoegen aannam als goed excuus om me nagenoeg niet voor te bereiden op de Disney Marathon (1/12). Wat begon in een redelijke tempo maakte dra plaats voor iets dat zonder moeite de vergelijking met een, door artritis gekwelde, senior slakkegang kan doorstaan. De officiële DisneyRun foto's - die ze met veel plezier voor een godsvermogen van de hand willen doen - laten geen enkel moment van loopgenot en een veelvoud van puur lijden niet onbedekt. Het is echter geen moment in me opgekomen om de spreekwoordelijk pijp aan Maarten te geven. Voldaan!

Veel tijd om te helen was er niet daar daags na de lol de jaarlijkse trip naar DC op de planning stond en Jill en ik, nadat vorig jaar de plannen door de winter en overheidssluiting in het water waren gevallen, dit jaar toch wel de toerist wilden uithangen. Een bezoek aan het witte huis zat er niet in en ik moet ook bekennen dat ik me wel een beter tijd kan voorstellen om het 'risico' te nemen om POTUS tegen het lijf te lopen. 

Na een paar dagen wandelen was het tijd voor Jill om terug naar onze residentie in Florida te gaan zodat ik me volledig kon overgeven aan "con-life" in Arlington. De jaarlijkse Cyber Threat Intelligence Summit en aansluitende training (Open Source Intelligence) hield me nog 8 dagen in DC vooraleer een direct vlucht naar Seattle me voor een 3-daagse vergadersessie coast-to-coast verplaatste. Ik ben overigens redelijk zeker dat ik tijdens deze 16 daagse trip wel ergens het COVID virus heb opgelopen maar dat terzijde. 

Al het voorgaande nam plaats terwijl ik in een jonge en vitale 40-er was en nog geen twee weken later was het moment daar om Abraham te aanschouwen - twee minuten stilte en een stuk gebak later was ik officieel een oude man en over de 'spreekwoordelijke helft' Traditiegetrouw werd mijn verjaardag op grote hoogte gevierd - we waren weer op weg naar huis.

Wordt vervolg ... 

We're back ....

na een rumoerige tijd met een brand, een tijdelijk verblijf in een hotel hier in Marin en een langdurig verblijf in Florida zijn we afgelopen maandag weer in ons appartement getrokken.  Het begin van een nieuw hoofdstuk in ons leven in onze oude flat die compleet gerenoveerd is.

Voor diegenen die het gemist hebben; op 12 maart van dit jaar brandde onze woning (nagenoeg volledig) uit en sindsdien hebben we als nomaden geleefd. Van hot naar her in afwachting van de verbouwing van ons huis.

Hier wat foto's van de ravage na de brand

Na eerst 2,5 maand in een huurhuis te hebben gewoond hebben we eind Juni de sleutel van ons vakantiehuis in Davenport gekregen en zijn hard aan de slag gegaan met de inrichting van Casita Orange 

We zijn nu weer terug in California en ik ben voornemens om ook mijn blog weer redelijk up-2-date te houden ... maar dat heb ik wel meer geroepen. 

Meer updates en foto's van ons (oude) nieuwe huis volgen snel.

10 jaar en 4 weken ..

Het is al weer 10 jaar geleden dat Jill en ik elkaar in Delft - op 14 februari 2005 - het Nederlandse "ja-woord" gaven. Na een enigszins een turbulente tijd in Holland viel in het najaar van 2004 de beslissing om naar de States te verhuizen. Om mijn entree in de US makkelijker te maken werd besloten om in Nederland te trouwen en met die nieuw-vergaarde burgerlijke staat het verzoek om een verblijfsvergunning te verkrijgen in te dienen op het Amerikaanse consulaat in Amsterdam.

Daar we toch naar Mokum moesten voor de papier-handel leek het een prima idee om met z'n tweeën een paar dagen te genieten van alles wat onze hoofdstad te bieden heeft. Goed eten en nog veel beter drinken. Als echte AJACIED was ik natuurlijk verguld dat Jill en ik tijdens het diner in het  Okura Hotel aan de zelfde bakplaat - tafel zaten als Yannis and Angelos. Zonder de toenmalige spelers van de mooiste club ter wereld te veel lastig te vallen wist ik ze te overreden om even te poseren.

Om een ieder die niet bij de huwelijksvoltrekking op het stadhuis, beperkte lijst a.g.v. ruimte of het gebrek daaraan, kon zijn of, om wat voor reden dan ook ellecteerde absent te zijn,  toch de gelegenheid te geven het glas met ons te heffen werd op zaterdag 19 februari in het , inmiddels met de grond gelijk gemaakte, clubhuis van Mc Royal in Delft een klein huwelijks- , verjaars- en vertrekfeest gegeven. 

Tien jaar - wat een geweldige tijd - het vertrek uit Nederland was de afsluiting van een deel van mijn leven en opende tevens de deuren naar een nieuw avontuur ... "10 years , looking back without regrets!!"

Beeldverslag van de week hier: Link to Flickr - Album

Spreekwoordelijke bakken

- it rains in paradise - en niet zo'n beetje ook. Na maanden , bijna jaren (2) , zonder noemenswaardige regen te hebben genoten van het mooie weer in Californie kwam het afgelopen donderdag met spreekwoordelijke bakken uit de hemel.

Scholen bleven dicht, iedereen werkte zo veel mogelijk thuis en het overgrote gedeelte van de bevolking in Nor-Cal zat met geknepen billen naar wildwuivende bomen te gluren, hopende dat deze in relatief horizontale houden de storm zouden "uitrijden". Met de meeste elektriciteitsleidingen nog hoog boven de straat kan het omwaaien van een boom, buiten de blik schade van een ongelukkig geparkeerde auto namelijk zomaar resulteren in een (lange) periode van duisternis en geforceerde gezelligheid met kaarsen en goose-board spellen. In een era waar een ieder krampachtig en met volle overgave de duimen en wijsvingers controle heeft gegeven over communicatie en entertainment is het uitvallen van de stroom en internetverbindingen maar dan een klein ongemak.

Het op een heuvel wonen mag dan wat minder leuk zijn na een paar uur te hebben gemountainbiked - tijdens een storm is het verrekte handig. De straten zijn hier zo gemaakt dat het meeste water netjes via de goot richting de kreek loopt en het daarbij verzuimt onze huizen te doordrenken. Het scheppen en plaatsen van door de overheid ter beschikking gestelde zandzakken laten we dan ook graag aan hen die in minder hooggelegen contreien residentie hebben verkozen.

Hebben we dan helemaal geen last van de regen gehad? Onze kleine Miss Violet heeft een oudhollandsch broertje dood aan de regen dus we moesten - om haar toch wat exercitie-tijd te gunnen creatief aan de gang. Hup in de auto en naar een dichtbijgelegen parkeergarage waar ze naar hartelust achter een tennisbal aan kon rennen.

We hebben na deze storm nog immer een fiks watertekort hier in Californie dus we "hopen" op nog meer substantiële regen maar voor nu zijn we redelijk content met een "break in the rain".

Gegroet.

VAKANTIE

eind Juni togen Jill en ondergetekende naar de Mexicaanse riviera om daar van een, vonden we zelf, welverdiende (korte) vakantie te genieten. Maanden van hard werken waren voorbij gevlogen en waren even toe aan wat relax-time aan, op en onder water. Met lichte tegenzin had ik maanden daarvoor ingestemd om onze "ordinaire" bestemming (Hawaii red.) in te ruilen voor een streek die naar mijn mening nog immer onveilig was. 

Door het te veel naar kwaliteit programma's op zenders als Discovery en FX te kijken was ik er van overtuigd dat zodra we voet op Mexicaanse bodem zouden zetten een bende ongeschoren, sombrero-dragende onverlieden ons in een oude VW-bus zouden mikken en op een boerderij ergens 75km van Cancun in een donker hol voor losgeld zouden vasthouden.

klik hier voor het online foto-album

de 5 dagen dat Jill en ik aan de Mayan Riviera door mochten brengen hebben wel degelijk aangetoond dat mijn wild-west visioenen een ding van het verleden zijn / waren. Er is, net als in de rest van de wereld, een aanwezigheid van georganiseerde criminaliteit maar aan de oppervlakte van de merk je daar weinig van. Het is de kartels er alles aan gelegen om de toerist met zijn stapel dollars zich zo veilig mogelijk te laten voelen om ze terug te laten komen. 

Met heel veel plezier werd tijd in boten, aan het zwembad/strand en achter borden met werkelijk fantastisch eten doorgebracht

Hulde aan Nirit

Beste Nirit,

Je kent me niet maar ik ben een van de AJACIEDEN die vroeger al “Joden , Joden” roepend van stadion naar stadion trok om daar door dik en dun mijn AJAX aan te moedigen. Het type AJACIED dat ziek van verlies of dronken van overwinning uitkeek naar de volgende gelegenheid om “de Godenzonen” te zien. Wonend onder de rook van een niet nader te noemen havenstad was ik gewend om voor jood en neus uitgemaakt te worden en het aannemen van de, door velen zo gehekelde geuzennaam was voor mij, net als de supporters die je in “De Superjoden van AJAX” aan het woord hebt gelaten, een logische keuze.

 link naar volledig documentaire

Met wisselende emoties heb ik gisteren voornoemde documentaire vanuit Californië op uitzendinggemist.nl zitten kijken. Herinneringen van stadions vol vijandige fans die met aan hondsdolheid grenzend fanatisme uiting poogde te geven aan gevoelens van haat en afgunst alsmede de bezoeken aan de schaarse clubs waar ons aller AJAX niet aan de top van de “shit-list” stond spookte door mijn hoofd. Trips in Nederland, Europa en zelfs daarbuiten waren deel van mijn leven als AJACIED en ik koester de gevoelens van vriendschap en trots die het deel uit maken van de hondstrouwe supportersschare van de mooiste club ter wereld met zich meebracht en nog immer meebrengt. Wonende aan de andere kant van de wereld ben ik niet meer in staat om AJAX met regelmaat te bezoeken maar dat maakt mijn clubliefde niet minder sterk. Ik mis geen wedstrijd en een zondag kan nog steeds gemaakt of gebroken worden door winst of verlies.

Complimenten voor de manier waarop je ons als AJACIEDEN hebt neergezet en geprobeerd hebt duidelijkheid te scheppen over onze motieven en drijfveren zonder het gebruik van onze geuzennaam af te keuren of belachelijk te maken. Ik ben nu ouder en het scanderen van onze geuzennaam is niet meer iets wat ik dagelijks doe maar ik moet eerlijk bekennen dat ik soms, heel soms in oude gebruiken/gebrekken verval en met het schuim op mijn gelaat al kijkend naar AJAX onzin uitkraam die me vroeger wat meer gepast leek dan present. Ik ben niet meer die jood van vroeger en echt joods ben ik nooit geweest maar AJACIED blijf ik tot aan de dood.

De beelden uit Israël zijn zeker niet flaterend; ik zie er uit als een plof-oliebol met het  mooiste shirt ter wereld om mijn schouders en mijn veel te dikke kop onder een David-ster pet maar ik schaam me er geen seconde voor. We waren “Joden on Tour” en de reis naar יִשְׂרָאֵל voelde als een soort van thuiskomen in die tijd.

AJACIED ben je niet voor even, AJACIED ben je voor het leven.

Tuan.

 

van 010 naar 030

was vroeger al heel wat. Ik herinner me de tijd dat ik uit het raam van het Fortis kantoor op Blaak 555 naar voorbijrazende stoptreinen zat te kijken en dagdroomde over de eerstvolgende computercursus die me uit de dagelijkse van de havenstad waarvan ik de naam niet kan noemen zou losrukken en me noodzaakte met Neerlands trots naar de dom-stad af te reizen. Met een tweedeklas retour in mijn linker- en een lunch-bon in mijn rechterhand voelde ik me de koning te rijk tijdens mijn “zaken”-reis 45 kilometer verderop.. Hoe tijden kunnen veranderen bleek Maart dit jaar al toen ik met de corporate AMEX en een huurauto van Schiphol naar Delft reed omdat mijn baas het noodzakelijk vond om me voor een week naar “Amsterdam” te sturen voor meetings. Op kosten van de baas terug naar The Old Country; kan het gekker?!?



“Yes, it can” .. Japan! Nimmer had ik langer dan een paar uur voet op Aziatische bodem gezet maar een week dus ik was nog nooit echt in het verre Oosten, van hier overigens het verre Westen, geweest. Een bezoek aan Japan stond op de spreekwoordelijke emmerlijst dus met gepast enthousiasme stapte ik op 14 november in het vliegtuig om de Pacific over te steken en 11 uur later, met 17 uur tijdsverschil in het land van de Rijzende Zon te arriveren. Totaal afgemat baande ik me een weg door de douane richting de shuttle bus die me naar Shinjuku (een van de vele buurten van Tokio) zou brengen. 

Geheel onvoorbereid op de overweldigende indrukken van de schreeuwende neon-reclames en de horden, allemaal op elkaar lijkende, voetgangers op straat waande ik me in de Matrix en verwachtte op elk moment wakker te worden uit een surrealistische droom en dat alle teksten op borden en andere middelen van straatcommunicatie in leesbare tekst zou veranderen. Als echte Hollander paste ik het oude, vertrouwde “wat de boer niet kent”-principe toe en besloot dat mijn eerste culinaire experiment zou moeten wachten. Geheel content schoof ik niet veel later en met het grootste gemak een Big Mac naar binnen. 

Het tijdsverschil met Californië zorgde ervoor dat er zaterdagmiddag “gewoon” gewerkt diende te worden en een gammel bureau naast een loeiende server was dan ook 7 uur lang mijn tijdelijke thuis. Half scheef kijkend en volledig “klaar” met alles wat met netwerk- en firewallbeheer te maken had zette ik rond half acht in de avond koers richting het Hilton hotel om daar, na een korte onderbreking gevuld met koud bier en rauwe tonijn, mijn werk voor te zetten. Goed en wel gezeten aan een oncomfortabel maar strak uitziende werktafel maakte een vreemd gevoel zich van me meester. Even dacht ik dat het consumeren van alcohol na 2 dagen van reizen en werken, ik had een behoorlijke jetlag, debet was aan deze sensatie maar ik realiseerde me dra dat Tokio getroffen was door een “behoorlijke” aardbeving. Het was voor Japanse begrippen een lichte schudding maar ik ben sowieso geen quake-hero en al helemaal niet op de 19e verdieping van een veel te hoge toren dus toen een en ander langer dan 10 seconden duurde was ik in staat mijn vlucht om te boeken en huiswaarts te keren.
Echter toen ik mezelf bewust werd van het feit dat de kans op 2 zulke bevingen in 1 week tijd redelijk nul was besloot ik te genieten van de mooie dingen en het geweldige eten dat Japan in het algemeen en Tokio in het bijzonder te bieden heeft. Wat volgde was een week vol werk, lunch, werk, dinner en sightseeing. Ik heb nog even gespeeld met de gedachte om wat eerder naar huis te gaan maar dat bleek een logistieke nachtmerrie die de moeite echt niet waard was.


Hieronder een greep uit veel te veel foto's .....

 

Al met al een prima trip die ik graag, zoals gepland samen met Jill gemaakt had maar die kon op het laatste moment door het vinden van een baan niet mee … dubbel gevoel much?!

Gegroet!

Herten met een dikke kont en een brabants accent

Afgelopen woensdag  tijdens hardloop- en wandelsessie ontdekte ik mijn watervoorraad wat had overschat omdat ik met nog 4 kilometer te gaan op een bergachtige hevel zonder water stond. Vriendelijk verzocht ik een, zijn verbouwing overziende huiseigenaar het gebruik van mijn buitenkraan.

"IK weet niet of dat is drinkbaar, wacht maar even" zei hij terwijl in allerijl zijn huis instoof om een minuut later met een gekoeld flesje Evian terug keren. Grapte over het feit dat de goede man in mijn gebeden zou worden verhoord maar dat ik helaas meer met beide benen op de aarde sta. Ik beloofde hem echter plechtig om de goede daad niet onopgemerkt te laten voorbij gaan en als ik de kans zou krijgen het “Pay it forward” principe zou hanteren.

De kans om een goede daad te verrichten diende zich sneller aan dan ik kon vermoeden. Op weg naar huis, aan de voet van de hevel ontwaarde ik een dame die verontrust naar haar tuinhek stond te kijken en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken. 

Blijkbaar had dit hertenjong de grootte van haar achterwerk enigszins onderschat toen het besloot dat het een goed idee was om het voorbeeld van Ma-Hert te negeren en in plaats van over het hek door het hek te springen.

Na kort overleg met de vrouw des huizes werd besloten om met een zaag een van de spijlen van het hek door te zagen om zodoende het dier uit de benarde positie te bevrijden. Met een ferme grip in de nek om het stil te houden werd het plan in actie gezet en na een paar minuten vol luid gegil stoof bambi haar vrijheid tegemoet. Goede daad “DONE” .. Pay it forward!

Brabant ...  

 

Voorts bereikte me deze week het bericht dat uit een onderzoek van Parship gebleken is dat Brabants is het meest sexy accent van Nederland is.

 lees hier het artikel

Dit verklaart eindelijk het licht erotische, doch zwaar verontrustende gevoel in mijn onder- onderbuik dat zich als ik al luisterend naar Guus Meeuwis, joggend een weg door Marin baan.

De grootste zeilrace ter wereld ….

met een gezond portie scepticisme raden Jill en ik gisteren op de motorfiets van een zinderend heet Marin county naar San Francisco om beeldverslag te doen van de festiviteiten en activiteiten rondom de America's Cup. 

 

Net als het overgrote deel van de Bay Area bevolking had ik al weken, maanden mijn buik vol van deze opgeblazen zeilparade en kon derhalve niet wachten tot het officiële startschot, het begin van het einde, zou worden gegeven. Met groot enthousiasme hadden de lokale jaren geleden het nieuws dat AC13 in San Francisco zou worden gehouden tot zich genomen. Een spektakel dat de ogen van de (zeil)wereld op “The City” zou richten, de nodige en cosmetische aanpassingen van de kustlijn en niet te vergeten de vele dollars die zich via de portemonnees van de duizenden fans een weg zouden banen naar de toen noodlijdende lokale economie.

Het duurde echter niet lang vooraleer de oorspronkelijke hosanna roes plaats maakte voor de bewolkte realiteit van deze wereld regatta. Berichten over rechtszaken en zich terugtrekkende teams temperde de opwinding en de race transformeerde in de ogen van niet zeilers van een waar huzaren-stuk tot een matte optocht van rijkelui's speeltjes met grote infrastructurele ongemakken en verkeershinder tot gevolg.

Daar ondergetekende hoegenaamd geen yota verstand heeft van zeilen in het algemeen en dit soort races in het bijzonder reed ik dus als gezegd een “het zal allemaal” gemoedstoestand over de Golden Gate brug naar the Fog City. Dra worstelden het aangezicht van een der grote zeilschepen op de baai en het drukke verkeer op de brug over mijn aandacht. Zonder te overdrijven kan worden gesteld dat het indrukwekkende tafereel niet aan me voorbij ging met enige opwinding weefden we ons door het verkeer op weg naar het episch centrum van de AC. 

 

Het commerciële, overwegend rode monster dat zich van de pieren meester heeft gemaakt bleek een bruisende mix van bezweette dronkaards en serieuze zeilliefhebbers maar de energie droop er vanaf en het was moeilijk om niet enthousiast te worden bij het zien van de spectaculaire beelden van het water. Jill en ik kregen de kans om een van de wedstrijden met een deel van de jury te bekijken in de Friends & Family lounge van de organisatie, hetgeen het gevolg was van een interview dat we enige tijd geleden voor www.zeilhelden.nl hadden gedaan met Josje Hofland. 

 

Na het zien van beide races en nog wat beelden en impressies tot ons te nemen togen we richting huis om daar bij te komen van een geslaagd avontuur in de stad.

Gegroet.

Vrijspraak in Florida ...

is natuurlijk een prima reden om in Californië de boel eens flink op stelten te zetten en grootschalige vernielingen aan te richten. 

Naar nu blijkt is het in “The Sunshine State” volkomen legaal om met een wapen op zak iemand die je vanwege uiterlijke verschijning niet vertrouwd te schaduwen, de politie te bellen dat je iemand achtervolgt, het advies van de politie om toch maar vooral afstand te houden naast je neer te leggen om vervolgens in een worsteling met de onverlaat het voor elkaar te krijgen om hem voor zijn donder te schieten.

De details over de Martin/Zimmermann zaak zijn uitgebreid op het internet te vinden dus daar zal ik hier niemand mee vervelen en als niet staatsburger en buitenstaander 4500 km verderop wonend heb ik totaal geen inspraak voor wat betreft de “stand your ground” wet maar als oprechte Nederlander heb ik er uiteraard wel een mening over. Daar ik van dit blog een politieke zeepdoos wil maken hou ik mijn gedachten hieromtrent maar voor mezelf.

Waar ik wel even over wil “bitchen” is het feit dat (gelukkig) kleine delen van de bevolking hier de VS in het algemeen en meer bijzonder hier in de buurt zichzelf nimmer de kans laten ontnemen om het ongenoegen over de rechtsgang te uiten op manieren die veelal op z'n zachts gesproken als “buitensporig” kunnen worden betittelt. Met stijgende irritatie maar aan gelijkblijvende verbazing, ik ben immer al het een en ander gewend, zag ik recent weer amoebe gelijkende randdebielen die onder het mom van “Justice for Trayvon” zich met een hamer probeerden een weg te banen door de voorgevel van een kledingzaak in Oakland. “Injustice is a bitch so let me sbreak some shit to stand up to the man” 

De kreet “No justice, no peace” zal ongetwijfeld voor velen een uitzonderlijke betekenis hebben maar het dunkt me dat deze slogan net even iets te vaak op een spandoek, t-shirt en het straatmeubilair wordt gekalkt om publieke ongehoorzaamheid en hooliganisme te vergoeilijken. 

Vanavond staat er weer een “vreedzame” demonstratie op de agenda en het hele politieapparaat van de omgeving is op de been. Verloven zijn ingetrokken en de rubber kogels zitten in de magazijnen.

Can't we just all get along?!

Thuiskomen, Miss Violet en Peter's Partijtje

Thuiskomen,

vanuit Maui bleek iets moeilijker dan gedacht. De relaxte autorit van Kaanapali naar het vliegveld werd door een (mogelijk dodelijk) ongeval op de enige verbindingsweg getransformeerd tot een langzaam voortkruipend serpent van blik en uitlaatgassen. Met een ferme blik op een nagenoeg lege tank en een half oog gericht op de langzaam voort tikkende klok werden Jill en ik langzaam maar zeer zeker bewust van de onmogelijkheid om op tijd in Kahului te zijn. Mede door een prima werkende twitter service van Delta was de vlucht dra omgeboekt en een passende accommodatie, in Wailea was werd tijdens een bezoek aan de lokale Starbucks veiliggesteld. “Stranded in Paradise” op Facebook en hup het zwembad in.

Commentaren op de diverse Social Media outlets waren niet van de lucht en er scheen een algeheel consensus te bestaan dat ik niet moest zeuren maar gewoon genieten van een dag extra op een van de Hawaiiaanse eilanden maar de ervaren reiziger in me fluistert dat ik moet vertrekken om weer terug te komen. Als de koffers eenmaal zijn gepakt en je op weg bent naar je transportmiddel is het tijd om huiswaarts te keren; elke vertraging is dan mijns inziens onwelkom. Daar komt bij dat na een lang verblijf op de eilanden de zgn. Island Fever (zie symptomen boven) zij intrede doet.

Miss Violet,

 

De mentale druk om maandagavond alsnog naar huis te vliegen werd groter daar we beiden niet konden wachten om na 10 dagen onze kleine Miss Violet weer te zien. Thuisgebleven en in goede de goede handen van Sue, onze vriendin en Jill tweede mam, zou deze opgevoerde teckel nu toch wel schuimbekkend op onze terugkomst zitten te wachten. Het was dan ook een verademing toen, zij het met fikse vertraging, rond een uur of half zeven de deuren van de Boeing 737 in het slot vielen en de blikken luchtbus koers naar het Amerikaanse vaste land zette.

Na een veel te korte nacht een dag vol opgestapelde werk-ellende was het tegen het einde van de middag tijd om het iets noordelijk gelegen Petaluma in de navigatie te zetten en Violet op te halen. Het is surreëel te zien wat een verschil in landschap en cultuur een rit van nog geen 25 minuten kan opleveren; de met veel te dure huizen volgebouwde heuvels van centraal Marin contrasteert enorm met de landelijke scene van Petaluma. Het is ongetwijfeld ongefundeerd maar het gevoel dat ik met regelmaat een meth-lab voorbij reed kon ik niet afschudden. Het weerzien met Miss Muppet was goed. Haar veel te sterke staart kwispelde er lustig en vol enthousiasme sprong onze trouwe viervoeter in de auto om haar vakantieverblijf, waar ze volgens zeggen heel veel plezier had gehad, achter te laten en mee naar huis te gaan.

Peter's verjaardag,

Waardeloze ouders als we zijn presteerden we het om haar ongeveer 24 uur later weer ergens te dumpen om een van de jaarlijkse hoogtepunten van de zomer; Peter Laanens verjaardagspartij in Concord bij te wonen. Met een zwaar hart brachten we onze pup naar vrienden in San Francisco en baanden ons vervolgens, licht tegengezeten door het BART-stakings gerelateerde verkeershinder, een route naar de East-Bay om daar onder het genot van een natje en een droogje en in het gezelschap van een boeiende sociale mix de 67e verjaardag van Peter te vieren. 

Zoals elk jaar was waren de catering geregeld door Astrid en Peter , het entertainment en de hotelaccommodatie weer helemaal super ….. op naar 2014. Het is een heimelijke traditie om naast op de gezondheid van mijn goede vriend elk jaar ook een van de drankjes op te dragen aan het feit dat ik op 3 Juli 2005 voet op Amerikaanse bodem zette om er niet meer weg te gaan. Door de overdadige alcoholinname werd Amerika's verjaardag in gepaste rust doorgebracht.

Gegroet.

Aloha from the Islands

een welverdiende vakantie op de Hawaiiaanse eilanden Kona (aka The Big Island) en Maui. Iets meer dan een week geleden togen Jill en ik via Oakland Int Airport naar Kona om daar onze vakantie te beginnen.

The Four Seasons Resort at Hualalai is de perfecte uitvalsbasis om de westzijde van het eiland te verkennen. Kona, met afstand ons favoriete eiland, is het grootste van de staat Hawaii en is bij uitstek geschikt om te relaxen, wat te zwemmen en te genieten de onderwaterwereld. De zonsondergangen zijn er spectaculair en de service in de resorts is "top notch" Onze standard room werd, geheel onverwachts, geupgraded tot een suite hetgeen de vakantievreugde nog eens vergrootte. 

Tijdens ons verblijf op Kona is een langgekoesterde wens uitgekomen toen we beiden slaagden voor ons Open Water Duikbrevet en nu dus onze vakanties diepere dimensies kunnen geven. 

Na 5 dagen op Kona doorgebracht te hebben verhuisden we naar Maui om daar de laatste dagen van onze trip in het toeristische Ka'anapali door te brengen. Daar de huurauto een dikke vette Amerikaanse sportwagen bleek te zijn hebben we Woensdag de Road to Hana (look it up) overleefd en zijn daarvandaan, tegen de regels van AVIS in, doorgereden over de onverharde wegen van zuid Maui.

Daar we de rest van het eiland tijdens een eerdere vakantie al hadden bezichtigd hebben we de rest van de tijd relaxend doorgebracht in de Spa, onder water en aan de rand van het zwembad. 

Vandaag nog even een dagje snorkelen, zonnebaden en chillen vooraleer we morgen weer huiswaarts keren. Terug naar Californie en Miss Violet.

Miss Violet heeft onze vakantie doorgebracht met Sue, onze vriend en Violet's mom-when-were-gone. 

Aloha

Koninginnedag 2013

….was de laatste in zijn soort. Een jarenlange traditie, vermoord door het ego van onze nieuwe vorst die in al zijn oubollige wijsheid heeft besloten dat het vieren van zijn oma’s verjaardag maar eens afgelopen moet zijn.  April den zevenentwintigste dient voorts aangemerkt te worden als Koningsdag. Kalenders moeten worden aangepast, reisgidsen wereldwijd kunnen de prullenbak in en toekomstige reisplannen dienen te worden gemodificeerd.

Traditiegetrouw was ik ook dit jaar op 30 April in Nederland om me, in het oranje gestoken over te geven aan het bruisende feest in mijn geboortestad. Omringd door vrienden en (al dan niet vage) kennissen heb ik me weer ouderwets vol laten lopen in bekende en minder bekende kroegen. In tegenstelling tot voorgaande jaren werd ik dit jaar vergezeld door mijn betere helft die na jaren afwezigheid weer eens de aantrekkingskracht van Neerlands straatfestival voelde. Daar de attractie door Delft onevenredig verdeeld is over ons was ruim van tevoren een weekend Amsterdam gepland.

Zo stonden we vrijdagochtend 26 April met een overvloed aan bagage en slaaptekort op Schiphol om “Holland trip 2013” aan te vangen. Een snelle re-introductie met Koffie Wrong en een rit in een veel te kleine taxi later meldden we ons bij The Dylan. Dit boetiek  hotel gelegen aan de Keizersgracht was voor het weekend onze uitvalbasis vanwaar wij een wandeling langs memory-lane zouden ondernemen. Jill en ik waren namelijk op 14 februari 2005 na onze huwelijksvoltrekking naar Mokum afgereisd voor het aanvragen en van een groene kaart en wat R&R. 

Delft

Na een uitputtend weekend in de hoofdstad togen we daags voor het grote feest, via de wereldbefaamde bollenstreek van 020 naar 015 om in een van de appartementen van The Bridges House Hotel ons tijdelijke onderkomen in te richten.

Daar het gebruikelijk bivakkeren bij mijn ouders of vrienden niet de meeste ideale situatie is met z’n tweeën was op voorhand een appartement in het centrum van mijn geboortestad geregeld. Een prima uitvalsbasis voor onze escapades op en rond de nationale feestdag.

  

De rest van de korte week (Jill vertrok Donderdag weer naar huis) werd doorgebracht met bezoeken aan familie, vrienden en kinderboerderijen. Dat laatste toverde een enorme glimlach op het gezicht van mijn betere helft.

 AJAX

Een bezoek aan de kampioenswedstrijd van AJAX mocht ook dit jaar niet uitblijven. Als  ik voorgaande jaren werd een bezoek aan de meest succesvolle voetbalclub van Nederland weer mogelijk gemaakt door P. N.  en een welgemeende “Dank je wel” is dan ook op zijn plaats. Was het een jaar of wat geleden nog de uitwedstrijd tegen H-veen die, indien gewonnen cruciaal was voor de 30ste landstitel; vorig en dit jaar stapten Marco en ik de vertrouwde ArenA binnen om tegen de nummer laatst van de Eredivisie AJAX schaal 3 in evenzoveel seizoenen te binnenhalen. Toegegeven dat de ontlading na nummer 30 vele malen groter was dan vorige week, blijft het toch altijd weer een speciaal moment. “Niet arrogant, gewoon weer de beste”

Al met al waren de 10 dagen doorgebracht in Holland weer helemaal top. Ik heb heel veel mensen gezien maar nog zat ik op de weg terug met een vervelend gevoel op mijn veel te luxe vliegtuigstoel. Voor diegenen die ik in 2013 niet heb kunnen ontmoeten “Doen we volgend jaar beter!!”

Het Koningslied

Met de slaap nog in mijn ogen greep ik vanmorgen naar mijn tablet om op mijn gemak het nieuws van de dag door te nemen.

De krant van wakker Nederland (en Greenbrae) kopte over de commotie ontstaan rond het koningslied voor Prins Pils. Op zich  heeft men natuurlijk altijd wel wat te zeuren maar als notoire aandachtszoeker en publiciteitshoer Johan Vlemmix weigert het nieuw koningslied te zingen 

Klik hier voor het schokkende nieuws 

moet er wel iets goed mis zijn met de balladerende hommage aan onze toekomstige vorst. Voornoemde joker laat immers geen kans onbenut om voor het wakende oog van Nederland zijn gebrek aan talent en smaak tentoon te spreiden. “Te slecht voor Vlemmix?!?" dat moet ik zien en horen.

Om mijn nog immer zoet slapende eega niet wakker te maken sloop ik uit bed, struikelde over een vrolijk kwispelende Violet en baande mezelf een weg naar mijn MAC.. Deur dicht, youtube in de browser en geluid over de surround speakers.. kom maar op met die hymne! In tegenstelling tot wat de Twitter feeds en online kranten berichten was ik geschokt door de schoonheid van het aan mij gepresenteerde meesterstuk. 

Die Vlemmix mag doen wat hij wil. Ik weet zeker dat ik op Koninginnedag, na het rijkelijk consumeren van zang-water het koningslied uit volle borst zal meezingen mocht me daartoe de mogelijkheid worden geboden.

Gegroet