Antwans weblog

“Het is maar een spelletje”

2012-02-04T14:05:00.000-05:00

In de “good old days” ging ik nog weleens naar het voetballen kijken. Gezellig, met of zonder kater na een avond goed drinken in de lokale waterput, in de auto naar het stadion in Mokum, onderweg een fijne gehaktstaaf bij de vrienden van de gele schelp en op de terugweg een Whopper(chiies) of sompige bami-bal bij de Febo. Er viel altijd genoeg te klagen; de scheids was blind of van de heren-liefde, de verdediging stond collectief te slapen, de spits had een kwartje nodig om z'n poten bij te stellen en zo kan ik nog even doorgaan.

Ook een trip naar de stadions van andere clubs (waarvan ik de naam niet wil noemen) werd zo nu en dan ondernomen. Middelen van transport varieerden van volgestouwde treinstellen tot schepen vol, al dan niet dronken, AJACIEDEN die bij aankomst in Volendam direct de lokale palingvoorraad opkochten om het surplus van de glibber-vissen vervolgens on luid gejoel op het veld van de lokale FC te mikken. Allemaal redelijk onschuldig en vermakelijk. De rivaliteit jegens andere clubs en daarmee gepaarde gebrek aan realistisch oogpunt deerde me allerminst; wij zijn de beste en als hullie een keer van ons wonnen lag het zeker niet aan de prestaties van mijn rood-witte helden maar trof de scheids of “vrouwe fortuna” alle blaam. Het sarren van vrienden en bekenden die andere clubs een warm hart toedragen hoort daar nu eenmaal bij maar het respect voor de echte supporter overschrijdt provincie- en stadsgrenzen.

Ook, ja ik geef het grif toe, riep ik wel eens “boe”, “hi-ha-hondenriem” of andere vulgaire woorden richting het, toen nog arbitrale trio, en/of de supporters aan de andere kant van het hek. Deze profaniteiten werden niet zelden vertaald in on-Hollandsche talen daar onze clubliefde zich niet door landsgrenzen liet of laat bedwingen. Mening land in Europa en daarbuiten werd bezocht om, onder het genot van talloze alcoholische versnaperingen onze jongens naar overwinning te schreeuwen. Auto's, bussen, vliegtuigen niets was te veel of te gek. Liefde voor de club zat en zit nog altijd erg diep.

Haifa-AJAX Israel '99

Nimmer is echter de hand gerezen om een steen te gooien, iets te slopen of lichamelijk letsel toe te brengen. Voetbal is oorlog maar er zijn grenzen en het moet wel (relatief) leuk blijven. Supporter voor het leven; JA, Hooligan; NEE lijkt me een aardige sticker voor op de brievenbus. Het valt me dan ook moeilijk voor te stellen wat meute in Egypte bezielde toen ze na verlies van hun cluppie besloten het veld op te stappen en de spelers van de tegenstanders te belagen en zich niet te laten stoppen door wie dan ook. Resultaat … meer dan 70 doden en een enorme stapel gewonden; ze zijn nou helemaal... het is maar een spelletje!? Of zou deze clash een direct gevolg zijn van de opgelopen spanningen in het het land aan de Nijl? Het doet me in ieder geval dingen weer meer in een perspectief zien. Zou ik binnenkort “hullie” dan echt bij de naam kunnen noemen en niet terug te hoeven vallen op de aanduiding van het netnummer of andere bijnamen?

Voorlopig staat deze AJACIED (of neus) morgen weer heel vroeg op om zijn, enigszins in verval geraakte cluppie, moreel te ondersteunen in hun strijd tegen “fc trommel”. Wellicht kunnen we het gat tussen ons en de “lampies” niet laten vergroten en uitlopen op hun uit “010”

Gegroet

Vegas ... alweer

2012-01-07T10:33:00.001-05:00

2011 is verdwenen als de ondergaande zon in de Mojave woestijn die deafgelopen dagen het decor was een kortstondige migratie van SF naar Las Vegas.Daar Jill en ik, net als de rest van de wereld een aantal goede voornemenshebben leek het ons een aardig idee om een paar dagen door te brengen in devolwassenen-speeltuin vol lichtjes, alcohol en vreemde lieden. Mensen kijken,penny-slots spelen en (al dan niet) goedkope drankjes nuttigen is een bezigheiddie ons wel ligt. Grote gokkers zijn we zeker niet maar het draaien van rollenen balletjes, het knipperen van lampjes en ratelen van gewonnen muntjes heeftiets, niet veel, gewoon iets. Langer dan 2,3 dagen houden we het doorgaansechter niet dus een korte trip van dinsdag tot vrijdag leek ons lang zat.

Eerdergenoemde ondergaande zon werd helaas op de heenweg geblokkeerdt dooreen overijvirige state trooper die de metingen op zijn snelheidsmeter dravertaalde in het feit dat ik “iets” te enthousiast over de, slecht onderhoudensnelweg van Kern county zoefde. Daar mijn betere helft lief glimlachte en ik dewaarde man met alle egards bejegende kwam ik er zeer genadig vanaf met eenoverschrijding van slechts 13 mijlen... op naar Vegas. Het geluk dat me werdgetoond op de snelweg stak later die avond nog een keer de kop op toen bleekdat de door mij verloren portemonaie, gevuld met contanten, credit-cards enmijn groene kaart, keurig bij de beveiliging van het casino was afgeleverdtmaar verder heeft vrouwe fortuna zich vakkundig schuil gehouden.

Een paar honderd dollar lichter en ongetwijfeld een paar pondjes zwaardertogen we vrijdagmorgen weer naar huis om in alle rust, we worden meestaluitgenodigt om bij vrienden te dineren, het oude jaar uit en het nieuwe jaar inte luiden. Het is een goede, edoch uitgekauwde gewoonte om zo aan het begin vanhet nieuwe jaar het voorbije exemplaar onder de loep te nemen en daarbij deloftrompet te steken over alles wat goed en geweldig was en te reflecteren opde minder positieve dingen. Ik nodig een ieder die daarop zat te wachten nogeens uit om de blog updates van het afgelopen jaar door te nemen en daar debetreffende informatie uit te filteren.

Het absolute dieptepunt was voor mij echter het bericht dat er bij mijn “neefje”uit Sydney, tijdens zijn Europese vakantie, een kwaadaardige tumor werdgeconstateerd die operatief verwijderd moest worden. De operatie is inmiddelsachter de rug maar de knaap, net in de twintig, heeft nog een lange weg te gaan.Mijn allerbeste wensen gaan dan ook uit naar hem en zijn ouders!

Verder wens ik iedereen vanuit een nog steeds zonnig, maar inmiddels frisCalifornie, het allerbeste voor 2012!

Groet.

Karateschop

2011-12-25T13:14:00.001-05:00

Ik wijdt doorgaans op mijn blog niet uit over voetbal in het algemeen en AJAX in het bijzonder maar ik kan niet anders...

Deze week stormde een waardeloze pannekoek tijdens de bekerwedstrijd van AJAX tegen 072, al schuimbekkend, het veld op met de intentie om de keeper der kaasdragers met een flinke karate-trap vervroegdt met winterstop te sturen. Door ome Lodewijk's historische acrobatiek (1995 Wenen, red) geïnspireerd vlogg deze hersenloze amoebe door de lucht enkel om uiteindelijk aan de ontvangen zijde van een paar, dit keer wel rake, trappen te belanden.

Hoewel ik persoonlijk vond dat de eerste trap wel voldoende was en er vervolgens wellicht sprake was van excessief gedrag begreep ik de verontwaardiging over de getoonde rode kaart wel. Ook de beslissing van Verbeek om zijn rommel vervolgens van het veld te halen was wel te billijken. Was wellicht meer een statement geweest als hij deze beslissing direct na het incident genomen had en niet had gewacht tot de tijd had genomen om Esteban een rode prent te presenteren want het leek er nu meer op dat deze rode kaart en niet de dwaze actie van, volgens ingewijden licht verstandelijk gehandicapte Wesley uit Almere de reden van vertrek was. Earnest en Toon wisten echter niet hoe snel ze moesten ageren dat de hele spelersgroep zich onveilig voelde omdat volgens het “1 schaap” principe het nu onvermijdelijk was de de overige 35.000 aanwezigen in de ArenA het voorbeeld van wezenloze-Wesley zouden volgen. Vraag me zachtjes af of deze angst niet gevoed was door de, voor de kaasdragers, onverwachte stand op het score-bord.

Begrijp me heel goed; de actie deze zichzelf supporter noemende amoebe wordt door ondergetekende zeker niet goed gesproken maar het drama dat zich daarna ontvouwde doet mij een beetje overdreven aan. Maar goed, het zal allemaal wel. Iedereen valt over elkaar heen, de Nederlandse karatebond ageert tegen het gebruik van de term "Karateschop", het voetbal in zijn totaliteit moet worden afgeschaft etc etc. Voorlopig wist 1 individu een prima voetbalavond voor duizenden te verstieren. Een treurige dag voor het voetbal in het algemeen en mijn club in het bijzonder. Damn you Wesley W!!

ohhhh vergeet bijna iedereen Prettige Kerstdagen te wensen; bij deze!!

Festivus

2011-12-11T12:16:00.001-05:00

Lief, attent, heldhaftig, vastberaden …. allemaal termen die zomaar op mij van toepassing zouden, wellicht moeten zijn. Althans dat is mijn bescheiden mening. Het zijn labels die men zonder met de ogen te knipperen zonder meer op mijn voorhoofd mogen plakken; I 'm cool with it. Een van de weinige dingen die ik daarentegen zeker niet ben is PC oftewel politiek correct.
　

Het is een term die me de haren in de nek doet rijzen en ik gemakkelijkheidshalve niet erken als deel van de Nederlandse taal. Mijn Turkse vrienden van weleer mogen niet meer als Turk worden omschreven, het omschrijven van een persoon terwijl daarbij de huidskleur gebruikend levert al snel klachten op, liliputters mag je tegenwoordig alleen als little people omschrijven en zo kan ik nog wel even doorgaan.
　

Waar men zich vroeger meer een leven en laten leven mentaliteit opspeldde let men tegenwoordig, mijns inziens, net even te veel op of tradities/gewoontes niet ergens op de wereld een minderheid of meerderheid tegen de borst stuit. Is het niet de, overigens begrijpelijke, over de rol van zwarte piet tijdens de Hollandsche Sinterklaasvieringen over de hele wereld dan is het wel dat Kerst niet meer gevierd mag worden omdat het Joden en African-Americans te veel is om een kerstboom te zien verrijzen in een ruimte waar ze zich dagelijks moeten melden voor het verrichten van overbetaalde vormen van arbeid.
　

Het reclamebureau waar Jill werkt is zo'n organisatie waar Kerst in de ban is en in plaats daarvan Festivus wordt gevierd. Festivus, een waardeloos compromis van feestdagen waar een ieder zich in kan vinden zonder aanhangers van welke religie dan ook het gevoel te geven dat ze (of we) er niet bijhoren. Waar gaat dit heen? Alsof het gemiddeld kantoorgebouw te klein om een fijne menorah, een kwanza stok en een kerstboom te huizen. Can't we just all get along? Openbare vertoningen van religeuze feestdagen schijnen al al lang niet meer te kunnen en ik verbaas me dan ook de Santa nog steeds met zijn "kleine" helpers door de straten van de wereld mag paraderen zonder dat er ergens een vereniging van kleine mensen opstaat om te protesteren tegen het uitbuiten van elfjes door een veel te zwaarlijvige blanke man die het hele jaar op zijn luie reet toe zit te kijken hoe zijn in groen geklede slavenkorps de meest waanzinnige cadeaus in elkaar zet. Daar hoor je gelukkig nog niemand over maar dat is natuurlijk een kwestie van tijd.
　

Ik zal het allemaal wel verkeerd zien, ongevoelig zijn voor de sentimenten uit het verleden en kortzichtig zijn. Het zal wel. Kerst op kantoor moet kunnen, Kwanzaa parades lijken me leuk en gezellig, als je ooit op een Hanukkah feest bent geweest tel je vervolgens de dagen tot de volgende editie en het Suikerfeest aan het eind van de Ramadan schijnt super te zijn. Die gozer die op de lagere school naast me zat kwam uit Turkije en de manager van het kantoorgebouw waar ik mijn eerste Amerikaanse baan had was niet anders te beschrijven pik-zwart en ik was niet helemaal zeker of hij ooit in Afrika geweest was of dat de wieg van zijn voorvaderen wellicht ergens anders op de aardkloot had gestaan.

　
Ik wordt doorgaans als "Big white guy" omschreven en dat is prima. Ik zou natuurlijk beledigd kunnen zijn dat men de moeite niet neemt me als Dutch-American te omschrijven maar voor de leek lijken wij Scandinaviërs (!?!) allemaal op elkaar dus dat kan je niemand kwalijk nemen. "Big white guy it is"

　

Gegroet.

Black Friday …. occupy BestBuy.

2011-11-21T23:47:00.000-05:00

De feestdagen komen eraan. Zowaar geenmakkelijke periode als je nog een paar kilo's wilt afvallen maar ikprobeer me er doorheen te slaan met meer sporten dan ooit. Het isdaarom ietwat onfortuinlijk dat ik sinds kort last heb van hielspoor,hetgeen hardlopen en andere cardio activiteiten enigszinsoncomfortabel maken. Maar goed, het vooruitzicht van niet al testreng te hoeven lijnen, lijden tijdens de donkere maanden maakt datik gedurende mijn 6 kilometer per dag door de pijn heen bijt.

Het feestdagen-seizoen begint hieraankomende donderdag met de viering van Thanksgiving, zo'n beetje deenige religueze feestdag die (nog) niet volledig ten prooi van decommercie is gevallen. Goed het sturen van een kaart is niet ongewoonmaar men doet elkaar in ieder geval geen extreem dure dingen cadeau.De vieringen beperken zich tot het gezamenlijk consumeren van enorme,traditioneel rond kalkoen, maaltijden en het bekijken van AmericanFootball wedstrijden. Een redelijk rustige dag waarop dank wordtuitgesproken voor al het goede dat ons is overkomen en mogelijk nogte wachten staat.

De betrekkelijke rust van de derdedonderdag in November staat echter in schril contrast met de waanzindie Black Friday, de eerste shopping-dag van the Holiday Season, metzich meebrengt. Om de consument zo vaak mogelijk de oud-Hollandschepoeplap te laten trekken en zo diep mogelijk in de spreekwoordelijkebuidel te laten tasten smijten de grote winkelketens met enormekortingen op artikelen die in beperkte hoeveelheden voorradig zijn.Om een en ander spannender te maken gaan de meeste van deze big boxstores op de Vrijdag na Thanksgiving om middernacht open en liggen erdagen vantevoren mensen voor de deur om beslag te kunnen leggen opgoedkope tv's, laptop's en meer van dat soort artikelen. Keurigelijnen van tentjes en slaapzakken vormen zich op stoepen enparkeerplaatsen en het is een nationale sport om maar zo vroegmogelijk in de rij te liggen. Occupy Bestbuy, Target etc. etc. Jillen ik hebben ooit een keer in een grijs verleden om 3 uur 's nachtsde echtelijke sponde verruild voor een plek in de rij om bij delokale Best-Buy (zeg maar MediaMarkt) een van de veel te goedkopecomputers in de wacht te slepen. Echter bij het zien van ongeveer 500mensen, die al lang voor wij waren gaan slapen een plekje in de rijhadden ingenomen, en de temperatuur die van onderen tegen hetvriespunt aankeek kwamen we snel tot de conclusie dat iets meerbetalen echt niet zo heel erg is, zijn omgedraaid en terug naar bedgegaan. We doen onze inkopen wel online.

Gegroet.

Al weer naar Hawaii ?!?!

2011-10-20T03:40:00.001-04:00

Dat is een vraag die me de afgelopen weken veelvuldig gesteldt werd en ik met volle overgave positief beantwoordde.

Yep, we waren vorige week wéér in Hawaii; Oahu dit keer. Deze vakantie was echter al in Mei van dit jaar bekookstoofdt en geboekt. Die van vorige maand was meer een opwelling gevoedt door de, voor Californische maatstaven, zeer matige zomer. Als echter Hollander heb ik het normaalgesproken niet zo gauw koud maar na meer dan 4 jaar in de Golden State te hebben gewoond ben ik nu eenmaal gewend aan aangename temperaturen gedurende de zomermaanden met September en Oktober (Indian Summer) als dessert. Toen we in Juli weertechnisch nog immer aan het tobben waren hebben mijn betere helft en ik onszelf wijsgemaakt dat we een tripje naar de zon verdienden. Daar de Hawaiiaanse eilanden nu eenmaal dichterbij zijn dan de Caribiën en of de Canarische eilanden leek een weekje Kaui voor de hand liggend.

Ons meest recente bezoek begon met 2 dagen Waikiki die al flanerend over de boulevard werden doorgebracht. Waikiki, overspoeld met Japanse toeristen die gelijk onze oosterburen volgens mij komen bekijken wat voor schade ze hebben aagericht, wás vroeger voor mij Hawaii. Dacht ik aan Hawaii, dan stond Waikiki en Honolulu me voor ogen en het volgens mij ook het bekendste (stuk) eiland bij veel niet Amerikanen. Het doet echter met alle hotels, restaurants en bars niets onder voor de gemiddelde badplaats in Spanje. Overal wordt aan je getrokken om je zover te krijgen een restaurant binnen te stappen, een helicopter-tocht te maken of je voor 50 jaar lang aan een appartement te binden. Twee dagen was dan ook meer dan genoeg voor ons en we maakten op maandagochtend dan ook dat we als de vliegende tering vanuit Honolulu naar Ko-Olina verhuisden.

Jaren geleden hadden we bij het bezichtigen van een ander hotel gezien dat Disney een nieuw resort aan het bouwen was en reeds toen waren wij voornemens om, zodra het klaar was een paar dagen door te brengen in Aulani. Ons vroege bezoek ( het hotel opende 2 maanden geleden haar deuren ) maakte dat niet alle verwachingen werden overtroffen maar het ziet optrekje ligt er gelikt bij. Veel is er niet te doen dus onze dagen zijn voornamelijk doorgebracht met aan het strand en zwembad liggen, snorkelen en verder helemaal niets doen. Jill en ik zijn dan ook uitermate uitgerust teruggekomen van 10 dagen in the tropics

Gegroet

21 jaar ….

2011-09-18T11:17:00.000-04:00

geleden, ergens in Delft,ik weet niet precies waar en de exacte datum maar het moet rond defeestdagen geweest zijn, werd ik door iemand naar mijn gewichtgevraagdt. Aanleiding van het gesprek was mijn opkomende,onvrijwillige toetreding to the Nederlansche strijdmacht op 2 Januari1990. Daar ik in die tijd mijnhoofd meer bij het consumeren van (veel te veel) bier en het kijkenvan voetbal had, gokte ik glimlachend dat de schaal ergens tussen de82 en 85 kilo zou blijven steken, graaide in een bak chips en joeg dezoveelste Heineken van de avond door mijn keel. Deze gok leek megerechtvaardigt daar ik de weegschaal in mijn ouderlijk huis almaanden had ontzien en ik me vaag herinnerde dat ik rond de 85 kgwas.

Welkeen koude douche was mijn deel toen ik na aankomst in Venlo-Blerickdoor de medische pik van dienst werd verteld dat ik, schoon aan despreekwoordelijke haak, de weegschaal folterde met 102kg … zat iker op die winteravond toch mooi zo'n 20 kilo naast. Het feit dat ikmijn enorme kalorische inname enigszins compenseerde met actief enbetrekkelijk fanatiek beoefenen van waterpolo maakte dat ik redelijkfit was en zonder al te veel problemen de physieke uitdagingen, welkemij gedurende de verplichte 12 maanden van vakantie inacthereenvolgens Venlo en 't Harde werden aangeleverdt, zonder al teveel problemen overwon. Deze week bereikte ik mijn gewicht van 21jaar geleden en ik ben, langzaam maar zeker op weg naar mijnstreefgewicht van 82 kilo.

Bounty, een stukje paradijs op aarde ….

2011-08-28T15:05:00.000-04:00

wie herinnert zich de commercials niet van witte stranden, wuivende palmen en azuurblauw witter met wit schuimende koppen als waren het glazen heerlijk helder Heineken. Als kind droomde ik met grote regelmaat hoe het zou zijn om het Delftse Hout of Kijkduin te verruilen voor verre oorden als de Antillen, de Bahama's of wellicht zelfs Hawaii. Geen levende cel in mij kon op dat moment vermoeden dat ik anno 2011 al weer 6 jaar in de States zou wonen en met enige regelmaat (minimaal 1 keer per jaar) mijn vakantie in Hawaii zou doorbrengen.

Na vorig jaar The Big Island en Maui bezocht te hebben had mijn betere helft dit keer een trip naar Kauai “The Garden Isle” geboekt. Acht dagen van minimale professionele inspanning, zwemmen, wandelen en tot rust komen lag in het verschiet toen we op 12 augustus in het holst van de nacht ons bed uit moesten om rond 7 uur in de morgen met Alaska Airlines het luchtruim richt Lihue te kiezen. De directe vlucht naar deze, van de Hawaiiaanse eilanden verstgelegen bestemmingen duurt net geen 5 uur en het is mede daarom dat wij Hawaii verkiezen over het caribisch gebied. Op Kauai aangekomen bleek één van de koffers zijn weg naar Maui gevonden te hebben maar dat mocht de pret niet (al te lang) drukken; het was Beach Time!!

De volgende dagen werden als verwacht al snorkelend, zonnebadend, rondrijdend en uitrustend doorgebracht. Het verslag doen van de totale week lijkt me voor een ieder een wat minder boeiende aangelegenheid dus ik beperk me tot het verwijzen naar onderstaande dia-voorstelling.

Het viel in zijn geheel niet mee om afgelopen maandag weer aan de slag te gaan maar aan alle goede dingen komt een eind en ik prijs mezelf nog steeds gelukkig dat ik in deze kwallende economie nog steeds een baan heb om naar terug te gaan. Verder was het na een week van slechte dingen eten ook weer de hoogste tijd om weer aandacht te besteden aan het afvaltraject. Ik lig nog steeds goed op schema en hoop voor het einde van dit jaar mijn streefgewicht van 81kg te bereiken.

Gegroet

Viva Las Vegas …....

2011-07-31T22:49:00.001-04:00

de natte droombestemming van menigeen op zoek naar een paar dagen vertier in de omgeving waar het, voor Amerikaanse begrippen ongebruikelijk, is toegestaan om je al alcoholdrinkend voort te bewegen over de met hoeren en strippers aanbiedende proppers bezaaide trottoirs. Een mindfuck van de bovenste plank maakt Sin City een prima plek om een paar, ook niet meer dan dat, degen te vertoeven en te ontsnappen van drukke banen en middelmatig weer.

Eén keer per 2 á 3 jaar staan Jill en ik onszelf toe om het normale leven te verlaten en ons onder te dompelen in de wereld die voor velen synoniem staat met gokken, drinken en varieté shows. Aan laatstgenoemd element hebben we beiden een spreekwoordelijk broertje dood maar van een beeetje gokken en het nuttigen van alcoholische versnaperingen zijn we beiden niet vies. Ook de aanwezigheid van een groot aantal gewedige restaurants trekt ons eens in de zoveel tijd naar Vegas. Ik hoor de grijze massa's al krakend een antwoord zoeken naar de vraag “maar, vd Stap, was jij niet aan de lijn?” en ik kan u allen een volmondig “Ja, maar zolang ik eet en drink met mate is het OK om zo nu en dan van de wagen te vallen”

Na maanden van veel te hard gewerkt te hebben stapten we derhalve zaterdag 16 Juli in het vliegtijd om een uur later op McCarran airport aan te komen. Vers van het vliegtuig staan de eerste fruitautomaten al verleidelijk te knipogen met door hun door LED gevulde ogen. Jill had kort geleden, op de dag dat we de tickets voor onze vakantie kochten op straat 3 dollar gevoden en stevende, overtuigd dat een der biljetten een “Lucky one” was direct op een helverlichte, eenarmige bandiet af. Meer dan een korte onderbreking van onze gang naar de koffer carrousel was het echter niet.

Het verdere veblijf laat zich het best omschrijven als “lekker relaxed” Prima eten, goedkope alcohol en beperkt verlies van monetaire middelen. Een prima lang weekend om de batterij weer even op te laden.

Gegroet.

Juni 2011

2011-07-03T12:00:00.003-04:00

Back to the roots …..

op donderdag 16 juni togen Jill en ik, per over nacht vlucht, via Ohio naar Michigan om daar de eindexamenfeestjes van 2 van haar nichtjes mee te vieren. Saginaw MI, de plaats waar Jill haar eerste daglicht aanschouwde ligt zo'n anderhalf uur rijden van Detroit maar de eerste overnachting vondt plaats aan de oevers van meer Potsego in Gaylord, een gehucht een kilmoter of 200 verderop richting het noorden. Oom Dick had genereus aangeboden om de eerste nacht door te brengen in de “cottage” van de familie Honig hetgeen voor Jill een reis terug in de tijd betekende daar menige vakantie en weekend door haar en haar familie werd doorgebracht met wandelen, tubing en zwemmen in het meer.

Na de nacht het knusse (lees krappe) vakantiehuisje te hebben doorgebracht zetten we op zaterdagmorgen koers naar Michigan om daar samen met de familie te genieten van zon, een glaasje water, wat kleine hapjes en verhalen over Jill haar jeugd; uitermate vermakelijk. Daar de middag laat en de avond nog jong was besloten we onze huurauto door de, hier en daar wat vervallen, stad Saginaw te sturen. Terwijl ik me bezighield met het ontwijken van bestuurders die bij het invoeren van een ouderdomslimiet voor het besturen van een auto zonder pardon van de weg zouden worden gehaald, genoot Jill van het zien van allerlei plekken waar ze als kleuter regelmatig kwam. Na een visueel en gastronomisch feest der herinneringen keerden we op dinsdag weer huiswaarts.

Antwan v2.0....

langzaam maar zeer zeker wordt ik ranker en lichter. Sinds mijn officiële, mentale start op weg naar een beter ik ben ik inmiddels 29 kilo afgevallen en voel me helemaal geweldig. Ik mag sinds 2 weken weer, zij het met extreme mate, weer alles eten en ik moet van het hart dat een (heel) klein stukje chocolade als een grote traktatie werd ontvangen. Ook ben ik ontheven van elke limitatie op het gebied van sporten dus ik ben vol aan de bak met wandelen, joggen, sportschool en pilates. Het gaat super!!

De griffin,

een mythologisch wezen; half leeuw, half arend prijkt sinds kort in permanente vorm op mijn rechterbovenarm. Lang was ik op zoek naar de ultieme manier om die stap ik in Juli 2005 maakte te memoreren.

De tatoeage leverde gemende reacties op maar ik moet eerlijk bekennen dat ik hem schitterend vindt en dat is waar het eigenlijk om gaat. Vindt hem mooi, vindt hem afschuwelijk.... het is me om het even.

Gegroet.

Antwan version 2.0 – week 2/3

2011-06-10T10:21:00.000-04:00

Het is al weer meer dan 2 weken geleden dat ik onder het spreekwoordelijk mes ben geweest en het herstel gaat prima. Ik ben inmiddels in de “soft solids” fase hetgeen betekent dat ik naast eiwit-shakes nu ook dingen als yoghurt, kwark, tofu en eieren mag eten. Een en ander is een welkome afleiding van de (mier)zoete drankjes en waterige soepjes die de laatste weken mijn dieet domineerden.

Het heeft een paar dagen geduurdt eer mijn lijf gewendt was aan het consumeren van ongeveer 600-700 kalorieën per dag ( ik was meer gewend aan +3000) maar ik denk dat ik de balans tussen (veel) minder eten en sporten gevonden heb. Ik wandel/jog een uur per dag en probeer ook nog wat in de sportschool te doen. Nog 2 weken een beetje rustig aan en mag ik weer alles doen. Mooie geledenheid om te starten met Pilates; een goede work-out om de buik- en armspieren te trainen en tegelijkertijd te werken aan mijn houding.

Gisteren was mijn eerste vervolgafspraak bij de dokter en ik was reuzebenieuwd naar de details van mijn operatie en het, door hem gezette, verwachtingspatroon voor wat betreft gewichtsverlies. Hij vindt 185 lbs ( 83 kilo ) nog steeds een realistisch streefgewicht. Ik kan me de tijd niet heugen dat ik onder de 90 ben geweest dus het lijdt geen twijfel dat ik hier behoorlijk naar uit kijk. Als graadmeter is nu gesteld dat ik in de eerste drie maanden na mijn operatie 60 lbs / 27 kg dien kwijt te raken. Klinkt als een hele opgave maar als je je realiseert dat de eerste 20 lbs / 9 kg in de eerste 16 dagen zijn verdwenen en ik dus nog 40 lbs / 18 kg moet zien te verliezen in de aankomend 10 weken, klinkt het ineens zomaar haalbaar.

Sinds begin april ben ik van 327 lbs / 148 kg gekrompen tot nu 281 lbs / 127 kg; nog steeds een hele hoop om van te houden maar toch zo'n 45 lbs / 21 kg lichter in iets meer dan 2 maanden. Verder was de chirurg onder de indruk van de grootte van mijn maag, 2 keer het gemiddelde dat hij ziet, en hij stelde dat het wellicht een record was maar dat terzijde :-)

Gegroet

Antwan version 2.0 – week 1

2011-05-30T10:58:00.000-04:00

het is al weer bijna een week geleden dat ik, samen met Jill door het ochtendgloren de gang naar California Pacific Medical Center maakte om aldaar opgenomen te worden voor mijn maagverkleinende operatie door Dr Cirangle. De medische term voor de procedure is “Vertical Sleeve Gastrectomy” en houdt in het kort in dat het volume van mijn maag reduceert is to een paar fluid ounces (1oz = 30 ml) hetgeen zoals gezegd mijn eetlust en voedselinname kan en zal controleren. Geen wondermiddel dat het afvallen automatisch zal laten gebeuren maar meer een stok achter de deur voor als mijn eigen wil me faalt. Het is namelijk nog steeds mogelijk om grote hoeveelheiden calorieën tot me te nemen (als ik maar vaak genoeg eet).

De operatie is helemaal goed verlopen al duurde het wel wat langer dan normaal. De dokter kwam namelijk tijdens het graven een paar buikhernia's tegen die hoogstwaarschijnlijk het gevolg waren van een operatie die ik een paar jaar geleden heb ondergaan in North Carolina en hij heeft heel vriendelijk de tijd genomen om deze te verwijderen. Resultaat was een verblijf van ongeveer 4 uur op de operatietafel. Rond een uur of 3 in de middag begon ik redelijk bij mijn positieven te komen en een uur later lag ik op zaal met Jill aan mijn bed. Het advies “je bed uit en rondlopen” heb ik vrij snel daarna ter harte genomen omdat lichaamsbeweging en ademhalingsoefeningen dé methode zijn om de effecten van narcose te verdrijven. Lang verhaal kort; woensdag om twaalf uur in de middag werd ik, na een verblijf van iets minder dan 30 uur uit het ziekenhuis ontslagen.

Inmiddels ben ik al weer zo'n 5 dagen thuis en het gaat boven verwachting goed. Ik ben volledig mobiel, ben al een dag of 2 van de pijnstillers af en voel me steeds beter. Ik heb nog wel wat last van mijn buikspieren maar dat is normaal. Het eten (alleen vloeibaar) gaat goed en ook het drinken van de verplichte minimale hoeveelheid vocht ( 2 liter minimaal) gaat me redelijk af. Ik ben in de afgelopen week ongeveer 4 kilo lichter geworden dus mijn veel te strakke t-shirts beginnen ook al wat ruimer te vallen.

Nog een lange weg te gaan maar vooralsnog gaat het de goede kant op.

Gegroet!

Ben ik weer

2011-05-20T17:15:00.001-04:00

Een maand geleden richtte ik me voor het laatst to u. Een trieste dag gevuldt met mooie herinneringen. Daar het op het werk razend druk was (en is) en er weinig spectaculairs te melden viel was de motivatie om mijn elektronisch dagboek bij te houden ver te zoeken.

Ik ben echter wel in de tussentijd naar “the Old Country” geweest om familie en vrienden te bezoeken, alle heerlijkheden tot me te nemen en Koniginnedag te vieren. Een 10-daags bezoek dat zoals altijd is voorbijgevlogen; voor ik het wist zat ik weer in het vliegtuig naar huis. Ik heb de meeste mensen die ik wilde zien gezien maar het bleek weer onmogelijk om iedereen te zien, tegen het lijf te lopen of te bezoeken. Voorwaar mijn welgemeende excuses.

Gedurende mijn verblijf in Holland heb ik me (redelijk) ingehouden, op Konigginedag na ben ik geen enkele keer in “kennelijke staat” geweest. De rest van de dagen in Nederland stonden in het teken van geestelijke voorbereiding op mijn aanstaande operatie; gepland voor aankomende dinsdag (24 mei) om 09:30 plaatselijke tijd.

Na jaren, decennia met mijn overgewicht getobt te hebben ben ik mans genoeg geworden om toe te geven dat ik a) er last van begin te krijgen en b) hulp nodig heb in de strijd tegen de kilo's. Dr. Cirangle zal over een paar dagen mijn maag verkleinen tot de grootte van een walnoot, hetgeen me door verkleining van mijn eetlust en vermindering van eetlust een wapen geeft die me hoopvol maakt om na al deze tijd de strijd tegen de immer groter wordende zwembad te winnen. Ik ben inmiddels al een kilo of wat afgevallen en er moeten er nog vele volgen om een gezond gewicht te bereiken. De onmogelijkheid om te over-eten gecombineerd met een straf diet/exercise regime zal em helpen om dat doel te bereiken.

De chirurg is er kundig en ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal goed gaat maar een paar extra, wereldwijd gedraaide duimen kunnen nooit kwaad ;-)

Gegroet,

Antwan

Hoekie...

2011-04-09T20:27:00.000-04:00

't is verdomme al weer 20 jaar geleden dat jij, in een stoffig ziekenhuis in Den Haag je laatste adem uitblies. Begin 20 en je hele leven voor je werd je uit ons midden weggerukt door een “single car accident” Het is me duister wat er precies gebeurde en ik heb nimmer de behoefte gehad om dit te horen, te registreren. Al wat telde en nog steeds telt is dat de chaffeur van het busje waar je je in bevondt er zonder schrammen van afkwam en jij, na dagen gevochten te hebben, het leven liet.

De dagen voorafgaand aan je begrafenis brachten we door met je familie. Uren spraken we over de dingen die we meegemaakt en uitgehaaldt hadden, daarmee een beeld schetsend van hoe het was om deel uit te mogen maken van jouw leven. We waren nog snotapen, net 20, maar ons gezamenlijk levenspad was inspirerend genoeg om er een boek over te schrijven.

“Good friends we have, oh good friends we have lost. Along the way”Jij was een van deze goede vrienden. Je weet wel, zo'n vriendschap die heel het leven blijft bestaan, die de tand des tijds en afstand zou doorstaan. We zijn doorgegaan met leven, ze zijn getrouwd, hebben kinderen gekregen, zijn gescheiden, geëmigreerdt etc., maar staan nog regelmatig bij je stil. Ik zou liegen als ik zeg dat ik dagelijks aan je denk, sterker nog er gaan weken voorbij dat je niet door mijn hoofd schiet, maar je bent nimmer voorgoed weg.

Je was één van ons en dat zul je altijd blijven!

Per Siempre!

Van ko-lere weer en Mokum

2011-03-27T21:48:00.000-04:00

Ik durf nagenoeg niet meer te klagen over het weer hier in Californië, bijna maar niet helemaal. Ik klaag gewoon verder.. leek het een week of wat geleden nog winter; nu is het een regenachtige oktober dag in Holland. Er staat een straffe zuidwester ( of waar die pleuriswind ook vandaan mag komen), het is guur en het regent onafgebroken. Het komt me zo langzamerhand de strot uit. Ik sprak zeer recent iemand die volhoudend stelde dat het met de winter wel meevalt dit jaar. De lokale drinkwater reservoirs staan tot de nok vol, huizen en bomen glijden van heuvel of en volledige dorpen staan blank. “Meevallende winter me reet”

Ik hoor iedereen al denken “Watje, je bent verdomme een Hollander. Daar moet je toch tegen kunnen” en u heeft allen gelijk. Ik kan er wel tegen maar heb er zo langzamerhand de kracht niet meer voor. Ik woon g.v.d. In Californië en heb recht op goed weer niet dit waardeloze ko-lereweer waar we de laatste weken op getrakteerd worden. Ik wil zon, Ik eis zon!

De regenachtige dagen worden door ondergetekende doorgebracht met werken, naar de sportschool gaan en het nieuws uit de wereld in het algemeen en Mokum in het bijzonder bij te houden. Er broeit iets in Amsterdam en het wordt almaar boeiender. JC heeft gesproken, vd Boog heeft (gedreven door UC) zijn zegje gedaan en nu zijn de rapen gaar. De plannen voor een fluwelen revolutie zijn het raam uit en het is tijd voor actie.

Eerdergenoemde UC, preses van AJAX stelt dat hij dan wel geen verstand heeft voetbal maar het runnen van een onderneming gaat hem prima af. Woorden als deze raken deze ouwe AJACIED diep in het hart. “AJAX is geen onderneming meneer Coronel, AJAX is een club. En dan ook nog eens de beste club van allemaal” U zou best de hele onderneming in uw rectale kanaal duwen en oprotten. Haal dat waardeloze aandeel van de beurs, pleur een ieder die geen voetbalverstand heeft op straat en ga weer eens voetballen. Er zit een ploeg lieden met duizenden wedstrijden voetbal ervaring in de wachtkamer en u houdt angstvallig de deur dicht. Heeeeeel gauw wegwezen!

Tijdens mijn dagelijkse speurtocht naar video- en audiobeelden kwam ik van de week bovenstaand juweeltje tegen. Deze knotsgekke hoofdstedeling heeft volgens mij klem gezeten tijdens de geboorte en is een paar keer heel hard met z'n hoofd tegen het monument op de Dam gelopen maar ik kan er wel (heel hard om lachen)

Gegroe

Japan...

2011-03-20T10:56:00.004-04:00

Een week geleden schudde moeder aarde, ongeveer 8000 kilometer verderop haar rock-hard achterwerk met verschrikkelijke gevolgen. Een tsunami en een, nog immer sluimerende kernramp kostte duizenden het leven, duizenden zijn vermist en een nog onbekend aantal mensen zullen jaren na dato nog de effecten van de aardbeving ondervinden. Het land heeft, zij het in mindere mate, hulp nodig en de internationale gemeenschap is opgesprongen om die noodhulp te verlenen.

Er zijn echter geluiden dat de wederopbouw van Japan minder hoog op de prioriteitenlijst van de rest van de wereld staat en dat daardoor de ouderwetse poeplap minder enthousiast uit de achterzak wordt getrokken. Klinkt enorm cru maar het feit dat Japan over het algemeen als een van de rijkste landen in de wereld wordt gezien en dat “slechts” 8% van het BNP in Japan nadeel heeft ondervonden rechtvaardigt de “honden en noodhulp: Ja, knaken voor wederopbouw: daar moet ik nog even over nadenken”mentaliteit.

Hier in de States hebben we de schokken zelf niet gevoeld maar de enorme Pacific Ocean beschermde ons niet van enkele directe gevolgen. Een 2 meter hoge tsunami baande zich een weg van de oostkust van Japan naar onze westkust. Deze golf, niet echt hoog genoeg om op te surfen leverde buiten aardige plaatjes/video's en wat omvallende bootjes in een haven die nodig een schoonmaakbeurt nodig had geen noemenswaardige incidenten op.

Het psychologische effect van een mogelijke kernramp ging echter niet ongemerkt voorbij. In no time verdwenen de jodium (en andere post-fall out) pillen in de staat Californië van de schappen en maakte men zich op voor langdurige gevolgen van een atoomwolk. Er zou straling onderweg zijn dus het was tijd om on het bureau te gaan zitten, kuilen te graven en eerdergenoemde pillen achterover te slaan. Het stralingsniveau was echter zo miniem dag het kijken naar een in de magnetron ronddraaiende kop soep meer problemen voor de gezondheid kan opleveren.

Ik doe echter mijn best om toch wat bij te dragen aan de wederopbouw en stimulatie van de Japanse economie door een heerlijk assortiment sushi te verorberen. Onze locale sushi chef is een zeer creatief individu; hij verraste me gisteren met een nieuwe Fukushima roll. Een heerlijke combinatie van witte rijst, zeewier, pittige sojasaus en … licht lichtgevende Ahi tonijn.

Stay Safe!

Winter In America.....

2011-02-24T21:48:00.002-05:00

eens zulk loze woorden, ver van mijn Hollandsche in Delft.

Nimmer doorkruiste de het idee dat ik ooit in de States zou wonen mijn gedachten. Winter in “verwegistan” voor mijn part. Hoe anders kon het allemaal lopen. Maar goed, allemaal water onder brug.

Het is dus nog steeds winter en het is voor Californische maatstaven waardeloos weer; het regent, wordt niet warmer dan 10 graden en nu is er zelfs sprake van sneeuw op zeeniveau. Sneeuw in Marin, het moet niet gekker worden.

Een ieder die mijn geklaag over het winter weer hoort tracht me er fijntjes aan te herinneren dat ik uit een “4-seizoenenland” kom en er dus tegen moet kunnen. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik een watje genoemd ben. Kan allemaal wel wezen maar ik kan een ieder vertellen dat wonen in een mild klimaat heeeeel snel went. Ik heb dus ook nagenoeg geen passende winterkleren meer en ik weiger pertinent mijn gaderobe te verrijken met warme kleding. Ik woon in het land van slippers en korte broeken.

Begin van de maand kreeg ik een uitgelezen mogelijkheid om het winterweer, zij het tijdelijk adieu te zeggen omdat ik voor mijn werk naar Austin (TX) moest. In mijn korte broek en zonnebril op mijn ei stapte ik uit het vliegtuig om te ontdekken dat het minder warm dan normaal was in het middle van de Lone Star State. Mijn angst werd bewaardheid, het anders zo aangename klimaat in de Texaanse hoofdstad was voornemens om tijdelijk logies te bieden aan Koning Winter en zijn onderdanen. Het werd na een dag redelijk te zijn geweest veel te koud en op de laastste dag van mijn verblijf viel er zelfs 10 centimeter sneeuw; niet te geloven.

Winter in America is cold!! I don't care what you say.

"Happy" 20-11

2011-01-31T06:38:00.000-05:00

Veel te lang geleden, meer dan een maand, vondt ik voor het laatst tijd
om een blog-post te schrijven. Uren vergaan in dagen, vergaan in weken
en voor je het weet sta ik literair in het hemd.

Het nieuwe jaar, voor Jill en mij persoonlijk to dusver goed begonnen,
heeft al de nodige ellende met zich meegebracht. Een import-Nederlander
met een veel te zieke geest en nog veel ziekere vrinden, Noord-afrika in
vuur en vlam en hier de States een waardeloze hufter die het
noodzakelijk achtte om zijn afkeer van de lokale politiek te vertalen in
een laffe moordpartij op het parkeerterrein van een tot die dag
onbeduidende supermarkt in Arizona. De "vermoedelijke" dader; in de VS
ben je onschuldig to schuld bewezen is, stond met een veel te brede
grijns op zijn clownsgezicht te poseren voor zijn mug-shot terwijl een
paar mijl verderop parlementslid Gibbons lag te vechten voor haar leven.
Videobeelden waarop duidelijk te zien is hoe deze staatsmongool diverse
mensen van het leven en of toekomstidealen beroofd.

Vooropgesteld dat wapens geen mensen doodden maar de mensen die de
trekkers overhalen maakt het gemak waarmee deze joker zijn kleine
arsenaal kon samenstellen met toch enigszins nerveus. De Amerikaanse
grondwet stelt heel duidelijk dat het ieder Amerikaans staatsburgers'
recht is om een wapen, al dan niet verbogen, te bezitten en te dragen
dus er is geen wet die hetgeen in Tuscon is gebeurt had kunnen voorkomen
maar het is een broekvullende gedachte dat elke idioot zonder al te veel
moeite een vuurwapen en de daarbijbehorende ammunitie op kan halen bij
de plaatselijke Walmart.

Als gezegdt gaat het op het persoonlijke vlak goed. Jill en ik zijn
allenbei gezond en hebben alletwee werk (is tegenwoordig al heel wat).
We hebben snode plannen om dit jaar het appartement in Greenbrae, waar
we sinds 2007 wonen, te verruilen voor een flat in de binnenstad van San
Francisco om zo het leven in urban America te kunnen ervaren. Het
buitenstedelijk gebied, zo'n 20 kilometer ten noorden van San Francisco
is ons nog zeker niet gaan vervelen maar we zijn beiden benieuwd hoe het
is om binnen de grenzen van de stad te wonen. Wordt ongetwijfeld vervolgdt.

Het ga uw goed!

2010-12-29T13:16:00.007-05:00

vanuit San Francisco alvast een geweldige jaarwisseling en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar toegewenst. Jill en ik zijn op het huis van vrienden van ons aan het passen in de stad. Komt mooi uit want ik ben van plan morgen om 15:00 lokale tijd een glas te heffen op de voorspoed en gezondheid van iedereen in Nederland.

Vanavond gaan we naar vrienden die aan de voet van de heuvel waarop het huis dat deze dagen ons thuis is wonen. Prima gelegenheid om het traditionele new-years diner in sluimerende edoch gepaste dronkenschap door te brengen. Het is een traditie geworden om met oudjaar een heerlijk diner te verorberen en een en ander af te toppen met een goed glas (of meerdere glazen) blauwe Jan Wandelaar. Yum!

De allerbeste
wensen voor het nieuwe jaar vol liefde en gezondheid voor allen.

Maui 2010

Ik zit stuk

2010-11-25T13:01:00.000-05:00

normaliter rep ik met niet zoveel woorden over een van mijn grote liefdes; AJAX maar ik kan me niet meer inhouden. Met grote regelmaat worden mijn Godenzonen door grote en niet zo grote clubs in het hemd gezet. Niets afdoende aan de terechte overwinningen door de hopjes en kaasdragers maar normaalgesproken mogen dit soort wedstrijden niet op die manier worden verloren.

Waardeloos voetbal, inspiratieloze non-inzet en spelers die zichzelf ongeremdt laten gaan. Overtredingen AJAX onwaardig en tekenen van affectie die op geen enkel veld thuishoren. Tuurlijk zie ik, dankzij Sopcast, dat bakkel een paar keer, al dan niet opzettelijk, op de hand van Suarez gaat staan maar dat geeft nog niet het recht om letterlijk je tanden in een tegenstander te zetten. Zeven wedstrijden schorsing?!?! Ongelofelijk, had minimaal 10 moeten zijn.

Tuurlijk weet ik dat Kuijpers een enorme waardeloze wedstrijd floot en dat de rode kaart van Lindgren op zichzelf terecht was maar 10 minuten daarvoor komt een van die lampen weg met een gele kaart voor een soortgelijke “ik-kan-nooit-mer-bij-de-bal” overtreding. Maar met of zonder een doelwit op je rug, met of zonder “card-happy” scheidsrechters.....als je blijft voetballen met de instelling van een terdoodveroordeelde gevangene die zijn gang naar de galg maakt is komt die zo vurig begeerde derde ster nooit op de linkerborst van het geweldige rood en wit!

Ohh voor de rest gaat alles hier goed. De feestdagen komen er aan en wellicht krijgen Jill en ik het op het werk ook wat rustiger. Na weken, maanden van knallen zijn we wel toe aan wat downtime. Maar goed, klagen doen we niet. We zijn gezond en hebben alletwee een baan. Genoeg om dankbaar voor te zijn op deze laatste donderdag van November; aka Thanksgiving day!!

Happy Turkey Day to all.

Geen bericht goed bericht

2010-10-26T22:21:00.001-04:00

een oud Hollandsch gezegde dat zeker opgaat voor de radiostilte vanuit Californië. In de recente weken was het zo ongelofelijk druk dat ik er gewoonweg niet aan toekwam om even te gaan zitten voor een update van mijn digitale dagboek. Soms denk ik dat ik het schrijven mijn blog louter doe om mijn gedachten op papier te zetten met enig doel het zelf nalezen van mijn levenservaringen als ik later oud en grijs ben. Het is echter gebleken dat er nog immer mensen zijn die belang stellen in mijn wee en vooral wel. Het in mijn ogen zo gewone leven hier blijkt derhalve nog steeds boeiend genoeg voor familie, vrienden en bekenden.

Enig werkelijk wapenfeit van de afgelopen weken is de geboorte van de “ongeorganiseerde borrel” in San Francisco, elke tweede vrijdag van de maand. Een hersenspinsel van ondergetekende en 2 vrienden heeft er toe geleidt dat we twee weken geleden met een groep Hollanders bij elkaar kwamen om onder het genot van een pils en een blok kaas heerlijk hebben zitten bomen over de sport en politiek in Nederland. Er zijn meerder borrels in de omgeving maar de geografische ligging van de etablissementen inspireert zelden tot ongebreideld kantelen openbaar vervoer schaars is en het rijden onder invloed ook hier verboden is. Daar een beetje ouwehoeren gewoonweg makkelijker gaat met wat spraakwater achter de kiezen hebben we een fijne Ierse pub uitgekozen die voor het merendeel van de bezoekers redelijk te bereiken is en zijn van plan om hier elke tweede vrijdag van de maand onze spreekwoordelijke zakken te vullen. Soms is het nu eenmaal lekker om je moerstaal te lullen, ik bedoel maar.

Verder is het al politiek en honkbal dat de gemoederen bezig houdt hier. De SF Giants staan in de World Series en dat is a BIG DEAL. Heel de stad is Oranje-Zwart gekleurd en “we” zijn er van overtuigd dat “we” gaan winnen. Met mijn voorliefde voor voetbal en het daarmeegepaarde fanatisme als het om mijn cluppie gaat in mijn achterhoofd probeer ik niet te vele te worden meegezogen in het enthousiasme. Het laatste wat ik nodig heb is een nieuwe reden om NOG meer tv te kijken. Het is echter met zoveel vrienden en bekenden die “authentic fan” zijn moeilijk om echt afstand te houden. Ik doe dus voorlopig maar mee met de gekte en probeer alle wedstrijden, op TV, te volgen. Gooooooooooooooooooooooo Giants! of Vamosssssssssss Gigantes!

En dan is er de politiek....ooohhh de politiek. Wat een bende is dat. Ik kan na al die jaren nog steeds niet wennen aan de boodschappen vol moddergooiende politici die zelden d'r eigen boodschap verkondigen. Liever, veel liever trachten zij de poten on de politieke stoel van de tegenstander vandaan te zagen. Oude, zeg maar dode, koeien worden dagelijks uit de (modder)sloot getrokken om te accentueren waarom je vooral niet op meneer Brown of mevrouw Witman moet stemmen. Ik herinner me de zegen van de afstandsbediening die me in het verleden toestond om de “uitzending voor politiek partijen” te doen verdwijnen zonder mijn luie reet van de bank te lichten. Heden ten dage verlang ik terug naar de zouteloze Jan Marrijnissen en of JP. Nederlandse politiek is zo waardeloos nog niet. Of ben ik echt al lang weg uit Holland?

Gegroet

Cholestorol en Alcohol

2010-09-30T12:56:00.002-04:00

De afgelopen weken....

zijn als een waas voorbijgetrokken aan het bewustzijn van ondergetekende. Geheel tegen wat ordinair is moest ik namelijk een week lang vroeg mijn lappenmand verlaten om, geheel gekleed, op de motorfiets 110 kilometer heen en weer naar San José te rijden om aldaar een kennisvergrotende school-sessie van 5 dagen bij te wonen. Daar ik normaal gesproken in korte broek en (optioneel) t-shirt mijn werkzaamheden van huis verricht was dit een vreemde gewaarwording waar ik eerlijkheidshalve heel moeilijk aan kon wennen. Ik was dan ook verguld toen op vrijdagmiddag de schoolbel het aanstaande weekeinde aangekondigde.

Het weekend bood echter geenszins mogelijkheden to rust en vrede daar er gewerkt moest worden aan de jaarlijkse conventie in het centrum van San Francisco. Dit alsmaar groter wordende evenement lijdt links en rechts tot ergernis van de lokalen maar het feit dat in de week van OOW'10 voor ongeveer 100 miljoen aan hotelkamers werd verhuurd doet me vermoeden dat San Fran redelijk garen spint bij Uncle Larry's Gathering... so suck it up! Mijn taak is doorgaans het verrichten van hand en spandiensten tijdens de transformatie van hotels tot klaslokalen voor workshops. Het uitlopen van switches, het leggen van netwerkverbindingen en vastplakken van kabels over de grond is even leuk maar gaat na zo'n 12 uur toch een beetje tegenstaan. Verblijven in een redelijk hotel en de overuren maken de druiven echter minder zuur.

Het absolute hoogtepunt van de afgelopen 2 weken was echter afgelopen zaterdag; het eerste “you bring it and we will deep fry it” feest. In een vlaag van (hopelijk tijdelijk) verstandsverbijstering had ik enige tijd geleden tussen neus en lippen door laten vallen dat het wel een aardig idee zou zijn om een vetpan-fuif te organiseren. Daar het in de States redelijk gewoon is om je gasten te verzoeken iets mee te brengen leek me dit naadloos aansluiten bij mijn hunkering naar patat met mayo. Zo gebeurde het dat we met een groep van ongeveer 15 man rond de frituurpan op het veel te kleine balkon zaten te luisteren naar in het vet sputterende bitterballen, frieten, kip, pizza, kaasballen en champignons. Zonder al te veel in detail te treden is kan ik melden dat één en ander wellicht voor herhaling vatbaar is maar dat het avontuurlijke de volgende keer wellicht minder present zal zijn. We houden het de volgende keer maar bij frieten en, volgens Hollandsche maatstaven, normaal frituur-voedsel. Het heerlijk avondje sloeg gelukkig wel een aardig gat in onze bier- en wijnvoorraad hetgeen me meer ruimte oplevert voor toekomstige aankopen.

Het ga u allen goed!

Ps.. daar het feest een redelijke bende was zal ik u niet vervelen met meer lichtbeelden dan het ene hierboven.

9/11

2010-09-12T13:06:00.000-04:00

Het is al weer ruim 2 weken geleden dat ik in de spreekwoordelijk pen ben gekropen om te verhalen over mijn, ons leven in de States.

Ik had graag geschreven over het geweldige, lange weekend dat Jill en ik samen hebben genoten in San Diego en Santa Monica. Had willen verhalen over de wandelingen langs de kust, de film bekeken op een van bekendste begraafplaatsen van Hollywood en over het ouderwets, in beschonken toestand, naar “huis” (lees hotel) fietsen na een avondje kantelen.

Het is echter dit weekend 9 jaar geleden dat een stel, door een verkeerde interpretatie van geloof gedreven, idioten historie schreef door zich met gekaapte toestellen in de Twin Towers te boren dus de plezierige herinneringen van vorig weekend maken even plaats voor een meer sombere gemoedstoestand. Met een gezond gevoel voor zelfkwelling keek ik vandaag, mijn tranen en emoties trachtend te bedwingen, naar documentaires over “9/11” Ik ben dan wel geen Amerikaan (nog steeds niet) en was op 9 September 2001 nog niet van plan naar de VS te verhuizen maar ik voel me sterk verbonden met de natie die me in 2005 heeft opgenomen. Het is dan ook als gezegd heel moeilijk om beelden te bekijken van mensen die alle hoop hebben opgegeven en zich van de aanstonds instortende wolkenkrabbers ter aarde te storten.

Wetende dat geloof de drijfveer van de daders was is het niet moeilijk om begrip op te brengen voor diegenen die naasten hebben verloren tijdens deze en andere aanslagen en daar Islam voor verantwoordelijk stellen. Het is zelfs zeer lastig om bij het zien van alle beelden (Twin Towers, Pentagon, United 93) niet te verleidt te worden om alle moslims over één kam te scheren. Het is echter het vermogen om in te zien dat een kleine, jammergenoeg steeds groter wordende, groep radicalen niet het gehele geloof vertegenwoordigen wat ons scheidt van diegenen die met een lucifer in de ene hand en een Koran in de andere op Youtube in de schijnwerpers wenst te staan. De zee van kritiek die snorremans over zich heen kreeg zou in mijn ogen heel wat eleganter zijn als soortgelijke protesten zouden worden gevoerd tegen diegenen die met regelmaat de “Stars & Stripes” in de hens zetten, maar dat terzijde.

Het verbranden van de Koran (of elk ander boek) is bij wet toegestaan in de VS maar het is in mijn ogen “not done!” Het is dan ook terecht de heel de wereld op zijn achterste poten staat. Toon een beetje begrip voor elkaar, dan komen we een heel eind. En als we het dan toch over begrip hebben....kan je die moskee nou echt niet een paar blokken verderop bouwen? Moet dat nou echt zo dichtbij Ground Zero? Ik weet heus wel dat er op 11 september moslims het leven hebben gelaten toen New York in brand stond. Ik weet ook heus wel dat moslims zij aan zij met christenen, joden en wat meer in Irak & Afghanistan het leven hebben gelaten. Maar het lijkt me dat een beetje begrip voor de nabestaanden van 9/11 niemand kwaad kan doen. Maar goed, wie ben ik?

Gegroet.

The Griffin inside me!

2010-08-22T15:34:00.002-04:00

Of in het het Nederlands “mijn innerlijke griffioen” Een griffioen is een hybridisch fabeldier dat de heerschappij over twee rijken symboliseert: over de aarde (zijn leeuwenlichaam) en over de lucht (de kop en de vleugels van een adelaar)... (bron Wikipedia)

Nu maak ik me zeker geen illusies over heerschappij van meer dan mijn eigen kasteel als de vrouw des huizes er niet is maar de combinatie van een leeuw en een adelaar spreekt me aan. Niet dat ik de behoefte heb om laagvliegend over de Afrikaanse savanne, antilopes achterna te zitten maar omdat ik de symboliek van een half adelaar-, half leeuwachtig wezen niet kan loslaten. De Hollandsche leeuw en the American Eagle verenigd in één afbeelding.

Het is in mijn ogen de perfecte weergave van mijn persoonlijkheid. Half Amerikaans, half Nederlands, deels kaaskop, deels yank (of is dat hetzelfde?) Door alle bezigheden van de afgelopen maanden was ik bijna voorbijgegaan aan het feit dat het al weer meer dan 5 jaar geleden is dat ik per British Airways vlucht Berend Botje achterna ging om mijn geluk in Amerika te beproeven of beter gezegd voor te zetten. Meer dan 60 maanden is het geleden dat ik met betraande ogen mijn familie, vrienden en collega's tabee zei en me met 2 volle koffers en een visum aan de toegangspoort van het land van melk en honing meldde.

Er is in de afgelopen jaren veel gebeurt en ik heb, samen met Jill, heel wat meegemaakt. Mooie dingen, minder mooie dingen, vrienden gemaakt, vrienden uit het oog verloren, banen gekregen, banen kwijtgeraakt, gezond geweest, ziek geweest en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar een lang verhaal ingekort kan ik zeggen dat het goed gaat en dat ik me op mijn plek voel. Ik mis Holland nog met regelmaat ben hier thuis en happy!

The griffin inside me!

Gegroet.

Go ahead....

2010-08-01T19:41:00.002-04:00

make my day!

Het was meer: "go ahead make Jills day" en dat werd wel tijd ook. Mijn betere helft had al vaker en langer aangegeven dat ze (weer) een keer een vuurwapen wilde schieten. Ze had in haar jonge jaren, zoals het een ware amerikaanse betaamt al een paar keer met een jachtgeweer geschoten maar nog nimmer had ze een semi-automatisch wapen ter hand genomen om al grijzend een papieren doelwit vol lood te pompen.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Na veel te lang uitstel en gelukkig zonder afstel stonden we dan gisteren voor de lokale Bullseye om daar onder begeleiding van een ervaren instructeur de wapens ter hand te nemen en er eens even lustig op los te knallen. Daar het ons een goed idee leek om een en ander veilig te doen en zodoende ons niet in de voet te schieten hadden we vooraf een klas geboekt waar ons zou worden bijgebracht hoe veilig een wapen te hanteren en af te vuren.

Na een uur met zijn 2-en in een klaslokaal te zijn onderricht door een Irak-veteraan was het tijd om naar de schietbaan te gaan en met een semi-automatisch .22 pistool 100 kogels, door een donkere tunnel op een papieren dude af te vuren. Als een ware gentleman maakte ik zeker dat de accuratesse van Jill net even beter geetaleerdt werd dan de mijne...althans dat ik wil ik mezelf doen geloof. De realiteit is echter dat ze veel beter kan mikken dan ik.

Ik weet wel dat ik meer dan ooit de goede vrede zal moeten bewaren in huize Honig-vanderStap want "my girl is packing heat and knows how to use it"

Klik hier voor foto's

Gegroet

Passie voor Oranje .... en je club.

2010-07-14T10:11:00.003-04:00

Niet iedereen begrijpt de manier waarop ik het voetbal beleef. Sta om de meest walgelijk tijden op om mijn cluppie of, zoals de afgelopen weken, Oranje te bekijken, ben euforisch na een winstpartij en heb er ongelofelijk de ziekte in als een wedstrijd verloren of zelfs gelijkgespeeldt wordt.

De afgelopen tijd wasdan ook zenuwslopend, intens en psychisch zwaar te verhapstukken. Slecht gespeelde wedstrijden en een zinderende pot voetbal tegen Brazilië deed mijn hart sneller slaan. Het nimmer aflatende vertrouwen in de wederopstanding van van Persie deed me duizelend schuimbekken en de voortdurende strijd geleverd door het terrier-middenveld maakte me hoopvol voor een positieve einduitslag afgelopen zondag.

Zoals nu bekend heeft het niet zo mogen zijn. Een ordinaire schoppartij, helemaal niets mis mee, en enige scheidsrechterlijke dwalingen resulteerde in een Spaanse victorie die volgens de berichtgeving terecht was. Terecht of niet; ondergetekende was en is nog steeds goed ziek van deze gemiste kans en dat zal zo nog wel even blijven denk ik. Maar de teleurstelling maakt langzaam maar zeker plaats voor een gevoel van trots en waardering. Tweede op het WK, Not bad, not bad at all!

Wellicht zijn de aanstaande perikelen op de europese voetbaltransfermarkt een leuke afleiding; who knows?!

Hup Holland!

2010-07-01T19:48:00.004-04:00

in een voetbalgekke wereld is de VS een soort eiland waar normaliter het voetbal de harten niet sneller doet slaan. Voetbal is verruit ondergeschikt aan sporten als basket-, honk- en football en verdient doorgaans niet te veel zendtijd. Het WK is echter een uitzondering en het toernooi wordt, voorzien van commentaar door ex-voetballers als Ally Mccoist en Efan Ekoku, in zijn volledigheid uitgezonden door ESPN en ABC en het contigent voetballiefhebbers in Amerika hoeft dus niets te missen.

Daar ik mijn dagelijkse werkzaamheden voor Oracle van huis verricht heb ik al enorm veel wedstrijden gezien en uiteraard geen minuut van Oranje gemist. Ik heb de wedstrijd tegen Japan bij mijn goede vriend Peter en zijn familie thuisgekeken en voor de wedstrijd tegen Kameroen toog ik naar het Nederlands consulaat in San Fransisco. Het gezamelijk Nederland kijken bracht een hoop goede herinnering uit vervlogen tijden boven.

Na de geweldige overwinning is, net als in het vaderland, de stemming onder de Oranje-supporters in Californie opperbest en zijn er plannen om aankomende dinsdag de wedstrijd tegen Uruguay in de open lucht, op een groot scherm vlak voor het stadhuis te bekijken. Al dat Oranje zal wel redelijk wat bekijks trekken.

Hup Holland Hup!

"'t Is Hier Fantasties"

2010-06-16T00:46:00.003-04:00

Nimmer zag ik Ursul nietsvermoedende, vakantievierende Nederlanders op dit eiland voor de camera trekken om. al dan niet in beschonken toestand, de in Holland zo geliefde kreet "t is hier fantasties" te slaken. Dit eiland, The Big Island, ligt denk ik een beetje te ver weg voor Hollandsch massatoerisme maar ik kan het een ieder zeker aanraden. Het is daar namelijk fantastisch mooi, rustig en spectaculair.

Na een verblijf van 4 dagen op, het ook niet onaardige, Maui vlogen Jill en ik op 1 juni met een binnenlandse, inter-eilandse vlucht van Kahului airport naar Kona om daar onze vakantie voort te zetten. Op dit grootste eiland van Hawaii ( hence de naam ) had mijn veel betere helft een one-bedroom appartement gehuurdt dat voorzien van keuken en aparte woonkamer voor 5 dagen onze thuisbasis zou zijn. Prima onderhouden, zwembad om de hoek en veel te aardige mensen maakte de 85 dollar per nacht een absolute habbekrats.

Door de enorme drukte op Jill d'r werk hebben we redelijk wat tijd werkend in het paradijs doorgebracht maar dat mocht de pret niet drukken. Met een tijdsverschil van 3 uur t.o.v. het vaste land bleef er in de middag genoeg tijd over om het eiland te bekijken, met mantaroggen te zwemmen en zelfs een helicoptervlucht over de vulkanen aan de oostkust van het eiland te maken.

Foto's kunnen niet beschrijven wat een prachtige dingen we hebben gezien maar we hebben toch zo links en rechts wat kiekjes gemaakt.

Klik hier voor de foto's

Gegroet

Aloha!!

2010-06-02T02:38:00.007-04:00

We zijn in fucking Paradise!!! Het is niet anders te beschrijven. Azuurblauwe wateren, witte stranden en wuivende palmbomen tekenen het decor op van onze, vinden we zelf, welverdiende vakantie. Na weken van stress op Jill d'r werk zijn we afgelopen vrijdagmorgen in het vliegtuig gestapt om vijf uur later op Maui weer uit te stappen. Onze 9-daagse vakantie was begonnen.

Eerste stop op het pad naar het paradijselijke Hana was de lokale Starbucks waar Jill een uur of drie al tikkend op haar laptop en babbelend aan de telefoon doorbracht. Het project waar ze aan werkt staat nou eenmaal geen lange radiostiltes toe. Een hoop koppen koffie en geregel later kon echter het weekend beginnen.

Een weergaloze, liefhebbers als ondergetekende vingersaflikkendwaardige, kronkelweg van ongeveer 90 kilometer verbindt Kahului Airport met het pitoreske Hana. Deze provinciale Highway slingert zich langzaam maar zeker een weg door achtereenvolgens agrarische landschappen, grillige rotspartijen en regenwoud-achtige, Märklin-decors. De weg heeft een dermate reputatie dat her en der t-shirts verkocht worden met daarop de kreet “I survived the road to Hana” Hana, de eindbestemming van de eerste dag, is een afgelegen oord waar mobiele telefoons meer niet dan wel werken, de hele gemeenschap op straat leeft en het hoogtepunt van de week wordt gevormdt door de vertoning van een veel te oude film op een veel te klein doek, opgezet op het lokale honkbalveld. Geen moer te doen en dat is precies waar we naar op zoek waren. Een hotelkamer zonder tv met uitzicht op zee; helemaal geweldig!

De volgende dag zijn we dezelfde weg teruggereden om vervolgens Hwy 340 van Kahului naar Ka'anpali te overwinnen. Was de weg naar Hana een behoorlijke uitdaging; de weg rond het noorden van Maui is Bruut met de hoofdletter B! Zo nu en dan ontbrekend asfalt, smalle passages met enkel grassprieten ons scheidend van een hectometers diepe ravijnen. Redelijke stuurmanskunst en een groot hart zijn een vereiste om deze weg redelijk comfortabel te bedwingen. Deze veredelde boerenweg bracht ons als gezegdt naar Ka'anpali alwaar we 2 dagen al snorkelend en zwemmend in de Pacific hebben doorgebracht.

De laatste nacht op Maui werd doorgebracht in het veel te luxe Four Seasons at Weilea. Dit meer-sterren complex deed me nog het meest denken aan de verblijven van de Rich and Famous zoals ik ze zo vaak op tv zie of gezien heb. “Ja meneer, OK meneer” “Zal ik een gekoelde handdoek in uw nek leggen meneer” na een dag voelde ik me steeds meer op mijn plek. Bracht ik vroeger mijn vakanties al kamperend door, tegenwoordig laat ik me graag verwennen in luxe hotels; al is het maar voor 24 uur ;-)

Klik hier voor enkele (97) van de honderden foto´s die we al gemaakt hebben.

Aloha uit Hawaii (inmiddels the Big Island, maar daarover later meer)

Back in the US..

2010-05-24T14:47:00.003-04:00

al weer een week of wat terug in de VS is het er tot op heden niet van gekomen om mijn weblog bij te werken. Niet dat er niets te melden valt maar het is gewoon zo verschrikkelijk druk geweest dat het er niet van is gekomen om wat van de beslommeringen op papier te zetten.

Thuiskomen was een vreemde gewaarwoordin daar Jill bezig was haar werk bij NBC af te sluiten en zich aan het voorbereiden was op een hopelijk tijdelijk leven als werkloze. De opwinding over zoveel vrije tijd wisselde zich af met zorgen over het, op niet al te lange termijn, al dan niet vinden van een nieuwe betrekking. Vele sollicitaties baanden zich een weg over de digitale snelweg hetgeen resulteerde in een aantal gespreken via de telefoon of in levende lijve.

Het, op donderdag aangekomen, nieuws dat een van de bedrijven waar ze had gesolliciteerd zeer gecharmeerdt was van haar kunnen en ervaring werd derhalve met gejuich ontvangen. Maandag 10 mei zou haar eerste werkdag zijn hetgeen betekende dat ze, omdat haar laatste officiële werkdag bij NBC was, geen dag zonder werk heeft gezeten.

Inmiddels heeft ze in twee weken tijd al meer dan 180 uur gewerkt en verblijft ze op dit moment voor een video shoot in Tampa Bay (FL). Ze is voor een groot sportartikelen merk bezig om een website te producen rondom het aankomende WK voetbal. Vorige week ben ik als PA meegeweest naar de shoot met Super Bowl champ Reggie Bush van de New Orleans Saints in LA. Als het even kan en mijn werk laat het toe ga ik graag mee naar bestemmingen die binnen bereik liggen. Zo vlogen we donderdagavond van San Francisco naar LA en vrijdag weer terug. Klik hier voor wat online beeldmateriaal.

Tijdens de shoot fungeerde ik al Production Assistant; anybody's bitch....een mannetje van alles. Enig beloning was een foto met de man of the hour en de waardering van mijn betere helft. Ik probeerder nog, zonder opzet overigens, de Gukki zonnebril van Reggie mee te nemen maar ik kwam er op tijd achter dat de bril die ik op mijn hoofd had (zie foto) niet mijn 15 dollar Hema montuur mijn zijn Italiaans design model was.

Als gezegd is Jill nu in Tampa Bay maar als het goed is komt ze net op tijd thuis voor onze vakantie op Maui en The Big Island. Vrijdag is het off to Aloha-land voor 9 dagen niets doen en snorkelen. Nice!!

Gegroet.

Even in Nederland...

2010-04-30T03:11:00.003-04:00

zoals elk jaar ben ik ook dit jaar weer een paar dagen in Nederland te vinden. Na een paar turbulente weken met de gezondheidsperikelen van mijn vader en het overlijden van mijn oom achter de rug te hebben is het goed om weer even in het vaderland te zijn. Goed om met eigen ogen waar te nemen dat het met mijn pa de goede kant uit lijkt te gaan en dat mijn tante langzaam aan het verlies van haar man lijkt.

In de korte tijd, sinds vrijdag ben ik hier, dat ik weer in Nederland ben heb ik al vele oude bekenden gezien, Hollandse chinees gegeten, diverse soorten en maten pils ingeslikt en is ook de eerste bamihap al gesneuveldt. Mezelf kennende zullen er voor ik volgende week maandag weer op het vliegtuig stap nog wel een of twee volgen.

Gisteren heb een oudhollandsch bakkie gedaan op de verjaardag van een oude vriendin die ik al jaren niet gezien had. Via Hyves waren we elkaar tegengekomen en na een tijdje heen en weder mailen leek het een aardig idee om een bakkie te doen. Zo zat ik dus gisteravond gezellig aan de grote tafel een bakkie te doen met een lekker stukkie gebak. Helemaal super dat soort relaxte avonden in Delft. Juul, bedankt voor de invitatie. Helemaal top om weer even bij te kletsen en je zuster en ouders weer even te zien.

Het is echter niet al hosana; Jill heeft van de week te horen gekregen dat ze samen met haar collega's op zoek moet naar een nieuwe baan. Nou was ze toch al van plan om op zoek te gaan naar een nieuw baan maar het het is toch jammer dat ze nu gedwongen wordt om dit binnen een bepaalde tijd voor elkaar te krijgen. Worden dus weer spannende tijden in huize Honig/VanderStap. Ik heb aangeboden om direct de volgende dag in het vliegtuig naar huis te stappen maar ik kreeg van Jill het advies om toch maar zo veel mogelijk plezier te maken nu ik hier toch ben. Lijkt of ik er meer mee zit dan zij ;-) We houden ons vast aan de gedachte dat mijn ontslag bij IBM zo'n 3 jaar geleden eigenlijk niets dan goeds heeft gebracht. Que Sera Sera!!

Gegroet.

Hoe later op de avond.....

2010-04-08T16:17:00.002-04:00

Met een brok in mijn keel en lood in mijn spreekwoordelijke schoenen vatte ik vandaag de telefoon om mijn condoleances over te brengen aan mijn tante Joke, mijn nicht Anita en neef Michael. Mezelf verontschuldigend voor het late tijdstip stamelde ik, met tranen in mijn ogen, wat woorden om mijn medeleven te betuigen. Het is voor heel de familie een moeilijke taak om morgen afscheid te nemen van oom Ruud maar voor zijn vrouw en kinderen zal het zeker onmogelijk zwaar zijn. Het liefst zou ik natuurlijk in levende lijve de laatste eer aan, zonder andere familieleden tekort te doen, mijn favoriete oom maar de afstand tussen mijn huidige woonplaats en Delft staat dat niet toe. Meer dan een bericht op mijn blog en wat telefoontjes naar Delft zit er gewoon niet in.

Mijn tante merkte op dat het goed was te weten dat ik aan hen dacht. Ik kan haar en iedereen verzekeren dat er geen dag voorbij is gegaan in de laatste weken dat ik niet aan hen heb gedacht.

Ik wens hen en iedereen veel sterkte toe morgen!

2 gezichten....

2010-04-04T22:21:00.002-04:00

Dagen kunnen soms 2 gezichten hebben. Op dezelfde dag dat mijn vader voor de tweede keer in anderhalve week uit het ziekenhuis ontslagen is bereikte me het bericht dat Ruud de moedige strijd tegen de kanker heeft moeten opgeven en heengegaan.

Het is verwarrend om te beslissen welk gevoel de overhand moet hebben; de verslagenheid over het overlijden van mijn oom of het bericht dat mijn vader dermate vooruitgang boekte op het gezondheidsvlak dat hij het ziekenhuis weer mocht verlaten. Na de revisie van zijn aorta vorige week leek het in eerste instantie goed te gaan maar na een paar vreselijk slechte dagen werd besloten om hem toch maar weer op te nemen. Naar verluidt (heb hem vandaag niet gesproken) gaat het weer een stuk beter met hem en is hij weer thuis met mijn moeder.

Ik ben niet belijdend religieus maar als ik het zou zijn zou ik vandaag een paar kaarsjes branden. Voor mijn de held die mijn vader voor me is en mijn moeder die ondanks haar, niet zelden, kwakkelende gezondheid voor mijn vader aan zorgt. Mijn zuster die er niet voor terugdeinst om samen met haar zoon, nieuwe vriend en zijn dochter in de auto te springen om mijn ouders bij te staan in deze moeilijke tijden. Een kaars voor de goedaardige, trotse Ruud, alle familieleden en anders betrokkenen die deze dagen en een ander een plaats zullen moeten gaan geven. Het zou een aardige doos kaarsen kosten om er een te branden voor een ieder die nu in mijn gedachten rondspringt.

Deze dag met een lach en een traan werd hier in Californië prachtig gesymboliseerd door het wisselvallige weer. Verschrikkelijk, Nederlands aanvoelend kloteweer maakte vandaag met grote regelmaat plaats voor de zonnestralen die mijn woonomgeving zo aangenaam maken. Alsof het zo heeft moeten zijn.

Pa, hou je haaks en wordt gauw beter. Oom Ruud, het was een eer en genot u te kennen.

Even pas op de plaats....

2010-03-12T19:16:00.000-05:00

Het gaat over het algemeen geweldig en fantastisch; gezond, leuke baan, leuke woonomgeving...geen vuiltje aan de lucht. Je staat op, kijkt uit het raam, ziet (in mijn geval) de zon over de bergen komen en je realiseert je dat het een prima dag wordt/is en dat er heel wat moet gebeuren om je goede humeur te verstieren; onmogelijk!!

Ik had echter anderhalve week geleden een dag die zo begon maar net even een andere wending kreeg. Mij bereikte namelijk het bericht dat mijn Ome Ruud, ja ik ben 40 maar ik zeg nog immer “Ome”, samen met zijn gezin bezig was een mokerslag te verwerken. Er is namelijk bij hem leverkanker geconstateerd en die nare ziekte is in een dergelijke stage dat behandelen alleen tot wat extra tijd kan leiden. Ongeneselijk ziek was en is het oordeel. De harde klap in het gezicht van mijn ome Ruud, zijn vrouw Tante Joke, kinderen, schoon- en kleinkinderen, (schoon)zussen en andere familie. Mijn neef en vriend Michael, die van plan was om samen met zijn vader al zitten op de bank in zijn ouderlijk huis in rond Juni het WK voetbal te bekijken, is halsoverkop vanuit Australië naar Nederland gevlogen om de laatste dagen, weken door te brengen met hen hem groot brachten. Is allemaal nog moeilijk te bevatten.

Ik liep in Nederland al niet de deur plat bij mijn familie en de afstand die sinds mijn vertrek uit Nederland tussen mij en de familie is ontstaan heeft daar zeker de laatste jaren geen verbetering in aangebracht. Veel meer dan een kaartje met de kerst en een “doe de groeten aan....” ben ik contact-gesproken niet gekomen. Ik ben in de afgelopen jaren wel in Nederland geweest maar heb tot op heden de moeite niet genomen om mijn familieleden te bezoeken. Niet zelden zat ik in het vliegtuig terug naar huis met goede voornemens om de volgende keer toch vooral die bezoekjes af te leggen die er die keer bij in waren geschoten. Helaas lijkt het erop dat ik in het geval van Ome Ruud de kans niet meer krijg om dit goed te maken; daar moet ik mee omgaan en dat moet ik een plaats geven. Terugkijkend op die jaren van radiostilte realiseer ik me dat ik dat anders had kunnen of moeten aanpakken maar gedane zaken nemen eenmaal geen keer.

Ik weet dat het schrijven van dit relaas op mijn weblog niet is waar mijn trouwe lezers op rekenen maar het heeft iets therapeutisch om gedachten op papier te zetten. Het is een stuk gereedschap om dingen waar ik mee zit een plaats te geven en er mee om te gaan. Iedere gek heeft zo zijn gebrek. Mijn gedachten gaan dezer dagen vooral uit naar iedereen in Delft en omstreken die, ieder op zijn manier, bezig is om te gaan met dit drama.

Sterkte en gegroet!!

Ik wordt oud!!!

2010-02-24T23:21:00.000-05:00

Of ben ik het al? Inmiddels meer dan 40 jaar oud zijnde vergeet ik nog wel eens wat en worden dagelijkse bezigheden als traplopen, stofzuigen en afwassen een heel stuk lastiger. Zo ben ik bijvoorbeeld de laatste 2 weken helemaal vergeten mijn weblog bij te houden. Geen bericht is over het algemeen goed bericht en dat gaat in de geval zeker ten dele op.

Ten dele omdat het er spannende tijden aangebroken zijn in Nederland. Mijn vader begint na een lang een gezond leven wat gebreken te vertonen. Dat hoort bij het leven maar je hoopt altijd dat logica aan je voorbij gaat en je ouders netjes 100 worden zonder dat ze ooit wat mankeren. Tijdens een routine scan hebben doktoren een verwijding in zijn aorta geconstateerd en mijn papa is nu bezig zich fysiek en mentaal voor te bereiden op een zware operatie die zijn interne motor weer een langere levensduur zal geven. Zoals elke operatie zal ook deze niet zonder risico zijn dus het is niet overdreven om te zeggen dat het spannende tijden zijn. Afwachten maar. Het is echter gedurende tijden als deze dat ik me weer realiseer dat ik een heel eind van huis zit.

Hier in de VS gaat alles zijn gangetje en worden uren gewoon dagen en dagen gewoon weken. Mijn voorraad Perla koffiepads is aangevuld door Angelique en haar zoons. Zij reageerde op een advertentie die ik een jaar of wat geleden op Hyves had gezet. Daarin bood ik aan om tegen betaling in natura (koffie & stroopwafels) Hollandse toeristen van het vliegveld in San Francisco te vervoeren.

Verder niet te gek veel nieuws te melden.

Antwan

Bitterballen en Beerenburg

2010-02-07T23:05:00.001-05:00

Een van de weinige dingen die hier mis is mijn tanden zetten in een oudhollandse vette hap. Een lekker bamiballetje, een kaassoufleetje, een patatje oorlog...dat soort dingen. Het naar de lokale snack-hut rijden voor een cholesterol-fix is hier een dikke NO-NO. Maar als de Antwan niet naar de snack-hut komt, komt de snack-hut wel naar Antwan. Met dat in het achterhoofd en het immer terugkerend verlangen naar deze typische Hollandse kwiesiene heb ik de afgelopen weken mening uur in de keuken doorgebracht om met behulp van, me door vrienden en het internet, toevertrouwde recepten wat Nederlandse vethappen in elkaar te draaien. Kaassoufles en bitterballen maken is niet zo heel moeilijk, het is alleen een hoop werk.

Om te vieren dat de oerhollandse snekkerette de weg naar mijn keuken heeft weten te vinden en het feit dat ik mijzelf binnenkort (dinsdag de negende) een heuse 40-er mag noemen leek het een aardig idee om wat vrienden en bekenden naar ons appartement te lokken en deze over te halen om als proefkonijn te fungeren. Om een en ander nog wat meer Hollands elan te geven stonden er naast eerdergenoemde snacks onder meer een patatje oorlog/speciaal, tompoucen, stroopwafels en Duyvis borrelnootjes op het menu. om niemand teleur te stellen waren er ook wat minder exotische gerechten voor handen. Jill had ook een fiks aantal uren in de keuken doorgebracht om wat speciale dingen te maken voor onze gasten met graan-allergieen.

Daar een op een goed feest het duo "Natje en Droogje" niet mag ontbreken moest er nog wat te drinken op tafel komen. Hollandser dan Heineken kan bijna niet maar de toevoeging van een flesje Beerenburg en een paar blikken Oranje(hoofdpijn)Boom maakte het geheel af. Zo stonden er gistervond iets meer dan 20 man in ons huis vette happen te kauwen en pils weg te slikken. Niet alleen de aanwezige kaaskoppen konden de vette rommel waarderen; ook niet-Hollanders waren onder de indruk van de snacks.

Rare gewaarwoording om 10.000 van het vaderland een Hollandse snack weg te spoelen met een kauwe klets en een ander onder het genot van de klanken van BZN, Kane, Anouk, Andre Hazes, Het Goede Doel en nog vele anderen. Het trotse rood-wit-blauw wapperde buiten en de Hollandsche kaas was voorzien van kleine Nederlandse vlaggetje. Het was een super verjaardag die ik graag met familie en nog veel meer van mijn vrienden had willen vieren. Het zijn van die momenten dat ik me realiseer hoe ver weg ik woon.

Gegroet.

oohhh er zijn nog wat foto's gemaakt...enigszins wazig maar men krijgt een idee.

Schokkend

2010-01-18T14:14:00.001-05:00

een week of anderhalf geleden trilde de aarde onder de San Francisco Bay Area. Met 4.5 op de schaal van Richter was deze beving een relatief kleine maar ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het feit dat zo nu en dan de tektonische platen onder mijn nieuwe woonomgeving de schouders tegen elkaar zetten om uit te maken wie er het sterkst is. Een paar seconden, die overigens minuten lijken te duren, schudden gebouwen heen en weer om daarna weer tot een een betrekkelijke rust te bedaren. De onzekere momenten direct na zo'n schok zijn gevuld met onzekerheid over de aard van deze trillingen. Is het een op opzichzelfstaand iets of een lichte voorbode van datgene waar een ieder hier rekening mee houdt.

Een dag of wat later schudde de aarde ten noorden van San Francisco met een kracht van 7.5 op eerdergenoemde schaal. Gelukkig was lag het episch centrum een flink eind in zee en bleef mede daardoor fysiek leed en materiële schade beperkt. Een en ander is echter een kneep in de arm om de realiteit van natuurgeweld onder ogen te zien. Moeder natuur doet wat het nodig acht en kijkt daarbij niet naar eventuele ongemakken en ellende dit mogelijk veroorzaakt.

De ongemakken die we hier in NorCal hebben mogen ervaren verbleken bij de 7.0 beving die, het toch al in limbo verkerende, Haiti deze week voor de spreekwoordelijke kiezen kreeg en het zien van de duizenden, al dan niet levend, op straat verkerende mensen scheurt je hart in tweeën. Mensen die nauwelijks iets hadden raakten alles kwijt. Overlevenden van uiteengerukte families die zich afvragen waarom juist hun leven gespaard is terwijl man, vrouw en kinderen het leven lieten toen de slapende reus zich roerde.

De massale steun van de complete internationale gemeenschap ziet dat tijden van nood het beste in de mensen naar boven brengt en doet het vermoeden rijzen dat de wereld niet zo verrot is als het zich soms voordoet.

Gegroet

Ook weer voorbij

2009-12-31T13:23:00.002-05:00

2009 verdwijnt langzaamaan in de achteruitkijkspiegel van de auto die zich een weg baant op de Highway of my life. Wees gerust ik ben niet dronken of high; wilde gewoon eens kijken of mijn 2 wekelijkse gekrabbel naar een waar literair niveau getild kan worden. Falen doe ik jammerlijk als Neerlands Oranje trots op jacht naar de wereldtitel tot op heden. Maar goed de hoop op succes in Zuid Afrika houdt mijn hoop op beter schrijven levend.

Terugkijkend op het afgelopen jaar is het natuurlijk makkelijk om alle gebeurtenissen van 2009 op te sommen maar daar ik niemand wil vervelen met op het internet overdadig verkrijgbare informatie. Er is genoeg ellende en geluk geweest om uren radio en televisie te vullen en daar hoeft mijn blog niet aan bij te dragen. Mijn persoonlijke belevenissen zijn te vinden in de archieven van mijn weblog maar ik kan me de vermakelijkheidswaarde maar moeilijk indenken.

Samenvattend kan ik stellen dat 2009 een goed jaar was. Heb vele nieuwe vrienden gemaakt, heb nog steeds een baan waar ik het goed naar de zin heb, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd met mijn betere helft Jill, heb de gang naar de sportschool weer gevonden (daarmee een stap gezet richting de verwezenlijking van mijn droom om een ware cage-fighter te worden), heb mijn familie en vrienden weer gezien en ben nog steeds gezond. Zo'n beetje alles waarop ik op de vooravond van 2009 mijn zinnen had gezet is voor elkaar gekomen. Ik doe het dus redelijk mag ik wel zeggen.

Voornemens voor 2010.....al het voorgaande en meer aan mijn studies doen.

Gelukkig Nieuwjaar / Happy New Year.

www.mickysays.com

2009-12-19T13:16:00.006-05:00

in de afgelopen jaren heb ik getracht om (2)wekelijks verslag te doen van alles wat ik hier meemaak en wat me boeiend genoeg lijkt om wereldkundig te maken. Zo schrijf ik over mijn werk, privé-leven en alles wat daar mee te maken heeft. Zo nu en dan maak ik een uitstap om mijn mening te ventileren over dingen die in dit land gebeuren en door de buitenwacht als “weird” beschouwd kunnen worden. Ik doe dit alles op een zeker amateuristisch niveau hetgeen me een paar duizenden “hits” per jaar oplevert wat me vervolgens weer motiveert om het vol te houden.

Recent ben ik echter een medelander tegen het lijf gelopen die het bloggen over het leven in de VS op een heel ander niveau beoefent. Haar blog is te vinden op www.mickysays.com en het wijdt uit over alledaagse zaken in de US of A en de manier waarop ze het als Hollandse ervaart.
Het is zowel oog-openen als onderhoudend om te lezen hoe ze een het Amerikaanse leven onder de spreekwoordelijke loep neemt.

Afgelopen donderdag waren Jill en ik te gast in de SupperClub om de officiële launch van Mickey's site te vieren. De SupperClub is een restaurant waar het diner over het algemeen liggend wordt genoten en
(excentrieke) optredens de gasten vermaken. De spijzen worden geserveerd door dames in lichtekooi outfits en kerels op hoge hakken. Een groot blauw konijn maakt dit rariteitenkabinet compleet en het dunkt me dat je redelijk openminded moet zijn om hier een goede avond te hebben. Ik kijk niet zo nauw, mijn ogen uit en had, mede door het feit dat mijn wederhelft het goed naar de zin had, een prima avond.

Klik hier voor wat foto's van de avond.

Gegroet.

Filmpje!!

2009-12-12T10:06:00.003-05:00

na een periode van betrekkelijke rust zijn de waanzinnige dagen voor Kerst aangebroken. We lopen hier van hot naar her deze maand om acte de presence te geven tijdens min of meer formele gelegenheden.

Als lid van het Producers Guild of America krijgt Jill in de periode voorafgaand aan de filmprijs uitreikingen als Golden Globe & Oscars een groot aantal films thuisgestuurd die ze dient te bekijken om zodoende een mening te kunnen vormen en een stem uit te kunnen brengen die namens het PGA de uitslag van eerdergenoemde competities kan beïnvloeden. Dit zijn doorgaans films die op het punt staan in de bioscoop te verschijnen, net uit zijn of eerder dat jaar in de bioscoop hebben gedraaid.

Ook worden er zogenaamde screening parties georganiseerd waar de PGA leden samen komen om splinternieuwe of spraakmakende films te bekijken daar waar het hoort; op het grote witte doek. Zo zagen we vorige week vrijdag, een week voor ie in de bioscopen kwam, de nieuwe Disney flick Princess and the Frog en waren we afgelopen maandagavond te gast op het productiecomplex van George Lucas hier even verderop. Dit schattige optrekje luisterend naar de naam Skywalker Ranch is niet publiekelijk toegankelijk en we lieten ons dan ook de kans niet ontnemen om er eens een kijkje te nemen.

De film die ge-¨screened” werd, Quentin Tarantino's Inglorious Basterds, was dan al wat ouder en staat op het punt om uit te komen als DVD maar het feit dat de director zelf aanwezig zou zijn voor een vraag en antwoord sessie na afloop maakte de avond nog bijzonderder dan hij al was. Helaas kregen we niet de gelegenheid om samen met Q op de foto te gaan en hem toe te voegen aan onze Wall of Fame maar dat maakte het allemaal niet minder boeiend. Het was geweldig om samen met deze geniale cineast naar een geweldige film te kijken en hem daarna te horen vertellen over wat hem drijft en wat zijn gedachte waren en zijn op het moment dat hij wederom een meesterwerk creëert.

Klik hier voor wat foto's van de avond.

Niets te beleven

2009-11-19T11:13:00.002-05:00

Ik leef nog, ben nog steeds erg gelukkig getrouwd, gezond en werk nog steeds (hard) bij Oracle. Verder valt er weinig te melden over de afgelopen weken.

Als ik dan iets moet schrijven is het over een hernieuwde drang om te sporten. Recentelijk zijn Jill en ik weer regelmatige bezoekers van de lokale vleesmarkt die hier als Golds Gym bekend staat. In dit zweethol vol stalen martelwerktuigen en veel te magere lui trachtten mijn betere helft en ik een acceptabel gewicht te bewerkstelligen of in Jills geval te onderhouden.

De feestdagen komen er aan dus het is zaak om alle additionele calorieen te verbranden vooraleer ik zonder al te veel moeite de vergelijking met de kerstman kan doorstaan.

Over 2 weken zijn Jill en ik werkzaam bij de NBC Holiday Parade in San Jose. Mijn taak daar is aan mogelijke veranderingen onderhevig maar als ik het allemaal goed begrepen heb zal ik me bezig houden met het begleiden van BA'ers....wellicht een mooie gelegenheid om me zelf weer op de gevoelige plaat te laten vastleggen met wellicht Kristi Yamaguchi (goud OS92, kunstschaatsen)

Gegroet

Coast to Coast....

2009-10-31T09:09:00.004-04:00

van San Francisco naar Los Angeles en terug. Van San Francisco naar Orlando, van Orlando naar Miami en terug en nu weer naar San Francisco. Dat zijn de afstanden die Jill en ik de afgelopen 2 weken hebben overbrugd.

Los Angeles of beter Huntington Beach was een werkbestemming voor Jill en ik laat geen kans onbenut om mee te gaan en te genieten van alle luxe die Hilton hotels te bieden hebben. Ook laat ik me graag op de gevoelige plaat vastleggen met de semi-beroemdheden die Jill voor de camera heeft. De volgende link ( klik hier ) bevat wat foto's met Jenny Garth ( Kelly Taylor uit Beverly Hills 90210) en Peter Fascinelli (Twilight films)

Nu zitten we dan weer in het vliegtuig terug naar huis. Ik schrijf deze blog update terwijl we op ongeveer 10.000 meter hoogte over Nevada vliegen. De hedendaagse techniek staat tegenwoordig WIFI gebruik in vliegtuigen toe dus ik kan deze update publiceren voor de wielen van deze vliegende doodskist de grond in Oakland raken. I am impressed....are you.

Adam en Mickey

2009-10-17T11:42:00.001-04:00

op een semi-zwoele woensdagavond reden mijn veel betere helft en ik, licht gehinderdt door enorme verkeersdrukte, gehuld in kostuum en cocktailjurk van San Jose via Redwood Shores naar San Francisco. Nou doen we dat wel vaker, zij het niet in kostuum, maar deze keer had de reis een bijzondere bestemming; het huis van Honorair Consul voor het Koninkrijk der Nederlanden Doug Engmann. We waren hier al eens geweest maar vandaag was de Nederlandse ambassadeur de Guest of Honour.

Ter gelegenheid van het aantreden van de nieuwe Nederlands consul Bart van Boluis had het hare excellentie behaagt om naar SF te komen en de handen te schudden van een groot aantal aanwezige, in the Bay Area wonende Hollanders. Sinds Jill en ik met regelmaat acte de presence mogen geven bij gelegenheden als deze lag er ook gisteren weer een naamkaart voor ons klaar.

Daar laatkomen ongelofelijk sjeik staat baanden we ons ongeveer een uur en kwartier na aanvang van het gebeuren een weg, via Doug en Bart naar de bar. Een hoog wa-wa gehalte en wat uitermate symphatieke vrinden sierdde het, over de baai van San Francisco uitkijkende balkon van onze veel te rijke gastheer. Na een handje geschudt te hebben met de ambassadeur schoven Jill en ik in een hoek om daar over ons glas heen mensen te kijken.

Nietsvermoedend keek ik over mijn rechterschouder en ontwaarde daar Adam en zijn partner Mickey Daar ik het nooit kan laten op bekende mensen af te stappen duurde het ook gisteren niet te lang voor ik al schuchter lachend, je loopt niet elke dag een BN-er tegen het lijf, de hand schudde van de voormalige MTV VeeJay en zijn lieftallige vriendin. Een kort compliment voor zijn werk op radio en tv maakte brak het ijs en voor ik er goed en wel erg in had stonden we te OH-en over de normale en abnormale zaken van het leven in het de Bay Area. Business cards werden uitgewisseldt en we belooften contact op te nemen zodra we een gelegenheid zagen om een bak koffie of een pils te drinken. Jill en Mickey leken het aardig te kunnen vinden en de eerste emails zijn inmiddels heen en weer gestuurdt.

Moraal van dit verhaal....het is altijd leuk nieuwe mensen te leren kennen.

Gegroet.

De Open Wereld van het Orakel...

2009-10-14T22:35:00.003-04:00

...klinkt heel wat minder boeiend dan Oracle's Open World en zelfs dat zal op de meesten niet te veel indruk maken. Het is echter binnen mijn werkomgeving elk jaar "a big deal" om deze jaarlijks terugkerende happening knallend van start te laten gaan om het vervolgens tot een goed einde te brengen.

Om de nieuwste technieken die er op onze campus worden geboren aan een zo groot mogelijk publiek te kunnen tentoonstellen wordt jaarlijks het Moscone Center in hartje San Francisco omgetoverdt tot een giga-rood/wit-reclamebord. Ettelijke duizenden vierkante meters worden bedekt met van alles en nog wat op het gebied van databases en daaraanverwante applicaties. Honderden lezingen en trainingen staan ter beschikking van de tienduizenden bezoekers die elk jaar een lieve som dollars neertellen om te komen kijken wat Larry's Bunch nu weer uit de hoge hoed heeft getrokken.

Het laat zich raden dat de logistiek van dergelijk gebeuren nogal wat voeten in de aarde heeft en de voorbereidingen beginnen dan ook geleidelijk maanden van te voren om vervolgens krap een week voor de opening in de hoogste versnelling te schieten. Om ervoor te zorgen dat ale switches, netwerkkabels en wireless access-punten (waardeloos Hollands, maar dat terzijde) op tijd op hun plaats hangen, liggen en/of staan wordt er daags voor de Grande Opening een legertje vrijwilligers opgetrommeldt die tegen betaling van overuren van 's-morgens vroeg tot 's avonds laat door het RAI-achtige gebouw rennen, vliegen en kruipen. Zo ook ondergetekende.

Donderdagochtend vertrok ik van huis om naar vier dagen van 14 a 15 gewerkt te hebben weer huiswaarts te keren. Het was geweldig en geweldig vermoeiend. Niet alleen keihard werken maar ook "verplicht" opdraven bij gelegenheden georganiseerdt door marketing lui en upper management. Rammen overdag en 's avonds alle remmen los in de kroeg, doet me een beetje denken aan vroeger jaren. Alleen jammer dat de herstelperiode tegenwoordig aanzienlijk langer is.

Het wordt een drukke tijd; morgen een meet -n- greet met de Nederlandse Ambassadeur in Amerika, vrijdag naar LA en volgende week voor een paar dagen naar Florida om Halloween te vieren. Wat een leven!!

Gegroet.

Amerikaanse Nederlander loves Hollandse Chinees..

2009-10-01T00:49:00.001-04:00

het is al weer 2 weken geleden dat ik bijna nietsvermoedend, in het kielzog van Bert, het clubhuis van Motorclub Royal binnenstapte om daar verrast te worden door een aanzienlijke groep vrinden welke zich daar verzamelt had om samen met ondergetekende een vorkje te prikken en het glas te heffen. Een prima gelegenheid om bij te kletsen met een aantal mensen die ik nog niet had gezien en vermoedelijk ook niet meer gezien had als deze bijeenkomst niet was belegd.

Ik had een week daarvoor al lucht gekregen van het feit dat er iets stond te gebeuren omdat een van de aanwezigen, welke ik op straat tegen het lijf was gefietst, zich had laten ontvallen dat hij zich “voor de chinees had opgegeven” Weg verrassing?? Nee hoor, gewoon een aanleiding om mijn gastheren attent te maken op mijn fluctuerende agenda van mijn 2 weken durende verblijf in Nederland. Met dat uit de weg kon ik rustig uitkijken naar de verrassing die me te wachten stond.

Binnengekomen viel mijn oog, na alle lieve mensen te hebben waargenomen, op een meterslang lang buffet van Oriëntaals origine; Chinees Indische Lijsttafel....met kroepoek!!! Ondanks het feit dat ik sinds mijn aankomst in Nederland al een paar keer chinees had gegeten liep het spreekwoordelijke water me letterlijk uit de bek bij het aanzien van deze, hier in Amerika niet te verkrijgen lekkernijen. Het zou een perfecte avond worden; goed eten, goed pils en nog vééééééél beter gezelschap. Met de pindasaus rond mijn mondhoeken, de stroperige pang-nang-saus al slierten tussen mijn vingers trekkend deed ik me tegoed aan al dan niet diepgaande conversaties met diegenen waar ik voor mijn vertrek naar de US op veel regelmatiger bases rond de tafel of bar zat. Het was goed om te zien dat mijn aanwezigheid reden genoeg kan zijn om een meute te mobiliseren op een plek waar zo veel dierbare herinneringen geboren zijn.

Bij het verlaten van de MC die avond bekroop me een gevoel van donkere melancholie. Het lot van dit geweldige pand lijkt bezegeld en het heeft er alle schijn van de mijn meeste recente bezoek aan dit donkere, karaktervolle rookhol mijn allerlaatste is geweest.

“Rust in vrede o dierbaar clubhuis. Moge de brokstukken van je karkas, vermalen tot gruis, deel uit maken van wegen gelijk de paden die we met zoveel plezier en hartstocht hebben bereden.”

Uit het diepste van mijn donder dank ik allen die aanwezig waren en nog veel grotere dank gaat uit naar wie dan ook het voor zijn rekening heeft genomen om dit op te zetten!

Gegroet

Enoooooooorme herrie!!

2009-09-25T08:08:00.004-04:00

een van de redenen dat ik begin deze maand naar Nederland ben afgereisd was het dringende verzoek van mijn gabber Marco om toch maar vooral het weekend van 11 tot en met 13 September in Holland te zijn. “Twan, ik wordt maar één keer 40 en als ik dat groots vier heb ik graag dat je erbij bent” had hij me toevertrouwd toen in November 2008 een bezoek bracht aan jullie kikkerlandje. Daar vrienden, en zeker goede vrienden als voornoemde, een kostbaar bezit zijn bedacht ik me geen moment en verzocht mijn betere helft toestemming om me in September 2009 een paar dagen naar het Lage Land te laten gaan.

Zo gebeurde het dat we op Donderdagavond de tiende September met 7 man, in 2 auto's, met nog onbekende bestemming in zuidelijke richting rijdende de toren van de Delftse kerk almaar kleiner zagen worden. De rit voerde ons langs 010, Breda, Lampenstad en Maastricht richting de Belse Ardennen. Een gevoel van warmte en koude tegelijk maakte zich van de onwetenden meester omdat een survival weekend in het laaggebergte net ten zuiden van Limburg op niemands verlanglijst stond. Ondergetekende slaakte een zucht van verlichting toen de 2 bolides door Luxemburg richting Frankrijk koersten, waarmee zwaar fysieke arbeid vermeden leek. Denderend door de nacht werd duidelijk dat onze eindbestemming ten zuiden van Zwitserland in het land van de tasjesdieven zou liggen.....Bella Italia!!!

Met een slaaptekort van hier to Jericho staptten we vrijdagochtend door de poorten van Parco di Monza om direct te ontwaken door het gehuil van de supersnelle F1 bolides. Een overweldigende ervaring voor firsttimers als ik, een wederontmoeting voor gelouterde race bezoekers als Marco en Willy.

Zonder in al te veel detail te treden kan kunnen de volgende dagen worden samengevat door o.a. de volgende kernwoorden: Herrie, Kouwe Pils, Lauwe Pils, Goedkope Lichtekooien, WC-papier-loze toiletten, Hollandse Boerentrienen, Kim Hollands zuster, (licht)aangeschoten Hollanders (wij) en onnoemlijk veel plezier.

Denk dat ik namens alle deelnemers van het “voel je weer 20 weekend” spreek als ik Marco nogmaals bedank voor deze super ervaring. ....... Marco, bedankt!!! Het was super!!!!

Gegroet

Hier wat lichtbeelden: foto's

In Holland....

2009-09-17T09:23:00.002-04:00

...de naam van een school in Nederland maar vooral de tijdelijk staat waarin ik me verkeer..IN HOLLAND.

Vrijdag de 4e ben ik aangekomen op Schiphol om me direkt in allerlei feesten en andere sociale gelegenheden te storten. Zo stond ik op de avond van mijn arrivee in Nederland al gezellig een pils te happen met een van mijn beste vrienden, feestte ik op zaterdagavond tot in de spreekwoordelijke kleine uurtjes en zaten we op zaterdag heerlijk te barbeknoeien.

Ik heb al veel meer dingen meegemaakt en gezien maar het voert te veer om daar nu over uit te wijden. Ik kom daar later op terug.

Het is echter ook weer gebleken dat 2 weken in Nederland zijn eigenlijk te kort is om iedereen die ik wilde zien ook daadwerkelijk te zien. Ik heb nog anderhalve dag en daarin ga ik trachten nog wat mensen te bezoeken maar ik waag te betwijfelen dat de hele lijst zal worden afgewerkt.

Gegroet

Even naar LA

2009-09-02T12:19:00.006-04:00

Het is een gekkenhuis de laatste tijd. Motorrijden naar en Yosemite National Park (zie foto's), goed 750 kilometer op een dag, Pannenkoeken eten bij good old Kees Den Breejen en housesitting in San Francisco waren de hoogtepunten van de afgelopen 2 weken.

Omdat al deze dingen nog niet spannend genoeg waren belde mijn betere helft me vorige week op of ik mee naar LA wilde gaan om haar te vergezellen tijdens het opnemen van een Hilton commercial. Waar ik normaliter niet zo happig ben op het meevliegen voor haar werk (en zeker niet een week voor ik op reis naar Nederland ga) besloot ik toch mee te gaan om zodoende zoveel mogelijk tijd met Jill door te brengen vooraleer ik donderdag voor een verblijf van 2 weken naar Nederland vlieg.

Hier wat foto's van ons onderonsje met Jack Coleman (Heroes & Dynasty) en Kevin Alejandro (SouthLAnd)

CarePackage

2009-08-15T17:16:00.004-04:00

het kan allemaal niet op. De stroom met Nederlandse producten lijkt niet te stuiten. Schreef ik de laatste keer over de alle lekkernijen die de in Juli de weg naar mijn huis vonden; 2 weken geleden stond er een enorme Karwei verhuisdoos voor de deur. Een keer per jaar sturen mijn vrienden Marcel en Laura een care-package per post. Een doos vol dingen die me aan Nederland doen denken en de innerlijke Hollander in mij happy houden. Koffiepads van Perla, diverse soorten drop en o.a. oer-Hollandse kokokransen. De niet eetbare maar ozo geweldige delfts blauwe tegeltjes waren icing op de cake en zullen zeer zeker een mooi plekje in ons huis vinden.

“Marcel en Laura, enorm bedankt voor de goed gevulde doos uit jullie goed gevulde harten!!! Super. Vooral de tegel met daarop het stadhuis van Delft, waar Jill en ik op 14-2-05 in het huwelijk traden is geweldig!”

Koffiepads en stroopwafels....

2009-07-28T17:54:00.002-04:00

zijn weer in overvloed aanwezig. Een golf van Nederlanders bracht de afgelopen weken naast gezelligheid ook een grote hoeveelheid aan Nederlandse producten met zich mee. Koffiepads van Appie Hein, stroopwafels, kokoskransen en zoet-zachte drop sieren de voorraadkast op.

Net op tijd overigens omdat ik aan mijn laatste zak koffiepads bezig was en het voetbalseizoen op het punt van beginnen staat. Een van mijn tikken is namelijk het op zondag erg vroeg opstaan om gewapend met een bakkie Perla “Langs de lijn” te luisteren of via ESPN360.com voetbalwedstrijden te kijken. Noem me gek maar ik voel me dan als een vis in het spreekwoordelijke water.

Het was geweldig om in mijn eigen habitat een pils te drinken met oude vrienden die ik al lange tijd niet meer gezien had. Oud-Hollands ouwehoeren onder het genot van een kouwe klets is nog immer een van mijn meest geliefde bezigheden en mijn bezoekende vrinden hebben geen idee hoe zeer ze me een plezier hebben gedaan door me weer te laten ervaren wat voor hen zo gewoon is. Ik ben happy en blij in de States maar er zijn dingen die ik mis....

Dus bij deze; Bert, Walter & Marleen / André & Alexandra & the kids, Renate, Geer en Rob enorm bedankt voor de geweldige tijden die ik met jullie heb mogen doorbrengen. Het waren soms uurtjes hier en daar maar het deed me enorm goed!! En natuurlijk bedankt voor alle lekkernijen...weet dat ze gewaardeerdt worden in het holst van de nacht Amerikaanse tijd dan.

Gegroet

Ps....een geweldig “dank je wel” natuurlijk naar mijn lieve ouders die Bert opzadelden met bijna 9 kilo aan extra bagage in de vorm van koffie, drop en koek!

Bliksembezoek....

2009-07-19T10:19:00.003-04:00

Vorige week vrijdagochtend stond ik wat zenuwachtig heen en weer wiebelend op het vliegveld van San Francisco te kijken naar de deur die de internationale zone scheidt van de bankroete staat die Californië heet. Maanden waren voorbij gevlogen sinds een oneliner email "Gaan we nog?"me attendeerde op het feit dat een afspraak gemaakt in november er een was met inhoud en waarde. Tijdens een pils was namelijk het idee geboren om naar de MotoGP van Laguna Seca te gaan; "Als jij kaarten regelt, kom ik die kant op" had Bert geroepen. Beneveld door een lading bier en Schotse afzakkertjes had ik er weinig waarde aan gehecht maar een en ander bleek minder utopisch dat ik me had voorgehouden.

Vrijdag de derde Juli was het dan zo ver en kwam Ome Bert met Neerlands trots op San Francisco International Airport aan voor een kort maar, naar later bleek, heftig bezoek van vier nachten en even zoveel dagen.
Vrijdagavond naar de Marin County Fair, de traditionele jaarmarkt die gedurende de week van July 4th gehouden wordt. Het is een bonte verzameling van draaimolens, boerderijdieren, tentoonstellingen en muziek die menig Amerikaans hart sneller doet slaan. De onderdompeling in locale cultuur en traditie liet mijn Nederlands vriend niet onberoerd en hij genoot zichtbaar van al hetgeen je als normale toerist meestal hard voorbij rijdt. Tegen een uur of negen kwam de man met de hamer voorbij en was het tijd om onze gast naar zijn bed te vervoeren en hem van de welverdiende en noodzakelijk rust te laten genieten. Het zou immers nog druk zat worden.

Zaterdag stond in het teken van Onafhankelijkheidsdag en werd traditiegetrouw gestart met een bezoek aan de lokale parade. Een soort van carnavalsstoet waarin de gemeenschap laat zien waar het voor staat en waar het trots op is. Spuitgasten en de hermandad rijden rond in schoongemaakt materieel daarbij vergezeld door alle sportteams en muziekgezelschappen die Larkspur rijk is. Daarna een 3 uur lange rit door onze achtertuin om Bert een idee te geven waar ik naar toe ga als ik even "fijn een stukje wil gaan rijden" Een en ander was slechts een voorbode van wat nog komen zou gaan die avond.....de traditionele BBQ.
Een overvloed aan voedsel en drank maakte, samen met een select gezelschap, voor een goede gelegenheid om onze "guest of honour" een idee te geven hoe deze oer-Amerikaanse feestdag gevierd dient te worden.

** klik hier for een impressie van Bert en Twan bij de Parade **

Zondag was het al vroeg dag. Met bierdoorlopen ogen werd de 2,5 uur durende rit naar het cicuit van Laguna Seca aanvaardt om te genieten van "the Main event" van de dag en het hele weekend; The RedBull MotoGP 2009" Gelegen in de duinen van de kust nabij Monterey is dit kleine circuit een heuse traktatie voor menig motorliefhebber. Motoren die met hoge snelheid door de fameuze kurkentrekker-bocht heen jagen zijn een lust voor het oog en oor. Stom toevallig had ondergetekende beslag gelegd op een paar superplekken op de tribune ter hoogte van de start/finish lijn en gezeten in de zon genoten Bert, Peter, Duane en ik van de MotoGP.

De laatste volle dag van Bertel's bezoek werd al shoppend en toeristerend doorgebracht in de grote stad SF. Op jacht naar onder andere goed voedsel en een kleinigheidje voor Bert's in Dennnnnnn Hoorn achtergebleven vrouw Louise slenterden we door de streets of San Francisco via Fishermans Wharf en downtown naar het AT&T stadium waar we afsluitend de SF Giants van de Florida Marlins zagen winnen in een fijne partij honkbal met uitzicht op de baai.

**foto's van Bert's bezoek**

Gegroet!

Een stukje paradijs op aarde....

2009-06-29T15:04:00.011-04:00

nee geen manier om sluikreclame te voeren voor Bounty (hoewel die heerlijke kokos/chocolade repen natuurlijk niet te versmaden zijn) maar een manier om Hawaii te beschrijven. Gelegen in de Stille Oceaan maakt deze eilandengroep deel uit van de Verenigde Staten van Amerika en daar het nog geen 5 uur vliegen van San Francisco is maakt het een uitgelezen korte trip bestemming. We zijn niet langer dan 5 dagen in dit tropische paradijs geweest en dat was mijns inziens lang genoeg. Natuurlijk hadden we langer kunnen genieten van de azuurblauwe zee, de veel te zoete cocktails en het fantastische eten maar met een grand total van 13 vakantiedagen per jaar moeten we redelijk compact met vakantie om ook gedurende de rest van het jaar wat stoom af te kunnen blazen.

Waarom betalen..... als het ook gratis kan.

1 van de absolute “must-do's” op elk tropisch eiland, en dus ook Hawaii, is snorkelen. Lekker met een duikbril en een plastic pijp in je waffel, al zout water slikkend naar veel te kleine en vlugge vissies kijken. Het hele eiland is vergeven van bedrijfjes die tegen (on)redelijke betaling niet te beroerd zijn om je op hun (hopelijk) zeewaardige boot naar de “ideale” snorkel-plek te vervoeren en je tijdens het transport te voorzien van een natje en een droogje. Niet zelden kost dit grapje een slordige 100 dollar voor 3 uurtjes dus het laat zich raden dat deze Hollander altijd op zoek is naar een goede deal. Gelukkig heeft mijn betere helft dezelfde instelling en het duurde dan ook niet lang voor we samen, onnozel om ons heen kijkend, langzaam ijsberend over de boulevard, opgemerkt werden door een verkoper van Timeshare accommodaties die dacht in ons een perfect stel aspirant eigenaren van een week per jaar in een luxe Marriott resort te ontwaren. Gewillig lieten we ons verleiden tot het bijwonen van een 45 minuten lang verkooppraatje teneinde daarvoor beloond te worden met een Dolphin Cruise van het huis.

Dog the Bounty Hunter.....

is een gewezen crimineel die het religieuze licht heeft gezien en nu, gewapend met een bus pepper-spray en paintball pistool, criminelen achterna zit om deze tegen betaling van de borg weer in het gevang te krijgen. Deze opvallende verschijning met zijn lange touw-achtige haar, zijn lederen vest en tatoeages is local celeb in Honolulu en ik had me dan ook voorgenomen om mijzelf met deze blanke indiaan op de gevoelige, digitale plaat te laten vereeuwigen als de kans zich zou voordoen. Ik had een week eerder zelfs mijn mijn Facebook status de wens uitgesproken om met deze clown op de foto te gaan. Ik was echter redelijk verbaasd toen ik Duane “Dog the Bounty Hunter” Chapman ook daadwerkelijk tegen het (kleine) lijf liep in een van de duurdere hotels die Waikiki rijk is. Zijn dochter vierde er haar Sweet 16 en toen Jill en ik samen op het terras naast de feestzaal zaten duurde het niet lang voor deze Hawaiaanse versie van Klukkluk zijn snufferd liet zien. Over het hek springen om me vervolgens langs de body-guards te worstelen teneinde een foto-mogelijkheid te creëren leek me wat ver gaan dus dat snode plan werd snel overboord gezet. Echter de scherpe blik van mijn betere helft leverde een prima kans op toen Dog de boel de boel liet en op huis aan leek te gaan. Met een korte sprint en mijn Iphone in mijn hand volgde ik de kleine gigant door het hotel en tackelde hem net voor hij zijn veel te grote SUV in wilde stappen..... zie hier het resultaat:

Officiele Honden-site: http://www.dogthebountyhunter.com/

Al met al weer het een en ander meegemaakt waarvan we natuurlijk een redelijk aantal foto's hebben. Klik op deze LINK voor meer foto's.

Gegroet!

Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje Jansen persoon van het jaar te maken.

Sjoukje...

2009-06-24T12:54:00.006-04:00

vorige week berichtte ik u vanuit het vliegtuig naar Hawaii over een korte vakantie die ons in het verschiet lag. Deze vakantie is inmiddels voorbij en ik zal hier zeker nog uitvoerig verslag van doen. Toen ik echter vandaag probeerde de tijd te nemen om mijn relaas op digitaal papier las ik vluchtig de diverse blogs die ik poog bij te houden en verloor terstond de lust om u allen deelgenoot te maken van mijn vakantie plezier. Het bericht dat Sjoukje Jansen na een dappere strijd met A.L.S., beter bekend al Lou Gehrig's disease, eind vorige week is overleden kwam niet geheel onverwacht maar toch als een klap.

Deze fysiek sterke vrouw die in minder dan een jaar tijd door deze ziekte werd gesloopt en nu niet meer is, blogde er ondanks haar ziekte lustig op los en zag zo kans om op strijdlustige wijze deze letterlijk slopende ziekte een gezicht te geven. Samen met haar Han en 3 kinderen maakte ze het beste van de veel te korte tijd die haar gegeven was sinds Lou in haar leven verscheen. Een verschijning in “De Wandeling” maakte duidelijk dat Sjoukje, ondanks dat ze wist dat ALS uiteindelijk de overhand zou krijgen en haar uit dit leven zou wegrukken, sterk in het leven stond. Haar weblog op Hyves werd dagelijks door honderden mensen gelezen en een ieder leefde toe naar het onvermijdelijke moment dat naderde met rasse schreden. De kwaliteit van Sjoukje's leven nam met de dag af, haar lichamelijk toestand verslechterde met de dag maar haar mentale weerbaarheid en sterke karakter bleef tot aan haar dood een inspirerend iets. Een van haar citaten: “Celebrate Love & Life” dekt de lading perfect.

Rest mij Han, de kinderen en alle familie en vrienden sterkte te wensen met het verwerken van dit verlies.

Antwan

Ps,

doe me een lol en stem (het liefst elke dag) hier in een poging om Sjoukje persoon van het jaar te maken.

Mahalo

2009-06-17T13:11:00.000-04:00

Hoog in de lucht schrijf ik dit. Op weg naar Hawaii zo’n 10 kilometer boven de Indische Oceaan is het goed toeven in de eerste klas van United Airlines flight 77. Het eten is waardeloos, de dame in de stoel voor ons zit te ruften of het een lieve lust is en er zit een ongekend aantal veel te kleine kinderen net niet stil genoeg. Tel daar bij het meeste verouderde “in-flight-entertainment” systeem op en het laat zich raden dat we ons de volgende keer wel bedenken voor we weer United naar Hawaii vliegen.

Maar let’s get real; we zijn op weg naar Hawaii of all places. Een goed 5 uur vliegen van ons huis wachten azuurblauwe wateren met witte schuimkoppen, hagelwitte stranden en veel te veel “umbrella drinks”. Er even een paar dagen tussenuit om een beetje te snorkelen, aan het strand te hangen en Pearl Harbour te bekijken. Het kan allemaal rotter dacht ik zo.

Uiteraard zal ik na terugkomst in Californie trachten uitgebreid verslag te doen van deze 5-daagse trip naar West. Ik doe dat dan met alle soorten van onbeschrijfelijk genoegen . Maar dat moge duidelijk zijn.

Aloha!!

Hollandsche Antwan in Amerika...

2009-05-30T10:30:00.004-04:00

De spanningen in de Bay Area (en de rest van Californië) liepen afgelopen weken hoog op. De rechterlijke uitspraak over het al dan niet geldig zijn van Proposition 8 was aanstaande en voor- en tegenstanders waren klaar voor hevige protesten in de straten van de grote steden van de Golden State. Proposition 8 was vorig jaar de door de conservatieve rechtse hoek van het politieke spectrum op de stembiljetten gezet teneinde een grondwetswijziging door te voeren die het onmogelijk zou maken voor gelijkgeslachten om te trouwen.

Het is ongelofelijk om vast te stellen dat er nog immer lieden in de wereld zijn die denken het leven van anderen te kunnen beheersen door deze gelegaliseerde vorm van discriminatie te ondersteunen. Uiteraard staan de voorstanders van deze wetswijziging, al zwaaiend met de uitslag van de verkiezing in november, te roepen dat “het volk heeft beslist” maar het is van de gekke dat in een land als dit de overheid toestaat dat een minderheid openlijk gediscrimineerd wordt. En het is mijns inziens dan ook terecht dat de LGBT gemeenschap van Californië en de rest van de wereld op de achterste poten staat om het recht te trouwen met wie je ook wilt te beschermen.

De rechtse lobby heeft slim ingespeeld op het immense contingent, nauwelijks Engelssprekend import Amerikanen van “South of the border” en de boeren en buitenlui die ver buiten de grote steden edoch binnen de staatsgrenzen wonen. Eerdergenoemde verkiezingsuitslag zou volgens mij een heel andere uitkomst hebben gehad als alle belastingbetalers hier in Californië een zegje hadden mogen doen. Het is echter voor weldenkende immigranten als ondergetekende niet weggelegd om deel te nemen aan het democratische proces. Dit verreist het Amerikaans staatsburgerschap en zeker met de recente ontwikkelingen ben ik er nog niet uit of ik Amerikaan wil worden of gewoon Hollandsche Antwan in Amerika.

Op het persoonlijke vlak kan ik melden dat ik gisteren bijná mijn CCNA examen heb gehaald...maar bijná geslaagd is compleet mislukt. Volgende keer beter.

Gegroet.

Beter....

2009-05-25T10:55:00.005-04:00

Het gaat beter! Jill d'r knie is dan wel seriously messed up maar er is geen directe aanleiding tot een gevreesde operatie. Met het dragen van een brace kan ze alle dingen doen die ze wil. Skieën, tennisen, etc etc. Het herstellen van de door de dokter in Nederland gemaakte misstap zou niets anders opleveren dan een hoop ellende en een iets stabielere knie. Dezelfde stabiliteit kan worden verkregen met eerdergenoemde brace, dus op het moment gaat het mes er nog niet in.

Heb van de week te horen gekregen dat mijn "ouweheer" binnen niet afzienbare tijd echter wel op de operatietafel zal moeten plaatsnemen om een buik hernia te laten verhelpen. Tijdens een onschuldig partijtje "bakstenen-in-de-keuken-sjouwen" heeft de goede man zich vermoedelijk vergrepen aan een iets te zware last en het gevolg is een medische ingreep. Maar goed we zien wel hoe dat afloopt. Maakt alleen wel pijnlijk duidelijk wat een afstand er tussen mij en mijn ouders zit; als ik nog in Delft (of Nederland) had gewoondt had mijn Pa hopelijk wel een beroep op me gedaan om hem te helpen bij het zware werk. Gelukkig heeft een van mijn beste vrinden al aangeboden om bij toekomstige projecten een helpende hand toe te steken.

Verder hebben we dit weekend officieel keihard de zomer afgetrapt met een de heuse "Traditional, annual Memorial Day BBQ" Deze, dit jaar begonnen jaarlijkse traditie is de eerste serieuze test van de BBQ op ons balkon en ik kan vermelden dat het stalen gevaarte de test goed heeft doorstaan. Op het menu stonden o.a. burgers, dogs, tri-tip, Mac'n'Cheese en een scala aan andere zoetig- en hartigheden. Een en ander werd weggespoeldt met bier, wijn en schotse whisky dit met een serieuze kater op de zondag tot gevolg. Summer is here.....KICK IT!!

Gegroet!

Even wat minder...

2009-05-14T21:43:00.003-04:00

Het zou onmenselijk zijn om nooit wat tegenslagen te hebben in het leven. Het zou je doen denken dat alles vanzelf gaat en er niets meer te klagen valt. Teruglezend in mijn blogs van de afgelopen maanden en jaren valt me op dat ik louter leuke en spannende ervaringen op het elektronische papier heb weten te zetten. De regel bevestigende uitzondering is wellicht mijn bijna dood ervaring in 2006 toen een gebarsten blinde darm me bijna het leven kostte maar buiten dat gaat alles geweldig.

De ellende van 30 april is hier zeker niet onopgemerkt gebleven en de gebeurtenissen in Apeldoorn hebben bijeenkomsten die vol lol en jolijt gepland waren omgetoverdt tot sobere, bijna uitvaartachtige samenkomsten van Nederlanders in de Bay Area. Minuten stilte en toespraken van hoogwaardigheidsbekleders deden de 10.000 kilometer die ons hier van het vaderland scheiden overbruggen door gevoelens van onmacht en medeleven. Ondanks dat we hier de States wel wat gewoon zijn raak je nooit gewend aan het idee dat er mongolen rondlopen die tot zulke daden in staat zijn. Het is helaas de realiteit van deze tijd en we moeten ons schrap zetten voor meer van dit soort dwaze acties in de toekomst. Mijns inziens heeft het echter geen nut om daar continue mee in het achterhoofd te lopen omdat dat de kwaliteit van dit prachtige leven zou overschaduwen en teniet doen. We leven door en daar kan geen K T wat aan veranderen.

Op het persoonlijke vlak heeft mijn veel betere helft een tegenslag te verwerken gehad toen ze recent te horen kreeg dat de operatie aan haar knie uitgevoedt in 2005 niet het gewenste resultaat heeft gehad en we nu rekening moeten houden met een herstellende ingreep. We moeten nog even de uitslag van een MRI afwachten maar het zit er dik in dat Jill onder het spreekwoordelijke mes moet. Een zure appel, zeker omdat de imbeciel die op een mooie zomeravond met een fikse sliding mijn lief het ziekenhuis inschoptte nooit enige vorm van betrokkenheid heeft getoond. Sterker nog.....via juristen werd en wordt alle verantwoordelijkheid ontkent hetgeen een vergoeding van schade in de weg staat.

Het is echter beter om vooruit te kijken en te werken aan herstel. Vooruit kijken en niet achterom.

Gegroet

Vanaf 30 April zonder werk......

2009-04-20T11:43:00.000-04:00

plek op kantoor. Ik wordt niet langer geacht op kantoor te verschijnen maar mijn werk gewoon lekker thuis te doen. Bureau leegruimen, alles in dozen en de zooi mee naar huis. Ik heb dit “onheil” over mezelf afgeroepen daar ik de afgelopen maanden gemiddeld 0.7 keer per week op kantoor ben verschenen. De organisatie van Oracle verandert en wij veranderen mee.

Ik heb me aardig aangepast al zeg ik het zelf; door mijn conference calls in de middag te plannen kan ik mooi achter op het balkon zittend de zon zijn werk laten doen terwijl ik met klanten praat, ik loop hard in mijn lunchpauze hetgeen me behoedt voor excessief eten en mijn reistijd is beperkt tot 2 minuten van mijn bed naar mijn bureau. Niet meer welkom zijn op kantoor heeft zo zijn voordelen.

1 keer per week maak ik nog immer de gang naar kantoor om mijn, inmiddels gekleurde, gezicht te laten zien. Dat is dan ook meteen de minst productieve dag van de week daar het leven zich op kantoor voornamelijk rond de water-koeler en in kantoren van managers afspeelt.

Zoals ik al eerder meldde......het gaat nog steeds goed! Sterker nog; het gaat steeds beter.

Gegroet

Passover Haggadah

2009-04-12T10:26:00.006-04:00

Gisteren waren Jill en ondergetekende, op uitnodiging van een onzer vrienden, aanwezig bij een heuze Passover viering. Deze traditionele Joodse feestdag viert/herinnert de Exodus van het Joodse volk vanuit Egypte en alle rompslomp die dat voor de zionisten met zich meebracht,

Al op vroege leeftijd de kerk uitgebonjoured zijnde ging het hele religueze aspect van een en ander geheel aan me voorbij en voelde ik me bij tijd en wijle een oprechte huichelaar voor het meelezen van de verhalen en gebeden. Maar ik had de gastvrouw vooraf op de hoogte gesteldt van mijn gebrek aan hiernamaals-geloof en ik werd ervan verzekerdt dat het louter een sociaal gebeuren was familie en vrienden rond de dis plaatsnemen om onder het genot van een hap en een drank het verhaal van Mozes, de 10 plagen en de eerdergenoemde Exodus door te nemen. Een soort boekclub; maar dan anders....

Daar mijn huidige leven in Californie, met mijn baan, huis en boodschappen doen, al lang niet meer zo spannend is als de eerste maanden in de VS ben ik altijd op zoek naar nieuwe uitdagingen en het proeven van traditioneel Joodse gerechten leek me dus wel een Kosjer idee. Als wannabe-Jood zijnde heb ik in de afgelopen jaren hier al ontdekt dat het eten van een broodje droog vlees met knoflook-saus na de nodige pilzen in de kroeg geen traditioneel Joods maal is maar de spijzen die me gisteren onder de neus gedouwdt werden ware redelijk nieuw voor me. Avontuurlijk als ik ben heb ik elke dis aan een smaaktest onderworpen, daarmee voorbijgaand aan het feit dat sommige werkelijk niet om aan te zien waren. Ik zal u de namen en ingredienten onthouden maar het is veilig te zeggen dat ik een schat aan ervaringen rijker ben na gisteravond.

Vrolijk Pasen!!

Ik leef nog

2009-03-19T00:27:00.008-04:00

...en hoe!!

Werk gaat nog steeds als een speer en over de gezondheid valt niet te klagen; wat wil een mens nog meer?! Er is in de afgelopen maand zoveel gebeurt dat het te overweldigend was om allemaal te herbeleven tijdens het beschrijven van mijn blog. Om jullie niet te vervelen met al te veel details en negatief-boeiende evenementen en het wat overzichtelijk te houden zal ik trachten over aankomende dagen wat uit de breiden over dit alles.

Vandaag:

Poging tot Netwerken

2009 moet het jaar worden waarin ik mijn vrienden- en kennisenrkring hier in Amerika uitbouw. Via een vriend me ben ik in contact gekomen met Nederlanders in de omgeving die elkaar regelmatig opzoek om al dan niet in formele toestand het glas te heffen of een kop koffie te drinken.

Zo waren Jill en ik te gast tijdens de Nieuwjaarsborrel van de Honorair Consul van het Koninkrijk Der Nederlanden. En zeer formeel uitje waar de gastheer Douglas J. Engmann de betere business contacten van het contigent Nederlanders trakeert op goede wijn, hapjes en klassieke muziek. Dit jasje-dasje evenement stelde me in staat om in contact te komen met gevestigde Nederlanders hier in de buurt.

Ook woon ik maandelijks het Dutch Business Breakfast bij en rij ik om de week een kilometer of 70 naar Menlo Park om daar de 2-wekelijkse bijeenkomst van de KNBC met mijn aanwezigheid te verrijken.

De KNBC-meetings zijn staan vol van ouderwets Nederlands geouwehoer, pils en patat met mayonaise. Er is aanloop van Hollanders van allerlei pluimage en het gaat er gemoedelijk aan toe. Voor ik het vergeet; KNBC staat voor Koninklijke Nederlandse Borrel Club....geen idee of het royale predikaat officieel is maar het bekt lekker.

Ik leef dus nog en het gaat dus lekker.

De vlag uit voor een Koninklijk bezoek

2009-02-08T23:24:00.007-05:00

Om mijn verjaardag te markeren en tevens de weg te wijzen aan verjaarspartijgasten die nog nooit bij ons thuis geweest waren wapperde gisteren trots onze nationale driekleur van het balkon te waaien. Aankomende maandag...eehh vandaag verjaar ik en komt de grote 4-0 een dichterbij dan ooit. Nimmer was ik zo dicht bij de veertig als nu; nog maar 365 dagen en mijn jeugd is voorgoed voorbij, begint mijn volwassen leven. Maar goed ik dwaal af.

Het was een mooie reden om wat van mijn vrienden hier uit te nodigen om onder het genot van een hapje en een drankje weer eens bij te praten, de Wii te spelen en te genieten van het goede leven. Om mijn feestvreugde nog wat te verheugen had mijn betere helft de spreekwoordelijke poeplap getrokken en een fijne fles whisky voor me gekocht.

Al maanden had was ik geen slijterij voorbij gelopen zonder minutenlang al kwijlend naar een fijne Johnnie Walker Blue Label King George V editie te staren hopende dat ik eens deze goddelijke drank over mijn tong zou mogen laten dansen. Deze hemelse blend van meervoudig onderscheiden whisky's stond al heel lang op mijn verlanglijst. Om te zorgen dat de rest van mijn al dan niet single collectie niet jaloers zou worden besloten mijn vriend Duane en ik van elk van de flessen 1 glas te nuttigen om zodoende enige gevoelens van afgunst en inferieuriteit te limiteren. Het volgende statieprotret werd voor aanvang gemaakt:

Al met al geen verkeerde manier om je verjaardag te vieren. Eerst kennis maken met een koning om vervolgens af te dalen naar zijn onderdanen. Van Johnny Walker Blue Label King George V naar "gewone" Blue Label, Gold en Green om vervolgens de Abelour en Glen Fiddich te genieten. Je wordt tenslotte maar een keer 39.

Boerenkool met worst

2009-01-23T20:34:00.000-05:00

Het is er de afgelopen tijd niet van gekomen om mijn dagelijkse beslommeringen met u te delen. Niet dat er niets te beleven was maar het kwam er eenvoudigweg niet van om even de tijd te nemen en het een en ander op digitaal papier te zetten.
Zo had ik zonder meer met grenzeloos enthousiasme kunnen vertellen over de droge jaarwisseling die ik heb mogen ervaren. Niet alleen regende het niet, er werd door ondergetekende ook nauwelijks alcohol geconsumeerd. Mijn huidige baan brengt namelijk zo nu en dan een weekje pieperdienst met zich mee en dit jaar was het mijn beurt om op de laatst dag van het jaar “on call’ te zijn. Het werd dus een rustige avond met een goed diner en een nipje sjampoepel voor de spreekwoordelijke gezelligheid.

Ook was een relaas over het bijwonen van een heuse NBA wedstrijd vermoedelijk de moeite van het schrijven waard. Bij invitatie van een lokale telefoonboer waren we aanwezig bij de strijd tussen de Golden State Warriors uit Oakland en de Laker uit LA. Zes rijen met schofterig dure stoelen, die verbazingwekkend weinig (been)ruimte boden, scheidden me van sterren als Gasol en Bryant. Een ware happening maar ik zit toch liever met mijn vrienden in de Arena.

Als gezegd had ik dit alles zomaar kunnen auteren maar ik was te lui of het kwam er gewoon niet van.

Ik heb echter gisteravond wat meegemaakt dat ik onmogelijk voor me kan houden daar het te gek voor woorden is; een heuse “ boerenkool met worst avond “ in de heuvels van Oakland. Ondanks dat deze, een vele andere stamppotten, nooit echt hoog op mijn lijst van favorite voedsel heeft gestaan was ik aangenaam verrast toen ik anderhalve week geleden vernam dat zulk een avond op het program stond. Met enige regelmaat komt er in de Bay Area een groep Hollanders bijeen die onder het genot van neerlands cuisine de avond wegouwehoert. Doorgaans Is, meer dan 35 jaar geleden uit Delft (toeval) vertrokken, Kees den Breejen de gastheer die tegen een veel te kleine vergoeding zijn huis open stelt voor de meetup en zo ook gisteren. Kees woont ongeveer een 45 minuten rijden van ons huis in een fiks huis met een werkelijk schitterend uitzicht op de Baai, the Bay Bridge en San Francisco. Om de sfeer wat te verhogen had Kees gisteren zelfs een heuse stroomuitval geregeld om zo zijn gasten vanuit het donkere, slechts door kaarsen verlichte huis, van het adembenemende uitzicht te laten genieten. Een superavond met gezellige mensen en hollands pot. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de volgende keer.

Groeten en nog de verlate beste wensen voor 2009

Er zijn gekken......en dan zijn er de Rombeiro's.

2008-12-31T20:58:00.004-05:00

Traditiegetrouw reden Jill, d'r moeder en ik op kerstavond door de straten van Marin county op zoek naar extreme kerstdecoraties. Deze uit nood geboren gewoonte, er is in de USA geen reet op tv die avond, is na drie jaar de "op-goed-geluk-fase" ontstegen en begint steeds meer op een welgeplande expeditie te lijken. Daags voor de 24ste december stuint ondergetekende al het internet af op zoek naar foto's, relazen van toevallig gevonden gekkigheden en andere clues voor bezienswaardigheden.

Vorig jaar vondt mijn eega een lijst op de website van het lokale suffertje maar gebrek aan een dergelijk exemplaar dit jaar maakte de planning wat meer een uitdaging en dus begon de zoektocht een week voor de kerst en was de lijst een uur voor het geplande vertrek nog niet gereed. Twee voor twaalf diende zich aan toen een eureka-lampje mijn donkere kantoor annex logeerkamer hel oplichte; een degelijke site vulde mijn 22-inch beeldscherm en toverde een tevreden glimlach op mijn, door de wintermaanden enigzins verbleekte, gezicht. "More Marin" bleek een door Google-maps ondersteunde kerstversieringstour te bevatten die ons langs alle noemenswaardige decoraties in de omgeving zou voeren. Het feest kon beginnen.

Daar ik al enige jaren in Amerika woon ben ik mijn decoratie-naieviteit enigszins ontgroeit en men moet wel met een "Griswaldachtige" transformatie van de voor-, zij- en achtertuin op de proppen komen. De Griswalds, meer of minder bekend als de klungelige familie uit National Lampoons...flix bleken de schrik van de buurt waar zijn woonden door dermate veel licht in en om het huis te plaatsen en daarmee het publieke stroomnet te ontregelen. Mijn buren in North Carolina stak deze dwazen redelijk naar de kroon dus de huizen in de omgeving minimaal van de maan te zien zijn om ondergetekende met stomheid te slaan.

De meeste huizen konden me dan ook niet bekoren, ondanks het feit dat sommigen zondermeer voor een landingsbaan van het nabijgelegen vliegveld konden worden aangezien. Al gapend reden we derhalve verder door Novato tot in de verte Casa Ribiero als een fata morgana aan de horizon opdoemde. Ik had al op de site gelezen dat alles voorheen zo'n beetje warmmakertjes waren voor dit optisch orgasme van kerstverlichting, kerstmannen, engelen en wat nog meer de de kerstgezinde zintuigen kan prikkelen. Naar verluidt beginnen Luis en cs reeds in de herfst met het leegruimen van de residentie en omliggend terrein om er vanaf 5 December een waar Kerst-Winter-Wonderland van te maken.

De hele voor- en zijtuin staat vol met alles waar deze hartelijke, niet te beroerd om voor de camera te poserende familie de poezelige handjes beslag op kunnen leggen. De voordeur staat wijd open en je kan het niet weerstaan om toe te geven aan de brandende nieuwsgierigheid gevoedt door mensen die verbijsterd en verguldt tegelijk het huis verlaten. Door de kerstsfeer naar binnen gezogen kijken we gedrieen ons ogen uit naar engelen aan het plafond, draaiende kerstbonen, kerstmannen in elke hoek, een mini madurodam en een heuse Elfis die gesteund door een versterker met muziek van "The King" kerstliederen stond te zingen in de gang die naar de sneeuwmannenkamer leidde.....

Het leidt geen twijfel dat we na die schouwspel naar huis konden omdat geen enkel huis in staat zou zijn om dit te toppen.

voor enige lichtbeelden verwijs ik u graag naar de volgende website: http://picasaweb.google.com/JillandAntwan/ChristmasEveInMarin

Voorts wens ik een ieder het allerbeste voor 2009.....gezondheid, geluk en liefde zijn wat mij betreft uw aller deel.

Gegroet

“Stampot met Maggie…….”

2008-12-13T16:22:00.001-05:00

antwoordde ze volmondig en zonder te aarzelen op mijn vraag of er ook maar 1 gerecht was dat deze Amerikaanse nog mistte sinds ze enige jaren in het zuiden van ons land had gewoond en nu in Californie resideerde. Waar de stad van keuze mijn goedkeuring niet direct kan wegdragen had dit duo-national stel redelijk goede herinneringen aan het leven in Neerlands lampenstad. Samen met haar betere helft leeft ze nu in de heuvels van de oostbaai een gelukkig leven in het land van melk en honing en waar menig Nederlander het met haar eens zou zijn voor wat betreft de hollandse pot denk ik dat de “..met maggie” toevoeging niet direct de export kaaskop val ontvallen maar goed.

Aanleiding voor deze en menig ander met alcohol verzadigde conversatie was een Sinter-Kerst bijeenkomst in San Francisco. Een redelijke groep Nederlanders kwam afgelopen donderdag bijeen in Herberg O’Neills te San Francisco om daar onder het genot van pils en strooigoed het vertrek van Sint Nicolaas en de aankomst van Sint Nick te vieren. Barman Mike was niet voornemens om de rest van de klanten tegen zich in het harnast te jagen door de aangeboden cd met Sinterklaasliedjes te draaien hetgeen eerdergenoemde clientele op een vocale geseling kwam staan daar het “Sinterklaasje kom maar binnen...” vervolgens door minder ontwikkelde zangtalenten ten gehore werd gegeven.; had Mike toch beter de Leidse Sleuteltjes kunnen draaien.

Het aangeven lied was voor Marcus, de aanjager van het Nederlandse samenscholingen in the SF Bay Area, reden genoeg om op zijn knieen onder het raam langskruipend een pluche versie van de goedheilig man voor te bewegen en hiermede de harten van aanwezigen sneller te doen kloppen daar de Sint nimmer zonder zijn zak van huis gaat. Allen waren aangemoedigt om een kleinigheid te kopen, dat in Sints zak te mikken om er daarna een ander pakje uit te halen. Al het gegrabbel in zijn zak ging de ouwe pluche kerel geheel voorbij daar hij achteroverhangend op een bardeel naar een enorm glas pils kijken een uiltje zat te knappen. Goed voorbeeld doet goed volgen en dra stond de hele zooi met de jas aan, de gescoorde trofeeen rondzwaaiend al afscheidnemend elkaar te verzekeren dat we dit gauw weer moesten doen.

Doen we zeker gauw weer.

Nooit meer naar Nederland....

2008-11-27T13:07:00.006-05:00

in de periode van oktober tot en met februari. Niet dat Nederland in die periode niet mooi is; de vallende bladeren maken van Holland een Anton Piekoresk gebeuren als ware het een ansichtkaart die menig Nederlander in het buitenland een warm gevoel zou brengen, het is echter te koud voor een watje als ondergetekende blijkt te zijn.

Een en ander werd ondervonden toen ik, nu bijna 2 weken geleden, weer eens voet zette op Nederlandse bodem. Het paradijs achterlatend was ik op donderdag 13 november op het vliegtuig gestapt om vrijdag op Schiphol aan te komen en direct een bescheiden long-pleuris op te lopen door een temperatuursverschil van zeker 20 graden in Hollands nadeel; ongelofelijk wat koud. Een vernieuwd respect voor het leiden van zwarte piet die immer al klappertandend van de kou achter Sinterklaas aansjokte om de oude mans zware werk te doen, maakte zich van me meester. Een en ander weerhield me echter niet van om het weekend flink wat pilsen en fout voedsel in te slikken.

Het was geweldig om familie en vrienden weer eens te zien en onder het genot van een hapje en een drankje weer eens live bij te praten over alles wat tegenwoordig de wereld draaiende en bezig houdt. Door e-mail, MSN en Skype is de wereld al eens stuk kleiner geworden maar er gaat natuurlijk helemaal niets boven een face-to-face ervaring in de warmte van een Hollandse huiskamer of restaurant/cafe. Het deed me goed om te zien dat ondanks jaren van afwezigheid mijn aanwezigheid nog steeds op prijs wordt gesteld. Jammergenoeg weerhield eerdergenoemde verkoudheid me er van om iedereen te zien die ik wilde zien maar dat komt wel weer een keer goed.

Ik heb me als gezegd weer goed vermaakt; o.a. mocht ik getuige zijn van een fikse overwinning van mijn cluppie, at menig bamihap, bezocht de Febo op het Olympia plein in Mokum, was een vaste gast bij de lokale chinees en deed me tegoed aan de huisgemaakte lasagne van mijn pa; helemaal goud!

Ik dank allen die mijn verblijf in Nederland weer onvergetelijk hebben gemaakt door me onderdak en een werkplek te bieden, naar Delft te rijden om koffie met me te drinken en/of te eten, het glas met me te heffen, me te verwelkomen in de warmte van hun huis, me bij het stadion een gevoel van "nooit-weggeweest" te bezorgen en iedereen die ik vergeten ben. Het was super jullie weer te zien en ik tel de dagen dat we elkaar weder zien. Ik kom zeker terug naar Nederland maar niet tussen Oktober en Februari (als het aan mij ligt!!)

Groeten uit een zonnig Californie.

Veren in mijn achterste

2008-11-09T12:57:00.005-05:00

In tijden als deze, waar links en rechts bedrijven het personeelsbestand inkrimpen, is het goed te weten, denken dat je bij een solide werkgever bezig bent. Oracle schijnt naar zeggen zo'n baas te zijn. Zelden of nooit vinden er massaontslagen plaats en men verwacht ook deze economische storm te overleven. Sterker nog; onze grote baas Larry E koopt in deze tijden links en rechts kleine of minder kleine concurrenten op om zijn PACMAN-imago nog maar eens te benadrukken. Daar wij ook maar, aan de grillen van Wall Street overgeleverde, stervelingen blijken te zijn is het niet onverstandig om hard te werken, de klanten tevreden te blijven stellen en flexibel te zijn in uren en hoeveelheden werk op je bord. Ik noem dat normaalgesproken "gewoon je werk te blijven doen"

Het feit dat niet een ieder deze mentaliteit heeft wordt binnen Oracle's Global IT onderkend en bestreden met het zogenaamde Rewards en Recognition programma, een soort incentive waar je door je managers en collega's voor genomineerd kan worden en na goedkeuring van de CIO en VP van je divisie voor in aanmerking kan komen. Nou weten ik en mijn directe leidinggevenden dat het niet nodig is om mij te motiveren met middelen anders dan de tweemaandelijkse, op mijn bankrekening bijgeschreven dankbetuiging maar in een bedrijf als Oracle is naamsbekendheid "BIG" ding.

Het was dan ook niet verkeerd om afgelopen Maandag te vernemen dat ik weer wat Rewards op mijn conto heb mogen bijschrijven; een Weekend on the Town Award, een Team Brilliance Award en 3 Way to Go awards. Je koopt er weinig voor maar het maakt dat ik, mochten er wat posities komen te vervallen, in ieder geval niet op de "naughty list" sta.

2008-11-01T11:50:00.003-04:00

Het was weer Halloween....een mix van Keltisch oudjaar en de dag waarop volgens de overlevering de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terug kwamen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. Wat het ook is; het was een goed excuus voor ons om weer eens naar Zuid Californie te rijden en een paar dagen door te brengen in DisneyLand.

Ik memoreerde al eerder over het kind in mij dat steevast ontwaakt bij het zien van Mickey's grote oren. Dit geldt zeer zeker en met verhoogde intensiteit voor de periode rond Halloween. Gehuld in een kostuum mag ik samen met duizenden gelijkgestemden in de avonduren door een Disney park slenteren om na "Trick or Treat" geroepen te hebben een of twee handen vol snoep in de door mij opgehouden plastic tas te zien verdwijnen. Het fenomeen heeft een geweldige aantrekkingskracht op lieden van allerlei pluimage en er is doorgaans een zeker kostuumtrend te ontdekken die doorgaans gevoedt wordt door meest recente Disney flix. Zo waren een paar jaar geleden de Incredibles niet te missen en braken we in 2007 onze nek over alle Captain Jack Sparrows en Elizabeth Swanns. Bij het uitblijven van kaskrakers met acceptable personages valt men vaak terug op laatstgenoemden. Het stierf dit jaar ook weer van de, in piratenkostuums gehulde, kerels en parmantig paraderende vrouwpiraten. Ik verdenk echter een groot deel van deze latent lichtekooien om een jaar lang uit te kijken naar het moment dat, met of zonder kroost, de boezem kan worden opgebonden en de al dan niet welgevormde benen in de bijna poeskrabbende lieslaarzen kunnen worden geperst. Sterker nog.....ik kan me niet aan het idee ontrekken dat een ieder zijn diepste fantasie tot leven laat komen tijdens het keltische gebeuren waarvan menigeen de oorsprong vergeten is.

Mijn fantasie laat zich raden; getuige het t-shirt.

Gegroet

Enkele lichtbeelden zijn te vinden via: http://picasaweb.google.com/JillandAntwan/DisneyLandHalloween2008#

Recessie....

2008-10-19T02:20:00.002-04:00

In economisch zware tijden wordt er nog wel eens naar de fles gegrepen omdat het effect van alcohol doorgaans de scherpe randen van de keiharde realiteit weet af te schaven. Daar de Dow Jones de afgelopen weken vergelijkenissen met een manisch depressief feit uit mijn verleden moeiteloos kon doorstaan leek het ons gepast om dit weekend meer weer eens naar Napa te rijden om daar onder het genot van wat kaas en goede wijn van de laatste zonnestralen van dit zomerseizoen te aanbidden.

Niet te gek ver, zo'n 20 kilometer en een beetje ten noorden, van huis liggen de wijnvelden van Sonoma en Napa, een gebied dat qua geografie doet denken aan de vele wijnstreken die La Deuce France rijk is. Aftreksels van chateaus uit de Dordogne-, Bordeaux- en ChampagneStreek zijn rijkelijke vertegenwoordigd in dit gedeelte van Noord Californie. Volgens kenners de beste wijnstreken van de VS en zelfs internationaal slaan de wijnen uit de kelders van onder andere Domaine Carneros en Bouchaine geen gek figuur. Uiteraard spreken de echte fransen schande van deze toestanden omdat zoals het een ware framboos betaamt echte wijn alleen uit Frankrijk kan komen, daarmee voorbijgaand aan het feit dat de "waardeloze wijn" uit de VS gewoon door fransen gemaakt wordt maar dat terzijde. Als ome Francois denkt dat er niets goed uit de VS komt laat ik ze maar in die waan.

Maar goed, het gaat tenslotte over ons en de waardeloze tijden die we doormaken. In zware economisch edoch fantastisch meteorologisch weer reden ook gisteren limo's en touringcars af en aan vol aangeschoten toeristen en bewoners van de Bay Area. Wijnproeven is een mooi tijdverdrijf dat bij voorkeur niet gecombineerd dient te worden met het besturen van een vehikel; een designated driver is dus een must. Daar ik mijn verstand bij voorkeur met bier en whisky verbijster is het doorgaans ondergetekende die het stuur ter hand neemt als mijn prinses de roep van de kurk over de heuvels hoort galmen en een trip naar Domaine Carneros op het program staat. Doorgaans aanschouw ik wat verveeld hangend in een uitermate oncomfortable gietijzeren stoel, al kaas kauwend een alcoholvrije versnapering sleurpend, de bonte stoet wijnkenners die zich al foto's makend een weg baant door de tijnen van het domein maar maar zich maar zo snel mogelijk de, rijkelijk gevulde glazen te doen toekomen. Meestal maken mijn betere helft en ik heimelijk mensen belachelijk ervan overtuigd dat zij hetzelfde doen in onze richting; mensen kijken is een universeel.

Met het zakken van de zon rees ook gisteren weer het besef dat het leven best goed is. Recessie of niet.......we trekken nog maar een flesje open.

Het komt allemaal goed.

De zomer voorbij!

2008-09-30T20:12:00.003-04:00

Meer dan een jaar geleden, 17 augustus 2007 om precies te zijn, raaskalde ik al eens over muziekkanten die, eens door mij geridiculiseerdt tegenwoordig het menu van mijn IPhone overheersen. Waren het destijds nog louter Jan Smit en Frans "mag ik nummer 10 met nasi" Bauer; vandaag de dag zijn ook de 3 Jees, Acda & deMunnik en Blof prominent aanwezig.

Mijn gerenesainceerde fascinatie voor het Nederlandse lied maakt dat ik met verhoogde interesse kijk naar Hollandse muziekprogramma's via http://www.uitzendinggemist.nl/. De grootste familie van Nederland is vanouds leverancier van kwalitatief excellent en onderhoudend beeldmateriaal vol zingende palingboeren en anders goedgebekten.

Zo kijk ik elke week met veel plezier naar "Jan Smit, de zomer voorbij" een programma waar Jan , zonder zijn Yolanthe, samen met een bende vrienden de Spaanse costa's afstruint om het daar aanwezige Hollandse contigent te doen vergeten dat ze in het buitenland zitten. Antje Moreno, Racoon en een zingende Giel Beelen maakten acte de presence en het lijkt er op dat de mannen de grootste lol hebben.

Het brengt herinneringen op van vakanties aan de Franse zuid- en Spaanse noordkust waar ik samen met vrienden jarenlang de zomervakantie poogde door te brengen. Prototype varkens dat 2 weken lang de dag niet met een dansje maar met lauwe pils poogde te starten, het nodig vondt om midden in de nacht op een (veel te luide) motorfiets op zoek naar kroossantjes over de camping te touren. De gezellig groep vrienden die zichzelf op menig strandfeest een graaggeziene gast waande maar door menig normaaldenkend persoon liever op een afstand werd gehouden. Losjes informerend naar de het welzijn van mede-campeerders met als enig doel uitgenodigdt te worden voor een koude klets op het tijdelijke terras dat menig Nederlands gezin poogde te bouwen in de voortuin van de veel te zware sleurhut. Niet iedereen zal zich hier in herkennen maar ik zit tijdens het tikken van deze blog entry met een veel te grote grijns op mijn smoel en ik weet zeker dat een deel van de lezers PRECIES weet waar ik het over heb. Dat waren nog eens tijden!! Van mooie dingen die voorbij gaan.

Maar goed; het Nederlands lied....daar ging het om. Prima achtergrondmuziek tijdens het sporten in "the Gym" of het hardlopen in de natuur. Ik sport tegenwoordig zo veel dat ik nieuwe muziek nodig heb. En als echte Hollander heb ik natuurlijk een broer dood aan betalen......Wie o Wie heeft er wellicht de cd's van JS, de 3J's en Nick en Simon?

Disney....where magic happens.

2008-09-15T15:21:00.001-04:00

1 a 2 keer per jaar proberen Jill en aan ik de angstaanjagende werkelijkheid te ontsnappen en de droomwereld van Ome Walt binnen te stappen. De ene keer in California, meestal voor een paar dagen, en de andere keer in Florida. Na in Februari in DisneyLand CA geweest te zijn was het dit keer de beurt aan Orlando Florida.

Het zien van de heer Muis en zijn posse brengt immer weder het kind in mij boven en ik kan het dan ook niet laten om dagenlang met een grijns van oor tot oor door de parken te stappen. Als een kleuter baan ik me een weg van achtbaan naar draaimolen naar spookhuis en via de popcorn-kar weer terug naar de achtbaan. Hierbij giechelend langs de in Mickey-Mouse kostuums gestoken stundenten schuifelend stiekum hopend dat Jill me naar voren duwt om samen met het lifesize pluche beest op de foto te gaan. "Disney waarin een groot kind klein kan zijn"

Maar een week Florida is vooral relaxen aan de rand van het zwembad, genieten van heerlijk eten en flaneren over de boulevard van Downtown Disney. Uitslapen tot 9 uur in de ochtend, vermoedelijk een gevolg van het tijdsverschil tussen Californie en Florida, is een genot dat mij en velen niet dagelijks gegund is. Maar afgelopen week ben ik geen dag eerder dan de omgekeerde 6 uit mijn bed geroldt; HEERLIJK.

Een geweldig week is ten einde en Jill en ik zitten in het vliegtuig op weg naar huis. Morgen begint de wereld van het normale leven weer en zal het opstaan om 9 uur een utopie lijken.

Gegroet
Antwan

Jill een nieuwe baan...

2008-09-09T11:43:00.000-04:00

.....Twan een nieuwe motorfiets.

Wat een deal! Jill heeft na goed zoeken de voor haar perfecte baan gevonden. Aankomende maandag zal zij als Commercial Producer/Editor aan de slag gaan bij NBC-Universal. Een van de grote speler op de Amerikaanse TV- en Filmmarkt. Na iets meer dan een jaar aan virale internet campanges gewerkt te hebben bij EVB maakt ze de stap naar het grotere werken; (HD)TV commercials die te zien zullen zijn in de zogenaamde "out of home" market. Denk hierbij aan tv in metro(stations), taxi's in New York, billboard op Times Square en nog veel meer. Een juiste stap in een nog betere richting. De spreekwoordelijk voet tussen de deur op weg naar Hollywood :-)

Waarom dan een nieuwe motorfiets voor Twan? In het kort; Jills nieuwe baan is in San Jose...ongeveer 100 km van ons huis en daar we in eerste instantie niet willen verhuizen zal zij na het behalen van haar rijbewijs en opgedane ervaring deze afstand gaan afleggen op mijn oude, nu haar motorfiets. Tijd voor een nieuw scheurijzer voor ondergetekende. Al maanden geleden had ik mijn zinnen gezet op een tri-color BMW K1200S. Sinds ik deze machine op een verdwaalde zaterdag had mogen testrijden was het vertrouwde geluid van het K-motorblok me bijgebleven en was het een kwestie van tijd vooraleer ik de paralelle twin zou inruilen voor de 4 in lijn K-fiets.

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver....de sleutels werden overhandigdt en na enige vertraging (een probleem met de ABS-sensor) knalde ik de Bay Area Backroads op om de 170PK onder mijn achterste te voelen werken en te genieten van de Ardennen-achtige kronkelweggetjes die ongeveer 20 minuten van ons huis te vinden zijn. De duitse supersport machine is totaal anders dan de tourfiets die ik hier heb gereden en ook niet te vergelijken met de K100RS die me jarenlang delen van Europa heeft doen doorkruisen. Een topsnelheid van 269 km/u is wellicht wat overdone maar de krachten die een soepele knik van de rechterpols vrijlaten is een waar genot dat me niet helemaal onberoerdt liet.

Voor wat foto's van mijn nieuwe kind verwijs ik u gaarne naar: http://picasaweb.google.com/JillandAntwan/NewBike

More fun will come.

Gegroet

Promotie......

2008-08-29T10:41:00.006-04:00

Senior Extranet and Connectivity Services Engineer.
Een hele mond vol voor hetzelfde werk dat ik sinds Mei 2007 doe maar de toevoeging Senior geeft het net wat meer cachet. Yep ik heb promotie gemaakt; een stap die in mijn ogen te vroeg maar in de ogen van mijn managers lang overtijd is. Ik doe gewoon mijn werk maar schijn dat beter te doen dan men verwachtte.......heb ik dan werkelijk zo'n slechte indruk gemaakt?

De beoordeling die ik mocht ontvangen was over het algemeen "Uitmuntend" iets wat binnen afdeling van Oracle waar ik werk zelden voorvalt. Ik hoor mijn oud-collega's bij de F-bank denken....."van der Stap; hard werken?!?!" "Dat deed ie in Nederland nooit" Helemaal waar; mijn teamleden bij het Locatieteam 010 waren van dermate kaliber dat echt hard werken nooit nodig was. Als je het werk namelijk met z'n allen aanpakt treedt het aloude "Vele handen maken licht werk" in werking en kan je bergen verzetten zonder uitzonderlijk hard te werken. Die vele handen ontbreken in het team waar ik nu in werk en dus is er ruimte genoeg om meer te doen dan men van je verwacht. Een hoop overuren en werken in het holst van de nacht maakt indruk; zelfs hier in werk-gek Amerika.

Niet op de lauweren rusten; gewoon doorgaan met het werk en op naar de volgende stap.

Cursus

2008-08-18T22:14:00.002-04:00

Het leek me een aardig idee om me wat meer te verdiepen in de wereld die "information security" heet en dus moest ik van mezelf op cursus. Gelukkig is Oracle een groot voorstander van individuele ontwikkeling van het personeel en zolang je zelf onderzoek doet naar je trainingen en je je managers kan overtuigen van het nut van de training van keuze vinden ze het al gauw goed. Sterker nog; ze juichen het toe. Zodoende reisde ik vorige week zondag af naar El Segundo even ten noorden van Los Angeles om deel te nemen aan de "Essentials of Information Security" class. Een leerzame ervaring die me hopelijk verder helpt op mijn carrierepad. Na jaren desktop support te hebben gedaan ben ik de afgelopen drie jaar langzaam maar zeker overgestapt naar het netwerkgebeuren en de beveiliging van netwerken.

Maar goed, genoeg over mijn werk....nu de FUN. Daar de cursus zo'n 650 kilometer zuidelijk werd gegeven diende zich de gelegenheid aan om weer eens een fijn stukje motor te rijden en dan met name de kustweg die van zuid naar noord loopt; Pacific Coast Highway. Kronkelend als een slang baant HWY1 zich een weg langs de Pacific, biedt bij tijd en wijle spectaculaire uitzichten en is door zijn onvoorspelbare wegdek een uitdaging voor menig motorrijder. Peter, een kameraad van me vondt het vooruitzicht van deze rit dermate boeiend dat ie er niet moeilijk over deed om op vrijdag 650 kilometer naar het zuiden te blazen met als enig doel de terugreis op zaterdag. Minpuntje was dat de mist wat roet in het eten gooide en de panoramische uitzichten waar PCH bekend om staat me meer aan Holland dan Californie deden denken. Een licht vorm van heimwee maakte zich van me meester en dra dagdroomde ik over mijn aanstaande bezoek aan Nederland; gepland voor 14 november. Zelfs een idioot als ik weet dat dagdromen op de motor geen goed idee is dus ik besloot het vizier op scherp te zetten en te genieten van de weg die voor me lag en kilometer voor kilometer onder me doorschoot. Het door de mist ontbrekende uitzicht was niet het enige dat me aan Nederland deed denken; ook het zakkende kwik maakte de rit rit van 11 uur wat minder idylisch dan verwacht en of gehoopt. Het was dan ook goed om tegen achten 's-avonds de motorfiets te kunnen parkeren en het stralende gezicht van mijn wederhelft te zien. Een goede, leerzame trip.

(treur)Tortelduifjes

2008-08-10T12:58:00.001-04:00

Voor de tweede keer dit jaar heeft een stel treur-tortels bezit genomen van een van onze hangplantenbakken om daar het voorbestaan van soort veilig te stellen. De eerste keer werd de vreugdevolle gebeurtenis van nieuw leven overschaduwdt door een "klein" familie-drama omdat Pino, zo gedoopt door ondergetekende, op jonge leeftijd de donkere zijde koos en besloot zijn kleine zus uit het nest te duwen om zodoende al het voedsel dat pa en ma afleverden met niemand te hoeven delen. Daar de eerste vlieglessen nog niet op de agenda waren verschenen overleefde het vogeltje de val van 2 meter, gebroken door de Barbeque niet en was alles voor Pino. Missie geslaagd.

Dit keer lijkt er wat meer harmonie te bestaan in het duivenest. Broer en zus, zo nemen we aan, delen samen het voedsel en de aandacht van vader en moeder en schijnen het goed naar de zin te hebben. Beetje jammer dat de ouders het hele balkon onder schijten maar dat hebben we er als pleeggezin graag voor over.

Er breekt zo nu en dan licht paniek uit in het het nest als op zaterdag en woensdag de planten bewaterdt dienen te worden, maar na een aantal weken zijn ze er nu aan gewend en wordt het overstromen van het nest als een noodzakelijk kwaad gezien. Deze vliegende poepmachines betalen immers geen huur en dus moeten ze blij zijn dat ik het nest niet met jong en al, van de eerste verdieping op straak mik. Voor nu is de verstandhouding goed.

Timesharing

2008-08-03T13:37:00.002-04:00

Doorgaans afgedaan als louter een negatief gezien fenomeen. Wie kent niet de verbalen van Sjon en Anita die nietsvermoedend over de boulevard v. Llorett de Mar al slenterend mede-eigenaar werden van een prachtig edoch nog te bouwen appartement met panoramisch uitzicht op de lokale afvalstort. Een en ander doorgaans voorzien van een fijne financieringsconstructie, gebruikmakend van in woekerkringen alom geaccepteerde tarieven. Tien volle dagen per jaar in hetzelfde appartement zonder enige flexibiliteit in data; wat een deal!! Menig rond Mireille Bekooy en of Wim Borsboom geformuleerdt consumentenprogramma besteedde uren zendtijd om op Peter R. de Vries-achtige wijze de diabolische meesterbreinen achter deze zwendels te ontmaskeren om ze daarna in gebrekkig Spaans aan Neerlands schandpaal te nagelen.

Dat het tegenwoordig ook anders kan bewijzen vakantieclubs zoals daar is de Disney Vacation Club waar Jill en ik recent een aandeel in hebben genomen. Tegen normaal gangbare tarieven wordt een puntensysteem aangeboden dat je flexibel laat om vakantie te vieren waar en wanneer je maar wilt. Uiteraard krijg je de beste waar voor je geld als je in de laagseizoenen, in je thuis-resort (voor ons Old Key West in Florida) je vakantie doorbrengt maar de mogelijkheid bestaat om gebruikmakend van je timeshare in andere resorts en of landen te verblijven.

Big Deal and Kassa!! Het leidt dan ook geen twijfel dat deze vakantieclubs er alles aan doen om je als nieuw lid te mogen verwelkomen; fikse kortingen op reisarrangementen, waardebonnen voor je benzine heen en terug naar de verkooppraatjes en nog veel meer. Het is lucratief om je te laten "strikken" voor een dergelijke bijeenkomst, je hoofd koel te houden en naar huis te gaan met de freebees.

Zo gezegd, zo gedaan....vorige week zaterdag hoorden we het gewauwel van een "sluwe", net afgestudeerde verkoper aan, lieten we ons door de manager een prima voorstel voorrekenen, genoten we de lunch en vertelde de lieden doodleuk dat een en ander veel te prijzig was om vervolgens met waardebonnen voor gratis wijn proeven, heftige kortingen op een reis naar Hawaii en benzinevergoeding huiswaarts te keren. Er werd nog een verwoede poging gedaan om ons over te halen maar deze werd door ondergetekende keurig geparreerd en "off we went"

Een en ander was een goede gelegenheid om even te stoppen bij Domaine Carneros, een van de vele wijnhuizen die op zo'n 20 minuten rijden van ons huis te vinden zijn. Een goed glas mouserende wijn voor mijn betere helft en een karafje water voor Bob maakten dit uitstapje zinvoller dan alleen wat freebees van Shell Vacation Club.

Doen we gauw weer.

Work hard, play hard

2008-07-24T18:22:00.003-04:00

een Amerikaans gezegde dat zoveek betekent als "Na gedane arbeid is het goed spelen" Zo nu en dan moet je er even uit; hard werken was ik bij de Fortis Bank nooit gewoon maar hier wordt er van me verwacht dat ik het vorstelijke inkomen ook daadwerkeijk verdien. Als gezegd moet je er af en toe tussen uit, weg van de Rat-Race; blik op oneindig en verstand op nul.

Dit gegeven en de verjaardag van Jill maakten voor een goed excuus om weer eens een keer naar Las Vegas te gaan. Lekker een paar dagen onderduiken in de plaats die hier in Amerika ook bekend staat als "Sin City". Neon-verlichting markeren de plek die werkelijk nooit slaapt. 24 uur per dag, zeven dagen in week gaat het leven in dit moderne Sodom en Gomorra door. Geraffineerdt wordt je gemanipuleerd om de tijd te vergeten, meer te drinken en uiteindelijk meer te gokken. Geen idee of "Zintuigverkrachting" een echt woord is maar het beschrijft een en ander volgens mij redelijk nauwkeurig. Speciaal licht en aangepaste aroma's maken het verschil tussen dag en dag, nacht en nacht, week of weekend ondergeschikt aan je drang to geldverspilling. Schaarsgeklede dames voorzien je, tegen marginale betaling van een fooi, van "beer and hard liquor" om er maar voor te zorgen dat je relaxed bent, niet te veel nadenkt en de gokkasten blijft vullen met je hele hebben en houwen.

Als je net als ons het gokken als bijzaak ziet is Vegas echter een prima plek om je een paar dagen, meer hoeft niet, te vermaken. Goede restaurants, excellente Grand-Cafes en genoeg prachtige hotels om je ogen uit te kijken. In ons geval waren 2 hele dagen meer dan genoeg om de sfeer tot ons te nemen en niet ten onder te gaan aan de overkill van verleidingen; donderdagavond aankomen en zondagochtend weer naar huis. Perfect weekendje.

Bekijk wat FOTO's

130 Centimeter

2008-07-14T09:55:00.001-04:00

Een stukkie Nederland in huis. Al weken, maanden waren we op zoek naar een wat meer kamervullend teeveetje. Research was gedaan, prijzen vergeleken; we waren er helemaal klaar voor. We moesten nog even wachten daar het exemplaar waar we ons zinnen op hadden gezet pas in augustus "on sale" zou zijn. "$ 400.00 off!!" schreeuwde pagina 10 van het ons door Costco (zeg maar Makro) toegestuurde bonnenboekje.

Het is echter niet ongewoon om iets te kopen en dan een maand later een prijsaanpassing te krijgen omdat het kleinood "on sale" gaat. Dus toen we zaterdagochtend onze aankomende TV in Costco zagen staan waren we dra overstag en was de aanschaf van 52" LCD een feit. Kostte wat moeite on de enorme doos in de auto en later het huis in te krijgen. Rondgeschuif van meubels; oude TV naar de slaapkamer etc kostte een halve dag maar het was de moeite meer dan waard.

Verdere plannen voor de dag verdwenen van tafel en het restant van de dag werd tevreden kassie gekeken.

Happy Birthday

2008-07-05T13:17:00.001-04:00

July 4th 1776, de geboortedag van de US of A. Een dag die geen enkel jaar onopgemerkt voorbij gaat. De ondertekening van de onafhankelijksverklaring wordt groots gevierd; parades, vuurwerk, BBQ en wat zo meer.

Jill en ik proberen elk jaar wat van de sfeer mee te pikken door de Parade van Larkspur bij te wonen. Met klapstoelen, zonnebrandcreme en water gewapend posteren we ons langs de Avenue Magnolia om maar niets te hoeven missen van deze met patriotisme doordrenkte optocht. De lokale hermandad en pompiers worden met luid applaus van onthaald en toegejuichdt als helden. Met loeiende sirenes kondigen ze het begin aan een bonte stoet vol gelauwerde vrijwillgers, lionsclub leden, het lokale football team, cheerleaders en doedelzakspelers.

Lang in de brandende zon zitten gaat ondergetekende niet in de koude kleren zitten en ik ben dan na 60 minuten vol drumbands, twirlende nichten en travo's op eenwielers dolblij om de lokale dorpsgek met een "End of Parade" bord op zijn buik te zien langswaggelen. Wellicht dat het toestaan van drinken van pils een en ander wat beter uit te houden zou maken.

Terug naar normaal

2008-06-21T18:41:00.002-04:00

zoals de rest van Nederland volgde ik de verrichtingen van Oranje op de voet. Keek , gehuldt in Oranje shirt al bierdrinkend alle wedstrijden van het Nederlands elftal en groef het internet door op zoek naar waardevol nieuws over , zoals de Amerikanen poogden te zeggen , "Briliant Orange" Neerlands driekleur wapperde op wedstrijddagen trots van ons balkon; het was net of ik nog in Nederland was. Door het tijdsverschil van negen uur werd menig wedstrijd tijdens kantooruren gespeeld en het behoeft dan ook geen betoog dat voorbije 2 weken nou niet de meest productieve van mijn loopbaan waren. Maar goed, dat komt nu eenmaal voor.

Maandag zal ik me weer met hart en ziel inzetten voor Oracle. Zal ik geen wedstrijden meer kijken onder werktijd en al helemaal niet in mijn eigen tijd. Het EK is voorbij voor Nederland en ook voor ondegetekende. Uit het diepst van mijn hart wil ik de heren voetballers danken voor hun inzet en vermaak van de eerste drie wedstrijden. Genoten heb ik, met stijgende trots om Oranje supporter te zijn, van de overwinningen op die frambozen, de tasjesdieven en Roemenen. Wat minder genoot ik van het voetbal tegen de jongens van Guus Geluk maar dat mag de pret niet drukken. Neerlands verdediging bleek een achileshiel formaatje Italiaanse laars en het moet allemaal kloppen. Doet het dat niet dan is voetballen lastig, tegen elk land.

Marco, bedankt en fijne vakantie. Goed uitrusten en dan gauw aan de slag bij mijn grootste liefde. Oranje in de kast, ROOD-WIT naar de top.

Benzine....

2008-06-09T22:08:00.000-04:00

met grote regelmaat bereiken me emails met wanhoopskreten over de angsaanjagende hoogte die de prijs van benzine tegenwoordig bereikt. Te gek voor woorden natuurlijk dat de globe lijdt terwijl oliemaatschappijen ongegeneerd de zakken vullen. Geen strobreed wordt hen in de weg gelegd bij het bepalen van de prijzen. Hoewel er een verbod op prijsafspraken bestaat staat de wereld wel toe dat productie-beperkende afspraken gemaakt worden door de OPEC. Ieder weet dat vraag en aanbod de prijs opdrijven of juist kunnen doen kelderen. Er is mijn ogen dan ook geen verschil tussen reguleren van de prijs of de productie. Beiden vergroten het gat tussen arm en rijk.

Wellicht moet ik dat "arm" toch wat meer nuanceren. Er zijn namelijk mensen op de wereld die zich totaal niet druk maken om de prijs van benzine of diesel. Het vullen van de tank staat laag op de ladder der prioriteiten. Ver onder bijvoorbeeld het vinden van schoon drinkwater, voedsel, een dak boven het hoofd en meer van dit soort primaire levensbehoeften. Nou ben ik zeker niet bezig om het gevoel van de wereld te baggetaliseren maar er zijn ergere dingen in de wereld dan het (te) veel betalen voor benzine.

Ondertussen limiteer ik de gang naar kantoor tot 1 maximaal 2 keer per week. Niet omdat ik meer ritjes niet kan betalen maar omdat werken van huis wel heeeeeeel erg lekker is.

Cheese Wedge

2008-05-20T21:10:00.001-04:00

Losjes vertaald tot "schuin afgesneden blok kaas" Een van de opties geboden door Kaasboer Steijger "plat stuk of schuin afgesneden?" Schuin afgesneden resulteerdt in een "Cheese Wedge" tis maar dat je een idee hebt.

Het is tevens de bijnaam van de Toyota Prius; dat foeilelijke autootje dat in sneltreinvaart de wegen van California overneemt. Ieder zichzelf respecterend wereldburger met een vleugje milieu-bewustheid rijdt hier, met of zonder geitenwollen sokken, in zo'n semi-elektrisch karretje rond. Levernsgevaarlijk voor blinde voetgangers, kruipen ze nagenoeg geruisloos door het verkeer om, als ware zij discipelen van wereldverbeteraars als Don Quichotte, medeweggebruikers het goede voorbeeld tegeven. "Wij zijn goed voor het milieu" schreeuwen deze zichtverzurende gedrochten bijkans, terwijl zij hinderlijk, net de maximumsnelheid knuffelend, de fastlane bezet houden om zodoende wegpiraten als ondergetekende het leven zuur te maken. Niemand rept over het feit dat de 1 op 15, hier gezien als een waar summum van zuinigheid, meer regel dan uitzondering is in landen in Europe heen en het hebben van een milieu-vriendelijke auto, zo heeft onderzoek uitgewezen, de eigenaren vaker tot een "zomaar"-ritje doet besluiten en daarmee het milieu meer belast dan strikt noodzakelijk. Tel daar bij op dat de toeslagen die op de Hybrids worden geslagen het onmogelijk maakt om je investering ooit terug te verdienen en het is mij een raadsal waarom deze karretjes als spreekwoordelijke warme broodjes over de toonbank gaan.

Ik ben dan ook afgelopen zondag gauw een testritje gaan maken in een Hummer H3

Gegroet

Doe Maar, Toontje Lager....

2008-04-27T12:47:00.001-04:00

...en vele andere Nederlands bands galmden gisteren uit luidsprekers in The Gravity Lounge afgelopen vrijdag, decor voor KDSF08. Dit door door Hollanders aan de baai georganiseerde feestje schijnt een jaarlijks terugkerend gebeuren te zijn. Daar ik vorig jaar rond deze tijd in Holland was en daarvoor resideerde in North Carolina was ik nog niet eerder in staat geweest dit gebeuren bij te wonen.

Lopend van de bushalte, die ik bereikte na een goed anderhalf uur ergernis in het Metropole openbaar vervoer van San Francisco, was het onmogelijk de locate te missen. Trossen oranje ballonnen, een wapperende nationale driekleur en Hazes uit de speakers waren een goede indicatie dat het einde van mijn trip nabij was. De herrie op straat beloofde in eerste instantie meer gezelligheid dan de sfeer binnen goedmaakte maar het zien van Grolsch beugels en schalen vol , met rood-wit-blauw vlaggetjes versierde, kaas maakte de noodzakelijkheid van meer mensen ondergeschikt. Vol overgave sloeg ik de eerste beugel achterover, wetende dat velen zouden volgen. Mijn betere helft zou me die avond op komen halen dus niets stond het drinken van een sloot Hollands gerstennat in de weg.

Minding my own business werd ik, inmiddels mijn tweede pils inslikkend, gade geslagen door een horde in Oranje gestoken medelanders en het duurde dan ook niet lang voor flashbacks van vakanties aan de Franse Zuid- en Spaanse Noordkust door mijn hoofd vlogen. "Hoe lang ben je hier al" en "Waar in Nederland woon je" zijn toch wel de meestgestelde vragen dienend als ijsbrekers in gesprekken tussen Nederlanders die elkaar ontwaren in den vreemde, zo ook hier aan de Westkust van de USA. Ietwat huiverig door mijn ervaringen in North Carolina, waar het enige dat ik gemeen had met de Nederlanders daar de Nederlands taal was, ging ik de aangeboden gesprekken aan en een zucht van verlichting maakte zich van me meester bij de ontdekking dat de Nederlanders in SF wat meer op mijn lijn zaten. Gesprekken over het geweldige weer hier en voetbal in Nederland zonder ook maar enige religueze referentie zijn een spekkie naar mijn bekkie en het ontbreken van verhalel over de "schatten van kinderen" maakte het allemaal af. Begrijp me goed, ik ben gek op kinderen en zeker die van mijn goede vrienden...maar als ik ergens pilzen sta te kauwen is het over het algemeen niet mijn meest favoriete gespreksonderwerp. Maar als gezegd werd dit onderwerp nooit aangesneden tijdens KDSF08.

Een feestje zeker voor herhaling vatbaar. Maar toch ben ik liever op 30 april in Nederland.

Gegroet

Lopend vuurtje

2008-04-11T23:44:00.002-04:00

Als een lopend vuurtje ging deze week de Olympische vlam door de straten van San Francisco. Bij tijd en wijle afgeremdt door een minder valide toortsdrager maakte de stoet zich een weg door de streets of San Francisco. Uit vrees voor uit de hand lopende demonstraties door Tibetaantjes en hun supporters werd op het laatste moment de route enigszins aangepast. Een en ander tot grote onvrede van een contigent toegestroomde enthousiastelingen.

Duizenden met vlaggen gewapende lieden stonden te wachten op een vlam die nooit kwam. "a once in a lifetime moment" werd wreed verstoordt door dreigende escalatie van de Free-Tibet movement. Angst voor herhalingen van Londen en Parijs brachten onze flamboyante burgemeester ertoe de vlam na het ontsteken in een busje te dirigeren en de feitelijke "run of the torch" mijlen ver van de oorspronkelijke corridoren te starten.

Het liberale karakter van de Bay Area maakte dat vergif kon worden ingenomen op massa's betogers die gewapend met donkerblauw met rode vlaggen en spandoeken de straten van 415 zouden bevolken. Beelden van met brandblussers gewapende betogers stonden op het hoornvlies van de lokale overheid gegrifd en Mayor Newsom wilde kost wat kost voorkomen dat idem beelden vanuit San Francisco de wereld over zouden gaan.

Triest heel triest dat het allemaal zo moet. Begrijp me goed ik ben het ronduit eens met de demonstranten en criticasters van het Chinese regime; wat in Tibet gebeurt is niets meer of minder dan wat onze vriendelijke oosterburen ooit hebben geflikt. Voor zover we weten worden de Tibetanen niet massaal onder de douche gejaagd maar het staat als een paal boven water dat de leiding in Beijing het met mensenrechten zo nauw niet neemt. Het is dan ook te billijken dat de wereld protesteert tegen alles wat China doet in Tibet. Maar is het nou echt noodzakelijk om de fakkel uit de handen van een fragiele dame te rukken, lopers met poederblussers te belagen of als voetbalhooligans op de olympische vlamdragers af te stormen? Voor velen van deze speciaal geselecteerden is het dragen van de fakkel een grote eer en een droom die uitkomt. Een droom die door een verkeerde vorm van protest wreed verstoordt werd.

Koniginnedag niet in Nederland....

2008-04-04T14:34:00.002-04:00

Een jarenlange traditie, ben tot nog toe elk jaar met Koniginnedag in Nederland geweest, wordt dit jaar tijdelijk doorbroken. Door omstandigheden zal ik het einde van deze maand niet naar Nederland afreizen om daar licht beneveld, met oranje shirt door de straten van Delluf te stappen. Financiele onzekerheid en absurde ticketprijzen zijn debet aan dit gebeuren. Not the end of the world....als het goed is wordt Koniginnedag tot in lengte van dagen en lang na mijn aardse bestaan gevierdt. Tuurlijk is het jammer om het bezoeken van mijn familie en vrienden dit jaar wat uit te stellen maar wat niet is, is niet.

Voor het overige gaat hier alles goed. We werken allebei hard bij onze respectievelijke werkgevers EVB en Oracle. Waar ik me vooral bezig houdt met het opzetten en onderhouden van beveiligde internetverbindingen tussen mijn werkgever en haar klanten houdt Jill zich bezig met het tot leven brengen van zgn advertising product microsites......de wat!? Zeg maar websites ter ondersteuning van groots opgezette reclamecampagnes...TV, bladen en het internet. Haar laatste project www.getahappyface.com is een goed voorbeeld van zo'n advertising product microsite.

Gegroet

Bang! You are dead!

2008-03-23T11:19:00.000-04:00

"The right to bare arms" is in de Amerikaanse grondwet vastgelegd. Ieder Amerikaans staatsburger heeft dus het grondwettelijke recht om 1 of meerdere vuurwapens te bezitten en indien nodig te gebruiken in gevallen van noodweer. Gevolg is een levendige handel in pistolen, jachtgeweren en meer van dat soort rommel. Alles is door middel van vergunningen redelijk strak geregeld. Zo kan je geen vergunning krijgen als je in het bezit bent van een strafblad, zijn volautomatische wapens verboden enzovoort.

Het komt echter met grote regelmaat voor dat legitieme wapens zich toegang verschaffen tot het criminele circuit om daar samen met illegale verwanten voor dood en verderf te zorgen, Beelden van bendes die meningsverschillen beslechten in de straten van grote steden zijn helaas niet alleen present in de films die menigeen op het puntje van de stoel doen zitten; het gebeurt echt. Ook de paradijselijke omgeving van de Bay Area is daarop geen uitzondering. In Oakland, aan de overkant van de baai, zo'n 40 kilometer van onze residentie vliegen zo nu en dan de kogels om de oren van de inwoners.

Recente slachtoffers zijn een 71 jarige man en een snotaap van 15 jaar. Beiden lieten het leven, niet door rivaliserende bendes of rondvliegende kogels, maar door kogels afgevuurd door leden van de plaatselijke hermandad. Eerdergenoemde wa-wa's dachten namelijk dat het een aardig idee was om al dan niet geladen of echte vuurwapens te richten op de mannen en vrouwen in uniform. Daar er tegenwoordig replica's in omloop zijn die niet of nauwelijks van echt te onderscheiden zijn neemt men geen risico en wordt het richten van een, al dan niet echt vuurwapen, de dombo in kwestie doorgaans fataal. "Bang, you are dead!"

Uiteraard roepen dergelijke incidenten op tot protesten van vrienden, familie en toevallige oproerkraaiers. Terwijl de hele omgeving weet dat de slachtoffers lange tijd solliciteerden naar ellende van catastrophale omvang kan het natuurlijk niet zo zijn dat de arm der wet het recht in eigen hand neemt en uit zelfverdediging de lokale belhamels het leven uitknalt. Men kan natuurlijk discusieren over de noodzaak van dodelijk geweld in zaken als deze maar het richten van vuurwapens op en dus bedreigen van politieagenten is nou eenmaal niet het slimste wat je kan doen......

Het moet allemaal niet gekker worden.

In het gips......

2008-03-15T09:51:00.002-04:00

zit mijn zuster met haar been omhoog. Totale rust voorgeschreven geniet ze de geforceerde rust van haar onderbeen; niet bewegen voor vier weken. Rust die een aandoening aan haar voet moet verhelpen en haar weer als een spreekwoordelijke kiviet door het leven moet doen laten stappen.

Nou komen dat soort dingen nooit echt gelegen maar de timing is nu wel erg waardeloos. Door dit gebeuren kan ze niet werken; iets waar ik persoonlijk niet zo mee zou zitten maar het schijnt dat mijn zus het haar werk leuk vindt; het idee!?! Werken met plezier heb ik voor het laatst gedaan toen ik als snotaap in "In De Hoven" aardbeien en kersen stond te verkopen, sindsdien is het met de arbeidsvreugde bergaf gegaan. "Werk is leuk maar er gaat zo verschrikkelijk veel vrije tijd in zitten" is mijn motto!

Maar goed ik drijf af van het onderwerp van deze blog-entry. Mijn zus werkt dus met veel plezier sinds een paar maanden als steward in de Amsterdam Arena. Met grote arbeidsvreugde staat zij voor, tijdens en na de wedstrijden van AJAX garant voor de ordelijke in- en uitvoer der gasten. Een vriendelijke lach, een korte babbel zijn haar wel toevertrouwd en ik kan me dan ook niet aan de indruk ontrekken dat ze uitermate geschikt is voor dat werk. Ik weet dat het goede supportersvolk niet altijd het gepaste respect weet op te brengen voor het werk dat de stewards doen. In de ogen van menig fan is het, voor de zoveelste keer tonen van je toegangskaart een hinderlijke vertraging in de gang naar het hoogtepunt van het weekend of de doordeweekse avond. "Ken je me nou nog niet" grijnsde ik met regelmaat tegen de roodgejaste dame verantwoordelijk voor de orde in het vak waarin ik met vrienden rood-wit lief en leed deelde.
Ik kan me echter ook voorstellen dat het soms niet zo eenvoudig is om daar aan de poort te staan en iedereen "lastig" te moeten vallen. Er zal dan ook wel eens een onvertogen woord vallen en ik denk ook dat een specifiek persoonlijkheid verreist is om dat werk met plezier te kunnen doen. Het mede daarom dat ik apetrots ben op het werk wat mijn zuster doet. Dat mag gezegd worden.

Zus, ik hoop dat je dra hersteld en je plek tussen de stewards van de Arena weer op kan eisen.

Writers Strike

2008-03-03T01:02:00.001-05:00

Eind 2007 werd de titel van deze entry een "hot item" Het dispuut van tussen het schrijversgilde en de bazen van Amerikaans TV- en Filmland was na een week of wat in een impasse geraakt en de ruggegraat van de media alhier legde het werk neer en begon, behangen met borden, rondjes te lopen op de stoep van studio's; daarmee voorkomend dat werkwilligen toegang werd verleendt tot de studio's. Zoals altijd ging het om de boterham en eventueel beleg. Meer geld werd geeist voor de verspreiding van shows per nieuwe media; internet en verkoop van DVD's

De wet van "Oorzaak en gevolg" werden toegepast en nieuwe afleveringen van populaire televisie-shows bleven uit. Geen sitcoms, drama als CSI of late-night shows die de moeite van het kijken waard waren; 250 zenders en helemaal niets te zien. Herhalen, herhalen en nog eens herhalen. Lidmaatschappen van online dvd-o-theken werden vernieuwd, sportscholen werden druk bezocht en bioscopen zaten overvol. Een ideale voedingsbodem voor realitiy-shows. "Geen schrijver komt er aan te pas dus geen staking die ons in de weg staat" moet men bij de stations gedacht hebben toen besloten werd de kijker te overspoelen met New Seasons van Are you smarter that a fifth grader, My Dad is better than your Dad en Rock of Love. Deze tot de verbeeldingsprekende titels laten meer dan genoeg te raden over de inhoud en het draagt te ver om u te vervelen met de details.

Toch, en ik weet dat ik mijn op glad ijs begeef, wil ik u deelgenoot maken van een van de programma's die bij gebrek aan kwaliteit via de kabel tot ons komt. Programma in kwestie; "Celebrity Rehab with Dr Drew" is een soort Big Brother met semi-bekenden die "wat" problemen ondervinden met het gebruik van drugs en alcohol. Onder begleiding van, camera-geile, Dr Drew proberen onder anderen Brigitte Nielsen en Daniel Baldwin de bovenhand te krijgen in gevecht met Jack Daniels en coke....dan heb ik niet niet over de cola. Het ogenschijnlijk normaal voorkomen van deze 2 staat in schril contrast met de staat waarin Jeff Conway acte de presence geeft. Met het schuim op de bek, als ware hij te grazen genomen door een roedel met hondsdolheidbesmette wolven, werd deze gevallen ster in een rolstoel binnengereden en promoveerde instant tot de Drama-Queen van het huis. Al schreeuwend beledigde hij de artsen het en het personeel, kafferde hij zijn verslaafde vriendin uit en beloofde hij elke uitzending het huis te verlaten om weer zijn oude leven van hash, coke en pillen op te pakken. Jeff Conway....who the fuck is Jeff Conway........Jeff Conway is Kenicke, tegenspeler van John Travolta in Grease.

"Writer-strike".....maakt meer kapot dan drank ooit goed kan maken.

Modder gooien

2008-02-24T23:07:00.001-05:00

stront knikkeren of elkaar uitkafferen......geen idee hoe je het wil noemen maar het gaat "los" tussen Hillary en Obama. Daags geleden spraken de 2 democratische kemphanen nog met het diepste respect over de ander maar dat is nu overboord. De mouwen worden opgestroopt en de metaforische messen worden geslepen. Het is een gevecht op politiek leven en dood. Van de week zijn wat kleurrijke Obama folders onder Clintons aandacht gebracht waarin het door Hilly voorgenomen zorgstelsel werd afgedaan als volksverlakkerij en dat schoot bij de voormalige first lady in het verkeerde keelgat. "Shame on you Obama" sputterde enkele etmalen na een vriendelijk debat waarin de aandacht vooral op de speeches van Illinois' charismatige senator was geritcht; delen van Obama's speech waren eerder al door zijn vriend Deval Patrick, gouveneur van Massachusetts wereldkundig gemaakt. Het campagne-team van Clinton poogde deze kennis te gebruiken om de zienderogen groter wordende voorsprong van Barack wat te verkleinen; het Obama team aanvallend op het feit dat zijn retoriek meer indruk maakte dan hetgeen hij werkelijk te vertellen had. Wat een circus; dit zijn lieden die strijden om de kandidaat te worden van de Democratische partij en het is niet ondenkbaar dat ze na de grote conventie in de zomer samen runnen voor President en Vice-President. Het is maar de hopen dat ze de knikkers gauw op een rij krijgen en gaan inzien dat deze lastertactieken uiteindelijk alleen maar de Republikeinen in de kaart spelen.

De gedacht van weer een oorlogs-geile joker in het witte huis doet me braakneigingen toekomen die me normaliter alleen door het denken aan p$v eigen worden. Meer landgenoten die zinloos door Gamma-geinspireerde bommenmakers naar het hiernamaals worden gestuurd, meer hulp naar een land dat onmiskenbaar heeft laten blijken dat ze niet op onze, ja u leest het wel ik beschouw mezelf al min of meer Amerikaan, dollars zitten te wachten. Ik ben helemaal voor het op peil houden van ontwikkelingshulp maar in de afgelopen jaren is gebleken dat delen van de VS zonder meer aan gestelde criteria voldoen; corrupte regering, woningnood, slechte medische voorzieningen rechtvaardigen in mijn ogen het overmaken van minder riante bedragen naar buitenlandse regeringen die publiek de VS ridiculiseren maar op het humane vlak graag de hand ophouden. Dergelijke besparingen zouden in de zuidelijke staten goed van pas komen aangezien daar de schade van de orkanen die er in 2005 huishielden nog steeds normaal leven in de weg staan.

Tot nog toe heb ik alleen Obama mijn gevoel horen verwoorden. Hij maakt er een punt van beheersen van de Wereldorde door de VS wat minder hoog op de politieke agenda te hebben en mijn zegen heeft ie. Ontwikkelingsgeld gestuurd naar landen als Venezuela en Iran komt zelden of nooit bij de bevolking terecht en op een bedankje uit Caracas of Teheran hoeft niet te worden gerekend. Gelukkig mag ik niet stemmen en kan ik me op geen enkele manier verantwoordelijk voelen voor wat er hier gebeurt. Het zal me wel jeuken.

Weer een jaar....

2008-02-15T16:05:00.001-05:00

ouder geworden en een weer een jaar langer getrouwd. Zo kan er heel wat gebeuren in een week tijd.

Het is al weer een week geleden dat ik me tot u richtte en niemand, buiten Jill en mijn schoonfamilie wist toen wat er voor mijn in het verschiet lag. Ik was op de hoogte van een aankomend uitje ter ere van mijn verjaardag maar de bestemming bleef tot het laatste moment geheim. Uiteraard was ik sinds het moment dat ik wist dat we een paar dagen weg zouden gaan aan het gissen geslagen maar door dat echte hints nooit werden gegeven bleef gissen al ik kon tot afgelopen donderdag de reis werd aanvaardt en langzaam maar zeker koers werd gezet naar het zuiden van California.

Een belangrijk aspect van onze road-trip was rijden om het rijden in Beamy. Onze duitse krachtpatser purde genoegzaam bij het zien van de stukken asfalt die zich Pacific Coastal Highway genaamd al kronkelend zuidwaarts bewegen. Deze tot de verbeeldingsprekende verkeersader schrukt zich warmpjes tegen de koude wateren van de Stille Oceaan en is bij uitstek geschikt voor een ieder die van noord naar zuid Californie (of vice versa) wil reizen en het echte easy-rider gevoel over zich heen wil laten komen. Ga ik zeker nog een keer op 2 wielen doen; maar dat terzijde. Onderweg werden de ogen spreekwoordelijk uitgekeken naar de residenten van het zee-aqaurium in Monterey, werden pijlstaart-roggen geaaid en ontwaarden we in het aan ons voorbijtrekkende panaroma een paar walvissen die dankzij het door Al Gore uitgevonden broeikas-effect, vroeger dan normaal de reis naar de baaien van Alaska hadden aanvaardt. Een waar spektakel voor ondergetekende. Ik had tenslotte nog nooit een walvis in het echt gezien.

De uiteindelijke bestemming van die dag bleek in Anaheim te liggen. Disneyland; a home away from home. Ik ben dan wel 38 maar een tripje naar een van de vele, uit de geest van Walt ontsproten, parken die het Disney imperium vormen is altijd wel aan me besteedt. Vermoeid van de lange dag sleepte ik mijn lijf en de bagage naar een comfortabel bed in een kamer van het Paradise Pier resort om daar genoegzaam te constateren dat het een prima dag was. Door Jill bestelde ballonen, rice-krispy treats en melk maakte de dag af en tevreden viel ondergetekenden in slaap.

Vrijdag bleek dat niet alleen Jill en ik naar Anaheim waren gekomen om mijn verjaardag te vieren maar dat ook Jills moeder en zus in Californie waren. Gezamelijk werd het weekend al lopend, slenterend en in de overloos lange rijen wachend in Disneyland en California Adventure doorgebracht. Een lichte vorm van claustrofobie maakte zich van me meester daar de parken in Orlando, enigzins ruimer opgezet, zijn gelegen op een stuk land dat meer dan 20 keer zo groot is als he domein in Californie. Het Disney-gevoel samen met de zomerse temperaturen in So-Cal zorgden voor een prima vakantie- cq verjaarsgevoel.

Maandag op de weg terug werd Freeway 5 omgevormdt tot ons eigen circuit; met topsnelheden die ruimschoots de hier (en in Nederlad) geijkte geldende maxima overschreden maakten we dat we thuis kwamen. De "NL" sticker zit dan nog wel niet op de achterbumper maar de kreet "N(ur)L(inks)" werd zeker eer aangedaan. Amerika-gangers onder u zullen begrijpen dat door het keep-your-lane principe de linkerbaan op Amerikaanse snelwegen zowel links, midden als rechts kan liggen en ik gebruik "Links" dan ook met een gezond gevoel van metaforme. Zo'n 600 kilometer in net geen 6 uur is een prima gemiddelde als je een 45 minuten file in LA en een onderbreking voor de lunch in overweging neemt. Maar goed dat we onderweg geen onderons hebben gehad met de Hermandad.

Gegroet

Superdinsdag

2008-02-07T10:39:00.001-05:00

Als ingezetene heb ik in de land nog weinig rechten. Ik mag hier wonen, belasting betalen en that's it. Ik wordt ondanks dat ik riante contributies in de staatskas stort dus nog steeds niet voor vol aangezien. Er zijn van die dagen dat het niet opvalt, dat ik gewoon net als alle Amerikanen meedoe aan het leven, praat over sport en klaag over het beleid van onze huidige leider George W.; ik ben dan een doorsnee Amerikaan. Tot het moment daar is om ook daarwerkelijk wat te doen aan het huidige beleid. Ik mag namelijk niet stemmen daar ik geen staatsburger ben.

De afgelopen maanden zijn we hier doodgegooid met tv beelden van zichzelf veren in de reet stekende Hillary, Obama, John, Mitt of Mike die met ouderwetse Macleans-glimlachen probeerden duidelijk te maken waarom je moest gaan stemmen in het algemeen en op hen in het bijzonder. Allemaal op weg naar het witte huis. Al moddergooiend maken deze kemphanen lange dagen gevuld met vluchten naar alle hoeken van het land en worden miljoenen gespendeerd aan eerdergenoemde filmpjes, vlaggetjes, posters en de onvermijdelijke buttons. Het zal me allemaal wel jeuken. Ik mag toch niet stemmen.

Toch keek ik reikhalzend uit naar "Super Tuesday" Dit omdat er ook een paar voorstellen op de stembiljetten stonden welke meer te maken hadden met de day-2-day business van de staat Californie. Zo waren er Propostions 94,95,96 & 97 die een uitbreiding van Indiaanse casino's voorstelde. Onze regionale leider had op de hem zo bekende wijze, zwaaiend met een machinegeweer en "I'll be back" roepend, een leuke deal met een aantal reservaten gemaakt die in zijn ogen prima waren voor de "people of Kelifornia" Daar deze overeenkomsten gesloten waren met vier stammen en een groot aantal andere stammen in de staat niet zouden profiteren van deze deals barstte er pro- en anti-campagnes los met als resultaat dat er in elk reclameblok (en dat zijn er nogal wat hier) wel een spotje te vinden was waarin voor- of tegenstanders van deze deals duidelijk maakten waarom hen (on)recht zou worden gedaan mochten deze deals worden goedgekeurd. Twee indianen in het bos, 15 indianen voor de plaatselijke bibliotheek, een oude chief voor een casino; ik kan werkelijk geen Indiaan meer zien na al die weken en je kan stellen dat ondergetekende de grote winnaar is van Super Dinsdag daar deze verkiezingen het verdwijnen van deze spotjes tot gevolg had.

Dagje Sport

2008-02-03T08:13:00.001-05:00

De Klassieker

Nog voor het spreekwoordelijk ochtendgloren ontwaakte ik vandaag, zonder hulp van mijn wekker, om met mijn ogen nog half dicht achter de pc plaats te nemen. "De klassieker" wordt vandaag gespeeld en ik poog alle edities bij te wonen, te bekijken of te beluisteren. Daar een gapend gat van 10.000 kilometer maakt dat het bezoeken van wedstrijden niet meer tot de mogelijkheden behoort en live-beelden de VS niet bereiken ben ik veroordeeld tot een ouderwets middagje Langs de Lijn. Het "middagje" begint door het tijdsverschil dan wel om half vier in de ochtend en de NOS wordt beluisterdt middels het internet; maar het doet me denken aan het verleden. Door absentie van betaalzenders en toegangsbewijzen was Langs de Lijn in het verleden ook de enige manier om de wedstrijd mee te maken. Een snel telefoontje maar mijn vriend Marco, samen met zijn zoon in het stadion, maakt het "ik ben er een beetje bij" gevoel wat sterker. We gaan weer winnen vandaag...010 thuis, altijd makkelijk. Gehuldt in het mooiste rood-wit ter wereld maak ik de wedstrijd mee en ga ik er helemaal in op. De enige 2 echte top clubs van Nederland die elkaar aan de andere kant van de oceaan naar het leven staan en ik ben erbij! Met alle respect voor de prestaties van die fitting-vullers maar ........... Er is maar 1 klassieker en die is nog nooit in 040 gespeeld!

Superbowl XLII

Echt voetbal is niet het enige wat op het program staat; Superbowl XLII wordt vandaag afgewerkt. Dit wereldkampioenschap American Football al waar mijn sportminnende medelanders over reppen. Waar ik (zie eerdere blog-entry) niet echt warm loop voor het spelletje zal ik samen met mijn betere helft vandaag voor de tv plaats nemen om de simpele reden dat het zo hoort hier in Amerika. Independance Day = BBQ, Thanksgiving = in 1 dag genoeg voedsel voor een maand tot je nemen en de Superbowl = voor de tv hangen, pizza eten en pils drinken. Voor de football liefhebbers is er de wedstrijd; voor ondergetekende zijn de commercials de krenten in de pap. Waar ik bij het kijken van een pot echt voetbal de commerciele onderbrekingen benut voor het ledigen van de blaas en het vullen van glazen en schalen met chips, loont het tijdens de Superbowl de moeite om tijdens de reclame lekker te blijven zitten en de commercials te bekijken. Niet zelden zijn de Superbowl commercials borderline geniaal en voer voor Youtube en menig watercooler-gesprek. Wie er wint ( Giants of Patriots ) maakt me niet zo veel uit, als de reclames maar grappig zijn.

Het is ondertussen 05.08 en ik denk er hard over om na het laatste fluitsignaal nog even een uiltje te knappen. Om 10.00 mag ik weer even mijn kunsten voor Oracle vertonen. "Wat? Werken op zondag?" Ja het is niet anders. Als je binnen een bedrijf als Oracle wat wil bereiken dien je flexibel te zijn en bereidheid te tonen om 7 dagen per week, 24 uur per dag te helpen waar je kan.

Gegroet

Werken van huis

2008-01-29T23:47:00.001-05:00

Bij Fortis werkte ik als on-site support idioot; daar kon het dus niet.

Bij IBM/Juniper had het makkelijk gekundt maar mocht het niet.

Bij Oracle kan bijna alles dus ook dit.

Thuiswerken, oftewel Telecommuten, is een zegen. Tegenwoordig maak ik op maandag en vrijdag niet meer de gang naar kantoor maar werk ik van huis. Heerlijk relaxed rond zevenen opstaan om gehuld in t-shirt en joggingbroek mijn kunsten voor mijn baas te vertonen. Geen race tegen de klok in het verkeer, geen opdringerige automobilisten op 19th avenue en lekker stil op het werk. Wat kan het leven toch mooi zijn. Ik luister op de dagen steevast RadioNL via het internet om de touch met Nederland niet te verliezen.

Afgelopen vrijdag werd mijn routine doorkruist toen, naar later bleek, een vuilniswagen achteruit een elektriciteitspaal omver reedt en in de wijde omgeving de stroom uitviel. Beetje jammer want thuiswerken zonder spanning op het net is niet echt een optie. Ik moest dus op vrijdag naar de zaak. Enigzins onwennig nam ik plaats achter het stuur van mijn explorer en legde de 60 kilometer naar Belmont af. Naar kantoor op vrijdag, het idee!! Maar goed; wat moet dat moet en ik wordt er tenslotte riant voor betaald. Mijn verschijning op de laatste dag van week toverde wat virtuele vraagtekens boven hoofden van collega's op en het voelde alsof ik out of place was.

Na een uurtje van gewenning en rondzitten bleek dat de spanning thuis weer hersteld was. Het duurde dan ook niet lang voor ik met rasse schreden het kantoor verliet om weer naar huis te gaan. Vrijdag op kantoor is bad karma! Enig nadeel was dat ik op de heen- en de terugweg last had van de ochtendspits.

Gegroet

My name on a slide.....

2008-01-24T10:29:00.001-05:00

Ik ben persoonlijk van mening dat een ieder, uitzonderingen daargelaten, op zoek is naar erkenning van haar of zijn kunnen. Een schouderklopje van de manager, een compliment van een collega of een bedankje van weer een tevreden klant. Ondergetekende is daarop zeker geen uitzondering verliest in het streven naar ultieme klanttevredenheid nog wel eens de wensen van het management uit het oog. Maar wie dan leeft, wie dan zorgt. In mijn eigen kleine beleving denk ik dat ik het goed doe bij Oracle, daarin gesteund door mijn directe manager die me met regelmaat eerdergenoemd schouderklopje geeft. Maar nogmaals, erkenning; daar gaat het om!

Onderstaande tekst verscheen een week geleden tijdens een presentatie van de Chief Intelligence Officer van Oracle. Dit tijdens een "all hands" meeting voor Global IT. Deze drie-maandelijkse webconferentie is verplichte kost voor de wereldwijde IT-organisatie van 's werelds grootste software bedrijf:

US Technical Support Services: Network Engineering

This team was pulled in at the last minute to aid in a revenue generating activity. The team went above and beyond their normal duties to help get a difficult and time critical network installation done for a new Oracle Retail product that had to debut at Oracle OpenWorld. The team persisted through technical difficulties, and was able to establish connectivity to ensure that the Oracle OpenWorld event happened seamlessly.

GIT Rewards & Recognition

Team Brilliance Winners: Antwan Van Der Stap, Erwin Fajardo, Derek Bray and Peter MacRae

Daar het leven binnen Oracle draait om netwerken en naamsbekendheid denk ik dat de eerste stappen in de goede richting zijn gezet. Ik ben me er terdege van bewust dat oud collega's van de bank in die vervallen havenstad aan de Maas grote moeite zullen hebben om dit te geloven maar ik werk hard en dat wordt onderkend.

Groet

"Neutrale toeschouwer"

2008-01-14T17:09:00.001-05:00

"Het is zondagochtend een uur of tien. Met bloeddoorlopen ogen en een strot als schuurpapier stap ik verblindt door het felle ochtendgloren onstabiel mijn bed uit. Snel kijk ik in mijn poeplap om aan de hand van mijn resterend vermogen te constateren dat het weer een goede avond was in de plaatselijke Delftse horeca. Een bonkende hoofdpijn maakt denken onmogelijk maar ik weet dat er iets aan de hand is. Gevoelens van stress en gelukzaligheid maken zich van mij meester. "De grote Wedstrijd" is vandaag en ik ben fortuinlijk genoeg om naar het stadion te mogen. Een autorit met steevast een stop bij de Shell ligt in het verschiet. Knallende housemuziek maakt de voorbeschouwing lastig maar zeker niet onmogelijk. We gaan winnen vandaag; we weten het bijna allemaal zeker. De opstelling wordt doorgenomen en we verlekkeren ons op de prachtige goals, welke hopelijk aan onze zijde van het stadion zullen vallen....."

Nee, nee ik ben niet terug in Nederland. Het is een simpele weergave van een zondag-indeling die tot een paar jaar geleden de normaalste zaak van de wereld was. Het roerige vrijgezellenbestaan waar ik, net als elk getrouwd man, aan terugdenk als een gepasseerd station maar waar diep in mijn hart nog wel eens naar terug verlang. Begrijp me goed; het gaat perfect hier en ik ben dan ook zeker niet voornemens om die leven weer op te pakken maar het is een deel van mijn verleden dat ik koester.

In dit sportminded land ben ik tot op heden nog niet in staat geweest hetzelfde gevoel te ondervinden. Honkbal, ijshockey, American Football; het zegt me allemaal weinig en ik kan er niet warm voor lopen. Vooral het niveau van commercie waarmee de sport hier doordrenkt is staat me vaak tegen. Het spel wordt doorgaans stil gelegd en gehouden omdat Coca Cola nog niet klaar is met zijn aankondiging van weer een nieuwe variant op dit van coca-bladen gedistilleerde gif. Kortom, geen moer aan. Het is een familiar gebeuren hier in de VS, mensen gaan met hele gezinnen, uren van te voren naar het stadion, arena of colliseum om daar gezellig met z'n allen te barbeqeuen en te genieten van de zon. Niet zelden worden daarbij vriendschappen gesloten met fans van de tegenpartij; het idee!! Ik was dan wel geen hool en ging naar het voetbal voor het voetbal maar zag de fans van de tegenstander graag achter een hek en dan nog het liefst aan de andere kant van het stadion. Rivaliteit moet er zijn in mijn ogen en samen het samen grillen van hamburgers past niet in dat beeld. Ik mis het voetbal en zal dat zeker niet onder stoelen of banken steken.

Enige sport die me redelijk kan bekoren is het NBA baskettbal en ik ben dan ook redelijk vaak voor de TV te vinden als er weer een wedstrijd op het program staat. Maakt met niet zo veel uit wie er speelt dus dat maakt je als toeschouwer vaak winnaar. Tuurlijk heb ik mijn voorkeur voor de lokale Golden State Warriors maar een verlies/verlies maakt of breekt mijn dag niet zoals dat in Nederland wel gebeurde. "De wedstrijd was leuk voor de neutrale toeschouwer" hoorde ik die kale bamibal van Studio Sport regelmatig in de verte brabbelen als ik weer een verlies van die lampen betreurde of half lam over de bank gedrappeerd zat na te genieten van weer een overwinning op die kaasdragers. Nooit voelde ik me aangesproken; ik was nooit neutraal en keek geen wedstrijden waar mijn club niet in schitterde.

Hier in de US ben ik neutraal me een licht voorkeur; heerlijk relaxed genieten van sport op tv.

Thunder in Paradise

2008-01-05T14:46:00.001-05:00

Staand op ons balkon schreeuwde ik met onbloot bovenlijf en gebalde vuist tegen de weergoden dat we het nu wel wisten. "We know we should not take you for granted" brulde ik met mijn ogen half dicht om het koude regenwater de toegang tot mijn hoornvliezen te onthouden en het schuim op de mond in een desperate poging de heerses van het weer op andere gedachten te brengen.

Ze, de eerdergenoemde weergoden, zijn ons hier in The Bay Area doorgaans goed gezind. Zomers waarin het bijna nooit echt te warm wordt vloeien moeiteloos over in milde winters waarin een Hollander als ik nog met het grootste gemak gehuld in shorts en een t-shirt vrolijk door het leven kan stappen. De antieke slogan "Bounty, een stukje paradijs op aarde" laat zich door ondergetekende dan ook makkelijk verbasteren tot "Nor-cal een stukje paradijs op aarde" De Franse Riviera zonder fransen; iets waar ik jaren alleen maar van kon dromen en waar menigeen in Nederland jaloers op kan en zal zijn.

Om er echter voor te zorgen dat we er ons van bewust zijn hoe goed we het hier hebben en het niet vanzelfsprekend achten worden we zo nu en dan geconfronteerd met een wat minder appetijtelijke vorm weervorm. Afgelopen dagen was zo'n periode. Een krachtige zuid-Wester storm beukte op de kust van Noord California en bracht naast orkaan-sterke rukwinden ook water, heeeeel veel water. Snelwegen werden afgesloten, toegang tot bruggen over de baai werd ontzegdt als gevolg van omgewaaide vrachtwagens en 1.000.000 huishoudens zaten voor korte of langere tijd zonder stroom. Hellingen van heuvels die na dagen van regen in kolkende modderpoelen veranderen zijn over het algemeen geen reden tot juichen. Mudslides and Rockslides zorgden er voor dat wegen afgesloten werden voor alle verkeer en mensen in allereil huis en haard moesten verlaten. De schade loopt in de miljoenen, iets wat we ongetwijfeld terug zullen zien in een stijging van verzekeringspremies.

Gelukkig hadden we zelf geen schade en bleven langdurige stroomstoringen uit. Zo nu en knipperden de lichten, viel de tv uit en werd de tegenwoordig ozo belangrijke internetverbinding verbroken. Kortom het had erger kunnen uitpakken.Maar hopen dat de weergoden dra vinden dat we onze les weer hebben geleerd en stralen van zonneschijn onze kant oprichten. Een warm en droog klimaat went snel.

Gelukkig Nieuw Jaar

2008-01-03T18:32:00.001-05:00

Aan alle de lezers van mijn blog en toevallig voorbijgangers een gelukkig, gezond en liefdevol 2008 toegewenst. Dat al jullie dromen uit mogen komen en wensen in vervulling mogen gaan.

Uiteraard heb ik een lijst met goede voornemens welke ongetwijfeld nog voor de 60ste maan heeft geschenen teniet gedaan zullen worden. Ik ga u zeker niet vervelen met een opsomming van al mijn resolute voornemens om een goed leven naar een nog hoger plan te tillen. We ga ik proberen om met grotere regelmaat mijn blog te voorzien van onzin en onzin.

Stay posted

It's a small world!

2007-12-29T12:11:00.001-05:00

Tussen Delft en Greenbrae zit een slordige 10.000 kilometer en ik voel dat met grote regelmaat. Geen snel bezoek aan mijn stamkroeg of een tweewekelijkse gang naar de Amsterdam ArenA; Nederland is echt ver weg. Dat voel en merk ik vooral in de donkere dagen voor Kerst. De tijd van het jaar waar een ieder samen met familie en vrienden rond de kerstboom zichzelf overvloedig tegoed doet aan onbevatbare hoeveelheden voedsel en drank. Een tijd van het jaar die door ondergetekende veelal in beschonken toestand in de Ruif werd doorgebracht. De tijd van het jaar waarin je terugblikt op alles wat je in de afgelopen 12 maanden voor je kiezen hebt gehad.

Het is tevens de tijd van het jaar waar ik nerveus mijn ouderwetse brievenbus en email inbox in de gaten hou, verlangend naar een papieren of elektronische bevestiging van mijn bestaan. Leef en besta ik nog in de belevenissen van familie, vrienden en vage kennissen. Krijg ik een groet uit het heden en verleden van een ieder die ik een groet heb gestuurd. denkt men nog aan me. Natuurlijk zijn er een aantal ingebouwde zekerheden maar voor het overige wacht ik altijd maar af of iemand de moeite neemt om me een, al dan niet persoonlijke, Kerst en Nieuwjaarsboodschap te sturen. En ik mag zeggen dat ik een gezegend man ben. Men denkt nog wel eens aan me, includeert me nog wel eens op een maillijst of neemt zelfs de moeite om me een hardcopy kaart te sturen. Waarvoor dank!

Nog steeds geen verklaring van de titel van mijn blog-entry; dat komt nu. "It's a small world" een innemende zin uit het oeverlange lied dat ten gehore wordt gebracht in de gelijknamige Disney actracties over heel de wereld. Dit om aan te geven dat de wereld niet zo onmetelijk is als hij soms aanvoelt. Nee, nee ik ben niet dronken of stoned of in een al-overdenkende bui. Ik refereer aan sommige van de Holiday-greetings ik per email mocht ontvangen. Grappige video's gemaakt op sites als www.elfyourself.com en www.scroogeyourself.com vonden via Nederland een weg naar The Bay Area. Deze sites zijn de paradepaardjes van het reclame-bureau waar mijn betere helft dagelijks haar kunsten vertoont. Directe collega's van Jill zijn verantwoordelijk voor het bedenken en creeren van deze sites en dat geeft aan hoe klein de wereld in mijn beleving is. Tuurlijk heb ik de naam van deze sites wel eens laten vallen in gesprekken met vrienden maar de video's bereikten me ook via mensen die ik niet vaak spreek en niet eens wisten dat EVB.com verantwoordelijk was voor deze virale campagnes.

It's a small world after all!

Waar ik ook ben....

2007-12-18T20:17:00.001-05:00

...ik blijf altijd klagen als een ware Hollander. In de zomer te heet en in de winter te nat. Nou leent het klimaat zich hier wat minder voor dit fenomeen. Over het algemeen zijn de zomers aangenaam en de winters mild. Wat te doen; geen reden tot klagen en toch die drang om te zaniken over het weer. Ik kan me normaal redelijk beheersen en verdrink mijn klaagbehoeften doorgaans in plassen Heineken en Whisky als de drang tot klagen me te veel wordt.

Een week geleden was ik mezelf niet en waagde tussen de spreekwoordelijke neus en lippen door tijdens een gesprek met Marco te memoreren dat het maar 15 graden Celcius was. Een gerechtvaardigde storm van kritiek was mijn deel. "Wat? Jij klaagt over 15 graden terwijl het hier -2 is?!?!" "Nou moet je ophouden" En gelijk heeft hij. Waar haal ik het lef en de gore moed vandaan om te klagen over het weer in dit paradijs. Goed we zitten dan wel niet op het strand met de kerst maar echt heel koud wordt het hier nooit. Geen sneeuw, nagenoeg geen hagel en schaatsen op de sloot hebben ze hier nog nooit van gehoord. Ik dacht altijd dat ik gewend was aan het koude weer dat Nederland doorgaans van Oktober tot en Maart teistert. Maar een warmer klimaat went snel. Je weet pas wat je had als je het niet meer hebt; voor het weer geldt dat zeker. Ik zou wat het weer betreft zeker niet meer terug willen.

Gezinsuitbreiding

2007-12-11T09:18:00.000-05:00

Nee nee, schrik niet. Sinds een week of wat zijn wij de zeer trotse eigenaar van een nieuw "pair of wheels". Er moest een tweede auto komen om ons comfort-level te verhogen en dus togen we in oktober naar de plaatselijke dealer om een prettig karretje uit te zoeken. Jill had haar oog laten vallen op een BMW 3 series cabrio, hardtop en ik was het daar wel mee eens. En heus niet alleen omdat ik, net als andere mannen weinig tot niets in te brengen heb thuis. Wel kon ik mijn betere helft overtuigen om naast de 328I ook de 335I voor een testrit de weg op te sturen. Het rauwe geweld van de 300PK bracht een glimlach op haar en mijn gezicht en dra was de deal gesloten; een compleet uitgeruste 335I.

BMW: Basic Marin Wheels. Tuurlijk weet ik dat het staat for Bayerische Motoren Werke ( of was het Bremer ....... ) maar hier in Marin staat het voor "Basic Marin Wheels" De omgeving waar Jill en ik resideren is rijkelijk gevuld met dit Duitse auto- en motormerk en het lijkt wel of er hier meer BMW gereden wordt dan in de Heimat zelf; vandaar de naam Basic Marin Wheels.

Nadeel van een nieuwe auto is dat hij niet altijd direct voor handen is; deze moest zelfs nog gebouwd worden in Duitsland dus we hebben tot vorige week moeten wachten vooraleer Beemy het Amerikaanse daglicht zag. Een schattig wagentje met een eigenzinnig karakter. Het opvouwbare dak neemt plaats in de kofferbak zodat er weinig ruimte overblijft voor boodschappen maar voor woon/werk verkeer is het prima te doen. De eerdergenoemde paardenkrachten maken het een kleine wolf in lammetjes-kleren en geeft een soort achtbaan-sensatie bij het acceleren. Hier gaan we een hoop plezier van hebben.

Foto's van Beemy zijn te bekijken op http://pictures.jillandantwan.com

Een welverdiende trip naar North Carolina en Florida.

2007-12-06T20:07:00.001-05:00

Het zal u niet ontgaan zijn; ik was er even niet. Ik was w

eg van de Rat-Race in California, 10 dagen rust en relaxation! Oh wat keken my Princess and me daar naar uit. De maanden, weken, dagen werden geteld en nu zijn we al weer bijna een week terug. Time flies when you are having fun.

Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de vakantie deels onderbroken werd door Oracle-verplichtingen maar dat mocht de pret niet drukken. In deze virtuele wereld is werken vanuit een thuiskantoor geen probleem. Zelfs niet als het thuiskantoor 4500 kilometer van het traditionele kantoor verwijderd is. Maandag de 26ste moest er gewoon gewerkt worden maar de baas had er geen probleem mee als ik vanuit ons oude huis in Clayton, NC mijn kunsten vertoonde. Gotta love this! Ook had ik een conference call woensdagochtend om 6.00 uur maar voor het overige was het "vakantie-Galore"

Was vreemd om na 7 maanden weer rond te rijden in de omgeving die bijna 2 jaar lang ons thuis was. Een feest van herkenning en gang naar etablishementen die het verblijf in "the Bible Belt" enigzins dragelijk maakten. Het werd overduidelijk waarom we zo blij zijn daar niet meer te wonen. Een verzameling tegenstellingen met onze nieuwe woonomgeving waar ik u niet mee zal vervelen onderstreepte ons gelijk. We wilden daar weg; we moesten daar weg. Leuk om zo nu en dan naar toe te gaan maar niet om te wonen.

Het tweede deel van onze vakantie werd doorgebracht in het zonovergoten Florida. Velen weten wellicht dat Jills vader daar een functie bekleedt bij een van de meest tot de fantasiesprekende werkgevers; Walt Disney hetgeen een aantal niet zo nare voordelen heeft: korting op hotels, gratis entree etc, dus u begrijpt; daar komen we graag en regelmatig. Verziekt tot op het bot door deze luxe laten we soms een hele dag de parken links liggen en vermaken we ons met rondkijken in de hotels, winkelen en genieten van het zwembad. Het klimaat is subtropisch dus kans genoeg om lekker van de zon te genieten. Een van de dingen die me aantrekken in deze wereld van kunstmatig geluk is de manier waarop parken en resorts aangekleedt de diverse seizoen ondergaan. Kerst in Disney is echt "alle remmen los" en ik kan daarvan genieten; sorry! Enig spannend wapenfeit was een ober die net iets te enthousiast informeerde naar ons welzijn. Iets wat normaal lovende response oplevert maar door de kwaliteit van het hoofdgerecht was mijn reactie niet waar dit vriendelijk heerschap op gerekend of gehoopt had. Ik maak er namelijk een goede gewoonte van om een ieder, of ze daar nu om vragen of niet, te laten weten wat ik van dingen denk; goed of slecht. Een parade van managers en assistant managers trok aan onze tafel voorbij om exuses en compensatie aan te bieden. Waar ik er zeker niet op uit was om onze maaltijd vergoedt te krijgen stond de staf van Mamma Melrose erop om de rekening door te scheuren om er toch maar zeker van te zijn dat we tevreden waren. Maar goed; meer spannends is er niet voorgevallen.

Al met al zijn we lekker uitgerust en kunnen nu weer vol aan de bak in de jachtige maatschappij.

Het ga u goed.